کرامت انسان در فقه سیاسی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* پانویس */

2024-07-23T13:22:49Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۵۲
خط ۱۰۷:		خط ۱۰۷:

	[[رده:نظام سیاسی]]		[[رده:نظام سیاسی]]
			[[رده:کرامت]]

Wasity در ‏۲۷ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۰۰

2023-05-27T07:00:50Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۳۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{نبوت}}		{{نبوت}}
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = ~~اصول نظام سیاسی اسلام~~		\| موضوع مرتبط = کرامت انسان
	\| عنوان مدخل = کرامت انسان		\| عنوان مدخل = کرامت انسان
	\| مداخل مرتبط = [[کرامت انسان در قرآن]] - [[کرامت انسان در فقه سیاسی]] - [[کرامت انسان در معارف و سیره نبوی]] - [[کرامت انسان در معارف و سیره علوی]]		\| مداخل مرتبط = [[کرامت انسان در قرآن]] - [[کرامت انسان در فقه سیاسی]] - [[کرامت انسان در معارف و سیره نبوی]] - [[کرامت انسان در معارف و سیره علوی]]

Jaafari: /* منابع */

2023-03-12T07:30:09Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۰۰
خط ۱۰۰:		خط ۱۰۰:
	# [[پرونده:1100672.jpg\|22px]] [[علی اصغر نصرتی\|نصرتی، علی اصغر]]، [[نظام سیاسی اسلام (کتاب)\|'''نظام سیاسی اسلام''']]		# [[پرونده:1100672.jpg\|22px]] [[علی اصغر نصرتی\|نصرتی، علی اصغر]]، [[نظام سیاسی اسلام (کتاب)\|'''نظام سیاسی اسلام''']]
	# [[پرونده:1368102.jpg\|22px]] [[محمد حسین ساکت\|ساکت، محمد حسین]]، [[کرامت انسان - ساکت (مقاله)\| مقاله «کرامت انسان»]]، [[دانشنامه امام علی ج۴ (کتاب)\|'''دانشنامه امام علی ج۴''']]		# [[پرونده:1368102.jpg\|22px]] [[محمد حسین ساکت\|ساکت، محمد حسین]]، [[کرامت انسان - ساکت (مقاله)\| مقاله «کرامت انسان»]]، [[دانشنامه امام علی ج۴ (کتاب)\|'''دانشنامه امام علی ج۴''']]
			# [[پرونده:1100701.jpg\|22px]] [[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه فقه سیاسی ج۲''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Jaafari: /* جستارهای وابسته */

2023-03-12T07:29:58Z

جستارهای وابسته

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۵۹
خط ۵۱:		خط ۵۱:

	هر چند که [[تبلیغات]] [[دشمنان اسلام]] و شبهاتی که مغرضین و منحرفین کم اطلاع از اسلام، در مسأله زنان رواج می‌دهند بسیار زیاد است؛ اما “زن، بزرگی ویژه‌ای در [[جامعه]] دارد که اگر برتر از مرد نباشد، کمتر نیست”<ref>صحیفه نور، ج۴، ص۲۰۱.</ref>. اسلام بدون توجه به جنسیت، مرد و زن را به عنوان نوع [[بشر]] [[هدف]] [[دعوت انبیا]] قرار داده و [[رشد]] و تعالی آنها را دنبال می‌کند. “اسلام طرفدار [[تکامل]] بشر است، برای اسلام جنس مرد و زن مطرح نیست، یک جا سخن از مرد گفته می‌شود و یک جا از زن، یک جا از مرد [[تجلیل]] می‌شود و یک جا از زن؛ زیرا اینها دو بخش یک پیکره بشر هستند”<ref>رهبر معظم انقلاب، آیت‌الله سید علی حسینی خامنه‌ای، کیهان، ۳۰ / ۷ / ۷۶.</ref>.<ref>[[علی اصغر نصرتی\|نصرتی، علی اصغر]]، [[نظام سیاسی اسلام (کتاب)\|نظام سیاسی اسلام]]، ص ۱۶۷.</ref>		هر چند که [[تبلیغات]] [[دشمنان اسلام]] و شبهاتی که مغرضین و منحرفین کم اطلاع از اسلام، در مسأله زنان رواج می‌دهند بسیار زیاد است؛ اما “زن، بزرگی ویژه‌ای در [[جامعه]] دارد که اگر برتر از مرد نباشد، کمتر نیست”<ref>صحیفه نور، ج۴، ص۲۰۱.</ref>. اسلام بدون توجه به جنسیت، مرد و زن را به عنوان نوع [[بشر]] [[هدف]] [[دعوت انبیا]] قرار داده و [[رشد]] و تعالی آنها را دنبال می‌کند. “اسلام طرفدار [[تکامل]] بشر است، برای اسلام جنس مرد و زن مطرح نیست، یک جا سخن از مرد گفته می‌شود و یک جا از زن، یک جا از مرد [[تجلیل]] می‌شود و یک جا از زن؛ زیرا اینها دو بخش یک پیکره بشر هستند”<ref>رهبر معظم انقلاب، آیت‌الله سید علی حسینی خامنه‌ای، کیهان، ۳۰ / ۷ / ۷۶.</ref>.<ref>[[علی اصغر نصرتی\|نصرتی، علی اصغر]]، [[نظام سیاسی اسلام (کتاب)\|نظام سیاسی اسلام]]، ص ۱۶۷.</ref>

