کارکردهای امامت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* کارکردهای دیگر */

2024-04-16T08:37:15Z

کارکردهای دیگر

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۷
خط ۸۶:		خط ۸۶:
	# [[آرامش]] [[بشریت]]: تحقق ولایت [[اسلامی]] و [[علوی]] تنها برای [[مؤمنان]] مفید نبوده، بلکه سبب آرامش انسان‌های [[فاسق]] و [[کافر]] می‌گردد. [[حکومت]] غیرالهی و عدم [[حاکمیت]] [[اخلاق]] و [[خداترسی]] به [[تبعیض]] و [[ظلم]] بین [[انسان‌ها]] منجر شده و در مقابل، تحقق [[ولایت الهی]] [[آرامش]]، [[مساوات]]، [[امنیت]] و [[عدالت]] را برای تمام انسان‌ها به ارمغان می‌آورد<ref>حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، بیانات در دیدار با کارگزاران نظام اسلامی در عید سعید غدیر، ۱۶/۱/۱۳۷۸.</ref>.		# [[آرامش]] [[بشریت]]: تحقق ولایت [[اسلامی]] و [[علوی]] تنها برای [[مؤمنان]] مفید نبوده، بلکه سبب آرامش انسان‌های [[فاسق]] و [[کافر]] می‌گردد. [[حکومت]] غیرالهی و عدم [[حاکمیت]] [[اخلاق]] و [[خداترسی]] به [[تبعیض]] و [[ظلم]] بین [[انسان‌ها]] منجر شده و در مقابل، تحقق [[ولایت الهی]] [[آرامش]]، [[مساوات]]، [[امنیت]] و [[عدالت]] را برای تمام انسان‌ها به ارمغان می‌آورد<ref>حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، بیانات در دیدار با کارگزاران نظام اسلامی در عید سعید غدیر، ۱۶/۱/۱۳۷۸.</ref>.
	# معنایافتن [[معارف اسلامی]]: با نگرش [[وحدت اجتماعی]]، [[وحدت]] سیاسی، وحدت [[معنوی]] و [[روحی]] و وحدت عملی، ابعاد [[شگفتی]] می‌یابد که بسیاری از معارف اسلامی را برای ما معنی می‌کند<ref>حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، بیانات در دیدار با کارگزاران نظام اسلامی در عید سعید غدیر، ۲۷/۱/۱۳۷۷.</ref>.		# معنایافتن [[معارف اسلامی]]: با نگرش [[وحدت اجتماعی]]، [[وحدت]] سیاسی، وحدت [[معنوی]] و [[روحی]] و وحدت عملی، ابعاد [[شگفتی]] می‌یابد که بسیاری از معارف اسلامی را برای ما معنی می‌کند<ref>حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، بیانات در دیدار با کارگزاران نظام اسلامی در عید سعید غدیر، ۲۷/۱/۱۳۷۷.</ref>.
	# تجلی حاکمیت معیارهای [[الهی]]: [[حضرت علی]]{{ع}} جامع تمام [[ارزش‌های الهی]] بوده و این امر مورد اعتراف تمام حاضران در [[ماجرای غدیر]] بوده و[[فلسفه]] [[نصب]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در مقابل دیدگان [[مسلمانان]]، اهمیت بخشیدن به ارزش‌های الهی است<ref>حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، بیانات در دیدار با کارگزاران نظام اسلامی در عید سعید غدیر، ۲۰/۴/۱۳۶۹.</ref>. [[حکومت اسلامی]] تا [[زمان قیام قائم]] نیز باید با محوریت [[ارزش‌ها]] و معیارهای [[الهی]] باشد<ref>حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، بیانات در دیدار با کارگزاران نظام اسلامی در عید سعید غدیر، ۸/۳/۱۳۷۳.</ref>.		# تجلی حاکمیت معیارهای [[الهی]]: [[حضرت علی]]{{ع}} جامع تمام [[ارزش‌های الهی]] بوده و این امر مورد اعتراف تمام حاضران در [[ماجرای غدیر]] بوده و[[فلسفه]] [[نصب]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در مقابل دیدگان [[مسلمانان]]، اهمیت بخشیدن به ارزش‌های الهی است<ref>حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، بیانات در دیدار با کارگزاران نظام اسلامی در عید سعید غدیر، ۲۰/۴/۱۳۶۹.</ref>. [[حکومت اسلامی]] تا زمان قیام قائم نیز باید با محوریت [[ارزش‌ها]] و معیارهای [[الهی]] باشد<ref>حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، بیانات در دیدار با کارگزاران نظام اسلامی در عید سعید غدیر، ۸/۳/۱۳۷۳.</ref>.
	# ضمانت صلاح و حفاظت از [[حقوق مردم]]: [[ولایت الهی]] شرایط و [[وظایف]] سنگینی بر دوش [[حاکم]] می‌نهد که به موجب آن حکومت ولایی، مردمی‌ترین شکل حکومت است. [[پارسایی]] [[حاکمان الهی]] و حکومت [[ارزش‌های دینی]] سبب می‌شود حکومت ولایی ضامن خیر و صلاح [[انسان‌ها]] بوده و حقوق مردم محفوظ بماند<ref>حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، بیانات در دیدار با کارگزاران نظام اسلامی در عید سعید غدیر، ۱۰/۴/۱۳۷۰.</ref>.		# ضمانت صلاح و حفاظت از [[حقوق مردم]]: [[ولایت الهی]] شرایط و [[وظایف]] سنگینی بر دوش [[حاکم]] می‌نهد که به موجب آن حکومت ولایی، مردمی‌ترین شکل حکومت است. [[پارسایی]] [[حاکمان الهی]] و حکومت ارزش‌های دینی سبب می‌شود حکومت ولایی ضامن خیر و صلاح [[انسان‌ها]] بوده و حقوق مردم محفوظ بماند<ref>حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، بیانات در دیدار با کارگزاران نظام اسلامی در عید سعید غدیر، ۱۰/۴/۱۳۷۰.</ref>.
	# پرورش روحیه [[مهرورزی]]: نتیجه [[ولایت]] [[معصومان]]{{عم}} [[الگوگیری]] [[پیروان]] ایشان و [[رشد]] روحیه مهرورزی در میان [[شیعیان]] است<ref>حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، بیانات در دیدار با کارگزاران نظام اسلامی در عید سعید غدیر، ۲۸/۲/۱۳۷۴.</ref>.<ref>[[عبدالله محمدی\|محمدی، عبدالله]]، [[ولایت در منظومه فکری مقام معظم رهبری (مقاله)\|مقاله «ولایت»]]، [[منظومه فکری آیت‌الله العظمی خامنه‌ای ج۱ (کتاب)\|منظومه فکری آیت‌الله العظمی خامنه‌ای ج۱]]، ص۱۵۵ ـ ۱۵۸.</ref>		# پرورش روحیه [[مهرورزی]]: نتیجه [[ولایت]] [[معصومان]]{{عم}} [[الگوگیری]] [[پیروان]] ایشان و [[رشد]] روحیه مهرورزی در میان [[شیعیان]] است<ref>حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، بیانات در دیدار با کارگزاران نظام اسلامی در عید سعید غدیر، ۲۸/۲/۱۳۷۴.</ref>.<ref>[[عبدالله محمدی\|محمدی، عبدالله]]، [[ولایت در منظومه فکری مقام معظم رهبری (مقاله)\|مقاله «ولایت»]]، [[منظومه فکری آیت‌الله العظمی خامنه‌ای ج۱ (کتاب)\|منظومه فکری آیت‌الله العظمی خامنه‌ای ج۱]]، ص۱۵۵ ـ ۱۵۸.</ref>

