کتابت قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

2024-03-09T08:38:09Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۸
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	منظور از اصطلاح «کتابت قرآن» یا «[[کتابت وحی]]»، نگارش [[آیات قرآن کریم]] بر نوشت‏ افزارهای مختلف عصر نزول مانند سنگ، استخوان، لیف خرما، پوست و... است که عاملان و مباشران آن، گروهی از برجستگان [[اصحاب رسول خدا]] {{صل}} و تحت [[نظارت]] و اشراف آن حضرت بودند.		منظور از اصطلاح «کتابت قرآن» یا «[[کتابت وحی]]»، نگارش [[آیات قرآن کریم]] بر نوشت‏ افزارهای مختلف عصر نزول مانند سنگ، استخوان، لیف خرما، پوست و... است که عاملان و مباشران آن، گروهی از برجستگان [[اصحاب رسول خدا]] {{صل}} و تحت [[نظارت]] و اشراف آن حضرت بودند.

	به طور کلی یکی از امتیازات [[قرآن کریم]] بر دیگر [[کتاب‏‌های آسمانی]] آن است که با وجود اینکه عرب‏‌ها چندان با نگارش آشنا نبودند و با توجه به [[حافظه]] [[قوی]] خود تمایلی به ‏این کار نداشتند، قرآن کریم به سفارش [[رسول]] گرامی {{صل}} هم‏زمان با نزول، نگارش یافت و این روند تا پایان دوران [[رسالت]] ادامه یافت؛ به ‏گونه‌‏ای که با پایان‏ یافتن دوره نزول، تمام [[آیات قرآن]] مکتوب شده بود<ref>محمد‏ بن ‏بهادر زرکشی؛ البرهان فی علوم ‏القرآن (با حاشیه)؛ ج۱، ص۲۳۸؛ محمود رامیار؛ تاریخ قرآن؛ ص۲۵۷-۲۶۱؛ محمد عبدالعظیم زرقانی؛ مناهل ‏العرفان فی علوم‏ القرآن؛ ج۱، ص۲۴۶-۲۴۸؛ عبدالصبور شاهین؛ تاریخ‏ القرآن؛ ص۳۷.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ص۸۴۶.</ref>		به طور کلی یکی از امتیازات [[قرآن کریم]] بر دیگر [[کتاب‏‌های آسمانی]] آن است که با وجود اینکه عرب‏‌ها چندان با نگارش آشنا نبودند و با توجه به حافظه [[قوی]] خود تمایلی به ‏این کار نداشتند، قرآن کریم به سفارش [[رسول]] گرامی {{صل}} هم‏زمان با نزول، نگارش یافت و این روند تا پایان دوران [[رسالت]] ادامه یافت؛ به ‏گونه‌‏ای که با پایان‏ یافتن دوره نزول، تمام [[آیات قرآن]] مکتوب شده بود<ref>محمد‏ بن ‏بهادر زرکشی؛ البرهان فی علوم ‏القرآن (با حاشیه)؛ ج۱، ص۲۳۸؛ محمود رامیار؛ تاریخ قرآن؛ ص۲۵۷-۲۶۱؛ محمد عبدالعظیم زرقانی؛ مناهل ‏العرفان فی علوم‏ القرآن؛ ج۱، ص۲۴۶-۲۴۸؛ عبدالصبور شاهین؛ تاریخ‏ القرآن؛ ص۳۷.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ص۸۴۶.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* مقدمه */

