کرامات امام علی در تاریخ اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* پانویس */

2024-07-23T09:49:57Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۱۹
خط ۱۸۲:		خط ۱۸۲:
	[[رده:فضائل امام علی]]		[[رده:فضائل امام علی]]
	[[رده:معجزه و کرامت]]		[[رده:معجزه و کرامت]]
			[[رده:کرامات اهل بیت]]

Bahmani: /* پانویس */

2023-11-04T16:11:51Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۴۱
خط ۱۸۱:		خط ۱۸۱:

	[[رده:فضائل امام علی]]		[[رده:فضائل امام علی]]
			[[رده:معجزه و کرامت]]

Bahmani: /* پانویس */

2023-04-11T09:59:49Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۲۹
خط ۱۸۰:		خط ۱۸۰:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:امام علی]]		[[رده:فضائل امام علی]]

Wasity: جایگزینی متن - 'بنده خدا' به 'بنده خدا'

2022-12-13T04:59:58Z

جایگزینی متن - 'بنده خدا' به 'بنده خدا'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۲۹
خط ۴۸:		خط ۴۸:
	# [[انس بن مالک]]: طَلْحَةُ بْنُ‏ عُمَيْرٍ [[روایت]] کرده: [[علی]] {{ع}} [[مردم]] را درباره گفتار [[رسول خدا]] {{صل}} که فرمود: {{متن حدیث\|مَنْ‏ كُنْتُ‏ مَوْلَاهُ‏ فَعَلِيٌّ مَوْلَاهُ‏}} [[سوگند]] داد که هر که آن را شنیده [[گواهی]] دهد پس [[دوازده نفر]] از [[انصار]] [[گواهی]] دادند و [[انس بن مالک]] که در میان [[مردم]] بود [[گواهی]] نداد. [[أمیر المؤمنین]] {{ع}} فرمود: ای انس! گفت: بله، فرمود: {{متن حدیث\|مَا يَمْنَعُكَ‏ أَنْ‏ تَشْهَدَ وَ قَدْ سَمِعْتَ‏ مَا سَمِعُوا}} چه چیز جلوگیری کرد تو را و [[مانع]] از این شد که [[گواهی]] دهی با اینکه تو هم شنیدی آنچه اینان شنیدند؟ گفت: ای [[امیرمؤمنان]] سالمند و پیر شده‌ام و فراموش کرده‌ام! أمیرالمؤمنین {{ع}} گفت: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ‏ إِنْ‏ كَانَ‏ كَاذِباً فَاضْرِبْهُ‏ بِبَيَاضٍ‏ أَوْ بِوَضَحٍ‏ لَا تُوَارِيهِ‏ الْعِمَامَةُ}}، بار خدایا اگر [[دروغ]] می‌گوید او را به یک سفیدی ـ یا فرمود: به یک پیسی ـ (در سرش) دچار کن که [[عمامه]] و آنچه بر سر بندد آن را نپوشاند. [[طلحه]] ـ [[راوی حدیث]] ـ گوید: [[خدا]] را [[گواه]] می‌گیرم که سفیدی را پس از زمانی در میان دو چشمش دیدم<ref>الإرشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، ج ۱، ص۳۵۱</ref>.		# [[انس بن مالک]]: طَلْحَةُ بْنُ‏ عُمَيْرٍ [[روایت]] کرده: [[علی]] {{ع}} [[مردم]] را درباره گفتار [[رسول خدا]] {{صل}} که فرمود: {{متن حدیث\|مَنْ‏ كُنْتُ‏ مَوْلَاهُ‏ فَعَلِيٌّ مَوْلَاهُ‏}} [[سوگند]] داد که هر که آن را شنیده [[گواهی]] دهد پس [[دوازده نفر]] از [[انصار]] [[گواهی]] دادند و [[انس بن مالک]] که در میان [[مردم]] بود [[گواهی]] نداد. [[أمیر المؤمنین]] {{ع}} فرمود: ای انس! گفت: بله، فرمود: {{متن حدیث\|مَا يَمْنَعُكَ‏ أَنْ‏ تَشْهَدَ وَ قَدْ سَمِعْتَ‏ مَا سَمِعُوا}} چه چیز جلوگیری کرد تو را و [[مانع]] از این شد که [[گواهی]] دهی با اینکه تو هم شنیدی آنچه اینان شنیدند؟ گفت: ای [[امیرمؤمنان]] سالمند و پیر شده‌ام و فراموش کرده‌ام! أمیرالمؤمنین {{ع}} گفت: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ‏ إِنْ‏ كَانَ‏ كَاذِباً فَاضْرِبْهُ‏ بِبَيَاضٍ‏ أَوْ بِوَضَحٍ‏ لَا تُوَارِيهِ‏ الْعِمَامَةُ}}، بار خدایا اگر [[دروغ]] می‌گوید او را به یک سفیدی ـ یا فرمود: به یک پیسی ـ (در سرش) دچار کن که [[عمامه]] و آنچه بر سر بندد آن را نپوشاند. [[طلحه]] ـ [[راوی حدیث]] ـ گوید: [[خدا]] را [[گواه]] می‌گیرم که سفیدی را پس از زمانی در میان دو چشمش دیدم<ref>الإرشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، ج ۱، ص۳۵۱</ref>.
	# [[زید بن ارقم]]: اَبو سَلْمَانَ مُوَذِّن از زَیْدِ بْنِ اَرْقَم [[نقل]] کرده است که گفت: [[علی]] {{ع}} [[مردم]] را در [[مسجد]] [[سوگند]] داد و فرمود: [[سوگند]] می‌دهم به [[خدا]] آن مردی را که از [[پیغمبر]] {{صل}} شنیده که می‌فرمود: {{متن حدیث\|مَنْ‏ كُنْتُ‏ مَوْلَاهُ‏ فَعَلِيٌّ مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاه‏}}، برخیزد و [[گواهی]] دهد، پس [[دوازده نفر]] از اهل [[بدر]] (آنان که در [[جنگ بدر]] بودند) برخاستند، شش تن از سمت راست و شش تن از سمت چپ و بدان [[گواهی]] دادند، آنگاه [[زید بن ارقم]] گفت: من نیز از کسانی بودم که این سخن را از [[پیغمبر]] {{صل}} شنیده بودم ولی آن روز [[گواهی]] نداده [[کتمان]] [[شهادت]] کردم، پس [[خدای تعالی]] به [[جرم]] این کار بینائی را از من گرفت، اَبو سَلْمَانَ مُوَذِّن می‌گوید: وی برای شهادتی که نداده بود افسوس می‌خورد و اظهار [[پشیمانی]] می‌نمود و از [[خدا]] [[آمرزش]] خواهی می‌کرد<ref>شرح ابن أبی الحدید، ج ۴، ص ۷۴ و مجمع الزوائد، ج ۹، ص ۱۰۶، و الإرشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، ج ۱، ص ۳۵۲.</ref>.		