Bahmani: /* پنجم: مسئولیت‌پذیری و سازندگی */

2024-04-16T08:36:50Z

پنجم: مسئولیت‌پذیری و سازندگی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۶
خط ۷۰:		خط ۷۰:

	=== پنجم: [[مسئولیت‌پذیری]] و سازندگی ===		=== پنجم: [[مسئولیت‌پذیری]] و سازندگی ===
	در نظریه [[خلافت]]، [[انسان]] موجودی است [[مسئول]] و مبنای این [[مسئولیت]] نیز توانایی‌های [[فطری]] اوست. او تنها موجودی است که با تکیه بر [[عقل]] و [[قدرت]] تصمیم گیری، می‌تواند تکلیف‌پذیر باشد؛ یعنی می‌تواند در برابر [[خواسته‌ها]] و [[امیال]] و [[غرایز]] درونی و عوامل بیرونی و محیط [[زندگی]] خویش [[ایستادگی]] کند تا آنجا که قادر است مسیر فعالیت خود را در چارچوب [[قواعد]] [[حاکم]] بر [[جامعه]] تنظیم کند و این ویژگی [[انسان]] را به صورت موجودی تکلیف‌پذیر درآورده است.		در نظریه [[خلافت]]، [[انسان]] موجودی است [[مسئول]] و مبنای این [[مسئولیت]] نیز توانایی‌های [[فطری]] اوست. او تنها موجودی است که با تکیه بر [[عقل]] و [[قدرت]] تصمیم گیری، می‌تواند تکلیف‌پذیر باشد؛ یعنی می‌تواند در برابر [[خواسته‌ها]] و [[امیال]] و غرایز درونی و عوامل بیرونی و محیط [[زندگی]] خویش [[ایستادگی]] کند تا آنجا که قادر است مسیر فعالیت خود را در چارچوب قواعد [[حاکم]] بر [[جامعه]] تنظیم کند و این ویژگی [[انسان]] را به صورت موجودی تکلیف‌پذیر درآورده است.

	بنابراین [[انسان]] در برابر هرگونه [[رفتار]] خود [[مسئول]] است و این پاسخگویی در برابر [[اعمال]]، [[مقتضای عدالت]] است.		بنابراین [[انسان]] در برابر هرگونه [[رفتار]] خود [[مسئول]] است و این پاسخگویی در برابر [[اعمال]]، [[مقتضای عدالت]] است.

Bahmani: /* دوم: قانونگذاری الهی */

2024-04-16T08:36:32Z

دوم: قانونگذاری الهی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۶
خط ۳۹:		خط ۳۹:

	این مسأله علاوه بر اینکه در [[کتاب و سنت]] با صراحت آمده، منطبق بر [[دلیل عقلی]] نیز هست؛ زیرا قانونگذار واقعی کسی است که دارای صفات ذیل باشد:		این مسأله علاوه بر اینکه در [[کتاب و سنت]] با صراحت آمده، منطبق بر [[دلیل عقلی]] نیز هست؛ زیرا قانونگذار واقعی کسی است که دارای صفات ذیل باشد:
	# [[انسان]] و تمام ویژگی‌های او را از نظر جسم و [[جان]] بشناسد و از تمام [[اسرار]] وجود او، [[عواطف]] و [[امیال]] و ~~[[غرایز]]،~~ استعداد و مسائل [[فطری]] او بالطلاع باشد.		# [[انسان]] و تمام ویژگی‌های او را از نظر جسم و [[جان]] بشناسد و از تمام [[اسرار]] وجود او، [[عواطف]] و [[امیال]] و غرایز، استعداد و مسائل [[فطری]] او بالطلاع باشد.
	# از تمام آثار اشیای [[جهان]] و [[خواص]] آنها از حیث هماهنگی و عدم آن با وجود [[انسان]] [[آگاه]] باشد و دقیقا [[مصالح]] و [[مفاسد]] تمام [[اعمال]] و اقدامات فردی و [[اجتماعی]] و پیامدهای آن را بداند.		# از تمام آثار اشیای [[جهان]] و [[خواص]] آنها از حیث هماهنگی و عدم آن با وجود [[انسان]] [[آگاه]] باشد و دقیقا [[مصالح]] و [[مفاسد]] تمام [[اعمال]] و اقدامات فردی و [[اجتماعی]] و پیامدهای آن را بداند.
	# از تمام حوادثی که در [[آینده]] دور یا نزدیک ممکن است روی دهد و به شکلی در [[سرنوشت انسان]] موثر است، [[آگاه]] باشد.		# از تمام حوادثی که در [[آینده]] دور یا نزدیک ممکن است روی دهد و به شکلی در [[سرنوشت انسان]] موثر است، [[آگاه]] باشد.
خط ۴۷:		خط ۴۷:
	با عنایت به ویژگی‌های مزبور، با [[قاطعیت]] می‌توان گفت که کسی جز [[خدا]] و فرستادگان او دارای چنین صفاتی نیست. آیا کسی می‌تواند ادعا کند که من [[انسان]] را به طور کامل شناخته‌ام، در حالی ‌که دانشمندان بزرگ در پاسخ به این سوال اظهار عجز و [[ناتوانی]] میکنند و رسما [[انسان]] را موجودی ناشناخته معرفی می‌نمایند؟		با عنایت به ویژگی‌های مزبور، با [[قاطعیت]] می‌توان گفت که کسی جز [[خدا]] و فرستادگان او دارای چنین صفاتی نیست. آیا کسی می‌تواند ادعا کند که من [[انسان]] را به طور کامل شناخته‌ام، در حالی ‌که دانشمندان بزرگ در پاسخ به این سوال اظهار عجز و [[ناتوانی]] میکنند و رسما [[انسان]] را موجودی ناشناخته معرفی می‌نمایند؟