2024-03-09T08:37:54Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۷
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	جمع کاتب «کُتّاب» است که به معنای جایگاه [[آموزش]] نیز آمده و بر کتائب جمع بسته می‌شود<ref>أقرب الموارد، ج۲، ص۱۰۶۴.</ref>. در صدر اسلام، نویسندگان [[آیات قرآن]] «کاتب وحی» نامیده می‌شدند. در آن هنگام افراد باسواد، اندک بودند و تنها عده‌ای خاص از عهده نگارش [[آیات قرآن]] و [[دستورات]] و نامه‌های [[حضرت رسول الله]]{{صل}} بر می‌آمدند.<ref>[[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین ج۳ (کتاب)\|سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین ج۳]]، ص ۴۵.</ref>		جمع کاتب «کُتّاب» است که به معنای جایگاه [[آموزش]] نیز آمده و بر کتائب جمع بسته می‌شود<ref>أقرب الموارد، ج۲، ص۱۰۶۴.</ref>. در صدر اسلام، نویسندگان [[آیات قرآن]] «کاتب وحی» نامیده می‌شدند. در آن هنگام افراد باسواد، اندک بودند و تنها عده‌ای خاص از عهده نگارش [[آیات قرآن]] و [[دستورات]] و نامه‌های [[حضرت رسول الله]]{{صل}} بر می‌آمدند.<ref>[[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین ج۳ (کتاب)\|سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین ج۳]]، ص ۴۵.</ref>

	منظور از اصطلاح «کتابت قرآن» یا «[[کتابت وحی]]»، [[نگارش]] [[آیات قرآن کریم]] بر نوشت‏ افزارهای مختلف [[عصر نزول]] مانند سنگ، استخوان، لیف خرما، پوست و... است که عاملان و مباشران آن، گروهی از برجستگان [[اصحاب رسول خدا]] {{صل}} و تحت [[نظارت]] و اشراف آن [[حضرت]] بودند.		منظور از اصطلاح «کتابت قرآن» یا «[[کتابت وحی]]»، نگارش [[آیات قرآن کریم]] بر نوشت‏ افزارهای مختلف عصر نزول مانند سنگ، استخوان، لیف خرما، پوست و... است که عاملان و مباشران آن، گروهی از برجستگان [[اصحاب رسول خدا]] {{صل}} و تحت [[نظارت]] و اشراف آن حضرت بودند.

	به طور کلی یکی از امتیازات [[قرآن کریم]] بر دیگر [[کتاب‏‌های آسمانی]] آن است که با وجود اینکه عرب‏‌ها چندان با نگارش آشنا نبودند و با توجه به [[حافظه]] [[قوی]] خود تمایلی به ‏این کار نداشتند، قرآن کریم به سفارش [[رسول]] گرامی {{صل}} هم‏زمان با ~~[[نزول]]،~~ نگارش یافت و این روند تا پایان دوران [[رسالت]] ادامه یافت؛ به ‏گونه‌‏ای که با پایان‏ یافتن دوره نزول، تمام [[آیات قرآن]] مکتوب شده بود<ref>محمد‏ بن ‏بهادر زرکشی؛ البرهان فی علوم ‏القرآن (با حاشیه)؛ ج۱، ص۲۳۸؛ محمود رامیار؛ تاریخ قرآن؛ ص۲۵۷-۲۶۱؛ محمد عبدالعظیم زرقانی؛ مناهل ‏العرفان فی علوم‏ القرآن؛ ج۱، ص۲۴۶-۲۴۸؛ عبدالصبور شاهین؛ تاریخ‏ القرآن؛ ص۳۷.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ص۸۴۶.</ref>		به طور کلی یکی از امتیازات [[قرآن کریم]] بر دیگر [[کتاب‏‌های آسمانی]] آن است که با وجود اینکه عرب‏‌ها چندان با نگارش آشنا نبودند و با توجه به [[حافظه]] [[قوی]] خود تمایلی به ‏این کار نداشتند، قرآن کریم به سفارش [[رسول]] گرامی {{صل}} هم‏زمان با نزول، نگارش یافت و این روند تا پایان دوران [[رسالت]] ادامه یافت؛ به ‏گونه‌‏ای که با پایان‏ یافتن دوره نزول، تمام [[آیات قرآن]] مکتوب شده بود<ref>محمد‏ بن ‏بهادر زرکشی؛ البرهان فی علوم ‏القرآن (با حاشیه)؛ ج۱، ص۲۳۸؛ محمود رامیار؛ تاریخ قرآن؛ ص۲۵۷-۲۶۱؛ محمد عبدالعظیم زرقانی؛ مناهل ‏العرفان فی علوم‏ القرآن؛ ج۱، ص۲۴۶-۲۴۸؛ عبدالصبور شاهین؛ تاریخ‏ القرآن؛ ص۳۷.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ص۸۴۶.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* مقدمه */