# [[زید بن ارقم]]: اَبو سَلْمَانَ مُوَذِّن از زَیْدِ بْنِ اَرْقَم [[نقل]] کرده است که گفت: [[علی]] {{ع}} [[مردم]] را در [[مسجد]] [[سوگند]] داد و فرمود: [[سوگند]] می‌دهم به [[خدا]] آن مردی را که از [[پیغمبر]] {{صل}} شنیده که می‌فرمود: {{متن حدیث\|مَنْ‏ كُنْتُ‏ مَوْلَاهُ‏ فَعَلِيٌّ مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ مَنْ وَالاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاه‏}}، برخیزد و [[گواهی]] دهد، پس [[دوازده نفر]] از اهل [[بدر]] (آنان که در [[جنگ بدر]] بودند) برخاستند، شش تن از سمت راست و شش تن از سمت چپ و بدان [[گواهی]] دادند، آنگاه [[زید بن ارقم]] گفت: من نیز از کسانی بودم که این سخن را از [[پیغمبر]] {{صل}} شنیده بودم ولی آن روز [[گواهی]] نداده [[کتمان]] [[شهادت]] کردم، پس [[خدای تعالی]] به [[جرم]] این کار بینائی را از من گرفت، اَبو سَلْمَانَ مُوَذِّن می‌گوید: وی برای شهادتی که نداده بود افسوس می‌خورد و اظهار [[پشیمانی]] می‌نمود و از [[خدا]] [[آمرزش]] خواهی می‌کرد<ref>شرح ابن أبی الحدید، ج ۴، ص ۷۴ و مجمع الزوائد، ج ۹، ص ۱۰۶، و الإرشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، ج ۱، ص ۳۵۲.</ref>.
	# مردی از [[قبیله]] عبس: علی بن مُسْهِرٍ کوفی از عَبَایَه وموسی وَجِیهِیِ از عبد الله بن حارث و [[عثمان بن سعید]] و عبد الله بن بکیر از حکیم بن جُبَیر [[روایت]] کرده‌اند که همگی گفتند: ما [[علی]] {{ع}} را در بالای [[منبر]] دیدیم که می‌فرمود: {{متن حدیث\|أَنَا عَبْدُ اللَّهِ‏ وَ أَخُو رَسُولِ‏ اللَّهِ‏ وَرِثْتُ‏ نَبِيَّ الرَّحْمَةِ وَ نَكَحْتُ‏ سَيِّدَةَ نِسَاءِ أَهْلِ الْجَنَّةِ وَ أَنَا سَيِّدُ الْوَصِيِّينَ وَ آخِرُ أَوْصِيَاءِ النَّبِيِّينَ لَا يَدَّعِي ذَلِكَ غَيْرِي إِلَّا أَصَابَهُ اللَّهُ بِسُوءٍ}}، منم [[بنده~~]] [[~~خدا]] و [[برادر]] [[رسول خدا]] و از [[پیغمبر]] [[رحمت]] [[ارث]] برده‌ام و بانوی [[زنان]] [[اهل بهشت]] را به همسری گرفته‌ام، منم [[سید]] [[اوصیاء]] و [[آخرین وصی]] [[پیمبران]]، کسی آنچه را گفتم ادعا نکند جز اینکه [[خداوند]] او را به درد [[بدی]] دچار سازد. پس مردی از [[قبیله]] عبس که در میان [[مردم]] نشسته بود گفت: کیست که نتواند بگوید این را: منم [[بنده~~]] [[~~خدا]] و [[برادر]] [[رسول خدا]]... ؟ پس از جای برنخاسته بود که دیوانه شد و حالت صرع به او دست داد پس پایش را کشیده از [[مسجد]] بیرون بردند. [[راویان]] این ماجرا گویند: ما از [[فامیل]] او پرسیدیم و گفتیم: آیا این مرد پیش از ابن عارضه [[بیماری]] داشت؟ گفتند: [[خدا]] را [[گواه]] می‌گیریم که دردی نداشت و هم اکنون دچار این [[بیماری]] شد<ref>الإرشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، ج ۱، ص ۳۵۳ و شرح ابن أبی الحدید، ج۲، ص ۲۸۷ و بحار، ج ۴۱، ص ۲۰۵.</ref>.<ref>[[عبدالمجید زهادت\|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۱ (کتاب)\|معارف و عقاید ۵]].</ref>		# مردی از [[قبیله]] عبس: علی بن مُسْهِرٍ کوفی از عَبَایَه وموسی وَجِیهِیِ از عبد الله بن حارث و [[عثمان بن سعید]] و عبد الله بن بکیر از حکیم بن جُبَیر [[روایت]] کرده‌اند که همگی گفتند: ما [[علی]] {{ع}} را در بالای [[منبر]] دیدیم که می‌فرمود: {{متن حدیث\|أَنَا عَبْدُ اللَّهِ‏ وَ أَخُو رَسُولِ‏ اللَّهِ‏ وَرِثْتُ‏ نَبِيَّ الرَّحْمَةِ وَ نَكَحْتُ‏ سَيِّدَةَ نِسَاءِ أَهْلِ الْجَنَّةِ وَ أَنَا سَيِّدُ الْوَصِيِّينَ وَ آخِرُ أَوْصِيَاءِ النَّبِيِّينَ لَا يَدَّعِي ذَلِكَ غَيْرِي إِلَّا أَصَابَهُ اللَّهُ بِسُوءٍ}}، منم [[بنده خدا]] و [[برادر]] [[رسول خدا]] و از [[پیغمبر]] [[رحمت]] [[ارث]] برده‌ام و بانوی [[زنان]] [[اهل بهشت]] را به همسری گرفته‌ام، منم [[سید]] [[اوصیاء]] و [[آخرین وصی]] [[پیمبران]]، کسی آنچه را گفتم ادعا نکند جز اینکه [[خداوند]] او را به درد [[بدی]] دچار سازد. پس مردی از [[قبیله]] عبس که در میان [[مردم]] نشسته بود گفت: کیست که نتواند بگوید این را: منم [[بنده خدا]] و [[برادر]] [[رسول خدا]]... ؟ پس از جای برنخاسته بود که دیوانه شد و حالت صرع به او دست داد پس پایش را کشیده از [[مسجد]] بیرون بردند. [[راویان]] این ماجرا گویند: ما از [[فامیل]] او پرسیدیم و گفتیم: آیا این مرد پیش از ابن عارضه [[بیماری]] داشت؟ گفتند: [[خدا]] را [[گواه]] می‌گیریم که دردی نداشت و هم اکنون دچار این [[بیماری]] شد<ref>الإرشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، ج ۱، ص ۳۵۳ و شرح ابن أبی الحدید، ج۲، ص ۲۸۷ و بحار، ج ۴۱، ص ۲۰۵.</ref>.<ref>[[عبدالمجید زهادت\|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۱ (کتاب)\|معارف و عقاید ۵]].</ref>
	از جمله [[معجزات]] و [[کرامات]] امیرالمؤمنین {{ع}} مستجاب‌الدعوه بودن وی بود که نمونه‌های بسیاری از آن نقل شده است، در اینجا چند نمونه را گزارش می‌کنیم:		از جمله [[معجزات]] و [[کرامات]] امیرالمؤمنین {{ع}} مستجاب‌الدعوه بودن وی بود که نمونه‌های بسیاری از آن نقل شده است، در اینجا چند نمونه را گزارش می‌کنیم:
	# وقتی امیرالمؤمنین {{ع}} از جنایت‌های [[بسر بن ابی‌ارطاه]] در [[یمن]] [[آگاه]] شد، او را [[نفرین]] کرد و از [[خدا]] خواست تا [[عقل]] او را زایل کند. [[دعای امام]] {{ع}} [[مستجاب]] شد و بسر، عقلش را از دست داد و دیوانه‌وار [[زندگی]] می‌کرد<ref>الارشاد، ج۱، ص۷۰-۷۱.</ref>.		# وقتی امیرالمؤمنین {{ع}} از جنایت‌های [[بسر بن ابی‌ارطاه]] در [[یمن]] [[آگاه]] شد، او را [[نفرین]] کرد و از [[خدا]] خواست تا [[عقل]] او را زایل کند. [[دعای امام]] {{ع}} [[مستجاب]] شد و بسر، عقلش را از دست داد و دیوانه‌وار [[زندگی]] می‌کرد<ref>الارشاد، ج۱، ص۷۰-۷۱.</ref>.