	از این اشاره گذرا نتیجه می‌گیریم که قانونگذار واقعی خداست. او [[خالق]] [[انسان]] و [[جهان]] است. از تمام [[اسرار]] وجودی [[انسان]] و [[خواص]] اشیاء باخبر است، از حوادث گذشته و [[آینده]] و تأثیر آنها بر [[سرنوشت انسان]] به خوبی [[آگاه]] است، [[خطا]] و [[اشتباه]] در ذات او راه ندارد، چیزی کم ندارد تا بخواهد از طریق [[قانون]] آن را جبران کند، از کسی نمی‌ترسد و در تشریعات خود تنها نفع [[انسان‌ها]] را در نظر داد. به [[اعتقاد]] ما، [[بشر]] به [[دلایل]] عدم اطلاع کافی، حب ذات، در معرض [[خطا]] و [[نسیان]] بودن و عدم [[توانایی]] در [[درک]] جمیع [[مصالح]] مادی و معنوی [[انسان]]، صلاحیت قانونگذاری ندارد. از اینها گذشته، بر اساس چه منطقی [[اکثریت]] افراد [[جامعه]] و یا [[قدرت]] [[حاکم]] میتوانند مقررات اجباری وضع کنند، در حالی‌که می‌دانیم هر [[انسانی]] [[آزاد]] [[آفریده]] شده و هیچ کسی نمی‌تواند در [[سرنوشت]] دیگری بدن [[دلیل]] دخالت نماید. بر این اساس، بزرگان [[دین]] گفته‌اند که قانونگذاری در انحصار [[خداوند]] است.		از این اشاره گذرا نتیجه می‌گیریم که قانونگذار واقعی خداست. او [[خالق]] [[انسان]] و [[جهان]] است. از تمام [[اسرار]] وجودی [[انسان]] و [[خواص]] اشیاء باخبر است، از حوادث گذشته و [[آینده]] و تأثیر آنها بر [[سرنوشت انسان]] به خوبی [[آگاه]] است، [[خطا]] و [[اشتباه]] در ذات او راه ندارد، چیزی کم ندارد تا بخواهد از طریق [[قانون]] آن را جبران کند، از کسی نمی‌ترسد و در تشریعات خود تنها نفع [[انسان‌ها]] را در نظر داد. به [[اعتقاد]] ما، [[بشر]] به [[دلایل]] عدم اطلاع کافی، حب ذات، در معرض [[خطا]] و نسیان بودن و عدم [[توانایی]] در [[درک]] جمیع [[مصالح]] مادی و معنوی [[انسان]]، صلاحیت قانونگذاری ندارد. از اینها گذشته، بر اساس چه منطقی [[اکثریت]] افراد [[جامعه]] و یا [[قدرت]] [[حاکم]] میتوانند مقررات اجباری وضع کنند، در حالی‌که می‌دانیم هر [[انسانی]] [[آزاد]] [[آفریده]] شده و هیچ کسی نمی‌تواند در [[سرنوشت]] دیگری بدن [[دلیل]] دخالت نماید. بر این اساس، بزرگان [[دین]] گفته‌اند که قانونگذاری در انحصار [[خداوند]] است.

	[[ادله نقلی]] فراوانی به این امر که وضع [[قانون]] در انحصار [[خداوند]] است دلالت دارند. [[امام علی]] {{ع}} در این زمینه می‌فرماید: "آیا [[خداوند]] [[دین]] ناقصی نازل کرده و از آنها برای تکمیل آن کمک خواسته است؟ یا آنها [[شریک]] خدایند که [[حق]] دارند بگویند (قانونگذاری کنند) و بر [[خدا]] لازم است که [[رضایت]] دهد و بپذیرد؟"<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۸.</ref>.<ref>[[فاطمه زیوری کبیرنیا\|زیوری کبیرنیا، فاطمه]]، [[بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان (کتاب)\|بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان]]، ص۱۴۸-۱۵۰.</ref>		[[ادله نقلی]] فراوانی به این امر که وضع [[قانون]] در انحصار [[خداوند]] است دلالت دارند. [[امام علی]] {{ع}} در این زمینه می‌فرماید: "آیا [[خداوند]] [[دین]] ناقصی نازل کرده و از آنها برای تکمیل آن کمک خواسته است؟ یا آنها [[شریک]] خدایند که [[حق]] دارند بگویند (قانونگذاری کنند) و بر [[خدا]] لازم است که [[رضایت]] دهد و بپذیرد؟"<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۸.</ref>.<ref>[[فاطمه زیوری کبیرنیا\|زیوری کبیرنیا، فاطمه]]، [[بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان (کتاب)\|بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان]]، ص۱۴۸-۱۵۰.</ref>

Bahmani: /* پنجم: مسئولیت‌پذیری و سازندگی */

2023-11-21T07:24:47Z

پنجم: مسئولیت‌پذیری و سازندگی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۵۴
خط ۷۴:		خط ۷۴:
	بنابراین [[انسان]] در برابر هرگونه [[رفتار]] خود [[مسئول]] است و این پاسخگویی در برابر [[اعمال]]، [[مقتضای عدالت]] است.		بنابراین [[انسان]] در برابر هرگونه [[رفتار]] خود [[مسئول]] است و این پاسخگویی در برابر [[اعمال]]، [[مقتضای عدالت]] است.

	اصولا در منطق [[خلافت]]، نظام هستی و [[حیات]] بر پایه [[تکلیف]] پذیری و [[فلسفه آفرینش]] پدید آوردن انسان‌های [[مسئول]] و [[متعهد]] است؛ انسان‌هایی که با [[درک]] [[هدفمندی]] [[نظام ~~خلقت]]،~~ به سوی [[سعادت]] و کمال حرکت نمایند و بدانند که [[رسالت]] اصلی آنان ~~[[سازندگی]]،~~ اعم از [[خودسازی]] و ~~[[دیگرسازی]]،~~ در پرتو [[احکام دینی]] است. [[هدایت]] [[انسان]] به انجام [[تکالیف]] به این معناست که مواظب باش [[حقوق]] دیگران را ضایع نکنی؛ چون "[[تکلیف]]" و "[[حق]]" متلازمند؛ در برابر [[حقوقی]] که به [[انسان]] اعطا می‌گردد، تکالیفی نیز از آنان خواسته می‌شود؛ اما به [[دلیل]] جنبه [[سازندگی]] و [[دیگرسازی]] که [[دین]] برای خود قائل است، در [[مقام]] بیان، به بعد [[تکلیف]] و [[مسئولیت]] [[عنایت]] بیشتری دارد. علاوه بر این، [[انسان]] به حسب طبع اولی خود، درصدد تأمین خواسته‌های خود برمی‌آید. آن‌چه مهم است توجه دادن او به [[رسالت]] [[انسانی]] و [[مسئولیت الهی]] خویش است.		اصولا در منطق [[خلافت]]، نظام هستی و [[حیات]] بر پایه [[تکلیف]] پذیری و [[فلسفه آفرینش]] پدید آوردن انسان‌های [[مسئول]] و [[متعهد]] است؛ انسان‌هایی که با [[درک]] [[هدفمندی]] نظام خلقت، به سوی [[سعادت]] و کمال حرکت نمایند و بدانند که [[رسالت]] اصلی آنان سازندگی، اعم از [[خودسازی]] و دیگرسازی، در پرتو احکام دینی است. [[هدایت]] [[انسان]] به انجام [[تکالیف]] به این معناست که مواظب باش [[حقوق]] دیگران را ضایع نکنی؛ چون "[[تکلیف]]" و "[[حق]]" متلازمند؛ در برابر حقوقی که به [[انسان]] اعطا می‌گردد، تکالیفی نیز از آنان خواسته می‌شود؛ اما به [[دلیل]] جنبه سازندگی و دیگرسازی که [[دین]] برای خود قائل است، در مقام بیان، به بعد [[تکلیف]] و [[مسئولیت]] عنایت بیشتری دارد. علاوه بر این، [[انسان]] به حسب طبع اولی خود، درصدد تأمین خواسته‌های خود برمی‌آید. آن‌چه مهم است توجه دادن او به [[رسالت]] [[انسانی]] و مسئولیت الهی خویش است.