2024-03-09T08:37:18Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۷
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	در [[قرآن]] واژه کاتب آمده است: {{متن قرآن\|وَلْيَكْتُبْ بَيْنَكُمْ كَاتِبٌ بِالْعَدْلِ}}<ref>«و باید نویسنده‌ای میان شما دادگرانه بنویسد» سوره بقره، آیه ۲۸۲.</ref>.		در [[قرآن]] واژه کاتب آمده است: {{متن قرآن\|وَلْيَكْتُبْ بَيْنَكُمْ كَاتِبٌ بِالْعَدْلِ}}<ref>«و باید نویسنده‌ای میان شما دادگرانه بنویسد» سوره بقره، آیه ۲۸۲.</ref>.

	جمع کاتب «کُتّاب» است که به معنای جایگاه [[آموزش]] نیز آمده و بر کتائب جمع بسته می‌شود<ref>أقرب الموارد، ج۲، ص۱۰۶۴.</ref>. در [[صدر ~~اسلام]]،~~ نویسندگان [[آیات قرآن]] ~~«[[کاتب وحی]]»~~ نامیده می‌شدند. در آن هنگام افراد باسواد، اندک بودند و تنها عده‌ای خاص از عهده [[نگارش]] [[آیات قرآن]] و [[دستورات]] و نامه‌های [[حضرت رسول الله]]{{صل}} بر می‌آمدند.<ref>[[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین (کتاب)\|سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین]]، ~~ج3،~~ ص 45.</ref>		جمع کاتب «کُتّاب» است که به معنای جایگاه [[آموزش]] نیز آمده و بر کتائب جمع بسته می‌شود<ref>أقرب الموارد، ج۲، ص۱۰۶۴.</ref>. در صدر اسلام، نویسندگان [[آیات قرآن]] «کاتب وحی» نامیده می‌شدند. در آن هنگام افراد باسواد، اندک بودند و تنها عده‌ای خاص از عهده نگارش [[آیات قرآن]] و [[دستورات]] و نامه‌های [[حضرت رسول الله]]{{صل}} بر می‌آمدند.<ref>[[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین ج۳ (کتاب)\|سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین ج۳]]، ص ۴۵.</ref>

	منظور از اصطلاح «کتابت قرآن» یا «[[کتابت وحی]]»، [[نگارش]] [[آیات قرآن کریم]] بر نوشت‏ افزارهای مختلف [[عصر نزول]] مانند سنگ، استخوان، لیف خرما، پوست و... است که عاملان و مباشران آن، گروهی از برجستگان [[اصحاب رسول خدا]] {{صل}} و تحت [[نظارت]] و اشراف آن [[حضرت]] بودند.		منظور از اصطلاح «کتابت قرآن» یا «[[کتابت وحی]]»، [[نگارش]] [[آیات قرآن کریم]] بر نوشت‏ افزارهای مختلف [[عصر نزول]] مانند سنگ، استخوان، لیف خرما، پوست و... است که عاملان و مباشران آن، گروهی از برجستگان [[اصحاب رسول خدا]] {{صل}} و تحت [[نظارت]] و اشراف آن [[حضرت]] بودند.

Bahmani: /* مقدمه */

2024-03-09T08:36:21Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۶
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	«کاتب» به معنای نویسنده است و به کسی گویند که کارش [[نگارش]] است، ادیب باشد یا کارمند و به [[فارسی]] [[دبیر]] نامیده می‌شود.		«کاتب» به معنای نویسنده است و به کسی گویند که کارش نگارش است، ادیب باشد یا کارمند و به فارسی [[دبیر]] نامیده می‌شود.