Bahmani در ‏۱۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۴:۳۱

2022-11-17T04:31:20Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۰۱
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	یکی از [[راه‌های شناخت امام]] تمسک به [[معجزات]] و کراماتی است که از [[امام]] صادر می‌شود. [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} دارای کرامت‌های فراوانی بوده است که در دو بخش خبرهای غیبی و [[کارهای خارق‌العاده]] قرار می‌گیرند. خبرهای غیبی مانند خبر دادن از [[وفات]] [[سلمان فارسی]]، خبر دادن از [[شهادت]] برخی از [[دوستان]] مانند [[میثم تمار]]، [[رشید هجری]] و...؛ کارهای خارق‌العاده نیز مانند کندن در قلعه [[خیبر]]، ~~ردالشمس~~ و... .		یکی از [[راه‌های شناخت امام]] تمسک به [[معجزات]] و کراماتی است که از [[امام]] صادر می‌شود. [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} دارای کرامت‌های فراوانی بوده است که در دو بخش خبرهای غیبی و [[کارهای خارق‌العاده]] قرار می‌گیرند. خبرهای غیبی مانند خبر دادن از [[وفات]] [[سلمان فارسی]]، خبر دادن از [[شهادت]] برخی از [[دوستان]] مانند [[میثم تمار]]، [[رشید هجری]] و...؛ کارهای خارق‌العاده نیز مانند کندن در قلعه [[خیبر]]، [[رد الشمس]] و... .