	[[امام سجاد]] {{ع}} در این خصوص بیان [[زیبا]] و جامعی دارد: "(ای [[انسان]]) بدان - [[خدا]] تو را [[رحمت]] کند - و توجه داشته باش که اطراف تو را [[حقوقی]] فراگرفته است. هر حرکتی که انجام می‌دهی و سکونی که داری، حقی در آن است. در هر [[مقام]] و [[موقعیت]] [[اجتماعی]] که قرار بگیری، هر اندامی از اندام‌های بدنت را به کار‌گیری و هر ابزاری را برای کار خود مورد استفاده قرار بدهی، بر هر یک از آنها [[حقوقی]] تعلق می‌گیرد. برخی از این [[حقوق]] بزرگ‌تر از بعضی دیگرند"<ref>محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، ج۷۴، ص۲-۳.</ref>.		[[امام سجاد]] {{ع}} در این خصوص بیان [[زیبا]] و جامعی دارد: "(ای [[انسان]]) بدان - [[خدا]] تو را [[رحمت]] کند - و توجه داشته باش که اطراف تو را حقوقی فراگرفته است. هر حرکتی که انجام می‌دهی و سکونی که داری، حقی در آن است. در هر مقام و موقعیت [[اجتماعی]] که قرار بگیری، هر اندامی از اندام‌های بدنت را به کار‌گیری و هر ابزاری را برای کار خود مورد استفاده قرار بدهی، بر هر یک از آنها حقوقی تعلق می‌گیرد. برخی از این [[حقوق]] بزرگ‌تر از بعضی دیگرند"<ref>محمدباقر مجلسی، بحارالانوار، ج۷۴، ص۲-۳.</ref>.

	بیان [[امام]] ناظر بر این واقعیت است که ای [[انسان]]، متوجه باش که ابعاد گوناگون [[زندگی]] تو مشمول [[حقوق]] الهی‌اند. گه یک حرکت تو را چندین [[حق]] احاطه می‌کند. تو [[رسالت]] [[انسانی]] و [[الهی]] داری. تنها در پرتو انجام این [[رسالت]] است که می‌توانی [[خلیفه خدا]] در [[زمین]] باشی. جالب اینکه نمی‌فرماید: تو [[حقوقی]] داری که دیگران باید رعایت کنند، بلکه می‌فرماید: "[[حقوق]] دیگران تو را احاطه کرده است و باید از عهده آنها برآیی و منشأ ~~[[حقوق]]،~~ حقی است که [[خداوند]] بر تو دارد. آن‌چه [[انسانیت]] [[انسان]] را [[رشد]] میدهد، استعدادهای او را شکوفا می‌سازد، [[خلاقیت]] و ابتکار او را بروز می‌دهد، توجه به [[وظایف]] [[انسانی]] و [[الهی]] اوست. کسی که [[خالق]] خود را [[شناخت]] و [[وظیفه]] [[بندگی]] او را خوب انجام داد، [[رفتار]] و کردارش [[الهی]] می‌شود و [[روحیه]] [[مسئولیت پذیری]] و [[رعایت حقوق دیگران]] در او شکوفا می‌گردد<ref>عبدالله جوادی آملی، فلسفه حقوق بشر، ص۲۲۹-۲۲۶.</ref>؛ زیرا [[احساس]] و [[درک]] [[مسئولیت]] منشأ [[سعادت]] است"<ref>[[فاطمه زیوری کبیرنیا\|زیوری کبیرنیا، فاطمه]]، [[بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان (کتاب)\|بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان]]، ص۱۵۳-۱۵۵.</ref>.		بیان [[امام]] ناظر بر این واقعیت است که ای [[انسان]]، متوجه باش که ابعاد گوناگون [[زندگی]] تو مشمول [[حقوق]] الهی‌اند. گه یک حرکت تو را چندین [[حق]] احاطه می‌کند. تو [[رسالت]] [[انسانی]] و [[الهی]] داری. تنها در پرتو انجام این [[رسالت]] است که می‌توانی [[خلیفه خدا]] در [[زمین]] باشی. جالب اینکه نمی‌فرماید: تو حقوقی داری که دیگران باید رعایت کنند، بلکه می‌فرماید: "حقوق دیگران تو را احاطه کرده است و باید از عهده آنها برآیی و منشأ حقوق، حقی است که [[خداوند]] بر تو دارد. آن‌چه [[انسانیت]] [[انسان]] را [[رشد]] میدهد، استعدادهای او را شکوفا می‌سازد، خلاقیت و ابتکار او را بروز می‌دهد، توجه به [[وظایف]] [[انسانی]] و الهی اوست. کسی که [[خالق]] خود را [[شناخت]] و وظیفه [[بندگی]] او را خوب انجام داد، [[رفتار]] و کردارش [[الهی]] می‌شود و روحیه [[مسئولیت پذیری]] و [[رعایت حقوق دیگران]] در او شکوفا می‌گردد<ref>عبدالله جوادی آملی، فلسفه حقوق بشر، ص۲۲۹-۲۲۶.</ref>؛ زیرا [[احساس]] و [[درک]] [[مسئولیت]] منشأ [[سعادت]] است"<ref>[[فاطمه زیوری کبیرنیا\|زیوری کبیرنیا، فاطمه]]، [[بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان (کتاب)\|بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان]]، ص۱۵۳-۱۵۵.</ref>.