	در [[قرآن]] واژه کاتب آمده است: {{متن قرآن\|وَلْيَكْتُبْ بَيْنَكُمْ كَاتِبٌ بِالْعَدْلِ}}<ref>«و باید نویسنده‌ای میان شما دادگرانه بنویسد» سوره بقره، آیه ۲۸۲.</ref>.		در [[قرآن]] واژه کاتب آمده است: {{متن قرآن\|وَلْيَكْتُبْ بَيْنَكُمْ كَاتِبٌ بِالْعَدْلِ}}<ref>«و باید نویسنده‌ای میان شما دادگرانه بنویسد» سوره بقره، آیه ۲۸۲.</ref>.
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	جمع کاتب «کُتّاب» است که به معنای جایگاه [[آموزش]] نیز آمده و بر کتائب جمع بسته می‌شود<ref>أقرب الموارد، ج۲، ص۱۰۶۴.</ref>. در [[صدر اسلام]]، نویسندگان [[آیات قرآن]] «[[کاتب وحی]]» نامیده می‌شدند. در آن هنگام افراد باسواد، اندک بودند و تنها عده‌ای خاص از عهده [[نگارش]] [[آیات قرآن]] و [[دستورات]] و نامه‌های [[حضرت رسول الله]]{{صل}} بر می‌آمدند.<ref>[[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین (کتاب)\|سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین]]، ج3، ص 45.</ref>		جمع کاتب «کُتّاب» است که به معنای جایگاه [[آموزش]] نیز آمده و بر کتائب جمع بسته می‌شود<ref>أقرب الموارد، ج۲، ص۱۰۶۴.</ref>. در [[صدر اسلام]]، نویسندگان [[آیات قرآن]] «[[کاتب وحی]]» نامیده می‌شدند. در آن هنگام افراد باسواد، اندک بودند و تنها عده‌ای خاص از عهده [[نگارش]] [[آیات قرآن]] و [[دستورات]] و نامه‌های [[حضرت رسول الله]]{{صل}} بر می‌آمدند.<ref>[[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین (کتاب)\|سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین]]، ج3، ص 45.</ref>

	منظور از اصطلاح ~~«[[کتابت قرآن]]»~~ یا «[[کتابت وحی]]»، [[نگارش]] [[آیات قرآن کریم]] بر نوشت‏ افزارهای مختلف [[عصر نزول]] مانند سنگ، استخوان، لیف خرما، پوست و... است که عاملان و مباشران آن، گروهی از برجستگان [[اصحاب رسول خدا]] {{صل}} و تحت [[نظارت]] و اشراف آن [[حضرت]] بودند.		منظور از اصطلاح «کتابت قرآن» یا «[[کتابت وحی]]»، [[نگارش]] [[آیات قرآن کریم]] بر نوشت‏ افزارهای مختلف [[عصر نزول]] مانند سنگ، استخوان، لیف خرما، پوست و... است که عاملان و مباشران آن، گروهی از برجستگان [[اصحاب رسول خدا]] {{صل}} و تحت [[نظارت]] و اشراف آن [[حضرت]] بودند.