	== مقدمه ==		== مقدمه ==

Bahmani: /* کندن در قلعه خیبر */

2022-11-17T04:29:52Z

کندن در قلعه خیبر

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۵۹
خط ۱۵۷:		خط ۱۵۷:
	[[روایت]] است از [[علی بن ابی حمزه]] از [[علی بن الحسین]] [[زین العابدین]] از پدرش {{عم}} که گفت: امیرالمؤمنین {{ع}} ندا داد: {{متن حدیث\|مَنْ كَانَ لَهُ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}} عِدَةٌ أَوْ دَيْنٌ فَلْيَأْتِنِي‌}}. هر کس نزد پیامبر {{صل}} [[وعده]] یا ‌طلبی دارد به نزد من بیاید و [[طلب]] کند، پس هر کس نزد حضرت می‌آمد، وعده یا طلب و [[دینی]] داشت آن حضرت سجّاده‌اش را کنار می‌زد (اگر [[حق]] بود) آن چیز را زیر سجّاده می‌یافت. پس [[عمر]] به [[ابوبکر]] گفت: ما هم باید در این باب [[فکری]] کنیم تا کسب [[آبرو]] و [[شرف]] کنیم، بعد از [[مشورت]] کردن، عمر گفت: اگر تو هم ندا بدهی، همان طوری که [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} چنین کرده، تو نیز خواهی یافت همان طور که او در زیر سجّاده می‌یابد. پس [[ابوبکر]] ندا داد و امیرالمؤمنین {{ع}} شنید و فرمود: به زودی او از کارش پشیمان می‌شود. چون صبح [[روز]] دیگر شد ابوبکر با جماعتی از [[مهاجرین]] و انصار نشسته بودند، [[اعرابی]] آمد و گفت: کدام یک از شما [[وصیّ]] [[رسول خدا]] {{صل}} هستید؟ اشاره به ابوبکر کردند، اعرابی گفت: تو وصیّ و [[ولیّ]] رسول خدا {{صل}} هستی؟ ابوبکر گفت: آری، چه می‌خواهی؟ اعرابی گفت: آن هشتاد شتر سرخ موی سیاه چشم که رسول خدا {{صل}} برایم ضمانت کرده را بیاور! (ابوبکر گفت: آن شتران چیست؟ اعرابی گفت: هشتاد شتر سرخ موی سیاه چشم...)<ref>در بعضی نسخه‌ها این زیادی بود.</ref> ابوبکر به [[عمر]] گفت: الآن چه کنیم؟ عمر گفت: [[اعراب]] [[جاهل]] هستند، از او [[گواه]] [[طلب]] کن! پس ابوبکر از او گواه خواست، [[مرد]] اعرابی گفت: از مثل من بر چیزی که رسول خدا {{صل}} برایم ضمانت کرده، گواه می‌خواهی؟ به [[خدا]] قسم تو وصیّ و [[خلیفه پیامبر]] {{صل}} نیستی. پس [[سلمان]] برخاست و گفت: ای اعرابی! دنبال من بیا تا تو را به وصیّ رسول خدا {{صل}} [[راهنمایی]] کنم، اعرابی دنبالش رفت تا به نزد امیرالمؤمنین {{ع}} رسید و گفت: آیا تو وصیّ رسول خدا {{صل}} هستی؟ حضرت فرمود: آری چه می‌خواهی؟ گفت: رسول خدا {{صل}} برای من هشتاد شتر سرخ موی سیاه چشم ضمانت کرده است، (اگر وصیّ او هستی برایم شترها را) بیاور، حضرت فرمود: تو و [[اهل بیت]] تو [[اسلام]] آورده‌اید؟ اعرابی در مقابلش افتاد و شروع کرد به بوسیدن دو دست حضرت و گفت: [[شهادت]] می‌دهم که خدایی جز [[خدای تعالی]] نیست و [[گواهی]] می‌دهم که وصیّ و [[خلیفه رسول خدا]] {{صل}} تو هستی. همین شرط میان او و من بوده و همه ما [[مسلمان]] شدیم. امیرالمؤمنین {{ع}} به [[امام حسن]] {{ع}} فرمود: یا حسن! تو و سلمان با این اعرابی به فلان وادی بروید و ندا دهید که «یا [[صالح]] یا [[صالح]]!» چون جواب تو را بدهد، به او بگو [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} به تو [[سلام]] می‌رساند و می‌گوید: آن هشتاد شتری که [[رسول خدا]] {{صل}} برای این [[اعرابی]] ضمانت کرده حاضر کن، [[سلمان]] گفت: ما به آن وادی رفتیم، [[امام حسن]] {{ع}} ندا داد، جواب آمد: «لبیک ای پسر [[پیامبر]]» حضرت پیغام امیرالمؤمنین {{ع}} را رساند، گفت: سمعاً و طاعهً، پس طولی نکشید که مهار [[ناقه]] از [[زمین]] بیرون آمد، امام حسن {{ع}} آن مهار را به دست گرفت و به دست اعرابی داد و گفت: مهار را بکش، وی می‌کشید و ناقه‌ها بیرون می‌آمدند تا اینکه هشتاد شتر با آن صفت که گفته بود، خارج شدند<ref>الخرائج و الجرائح، ج۱، ص۱۷۵، حدیث ۸؛ بحارالانوار، ج۴۱، ص۱۹۲، حدیث ۴؛ غایة المرام، ص۶۶۵، باب ۱۲۸، حدیث ۱؛ اثبات الهداه، ج۲، ص۴۹۴، حدیث ۳۳۶.</ref>.<ref>[[سید قاسم علی‌احمدی\|علی‌احمدی، سید قاسم]]، [[حقانیت در اوج مظلومیت ج۱ (کتاب)\|حقانیت در اوج مظلومیت ج۱]]، ص ۲۸۸.</ref>		[[روایت]] است از [[علی بن ابی حمزه]] از [[علی بن الحسین]] [[زین العابدین]] از پدرش {{عم}} که گفت: امیرالمؤمنین {{ع}} ندا داد: {{متن حدیث\|مَنْ كَانَ لَهُ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}} عِدَةٌ أَوْ دَيْنٌ فَلْيَأْتِنِي‌}}. هر کس نزد پیامبر {{صل}} [[وعده]] یا ‌طلبی دارد به نزد من بیاید و [[طلب]] کند، پس هر کس نزد حضرت می‌آمد، وعده یا طلب و [[دینی]] داشت آن حضرت سجّاده‌اش را کنار می‌زد (اگر [[حق]] بود) آن چیز را زیر سجّاده می‌یافت. پس [[عمر]] به [[ابوبکر]] گفت: ما هم باید در این باب [[فکری]] کنیم تا کسب [[آبرو]] و [[شرف]] کنیم، بعد از [[مشورت]] کردن، عمر گفت: اگر تو هم ندا بدهی، همان طوری که [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} چنین کرده، تو نیز خواهی یافت همان طور که او در زیر سجّاده می‌یابد. پس [[ابوبکر]] ندا داد و امیرالمؤمنین {{ع}} شنید و فرمود: به زودی او از کارش پشیمان می‌شود. چون صبح [[روز]] دیگر شد ابوبکر با جماعتی از [[مهاجرین]] و انصار نشسته بودند، [[اعرابی]] آمد و گفت: کدام یک از شما [[وصیّ]] [[رسول خدا]] {{صل}} هستید؟ اشاره به ابوبکر کردند، اعرابی گفت: تو وصیّ و [[ولیّ]] رسول خدا {{صل}} هستی؟ ابوبکر گفت: آری، چه می‌خواهی؟ اعرابی گفت: آن هشتاد شتر سرخ موی سیاه چشم که رسول خدا {{صل}} برایم ضمانت کرده را بیاور! (ابوبکر گفت: آن شتران چیست؟ اعرابی گفت: هشتاد شتر سرخ موی سیاه چشم...)<ref>در بعضی نسخه‌ها این زیادی بود.</ref> ابوبکر به [[عمر]] گفت: الآن چه کنیم؟ عمر گفت: [[اعراب]] [[جاهل]] هستند، از او [[گواه]] [[طلب]] کن! پس ابوبکر از او گواه خواست، [[مرد]] اعرابی گفت: از مثل من بر چیزی که رسول خدا {{صل}} برایم ضمانت کرده، گواه می‌خواهی؟ به [[خدا]] قسم تو وصیّ و [[خلیفه پیامبر]] {{صل}} نیستی. پس [[سلمان]] برخاست و گفت: ای اعرابی! دنبال من بیا تا تو را به وصیّ رسول خدا {{صل}} [[راهنمایی]] کنم، اعرابی دنبالش رفت تا به نزد امیرالمؤمنین {{ع}} رسید و گفت: آیا تو وصیّ رسول خدا {{صل}} هستی؟ حضرت فرمود: آری چه می‌خواهی؟ گفت: رسول خدا {{صل}} برای من هشتاد شتر سرخ موی سیاه چشم ضمانت کرده است، (اگر وصیّ او هستی برایم شترها را) بیاور، حضرت فرمود: تو و [[اهل بیت]] تو [[اسلام]] آورده‌اید؟ اعرابی در مقابلش افتاد و شروع کرد به بوسیدن دو دست حضرت و گفت: [[شهادت]] می‌دهم که خدایی جز [[خدای تعالی]] نیست و [[گواهی]] می‌دهم که وصیّ و [[خلیفه رسول خدا]] {{صل}} تو هستی. همین شرط میان او و من بوده و همه ما [[مسلمان]] شدیم. امیرالمؤمنین {{ع}} به [[امام حسن]] {{ع}} فرمود: یا حسن! تو و سلمان با این اعرابی به فلان وادی بروید و ندا دهید که «یا [[صالح]] یا [[صالح]]!» چون جواب تو را بدهد، به او بگو [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} به تو [[سلام]] می‌رساند و می‌گوید: آن هشتاد شتری که [[رسول خدا]] {{صل}} برای این [[اعرابی]] ضمانت کرده حاضر کن، [[سلمان]] گفت: ما به آن وادی رفتیم، [[امام حسن]] {{ع}} ندا داد، جواب آمد: «لبیک ای پسر [[پیامبر]]» حضرت پیغام امیرالمؤمنین {{ع}} را رساند، گفت: سمعاً و طاعهً، پس طولی نکشید که مهار [[ناقه]] از [[زمین]] بیرون آمد، امام حسن {{ع}} آن مهار را به دست گرفت و به دست اعرابی داد و گفت: مهار را بکش، وی می‌کشید و ناقه‌ها بیرون می‌آمدند تا اینکه هشتاد شتر با آن صفت که گفته بود، خارج شدند<ref>الخرائج و الجرائح، ج۱، ص۱۷۵، حدیث ۸؛ بحارالانوار، ج۴۱، ص۱۹۲، حدیث ۴؛ غایة المرام، ص۶۶۵، باب ۱۲۸، حدیث ۱؛ اثبات الهداه، ج۲، ص۴۹۴، حدیث ۳۳۶.</ref>.<ref>[[سید قاسم علی‌احمدی\|علی‌احمدی، سید قاسم]]، [[حقانیت در اوج مظلومیت ج۱ (کتاب)\|حقانیت در اوج مظلومیت ج۱]]، ص ۲۸۸.</ref>