	== کارکردهای دیگر ==		== کارکردهای دیگر ==

Bahmani: /* دوم: قانونگذاری الهی */

2023-11-21T07:21:42Z

دوم: قانونگذاری الهی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۵۱
خط ۴۷:		خط ۴۷:
	با عنایت به ویژگی‌های مزبور، با [[قاطعیت]] می‌توان گفت که کسی جز [[خدا]] و فرستادگان او دارای چنین صفاتی نیست. آیا کسی می‌تواند ادعا کند که من [[انسان]] را به طور کامل شناخته‌ام، در حالی ‌که دانشمندان بزرگ در پاسخ به این سوال اظهار عجز و [[ناتوانی]] میکنند و رسما [[انسان]] را موجودی ناشناخته معرفی می‌نمایند؟		با عنایت به ویژگی‌های مزبور، با [[قاطعیت]] می‌توان گفت که کسی جز [[خدا]] و فرستادگان او دارای چنین صفاتی نیست. آیا کسی می‌تواند ادعا کند که من [[انسان]] را به طور کامل شناخته‌ام، در حالی ‌که دانشمندان بزرگ در پاسخ به این سوال اظهار عجز و [[ناتوانی]] میکنند و رسما [[انسان]] را موجودی ناشناخته معرفی می‌نمایند؟

	از این اشاره گذرا نتیجه ~~میگیریم~~ که قانونگذار واقعی خداست. او [[خالق]] [[انسان]] و [[جهان]] است. از تمام [[اسرار]] وجودی [[انسان]] و [[خواص]] اشیاء باخبر است، از حوادث گذشته و [[آینده]] و تأثیر آنها بر [[سرنوشت انسان]] به خوبی [[آگاه]] است، [[خطا]] و [[اشتباه]] در ذات او راه ندارد، چیزی کم ندارد تا بخواهد از طریق [[قانون]] آن را جبران کند، از کسی نمی‌ترسد و در تشریعات خود تنها نفع [[انسان‌ها]] را در نظر داد. به [[اعتقاد]] ما، [[بشر]] به [[دلایل]] عدم اطلاع کافی، حب ذات، در معرض [[خطا]] و [[نسیان]] بودن و عدم [[توانایی]] در [[درک]] جمیع [[مصالح]] مادی و معنوی [[انسان]]، صلاحیت قانونگذاری ندارد. از اینها گذشته، بر اساس چه منطقی [[اکثریت]] افراد [[جامعه]] و یا [[قدرت]] [[حاکم]] میتوانند مقررات اجباری وضع کنند، در حالی‌که می‌دانیم هر [[انسانی]] [[آزاد]] [[آفریده]] شده و هیچ کسی نمی‌تواند در [[سرنوشت]] دیگری بدن [[دلیل]] دخالت نماید. بر این اساس، بزرگان [[دین]] گفته‌اند که قانونگذاری در انحصار [[خداوند]] است.		از این اشاره گذرا نتیجه می‌گیریم که قانونگذار واقعی خداست. او [[خالق]] [[انسان]] و [[جهان]] است. از تمام [[اسرار]] وجودی [[انسان]] و [[خواص]] اشیاء باخبر است، از حوادث گذشته و [[آینده]] و تأثیر آنها بر [[سرنوشت انسان]] به خوبی [[آگاه]] است، [[خطا]] و [[اشتباه]] در ذات او راه ندارد، چیزی کم ندارد تا بخواهد از طریق [[قانون]] آن را جبران کند، از کسی نمی‌ترسد و در تشریعات خود تنها نفع [[انسان‌ها]] را در نظر داد. به [[اعتقاد]] ما، [[بشر]] به [[دلایل]] عدم اطلاع کافی، حب ذات، در معرض [[خطا]] و [[نسیان]] بودن و عدم [[توانایی]] در [[درک]] جمیع [[مصالح]] مادی و معنوی [[انسان]]، صلاحیت قانونگذاری ندارد. از اینها گذشته، بر اساس چه منطقی [[اکثریت]] افراد [[جامعه]] و یا [[قدرت]] [[حاکم]] میتوانند مقررات اجباری وضع کنند، در حالی‌که می‌دانیم هر [[انسانی]] [[آزاد]] [[آفریده]] شده و هیچ کسی نمی‌تواند در [[سرنوشت]] دیگری بدن [[دلیل]] دخالت نماید. بر این اساس، بزرگان [[دین]] گفته‌اند که قانونگذاری در انحصار [[خداوند]] است.

	[[ادله نقلی]] فراوانی به این امر که وضع [[قانون]] در انحصار [[خداوند]] است دلالت دارند. [[امام علی]] {{ع}} در این زمینه می‌فرماید: "آیا [[خداوند]] [[دین]] ناقصی نازل کرده و از آنها برای تکمیل آن کمک خواسته است؟ یا آنها [[شریک]] خدایند که [[حق]] دارند بگویند (قانونگذاری کنند) و بر [[خدا]] لازم است که [[رضایت]] دهد و بپذیرد؟"<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۸.</ref>.<ref>[[فاطمه زیوری کبیرنیا\|زیوری کبیرنیا، فاطمه]]، [[بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان (کتاب)\|بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان]]، ص۱۴۸-۱۵۰.</ref>		[[ادله نقلی]] فراوانی به این امر که وضع [[قانون]] در انحصار [[خداوند]] است دلالت دارند. [[امام علی]] {{ع}} در این زمینه می‌فرماید: "آیا [[خداوند]] [[دین]] ناقصی نازل کرده و از آنها برای تکمیل آن کمک خواسته است؟ یا آنها [[شریک]] خدایند که [[حق]] دارند بگویند (قانونگذاری کنند) و بر [[خدا]] لازم است که [[رضایت]] دهد و بپذیرد؟"<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۸.</ref>.<ref>[[فاطمه زیوری کبیرنیا\|زیوری کبیرنیا، فاطمه]]، [[بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان (کتاب)\|بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان]]، ص۱۴۸-۱۵۰.</ref>