	به طور کلی یکی از امتیازات [[قرآن کریم]] بر دیگر [[کتاب‏‌های آسمانی]] آن است که با وجود اینکه عرب‏‌ها چندان با نگارش آشنا نبودند و با توجه به [[حافظه]] [[قوی]] خود تمایلی به ‏این کار نداشتند، قرآن کریم به سفارش [[رسول]] گرامی {{صل}} هم‏زمان با [[نزول]]، نگارش یافت و این روند تا پایان دوران [[رسالت]] ادامه یافت؛ به ‏گونه‌‏ای که با پایان‏ یافتن دوره نزول، تمام [[آیات قرآن]] مکتوب شده بود<ref>محمد‏ بن ‏بهادر زرکشی؛ البرهان فی علوم ‏القرآن (با حاشیه)؛ ج۱، ص۲۳۸؛ محمود رامیار؛ تاریخ قرآن؛ ص۲۵۷-۲۶۱؛ محمد عبدالعظیم زرقانی؛ مناهل ‏العرفان فی علوم‏ القرآن؛ ج۱، ص۲۴۶-۲۴۸؛ عبدالصبور شاهین؛ تاریخ‏ القرآن؛ ص۳۷.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ص۸۴۶.</ref>		به طور کلی یکی از امتیازات [[قرآن کریم]] بر دیگر [[کتاب‏‌های آسمانی]] آن است که با وجود اینکه عرب‏‌ها چندان با نگارش آشنا نبودند و با توجه به [[حافظه]] [[قوی]] خود تمایلی به ‏این کار نداشتند، قرآن کریم به سفارش [[رسول]] گرامی {{صل}} هم‏زمان با [[نزول]]، نگارش یافت و این روند تا پایان دوران [[رسالت]] ادامه یافت؛ به ‏گونه‌‏ای که با پایان‏ یافتن دوره نزول، تمام [[آیات قرآن]] مکتوب شده بود<ref>محمد‏ بن ‏بهادر زرکشی؛ البرهان فی علوم ‏القرآن (با حاشیه)؛ ج۱، ص۲۳۸؛ محمود رامیار؛ تاریخ قرآن؛ ص۲۵۷-۲۶۱؛ محمد عبدالعظیم زرقانی؛ مناهل ‏العرفان فی علوم‏ القرآن؛ ج۱، ص۲۴۶-۲۴۸؛ عبدالصبور شاهین؛ تاریخ‏ القرآن؛ ص۳۷.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ص۸۴۶.</ref>

Bahmani در ‏۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۵۸

2023-11-14T06:58:02Z

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
 == مقدمه ==
@@ خط ۱۹: / خط ۲۵: @@
 == پانویس ==
 {{پانویس}}

Msadeq: /* منابع */

2023-04-24T09:17:42Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۴۷
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
			# [[پرونده: 1100830.jpg\|22px]] [[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین ج۳ (کتاب)\|'''سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین ج۳''']]
	# [[پرونده: 9030760879.jpg\|22px]] [[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه علوم قرآنی''']]		# [[پرونده: 9030760879.jpg\|22px]] [[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه علوم قرآنی''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Msadeq: /* مقدمه */

2023-04-24T09:13:31Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۴۳
خط ۱:		خط ۱:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
			«کاتب» به معنای نویسنده است و به کسی گویند که کارش [[نگارش]] است، ادیب باشد یا کارمند و به [[فارسی]] [[دبیر]] نامیده می‌شود.

			در [[قرآن]] واژه کاتب آمده است: {{متن قرآن\|وَلْيَكْتُبْ بَيْنَكُمْ كَاتِبٌ بِالْعَدْلِ}}<ref>«و باید نویسنده‌ای میان شما دادگرانه بنویسد» سوره بقره، آیه ۲۸۲.</ref>.

			جمع کاتب «کُتّاب» است که به معنای جایگاه [[آموزش]] نیز آمده و بر کتائب جمع بسته می‌شود<ref>أقرب الموارد، ج۲، ص۱۰۶۴.</ref>. در [[صدر اسلام]]، نویسندگان [[آیات قرآن]] «[[کاتب وحی]]» نامیده می‌شدند. در آن هنگام افراد باسواد، اندک بودند و تنها عده‌ای خاص از عهده [[نگارش]] [[آیات قرآن]] و [[دستورات]] و نامه‌های [[حضرت رسول الله]]{{صل}} بر می‌آمدند.<ref>[[علی اکبر ذاکری\|ذاکری، علی اکبر]]، [[سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین (کتاب)\|سیمای کارگزاران علی بن ابی طالب امیرالمؤمنین]]، ج3، ص 45.</ref>