	==== [[کندن در قلعه خیبر]] ====		==== کندن در قلعه [[خیبر]] ====
	از آن جمله است آنچه مشهور است و [[اخبار]] بی‌شماری در این باره رسیده و [[دانشمندان]] در [[نقل]] آن اتفاق دارند و [[دوست]] و [[دشمن]] آن را پذیرفته‌اند و آن داستان [[خیبر]] و کندن [[أمیر المؤمنین]] {{ع}} با دست خود درب قلعه و پرتاب کردن آن بر [[زمین]] است و سنگینی آن به اندازه‌ای بود که کمتر از پنجاه نفر نمی‌توانست آن را از جا بردارد و این نیروئی بود که [[خداوند]] او را بدان مخصوص داشت و به وسیله او عادت را به هم زد و آن را نشانه و [[معجزه]] او قرار داد. و این داستان را [[عبد الله]] پسر [[احمد بن حنبل]] در [[حدیثی]] از بزرگان و استادان خود [[نقل]] کرده (و [[سند حدیث]] را به [[جابر]] رساند) که [[جابر]] گفت، در روز [[جنگ خیبر]] [[پیامبر]] {{صل}} [[پرچم]] را به دست [[علی بن ابی طالب]] {{ع}} داد و این پس از آن بود که درباره او [[دعا]] کرد. پس [[علی]] {{ع}} به شتاب به سوی قلعه روان شد و [[یاران]] و همراهان می‌گفتند: [[مدارا]] کن و قدری آهسته رو تا اینکه به قلعه رسید پس درب آن را با دست خود از جا کند و بر [[زمین]] افکند، پس هفتاد تن از ما انجمن کردند و همه کوششان آن بود که در را برگردانند، و نتوانستند<ref>الإرشاد فی معرفه حجج الله علی العباد، ج۱، ص۳۳۳ و سایر مصادر تاریخی.</ref>. از خود [[امیر المؤمنین]] {{ع}} [[روایت]] شده که فرمود: "[[سوگند]] به [[خدا]] که من به [[قوّت]] جسدی و حرکت غذایی در از قلعه خیبر بر نکندم که آن را پشت سرم چهل ذراع به دور انداختم (چنان که اعضایم بدان [[احساس]] نکرده است) و لکن به قوّت [[ملکوتی]] و نفسی که به [[نور]] [[ربّ]] خود فروزان است مؤیَّد بودم"<ref>{{متن حدیث\|وَ اللَّهِ‏ مَا قَلَعْتُ‏ بَابَ‏ خَيْبَرَ وَ رَمَيْتُ‏ بِهِ خَلْفَ ظَهْرِي أَرْبَعِينَ ذِرَاعاً بِقُوَّةٍ جَسَدِيَّةٍ وَ لَا حَرَكَةٍ غِذَائِيَّةٍ لَكِنِّي أُيِّدْتُ بِقُوَّةٍ مَلَكُوتِيَّةٍ وَ نَفْسٍ بِنُورِ رَبِّهَا مُضِيئَةٍ}}، الامالی (للصدوق)، ص ۵۱۴ و بحار الانوار، ج ۲۱ ص۲۶.</ref>.<ref>[[عبدالمجید زهادت\|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۱ (کتاب)\|معارف و عقاید ۵]]؛ [[سید قاسم علی‌احمدی\|علی‌احمدی، سید قاسم]]، [[حقانیت در اوج مظلومیت ج۱ (کتاب)\|حقانیت در اوج مظلومیت ج۱]]، ص ۲۹۰.</ref>		از آن جمله است آنچه مشهور است و [[اخبار]] بی‌شماری در این باره رسیده و [[دانشمندان]] در [[نقل]] آن اتفاق دارند و [[دوست]] و [[دشمن]] آن را پذیرفته‌اند و آن داستان [[خیبر]] و کندن [[أمیر المؤمنین]] {{ع}} با دست خود درب قلعه و پرتاب کردن آن بر [[زمین]] است و سنگینی آن به اندازه‌ای بود که کمتر از پنجاه نفر نمی‌توانست آن را از جا بردارد و این نیروئی بود که [[خداوند]] او را بدان مخصوص داشت و به وسیله او عادت را به هم زد و آن را نشانه و [[معجزه]] او قرار داد. و این داستان را [[عبد الله]] پسر [[احمد بن حنبل]] در [[حدیثی]] از بزرگان و استادان خود [[نقل]] کرده (و [[سند حدیث]] را به [[جابر]] رساند) که [[جابر]] گفت، در روز [[جنگ خیبر]] [[پیامبر]] {{صل}} [[پرچم]] را به دست [[علی بن ابی طالب]] {{ع}} داد و این پس از آن بود که درباره او [[دعا]] کرد. پس [[علی]] {{ع}} به شتاب به سوی قلعه روان شد و [[یاران]] و همراهان می‌گفتند: [[مدارا]] کن و قدری آهسته رو تا اینکه به قلعه رسید پس درب آن را با دست خود از جا کند و بر [[زمین]] افکند، پس هفتاد تن از ما انجمن کردند و همه کوششان آن بود که در را برگردانند، و نتوانستند<ref>الإرشاد فی معرفه حجج الله علی العباد، ج۱، ص۳۳۳ و سایر مصادر تاریخی.</ref>. از خود [[امیر المؤمنین]] {{ع}} [[روایت]] شده که فرمود: "[[سوگند]] به [[خدا]] که من به [[قوّت]] جسدی و حرکت غذایی در از قلعه خیبر بر نکندم که آن را پشت سرم چهل ذراع به دور انداختم (چنان که اعضایم بدان [[احساس]] نکرده است) و لکن به قوّت [[ملکوتی]] و نفسی که به [[نور]] [[ربّ]] خود فروزان است مؤیَّد بودم"<ref>{{متن حدیث\|وَ اللَّهِ‏ مَا قَلَعْتُ‏ بَابَ‏ خَيْبَرَ وَ رَمَيْتُ‏ بِهِ خَلْفَ ظَهْرِي أَرْبَعِينَ ذِرَاعاً بِقُوَّةٍ جَسَدِيَّةٍ وَ لَا حَرَكَةٍ غِذَائِيَّةٍ لَكِنِّي أُيِّدْتُ بِقُوَّةٍ مَلَكُوتِيَّةٍ وَ نَفْسٍ بِنُورِ رَبِّهَا مُضِيئَةٍ}}، الامالی (للصدوق)، ص ۵۱۴ و بحار الانوار، ج ۲۱ ص۲۶.</ref>.<ref>[[عبدالمجید زهادت\|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۱ (کتاب)\|معارف و عقاید ۵]]؛ [[سید قاسم علی‌احمدی\|علی‌احمدی، سید قاسم]]، [[حقانیت در اوج مظلومیت ج۱ (کتاب)\|حقانیت در اوج مظلومیت ج۱]]، ص ۲۹۰.</ref>