Bahmani: /* مقدمه */

2023-11-21T07:21:16Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۵۱
خط ۹:		خط ۹:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	امامت و ولایت از مهم‌ترین مفاهیم [[تفکر]] [[اسلامی]] است که [[ائمه]]{{عم}} همه تلاش خود را صرف [[زنده کردن]] آن داشتند. یکی از ابعاد ولایت، اتصال [[فکری]] و [[روحی]] میان [[مؤمنین]] یا یک جهت و یک پارچه بودن [[جامعه اسلامی]] است که نتیجه آن، نفوذناپذیری [[جامعه]] در برابر [[دشمنان]] است. بعد دیگر ولایت، این است که جامعه اسلامی نیازمند مرکز اداره کننده‌ای است که همه [[جناح‌ها]] را اداره و از تعارض‌ها جلوگیری می‌کند. نتیجه تحقق این بعد از ولایت، آن است که همه عناصر فعال و با [[نشاط]] جامعه، مسیر [[فکر]] و [[رفتار]] خود را با وی هم آهنگ می‌کنند و نیروهای [[الهی]] در یک جهت فعال می‌شوند<ref>[[عبدالله محمدی\|محمدی، عبدالله]]، [[ولایت در منظومه فکری مقام معظم رهبری (مقاله)\|مقاله «ولایت»]]، [[منظومه فکری آیت‌الله العظمی خامنه‌ای ج۱ (کتاب)\|منظومه فکری آیت‌الله العظمی خامنه‌ای ج۱]]، ص۱۵۵.</ref>.		امامت و ولایت از مهم‌ترین مفاهیم [[تفکر]] [[اسلامی]] است که [[ائمه]]{{عم}} همه تلاش خود را صرف زنده کردن آن داشتند. یکی از ابعاد ولایت، اتصال [[فکری]] و [[روحی]] میان [[مؤمنین]] یا یک جهت و یک پارچه بودن [[جامعه اسلامی]] است که نتیجه آن، نفوذناپذیری [[جامعه]] در برابر [[دشمنان]] است. بعد دیگر ولایت، این است که جامعه اسلامی نیازمند مرکز اداره کننده‌ای است که همه جناح‌ها را اداره و از تعارض‌ها جلوگیری می‌کند. نتیجه تحقق این بعد از ولایت، آن است که همه عناصر فعال و با [[نشاط]] جامعه، مسیر [[فکر]] و [[رفتار]] خود را با وی هم آهنگ می‌کنند و نیروهای [[الهی]] در یک جهت فعال می‌شوند<ref>[[عبدالله محمدی\|محمدی، عبدالله]]، [[ولایت در منظومه فکری مقام معظم رهبری (مقاله)\|مقاله «ولایت»]]، [[منظومه فکری آیت‌الله العظمی خامنه‌ای ج۱ (کتاب)\|منظومه فکری آیت‌الله العظمی خامنه‌ای ج۱]]، ص۱۵۵.</ref>.

	== آثار خلافت الهی ==		== آثار خلافت الهی ==

Bahmani: /* منابع */

2023-11-21T07:20:33Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۵۰
خط ۱۳۴:		خط ۱۳۴:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1379780.jpg\|22px]] [[فاطمه زیوری کبیرنیا\|زیوری کبیرنیا، فاطمه]]، [[بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان (کتاب)\|'''بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان''']]		# [[پرونده:1379780.jpg\|22px]] [[فاطمه زیوری کبیرنیا\|زیوری کبیرنیا، فاطمه]]، [[بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان (کتاب)\|'''بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان''']]
	# [[پرونده:~~1368903~~.jpg\|22px]] [[~~علی رضا امینی~~]] و [[~~محسن جوادی~~]]، [[~~معارف اسلامی ج۲~~ (کتاب)\|'''~~معارف اسلامی ج۲~~''']]		# [[پرونده:1100619.jpg\|22px]] [[عبدالله محمدی\|محمدی، عبدالله]]، [[ولایت در منظومه فکری مقام معظم رهبری (مقاله)\|مقاله «ولایت»]]، [[منظومه فکری آیت‌الله العظمی خامنه‌ای ج۱ (کتاب)\|'''منظومه فکری آیت‌الله العظمی خامنه‌ای ج۱''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* جستارهای وابسته */

2023-11-21T07:20:16Z

جستارهای وابسته

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۵۰
خط ۷۹:		خط ۷۹:

	بیان [[امام]] ناظر بر این واقعیت است که ای [[انسان]]، متوجه باش که ابعاد گوناگون [[زندگی]] تو مشمول [[حقوق]] الهی‌اند. گه یک حرکت تو را چندین [[حق]] احاطه می‌کند. تو [[رسالت]] [[انسانی]] و [[الهی]] داری. تنها در پرتو انجام این [[رسالت]] است که می‌توانی [[خلیفه خدا]] در [[زمین]] باشی. جالب اینکه نمی‌فرماید: تو [[حقوقی]] داری که دیگران باید رعایت کنند، بلکه می‌فرماید: "[[حقوق]] دیگران تو را احاطه کرده است و باید از عهده آنها برآیی و منشأ [[حقوق]]، حقی است که [[خداوند]] بر تو دارد. آن‌چه [[انسانیت]] [[انسان]] را [[رشد]] میدهد، استعدادهای او را شکوفا می‌سازد، [[خلاقیت]] و ابتکار او را بروز می‌دهد، توجه به [[وظایف]] [[انسانی]] و [[الهی]] اوست. کسی که [[خالق]] خود را [[شناخت]] و [[وظیفه]] [[بندگی]] او را خوب انجام داد، [[رفتار]] و کردارش [[الهی]] می‌شود و [[روحیه]] [[مسئولیت پذیری]] و [[رعایت حقوق دیگران]] در او شکوفا می‌گردد<ref>عبدالله جوادی آملی، فلسفه حقوق بشر، ص۲۲۹-۲۲۶.</ref>؛ زیرا [[احساس]] و [[درک]] [[مسئولیت]] منشأ [[سعادت]] است"<ref>[[فاطمه زیوری کبیرنیا\|زیوری کبیرنیا، فاطمه]]، [[بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان (کتاب)\|بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان]]، ص۱۵۳-۱۵۵.</ref>.		بیان [[امام]] ناظر بر این واقعیت است که ای [[انسان]]، متوجه باش که ابعاد گوناگون [[زندگی]] تو مشمول [[حقوق]] الهی‌اند. گه یک حرکت تو را چندین [[حق]] احاطه می‌کند. تو [[رسالت]] [[انسانی]] و [[الهی]] داری. تنها در پرتو انجام این [[رسالت]] است که می‌توانی [[خلیفه خدا]] در [[زمین]] باشی. جالب اینکه نمی‌فرماید: تو [[حقوقی]] داری که دیگران باید رعایت کنند، بلکه می‌فرماید: "[[حقوق]] دیگران تو را احاطه کرده است و باید از عهده آنها برآیی و منشأ [[حقوق]]، حقی است که [[خداوند]] بر تو دارد. آن‌چه [[انسانیت]] [[انسان]] را [[رشد]] میدهد، استعدادهای او را شکوفا می‌سازد، [[خلاقیت]] و ابتکار او را بروز می‌دهد، توجه به [[وظایف]] [[انسانی]] و [[الهی]] اوست. کسی که [[خالق]] خود را [[شناخت]] و [[وظیفه]] [[بندگی]] او را خوب انجام داد، [[رفتار]] و کردارش [[الهی]] می‌شود و [[روحیه]] [[مسئولیت پذیری]] و [[رعایت حقوق دیگران]] در او شکوفا می‌گردد<ref>عبدالله جوادی آملی، فلسفه حقوق بشر، ص۲۲۹-۲۲۶.</ref>؛ زیرا [[احساس]] و [[درک]] [[مسئولیت]] منشأ [[سعادت]] است"<ref>[[فاطمه زیوری کبیرنیا\|زیوری کبیرنیا، فاطمه]]، [[بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان (کتاب)\|بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان]]، ص۱۵۳-۱۵۵.</ref>.