	منظور از اصطلاح «[[کتابت قرآن]]» یا «[[کتابت وحی]]»، [[نگارش]] [[آیات قرآن کریم]] بر نوشت‏ افزارهای مختلف [[عصر نزول]] مانند سنگ، استخوان، لیف خرما، پوست و... است که عاملان و مباشران آن، گروهی از برجستگان [[اصحاب رسول خدا]] {{صل}} و تحت [[نظارت]] و اشراف آن [[حضرت]] بودند.		منظور از اصطلاح «[[کتابت قرآن]]» یا «[[کتابت وحی]]»، [[نگارش]] [[آیات قرآن کریم]] بر نوشت‏ افزارهای مختلف [[عصر نزول]] مانند سنگ، استخوان، لیف خرما، پوست و... است که عاملان و مباشران آن، گروهی از برجستگان [[اصحاب رسول خدا]] {{صل}} و تحت [[نظارت]] و اشراف آن [[حضرت]] بودند.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T09:18:10Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۴۸
خط ۱:		خط ۱:

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	منظور از اصطلاح «[[کتابت قرآن]]» یا «[[کتابت وحی]]»، [[نگارش]] [[آیات قرآن کریم]] بر نوشت‏ افزارهای مختلف [[عصر نزول]] مانند سنگ، استخوان، لیف خرما، پوست و... است که عاملان و مباشران آن، گروهی از برجستگان [[اصحاب رسول خدا]]{{صل}} و تحت [[نظارت]] و اشراف آن [[حضرت]] بودند.		منظور از اصطلاح «[[کتابت قرآن]]» یا «[[کتابت وحی]]»، [[نگارش]] [[آیات قرآن کریم]] بر نوشت‏ افزارهای مختلف [[عصر نزول]] مانند سنگ، استخوان، لیف خرما، پوست و... است که عاملان و مباشران آن، گروهی از برجستگان [[اصحاب رسول خدا]] {{صل}} و تحت [[نظارت]] و اشراف آن [[حضرت]] بودند.

	به طور کلی یکی از امتیازات [[قرآن کریم]] بر دیگر [[کتاب‏‌های آسمانی]] آن است که با وجود اینکه عرب‏‌ها چندان با نگارش آشنا نبودند و با توجه به [[حافظه]] [[قوی]] خود تمایلی به ‏این کار نداشتند، قرآن کریم به سفارش [[رسول]] گرامی{{صل}} هم‏زمان با [[نزول]]، نگارش یافت و این روند تا پایان دوران [[رسالت]] ادامه یافت؛ به ‏گونه‌‏ای که با پایان‏ یافتن دوره نزول، تمام [[آیات قرآن]] مکتوب شده بود<ref>محمد‏ بن ‏بهادر زرکشی؛ البرهان فی علوم ‏القرآن (با حاشیه)؛ ج۱، ص۲۳۸؛ محمود رامیار؛ تاریخ قرآن؛ ص۲۵۷-۲۶۱؛ محمد عبدالعظیم زرقانی؛ مناهل ‏العرفان فی علوم‏ القرآن؛ ج۱، ص۲۴۶-۲۴۸؛ عبدالصبور شاهین؛ تاریخ‏ القرآن؛ ص۳۷.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ص۸۴۶.</ref>		به طور کلی یکی از امتیازات [[قرآن کریم]] بر دیگر [[کتاب‏‌های آسمانی]] آن است که با وجود اینکه عرب‏‌ها چندان با نگارش آشنا نبودند و با توجه به [[حافظه]] [[قوی]] خود تمایلی به ‏این کار نداشتند، قرآن کریم به سفارش [[رسول]] گرامی {{صل}} هم‏زمان با [[نزول]]، نگارش یافت و این روند تا پایان دوران [[رسالت]] ادامه یافت؛ به ‏گونه‌‏ای که با پایان‏ یافتن دوره نزول، تمام [[آیات قرآن]] مکتوب شده بود<ref>محمد‏ بن ‏بهادر زرکشی؛ البرهان فی علوم ‏القرآن (با حاشیه)؛ ج۱، ص۲۳۸؛ محمود رامیار؛ تاریخ قرآن؛ ص۲۵۷-۲۶۱؛ محمد عبدالعظیم زرقانی؛ مناهل ‏العرفان فی علوم‏ القرآن؛ ج۱، ص۲۴۶-۲۴۸؛ عبدالصبور شاهین؛ تاریخ‏ القرآن؛ ص۳۷.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ص۸۴۶.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T23:35:59Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۳:۰۵
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~