Wasity: /* کندن در قلعه خیر */

2022-11-16T19:14:35Z

کندن در قلعه خیر

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۴۴
خط ۱۵۷:		خط ۱۵۷:
	[[روایت]] است از [[علی بن ابی حمزه]] از [[علی بن الحسین]] [[زین العابدین]] از پدرش {{عم}} که گفت: امیرالمؤمنین {{ع}} ندا داد: {{متن حدیث\|مَنْ كَانَ لَهُ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}} عِدَةٌ أَوْ دَيْنٌ فَلْيَأْتِنِي‌}}. هر کس نزد پیامبر {{صل}} [[وعده]] یا ‌طلبی دارد به نزد من بیاید و [[طلب]] کند، پس هر کس نزد حضرت می‌آمد، وعده یا طلب و [[دینی]] داشت آن حضرت سجّاده‌اش را کنار می‌زد (اگر [[حق]] بود) آن چیز را زیر سجّاده می‌یافت. پس [[عمر]] به [[ابوبکر]] گفت: ما هم باید در این باب [[فکری]] کنیم تا کسب [[آبرو]] و [[شرف]] کنیم، بعد از [[مشورت]] کردن، عمر گفت: اگر تو هم ندا بدهی، همان طوری که [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} چنین کرده، تو نیز خواهی یافت همان طور که او در زیر سجّاده می‌یابد. پس [[ابوبکر]] ندا داد و امیرالمؤمنین {{ع}} شنید و فرمود: به زودی او از کارش پشیمان می‌شود. چون صبح [[روز]] دیگر شد ابوبکر با جماعتی از [[مهاجرین]] و انصار نشسته بودند، [[اعرابی]] آمد و گفت: کدام یک از شما [[وصیّ]] [[رسول خدا]] {{صل}} هستید؟ اشاره به ابوبکر کردند، اعرابی گفت: تو وصیّ و [[ولیّ]] رسول خدا {{صل}} هستی؟ ابوبکر گفت: آری، چه می‌خواهی؟ اعرابی گفت: آن هشتاد شتر سرخ موی سیاه چشم که رسول خدا {{صل}} برایم ضمانت کرده را بیاور! (ابوبکر گفت: آن شتران چیست؟ اعرابی گفت: هشتاد شتر سرخ موی سیاه چشم...)<ref>در بعضی نسخه‌ها این زیادی بود.</ref> ابوبکر به [[عمر]] گفت: الآن چه کنیم؟ عمر گفت: [[اعراب]] [[جاهل]] هستند، از او [[گواه]] [[طلب]] کن! پس ابوبکر از او گواه خواست، [[مرد]] اعرابی گفت: از مثل من بر چیزی که رسول خدا {{صل}} برایم ضمانت کرده، گواه می‌خواهی؟ به [[خدا]] قسم تو وصیّ و [[خلیفه پیامبر]] {{صل}} نیستی. پس [[سلمان]] برخاست و گفت: ای اعرابی! دنبال من بیا تا تو را به وصیّ رسول خدا {{صل}} [[راهنمایی]] کنم، اعرابی دنبالش رفت تا به نزد امیرالمؤمنین {{ع}} رسید و گفت: آیا تو وصیّ رسول خدا {{صل}} هستی؟ حضرت فرمود: آری چه می‌خواهی؟ گفت: رسول خدا {{صل}} برای من هشتاد شتر سرخ موی سیاه چشم ضمانت کرده است، (اگر وصیّ او هستی برایم شترها را) بیاور، حضرت فرمود: تو و [[اهل بیت]] تو [[اسلام]] آورده‌اید؟ اعرابی در مقابلش افتاد و شروع کرد به بوسیدن دو دست حضرت و گفت: [[شهادت]] می‌دهم که خدایی جز [[خدای تعالی]] نیست و [[گواهی]] می‌دهم که وصیّ و [[خلیفه رسول خدا]] {{صل}} تو هستی. همین شرط میان او و من بوده و همه ما [[مسلمان]] شدیم. امیرالمؤمنین {{ع}} به [[امام حسن]] {{ع}} فرمود: یا حسن! تو و سلمان با این اعرابی به فلان وادی بروید و ندا دهید که «یا [[صالح]] یا [[صالح]]!» چون جواب تو را بدهد، به او بگو [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} به تو [[سلام]] می‌رساند و می‌گوید: آن هشتاد شتری که [[رسول خدا]] {{صل}} برای این [[اعرابی]] ضمانت کرده حاضر کن، [[سلمان]] گفت: ما به آن وادی رفتیم، [[امام حسن]] {{ع}} ندا داد، جواب آمد: «لبیک ای پسر [[پیامبر]]» حضرت پیغام امیرالمؤمنین {{ع}} را رساند، گفت: سمعاً و طاعهً، پس طولی نکشید که مهار [[ناقه]] از [[زمین]] بیرون آمد، امام حسن {{ع}} آن مهار را به دست گرفت و به دست اعرابی داد و گفت: مهار را بکش، وی می‌کشید و ناقه‌ها بیرون می‌آمدند تا اینکه هشتاد شتر با آن صفت که گفته بود، خارج شدند<ref>الخرائج و الجرائح، ج۱، ص۱۷۵، حدیث ۸؛ بحارالانوار، ج۴۱، ص۱۹۲، حدیث ۴؛ غایة المرام، ص۶۶۵، باب ۱۲۸، حدیث ۱؛ اثبات الهداه، ج۲، ص۴۹۴، حدیث ۳۳۶.</ref>.<ref>[[سید قاسم علی‌احمدی\|علی‌احمدی، سید قاسم]]، [[حقانیت در اوج مظلومیت ج۱ (کتاب)\|حقانیت در اوج مظلومیت ج۱]]، ص ۲۸۸.</ref>		[[روایت]] است از [[علی بن ابی حمزه]] از [[علی بن الحسین]] [[زین العابدین]] از پدرش {{عم}} که گفت: امیرالمؤمنین {{ع}} ندا داد: {{متن حدیث\|مَنْ كَانَ لَهُ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}} عِدَةٌ أَوْ دَيْنٌ فَلْيَأْتِنِي‌}}. هر کس نزد پیامبر {{صل}} [[وعده]] یا ‌طلبی دارد به نزد من بیاید و [[طلب]] کند، پس هر کس نزد حضرت می‌آمد، وعده یا طلب و [[دینی]] داشت آن حضرت سجّاده‌اش را کنار می‌زد (اگر [[حق]] بود) آن چیز را زیر سجّاده می‌یافت. پس [[عمر]] به [[ابوبکر]] گفت: ما هم باید در این باب [[فکری]] کنیم تا کسب [[آبرو]] و [[شرف]] کنیم، بعد از [[مشورت]] کردن، عمر گفت: اگر تو هم ندا بدهی، همان طوری که [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} چنین کرده، تو نیز خواهی یافت همان طور که او در زیر سجّاده می‌یابد. پس [[ابوبکر]] ندا داد و امیرالمؤمنین {{ع}} شنید و فرمود: به زودی او از کارش پشیمان می‌شود. چون صبح [[روز]] دیگر شد ابوبکر با جماعتی از [[مهاجرین]] و انصار نشسته بودند، [[اعرابی]] آمد و گفت: کدام یک از شما [[وصیّ]] [[رسول خدا]] {{صل}} هستید؟ اشاره به ابوبکر کردند، اعرابی گفت: تو وصیّ و [[ولیّ]] رسول خدا {{صل}} هستی؟ ابوبکر گفت: آری، چه می‌خواهی؟ اعرابی گفت: آن هشتاد شتر سرخ موی سیاه چشم که رسول خدا {{صل}} برایم ضمانت کرده را بیاور! (ابوبکر گفت: آن شتران چیست؟ اعرابی گفت: هشتاد شتر سرخ موی سیاه چشم...)<ref>در بعضی نسخه‌ها این زیادی بود.</ref> ابوبکر به [[عمر]] گفت: الآن چه کنیم؟ عمر گفت: [[اعراب]] [[جاهل]] هستند، از او [[گواه]] [[طلب]] کن! پس ابوبکر از او گواه خواست، [[مرد]] اعرابی گفت: از مثل من بر چیزی که رسول خدا {{صل}} برایم ضمانت کرده، گواه می‌خواهی؟ به [[خدا]] قسم تو وصیّ و [[خلیفه پیامبر]] {{صل}} نیستی. پس [[سلمان]] برخاست و گفت: ای اعرابی! دنبال من بیا تا تو را به وصیّ رسول خدا {{صل}} [[راهنمایی]] کنم، اعرابی دنبالش رفت تا به نزد امیرالمؤمنین {{ع}} رسید و گفت: آیا تو وصیّ رسول خدا {{صل}} هستی؟ حضرت فرمود: آری چه می‌خواهی؟ گفت: رسول خدا {{صل}} برای من هشتاد شتر سرخ موی سیاه چشم ضمانت کرده است، (اگر وصیّ او هستی برایم شترها را) بیاور، حضرت فرمود: تو و [[اهل بیت]] تو [[اسلام]] آورده‌اید؟ اعرابی در مقابلش افتاد و شروع کرد به بوسیدن دو دست حضرت و گفت: [[شهادت]] می‌دهم که خدایی جز [[خدای تعالی]] نیست و [[گواهی]] می‌دهم که وصیّ و [[خلیفه رسول خدا]] {{صل}} تو هستی. همین شرط میان او و من بوده و همه ما [[مسلمان]] شدیم. امیرالمؤمنین {{ع}} به [[امام حسن]] {{ع}} فرمود: یا حسن! تو و سلمان با این اعرابی به فلان وادی بروید و ندا دهید که «یا [[صالح]] یا [[صالح]]!» چون جواب تو را بدهد، به او بگو [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} به تو [[سلام]] می‌رساند و می‌گوید: آن هشتاد شتری که [[رسول خدا]] {{صل}} برای این [[اعرابی]] ضمانت کرده حاضر کن، [[سلمان]] گفت: ما به آن وادی رفتیم، [[امام حسن]] {{ع}} ندا داد، جواب آمد: «لبیک ای پسر [[پیامبر]]» حضرت پیغام امیرالمؤمنین {{ع}} را رساند، گفت: سمعاً و طاعهً، پس طولی نکشید که مهار [[ناقه]] از [[زمین]] بیرون آمد، امام حسن {{ع}} آن مهار را به دست گرفت و به دست اعرابی داد و گفت: مهار را بکش، وی می‌کشید و ناقه‌ها بیرون می‌آمدند تا اینکه هشتاد شتر با آن صفت که گفته بود، خارج شدند<ref>الخرائج و الجرائح، ج۱، ص۱۷۵، حدیث ۸؛ بحارالانوار، ج۴۱، ص۱۹۲، حدیث ۴؛ غایة المرام، ص۶۶۵، باب ۱۲۸، حدیث ۱؛ اثبات الهداه، ج۲، ص۴۹۴، حدیث ۳۳۶.</ref>.<ref>[[سید قاسم علی‌احمدی\|علی‌احمدی، سید قاسم]]، [[حقانیت در اوج مظلومیت ج۱ (کتاب)\|حقانیت در اوج مظلومیت ج۱]]، ص ۲۸۸.</ref>