			== کارکردهای دیگر ==
			برخی دیگر از کارکردهای امامت عبارت است از:
			# انسجام [[دین]]: تشکیل جامعه ولایی با محوریت ولی الهی، سبب تحقق منظومه منسجم دین خواهد شد و در برابر، اگر مسأله [[حکومت]] و ولایت را از دین بگیرند، نخواهد توانست [[رسالت]] اصلی خودش را به انجام برساند<ref>حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، بیانات در تاریخ ۲/۱۱/۱۳۶۶.</ref>.
			# [[نجات]] جهان [[اسلام]]: برخی از اندیشمندان با اشاره به [[حاکمیت]] ارزش‌های دینی و محوریت [[وحی]] در ولایت، توجه به مسأله [[غدیر]] و ولایت را سبب نجات جهان اسلام می‌دانند.<ref>حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، بیانات در دیدار با مسئولان و کارگزاران نظام در عید سعید غدیر، ۲۸/۲/۱۳۷۴.</ref>
			# [[آرامش]] [[بشریت]]: تحقق ولایت [[اسلامی]] و [[علوی]] تنها برای [[مؤمنان]] مفید نبوده، بلکه سبب آرامش انسان‌های [[فاسق]] و [[کافر]] می‌گردد. [[حکومت]] غیرالهی و عدم [[حاکمیت]] [[اخلاق]] و [[خداترسی]] به [[تبعیض]] و [[ظلم]] بین [[انسان‌ها]] منجر شده و در مقابل، تحقق [[ولایت الهی]] [[آرامش]]، [[مساوات]]، [[امنیت]] و [[عدالت]] را برای تمام انسان‌ها به ارمغان می‌آورد<ref>حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، بیانات در دیدار با کارگزاران نظام اسلامی در عید سعید غدیر، ۱۶/۱/۱۳۷۸.</ref>.
			# معنایافتن [[معارف اسلامی]]: با نگرش [[وحدت اجتماعی]]، [[وحدت]] سیاسی، وحدت [[معنوی]] و [[روحی]] و وحدت عملی، ابعاد [[شگفتی]] می‌یابد که بسیاری از معارف اسلامی را برای ما معنی می‌کند<ref>حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، بیانات در دیدار با کارگزاران نظام اسلامی در عید سعید غدیر، ۲۷/۱/۱۳۷۷.</ref>.
			# تجلی حاکمیت معیارهای [[الهی]]: [[حضرت علی]]{{ع}} جامع تمام [[ارزش‌های الهی]] بوده و این امر مورد اعتراف تمام حاضران در [[ماجرای غدیر]] بوده و[[فلسفه]] [[نصب]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در مقابل دیدگان [[مسلمانان]]، اهمیت بخشیدن به ارزش‌های الهی است<ref>حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، بیانات در دیدار با کارگزاران نظام اسلامی در عید سعید غدیر، ۲۰/۴/۱۳۶۹.</ref>. [[حکومت اسلامی]] تا [[زمان قیام قائم]] نیز باید با محوریت [[ارزش‌ها]] و معیارهای [[الهی]] باشد<ref>حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، بیانات در دیدار با کارگزاران نظام اسلامی در عید سعید غدیر، ۸/۳/۱۳۷۳.</ref>.
			# ضمانت صلاح و حفاظت از [[حقوق مردم]]: [[ولایت الهی]] شرایط و [[وظایف]] سنگینی بر دوش [[حاکم]] می‌نهد که به موجب آن حکومت ولایی، مردمی‌ترین شکل حکومت است. [[پارسایی]] [[حاکمان الهی]] و حکومت [[ارزش‌های دینی]] سبب می‌شود حکومت ولایی ضامن خیر و صلاح [[انسان‌ها]] بوده و حقوق مردم محفوظ بماند<ref>حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، بیانات در دیدار با کارگزاران نظام اسلامی در عید سعید غدیر، ۱۰/۴/۱۳۷۰.</ref>.
			# پرورش روحیه [[مهرورزی]]: نتیجه [[ولایت]] [[معصومان]]{{عم}} [[الگوگیری]] [[پیروان]] ایشان و [[رشد]] روحیه مهرورزی در میان [[شیعیان]] است<ref>حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، بیانات در دیدار با کارگزاران نظام اسلامی در عید سعید غدیر، ۲۸/۲/۱۳۷۴.</ref>.<ref>[[عبدالله محمدی\|محمدی، عبدالله]]، [[ولایت در منظومه فکری مقام معظم رهبری (مقاله)\|مقاله «ولایت»]]، [[منظومه فکری آیت‌الله العظمی خامنه‌ای ج۱ (کتاب)\|منظومه فکری آیت‌الله العظمی خامنه‌ای ج۱]]، ص۱۵۵ ـ ۱۵۸.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Bahmani: /* آثار خلافت الهی */

2023-11-21T07:15:09Z

آثار خلافت الهی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۴۵
خط ۷:		خط ۷:

	'''کارکردهای امامت''' به معنای فواید و آثار مترتب بر [[امامت]] [[امامان]] است.		'''کارکردهای امامت''' به معنای فواید و آثار مترتب بر [[امامت]] [[امامان]] است.

			== مقدمه ==
			امامت و ولایت از مهم‌ترین مفاهیم [[تفکر]] [[اسلامی]] است که [[ائمه]]{{عم}} همه تلاش خود را صرف [[زنده کردن]] آن داشتند. یکی از ابعاد ولایت، اتصال [[فکری]] و [[روحی]] میان [[مؤمنین]] یا یک جهت و یک پارچه بودن [[جامعه اسلامی]] است که نتیجه آن، نفوذناپذیری [[جامعه]] در برابر [[دشمنان]] است. بعد دیگر ولایت، این است که جامعه اسلامی نیازمند مرکز اداره کننده‌ای است که همه [[جناح‌ها]] را اداره و از تعارض‌ها جلوگیری می‌کند. نتیجه تحقق این بعد از ولایت، آن است که همه عناصر فعال و با [[نشاط]] جامعه، مسیر [[فکر]] و [[رفتار]] خود را با وی هم آهنگ می‌کنند و نیروهای [[الهی]] در یک جهت فعال می‌شوند<ref>[[عبدالله محمدی\|محمدی، عبدالله]]، [[ولایت در منظومه فکری مقام معظم رهبری (مقاله)\|مقاله «ولایت»]]، [[منظومه فکری آیت‌الله العظمی خامنه‌ای ج۱ (کتاب)\|منظومه فکری آیت‌الله العظمی خامنه‌ای ج۱]]، ص۱۵۵.</ref>.