Wasity: /* مقدمه */

2022-04-30T09:20:19Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۵۰
خط ۱:		خط ۱:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	منظور از اصطلاح «[[کتابت قرآن]]» یا «[[کتابت~~]] [[~~وحی]]»، [[نگارش]] [[آیات قرآن کریم]] بر نوشت‏ افزارهای مختلف [[عصر نزول]] مانند سنگ، استخوان، لیف خرما، پوست و... است که عاملان و مباشران آن، گروهی از برجستگان [[اصحاب رسول خدا]]{{صل}} و تحت [[نظارت]] و اشراف آن [[حضرت]] بودند.		منظور از اصطلاح «[[کتابت قرآن]]» یا «[[کتابت وحی]]»، [[نگارش]] [[آیات قرآن کریم]] بر نوشت‏ افزارهای مختلف [[عصر نزول]] مانند سنگ، استخوان، لیف خرما، پوست و... است که عاملان و مباشران آن، گروهی از برجستگان [[اصحاب رسول خدا]]{{صل}} و تحت [[نظارت]] و اشراف آن [[حضرت]] بودند.

	به طور کلی یکی از امتیازات [[قرآن کریم]] بر دیگر [[کتاب‏‌های آسمانی]] آن است که با وجود اینکه عرب‏‌ها چندان با نگارش آشنا نبودند و با توجه به [[حافظه]] [[قوی]] خود تمایلی به ‏این کار نداشتند، قرآن کریم به سفارش [[رسول]] گرامی{{صل}} هم‏زمان با [[نزول]]، نگارش یافت و این روند تا پایان دوران [[رسالت]] ادامه یافت؛ به ‏گونه‌‏ای که با پایان‏ یافتن دوره نزول، تمام [[آیات قرآن]] مکتوب شده بود<ref>محمد‏ بن ‏بهادر زرکشی؛ البرهان فی علوم ‏القرآن (با حاشیه)؛ ج۱، ص۲۳۸؛ محمود رامیار؛ تاریخ قرآن؛ ص۲۵۷-۲۶۱؛ محمد عبدالعظیم زرقانی؛ مناهل ‏العرفان فی علوم‏ القرآن؛ ج۱، ص۲۴۶-۲۴۸؛ عبدالصبور شاهین؛ تاریخ‏ القرآن؛ ص۳۷.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ص۸۴۶.</ref>		به طور کلی یکی از امتیازات [[قرآن کریم]] بر دیگر [[کتاب‏‌های آسمانی]] آن است که با وجود اینکه عرب‏‌ها چندان با نگارش آشنا نبودند و با توجه به [[حافظه]] [[قوی]] خود تمایلی به ‏این کار نداشتند، قرآن کریم به سفارش [[رسول]] گرامی{{صل}} هم‏زمان با [[نزول]]، نگارش یافت و این روند تا پایان دوران [[رسالت]] ادامه یافت؛ به ‏گونه‌‏ای که با پایان‏ یافتن دوره نزول، تمام [[آیات قرآن]] مکتوب شده بود<ref>محمد‏ بن ‏بهادر زرکشی؛ البرهان فی علوم ‏القرآن (با حاشیه)؛ ج۱، ص۲۳۸؛ محمود رامیار؛ تاریخ قرآن؛ ص۲۵۷-۲۶۱؛ محمد عبدالعظیم زرقانی؛ مناهل ‏العرفان فی علوم‏ القرآن؛ ج۱، ص۲۴۶-۲۴۸؛ عبدالصبور شاهین؛ تاریخ‏ القرآن؛ ص۳۷.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ص۸۴۶.</ref>