	==== کندن در قلعه ~~خیر~~ ====		==== [[کندن در قلعه خیبر]] ====
	از آن جمله است آنچه مشهور است و [[اخبار]] بی‌شماری در این باره رسیده و [[دانشمندان]] در [[نقل]] آن اتفاق دارند و [[دوست]] و [[دشمن]] آن را پذیرفته‌اند و آن داستان [[خیبر]] و کندن [[أمیر المؤمنین]] {{ع}} با دست خود درب قلعه و پرتاب کردن آن بر [[زمین]] است و سنگینی آن به اندازه‌ای بود که کمتر از پنجاه نفر نمی‌توانست آن را از جا بردارد و این نیروئی بود که [[خداوند]] او را بدان مخصوص داشت و به وسیله او عادت را به هم زد و آن را نشانه و [[معجزه]] او قرار داد. و این داستان را [[عبد الله]] پسر [[احمد بن حنبل]] در [[حدیثی]] از بزرگان و استادان خود [[نقل]] کرده (و [[سند حدیث]] را به [[جابر]] رساند) که [[جابر]] گفت، در روز [[جنگ خیبر]] [[پیامبر]] {{صل}} [[پرچم]] را به دست [[علی بن ابی طالب]] {{ع}} داد و این پس از آن بود که درباره او [[دعا]] کرد. پس [[علی]] {{ع}} به شتاب به سوی قلعه روان شد و [[یاران]] و همراهان می‌گفتند: [[مدارا]] کن و قدری آهسته رو تا اینکه به قلعه رسید پس درب آن را با دست خود از جا کند و بر [[زمین]] افکند، پس هفتاد تن از ما انجمن کردند و همه کوششان آن بود که در را برگردانند، و نتوانستند<ref>الإرشاد فی معرفه حجج الله علی العباد، ج۱، ص۳۳۳ و سایر مصادر تاریخی.</ref>. از خود [[امیر المؤمنین]] {{ع}} [[روایت]] شده که فرمود: "[[سوگند]] به [[خدا]] که من به [[قوّت]] جسدی و حرکت غذایی در از قلعه خیبر بر نکندم که آن را پشت سرم چهل ذراع به دور انداختم (چنان که اعضایم بدان [[احساس]] نکرده است) و لکن به قوّت [[ملکوتی]] و نفسی که به [[نور]] [[ربّ]] خود فروزان است مؤیَّد بودم"<ref>{{متن حدیث\|وَ اللَّهِ‏ مَا قَلَعْتُ‏ بَابَ‏ خَيْبَرَ وَ رَمَيْتُ‏ بِهِ خَلْفَ ظَهْرِي أَرْبَعِينَ ذِرَاعاً بِقُوَّةٍ جَسَدِيَّةٍ وَ لَا حَرَكَةٍ غِذَائِيَّةٍ لَكِنِّي أُيِّدْتُ بِقُوَّةٍ مَلَكُوتِيَّةٍ وَ نَفْسٍ بِنُورِ رَبِّهَا مُضِيئَةٍ}}، الامالی (للصدوق)، ص ۵۱۴ و بحار الانوار، ج ۲۱ ص۲۶.</ref>.<ref>[[عبدالمجید زهادت\|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۱ (کتاب)\|معارف و عقاید ۵]]؛ [[سید قاسم علی‌احمدی\|علی‌احمدی، سید قاسم]]، [[حقانیت در اوج مظلومیت ج۱ (کتاب)\|حقانیت در اوج مظلومیت ج۱]]، ص ۲۹۰.</ref>		از آن جمله است آنچه مشهور است و [[اخبار]] بی‌شماری در این باره رسیده و [[دانشمندان]] در [[نقل]] آن اتفاق دارند و [[دوست]] و [[دشمن]] آن را پذیرفته‌اند و آن داستان [[خیبر]] و کندن [[أمیر المؤمنین]] {{ع}} با دست خود درب قلعه و پرتاب کردن آن بر [[زمین]] است و سنگینی آن به اندازه‌ای بود که کمتر از پنجاه نفر نمی‌توانست آن را از جا بردارد و این نیروئی بود که [[خداوند]] او را بدان مخصوص داشت و به وسیله او عادت را به هم زد و آن را نشانه و [[معجزه]] او قرار داد. و این داستان را [[عبد الله]] پسر [[احمد بن حنبل]] در [[حدیثی]] از بزرگان و استادان خود [[نقل]] کرده (و [[سند حدیث]] را به [[جابر]] رساند) که [[جابر]] گفت، در روز [[جنگ خیبر]] [[پیامبر]] {{صل}} [[پرچم]] را به دست [[علی بن ابی طالب]] {{ع}} داد و این پس از آن بود که درباره او [[دعا]] کرد. پس [[علی]] {{ع}} به شتاب به سوی قلعه روان شد و [[یاران]] و همراهان می‌گفتند: [[مدارا]] کن و قدری آهسته رو تا اینکه به قلعه رسید پس درب آن را با دست خود از جا کند و بر [[زمین]] افکند، پس هفتاد تن از ما انجمن کردند و همه کوششان آن بود که در را برگردانند، و نتوانستند<ref>الإرشاد فی معرفه حجج الله علی العباد، ج۱، ص۳۳۳ و سایر مصادر تاریخی.</ref>. از خود [[امیر المؤمنین]] {{ع}} [[روایت]] شده که فرمود: "[[سوگند]] به [[خدا]] که من به [[قوّت]] جسدی و حرکت غذایی در از قلعه خیبر بر نکندم که آن را پشت سرم چهل ذراع به دور انداختم (چنان که اعضایم بدان [[احساس]] نکرده است) و لکن به قوّت [[ملکوتی]] و نفسی که به [[نور]] [[ربّ]] خود فروزان است مؤیَّد بودم"<ref>{{متن حدیث\|وَ اللَّهِ‏ مَا قَلَعْتُ‏ بَابَ‏ خَيْبَرَ وَ رَمَيْتُ‏ بِهِ خَلْفَ ظَهْرِي أَرْبَعِينَ ذِرَاعاً بِقُوَّةٍ جَسَدِيَّةٍ وَ لَا حَرَكَةٍ غِذَائِيَّةٍ لَكِنِّي أُيِّدْتُ بِقُوَّةٍ مَلَكُوتِيَّةٍ وَ نَفْسٍ بِنُورِ رَبِّهَا مُضِيئَةٍ}}، الامالی (للصدوق)، ص ۵۱۴ و بحار الانوار، ج ۲۱ ص۲۶.</ref>.<ref>[[عبدالمجید زهادت\|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۱ (کتاب)\|معارف و عقاید ۵]]؛ [[سید قاسم علی‌احمدی\|علی‌احمدی، سید قاسم]]، [[حقانیت در اوج مظلومیت ج۱ (کتاب)\|حقانیت در اوج مظلومیت ج۱]]، ص ۲۹۰.</ref>