	== آثار خلافت الهی ==		== آثار خلافت الهی ==

Bahmani: /* فوائد وجود امام برای جامعه */

2023-11-21T07:03:22Z

فوائد وجود امام برای جامعه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۳۳
خط ۷۶:		خط ۷۶:

	بیان [[امام]] ناظر بر این واقعیت است که ای [[انسان]]، متوجه باش که ابعاد گوناگون [[زندگی]] تو مشمول [[حقوق]] الهی‌اند. گه یک حرکت تو را چندین [[حق]] احاطه می‌کند. تو [[رسالت]] [[انسانی]] و [[الهی]] داری. تنها در پرتو انجام این [[رسالت]] است که می‌توانی [[خلیفه خدا]] در [[زمین]] باشی. جالب اینکه نمی‌فرماید: تو [[حقوقی]] داری که دیگران باید رعایت کنند، بلکه می‌فرماید: "[[حقوق]] دیگران تو را احاطه کرده است و باید از عهده آنها برآیی و منشأ [[حقوق]]، حقی است که [[خداوند]] بر تو دارد. آن‌چه [[انسانیت]] [[انسان]] را [[رشد]] میدهد، استعدادهای او را شکوفا می‌سازد، [[خلاقیت]] و ابتکار او را بروز می‌دهد، توجه به [[وظایف]] [[انسانی]] و [[الهی]] اوست. کسی که [[خالق]] خود را [[شناخت]] و [[وظیفه]] [[بندگی]] او را خوب انجام داد، [[رفتار]] و کردارش [[الهی]] می‌شود و [[روحیه]] [[مسئولیت پذیری]] و [[رعایت حقوق دیگران]] در او شکوفا می‌گردد<ref>عبدالله جوادی آملی، فلسفه حقوق بشر، ص۲۲۹-۲۲۶.</ref>؛ زیرا [[احساس]] و [[درک]] [[مسئولیت]] منشأ [[سعادت]] است"<ref>[[فاطمه زیوری کبیرنیا\|زیوری کبیرنیا، فاطمه]]، [[بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان (کتاب)\|بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان]]، ص۱۵۳-۱۵۵.</ref>.		بیان [[امام]] ناظر بر این واقعیت است که ای [[انسان]]، متوجه باش که ابعاد گوناگون [[زندگی]] تو مشمول [[حقوق]] الهی‌اند. گه یک حرکت تو را چندین [[حق]] احاطه می‌کند. تو [[رسالت]] [[انسانی]] و [[الهی]] داری. تنها در پرتو انجام این [[رسالت]] است که می‌توانی [[خلیفه خدا]] در [[زمین]] باشی. جالب اینکه نمی‌فرماید: تو [[حقوقی]] داری که دیگران باید رعایت کنند، بلکه می‌فرماید: "[[حقوق]] دیگران تو را احاطه کرده است و باید از عهده آنها برآیی و منشأ [[حقوق]]، حقی است که [[خداوند]] بر تو دارد. آن‌چه [[انسانیت]] [[انسان]] را [[رشد]] میدهد، استعدادهای او را شکوفا می‌سازد، [[خلاقیت]] و ابتکار او را بروز می‌دهد، توجه به [[وظایف]] [[انسانی]] و [[الهی]] اوست. کسی که [[خالق]] خود را [[شناخت]] و [[وظیفه]] [[بندگی]] او را خوب انجام داد، [[رفتار]] و کردارش [[الهی]] می‌شود و [[روحیه]] [[مسئولیت پذیری]] و [[رعایت حقوق دیگران]] در او شکوفا می‌گردد<ref>عبدالله جوادی آملی، فلسفه حقوق بشر، ص۲۲۹-۲۲۶.</ref>؛ زیرا [[احساس]] و [[درک]] [[مسئولیت]] منشأ [[سعادت]] است"<ref>[[فاطمه زیوری کبیرنیا\|زیوری کبیرنیا، فاطمه]]، [[بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان (کتاب)\|بررسی ابعاد خلیفة اللهی انسان]]، ص۱۵۳-۱۵۵.</ref>.

	~~== فوائد وجود امام برای جامعه ==~~
	نقش [[امامان]] [[شیعه]] در توسعه [[معارف دینی]] و اعتلای [[فضایل اخلاقی]] در [[جامعه اسلامی]] را نمی‌توان نادیده گرفت. پاره‌ای از این فواید:
	# در هیچ عصری، حتی دانشمندان [[احساس]] [[بی‌نیازی]] از [[امامان]] نکرده‌اند. همچنین در بخش [[شریعت اسلامی]] و فروعات [[احکام]] نیز نقش [[امامان]] آشکار است و برخی از سر سلسلۀ [[مذاهب فقهی]] [[اهل سنت]]، خود از [[شاگردان]] [[امامان]] شیعه‌اند.
	~~# [[امامان]] به عنوان اسوه‌های معنوی و [[اخلاقی]]، نقش بسزایی در [[تربیت اخلاقی]] [[مؤمنان]] داشته‌اند.~~
	# به [[برکت]] حضور [[امامان]]، مکتب فکری و [[سیاسی]] [[شیعه]] شکل گرفته، شکوفا شد. در دوران [[امام باقر]] {{ع}} و [[امام صادق]] {{ع}} در [[جامعه]] [[شیعی]] برای [[سازماندهی]] امور [[شیعیان]]، [[وکیلان]] و سفیرانی [[تعیین]] شد که [[دستورات]] [[اجتماعی]] را هم به [[مردم]] می‌رساندند. البته [[امام]] بر مبنای "[[تقیه]]" بیشتر در پی [[حفظ]] این گروه و تقویت بنیان‌های [[فکری]] این [[مکتب]] بودند. وجود تشکیلاتی که در این دوران میان [[امام]] و [[امت]] نقش [[نایبان]] را ایفا می‎نمود، [[حکومت]] وقت را نگران می‌کرد. بعد از [[امام رضا\|امام هشتم]]، "[[امامت]] در سن [[کودکی]]" به عنوان [[امتحان]] [[سختی]] مطرح می‌گردد و ارتباط ظاهری [[امام]] با [[مردم]] کمتر می‌شود و [[مردم]] فقط با [[نایبان]] مورد [[اعتماد]] ایشان ارتباط داشتند<ref>ر.ک. [[علی رضا امینی]] و [[محسن جوادی]]، [[معارف اسلامی ج۲ (کتاب)\|معارف اسلامی]]، ج۲، ص۱۲۳ - ۱۲۶.</ref>.

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==