Bahmani در ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۴۲

2022-11-16T18:42:08Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۱۲
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	یکی از [[راه‌های شناخت امام]] تمسک به [[معجزات]] و کراماتی است که از [[امام]] صادر می‌شود. [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} دارای کرامت‌های فراوانی بوده است که در دو بخش خبرهای غیبی و [[کارهای خارق‌العاده]] قرار می‌گیرند. خبرهای غیبی مانند خبر دادن از [[وفات]] [[سلمان فارسی]]، خبر دادن از [[شهادت]] برخی از [[دوستان]] مانند [[میثم تمار]]، [[رشید هجری]] و...؛ کارهای خارق‌العاده نیز مانند کندن در قلعه [[خیبر]]، ردالشمس و....		یکی از [[راه‌های شناخت امام]] تمسک به [[معجزات]] و کراماتی است که از [[امام]] صادر می‌شود. [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} دارای کرامت‌های فراوانی بوده است که در دو بخش خبرهای غیبی و [[کارهای خارق‌العاده]] قرار می‌گیرند. خبرهای غیبی مانند خبر دادن از [[وفات]] [[سلمان فارسی]]، خبر دادن از [[شهادت]] برخی از [[دوستان]] مانند [[میثم تمار]]، [[رشید هجری]] و...؛ کارهای خارق‌العاده نیز مانند کندن در قلعه [[خیبر]]، ردالشمس و... .

	== مقدمه ==		== مقدمه ==

Bahmani در ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۴۱

2022-11-16T18:41:59Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۱۱
خط ۵:		خط ۵:
	\| پرسش مرتبط = امام علی (پرسش)		\| پرسش مرتبط = امام علی (پرسش)
	}}		}}

			یکی از [[راه‌های شناخت امام]] تمسک به [[معجزات]] و کراماتی است که از [[امام]] صادر می‌شود. [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} دارای کرامت‌های فراوانی بوده است که در دو بخش خبرهای غیبی و [[کارهای خارق‌العاده]] قرار می‌گیرند. خبرهای غیبی مانند خبر دادن از [[وفات]] [[سلمان فارسی]]، خبر دادن از [[شهادت]] برخی از [[دوستان]] مانند [[میثم تمار]]، [[رشید هجری]] و...؛ کارهای خارق‌العاده نیز مانند کندن در قلعه [[خیبر]]، ردالشمس و....

	== مقدمه ==		== مقدمه ==

Bahmani: /* در زمان حیات پیامبر {{صل}} در کراع الغمیم */

2022-11-16T18:26:41Z

در زمان حیات پیامبر {{صل}} در کراع الغمیم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۱:۵۶
خط ۱۰۳:		خط ۱۰۳:
	و نمونه‌های دیگری که [[نقل]] آنها در این مجال نمی‌گنجد<ref>ر. ک: الغدیر، ج۳، ص۱۸۶-۲۰۲؛ نیز ر. ک: موسوعة الامام علی بن ابی طالب، ج۱۱، ص۷۵-۱۰۶؛ بحار الانوار، ج۴۱، ص۱۶۶-۱۹۱؛ دلائل الصدق، ج۲، ص۴۵۶-۴۶۵.</ref>.<ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[براهین و نصوص امامت (کتاب)\|براهین و نصوص امامت]]، ص ۹۰.</ref>		و نمونه‌های دیگری که [[نقل]] آنها در این مجال نمی‌گنجد<ref>ر. ک: الغدیر، ج۳، ص۱۸۶-۲۰۲؛ نیز ر. ک: موسوعة الامام علی بن ابی طالب، ج۱۱، ص۷۵-۱۰۶؛ بحار الانوار، ج۴۱، ص۱۶۶-۱۹۱؛ دلائل الصدق، ج۲، ص۴۵۶-۴۶۵.</ref>.<ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[براهین و نصوص امامت (کتاب)\|براهین و نصوص امامت]]، ص ۹۰.</ref>

	===== در [[زمان حیات پیامبر]] {{صل}} در کراع الغمیم =====		===== در زمان حیات پیامبر {{صل}} در کراع الغمیم =====
	[[ابن شهرآشوب]] روایت می‌کند از [[ام سلمه]] و [[اسماء بنت عمیس]] و [[جابر بن عبدالله انصاری]] و [[ابوذر غفاری]] و [[ابن عباس]] و [[ابوسعید خدری]] و [[ابوهریره]] و [[حضرت امام صادق]] {{ع}} روایت کرده‌اند: رسول خدا]] {{صل}} در کراع الغمیم [[نماز]] گزاردند و چون [[سلام]] نماز را دادند، [[وحی]] بر آن حضرت نازل شد. در همان هنگام [[علی بن ابی طالب]] {{ع}} آمد و [[پیامبر]] {{صل}} را در حال [[نزول وحی]] دید، نشست و ایشان را در آغوش گرفت و به خود تکیه داد. [[نزول]] [[وحی الهی]] بر پیامبر {{صل}} همچنان ادامه داشت تا آنکه [[آفتاب]] غروب کرد. چون نزول وحی به پایان رسید، فرمود: ای علی! نماز خوانده‌ای؟ عرض کرد: نه و قضیه را برای [[رسول خدا]] {{صل}} بیان کرد.		[[ابن شهرآشوب]] روایت می‌کند از [[ام سلمه]] و [[اسماء بنت عمیس]] و [[جابر بن عبدالله انصاری]] و [[ابوذر غفاری]] و [[ابن عباس]] و [[ابوسعید خدری]] و [[ابوهریره]] و [[حضرت امام صادق]] {{ع}} روایت کرده‌اند: رسول خدا]] {{صل}} در کراع الغمیم [[نماز]] گزاردند و چون [[سلام]] نماز را دادند، [[وحی]] بر آن حضرت نازل شد. در همان هنگام [[علی بن ابی طالب]] {{ع}} آمد و [[پیامبر]] {{صل}} را در حال [[نزول وحی]] دید، نشست و ایشان را در آغوش گرفت و به خود تکیه داد. [[نزول]] [[وحی الهی]] بر پیامبر {{صل}} همچنان ادامه داشت تا آنکه [[آفتاب]] غروب کرد. چون نزول وحی به پایان رسید، فرمود: ای علی! نماز خوانده‌ای؟ عرض کرد: نه و قضیه را برای [[رسول خدا]] {{صل}} بیان کرد.