			==کرامت انسان==
			[[انسان]] موجودی است دارای [[کرامت]] ذاتی که از [[آفریدگار]] خویش به ارمغان گرفته است و این کرامت از نخستین روزهای [[تکوین]] و شروع [[رشد]] وی به سمت [[انسان کامل]] شدن با او همراه است و تا هنگامی که خود را از [[شایستگی]] این کرامت [[محروم]] نکرده است، [[جاودانه]] خواهد ماند.
			[[شرافت]] ذاتی [[بشر]] از [[فطرت]] و [[خصلت]] انسان ناشی می‌شود. این [[حق]] در ماده اول اعلامیه [[حقوق بشر]] تحت عنوان «حیثیت» و در اعلامیه [[حقوق بشر اسلامی]] تحت عنوان «[[شرافت انسانی]]» آمده است و در این میان تعبیر [[قرآنی]] کرامت انسان می‌تواند [[جامع‌ترین]] تعبیر تلقی شود. در اعلامیه حقوق بشر اسلامی این جمله اضافه شده «[[عقیده]] صحیح تنها تضمین برای رشد این شرافت از راه [[تکامل انسان]] می‌باشد».
			کرامت انسان در بعد [[زندگی اجتماعی]] او خلاصه نمی‌شود، بلکه بعد [[زندگی فردی]] نیز به همان اندازه دارای کرامت است که بعد [[اجتماعی]].
			[[جامعه انسانی]] را نمی‌توان به مثابه یک موجود واحد زنده که از طریق نیروی [[هدایت کننده]] [[حکومت و دولت]]، جهت خیر و [[صلاح]] [[هدایت]] می‌شود فرض کرد که افراد [[انسان‌ها]] در آن همچون سلول‌هایی باشند که در [[اختیار]] کلیت [[بدن انسان]] قرار دارند و در نتیجه، تک تک افراد فاقد [[استقلال]] و [[اراده]] و [[شخصیت]] متمایز بوده و به عنوان ابزاری در [[خدمت]] [[جامعه]] و [[دولت]] باشند و نهادها و سازمان‌های [[سیاسی]] همچون دستگاه‌های [[بدن]] موجود زنده، تنها وسیله برای [[حیات]] جامعه تلقی شوند؛ زیرا بر مبنای این نوع [[بینش]]، برای فرد استقلال، [[ابتکار]]، شخصیت و نقشی به جز خدمت به جامعه آن‌هم در درون یک موجود (ارگانیزم) باقی نمی‌ماند. اگر در این [[تشبیه]] دقت کنیم، بافته‌های بدن برای ادامه حیات بدن [[زندگی]] می‌کنند، ولی بدن هیچ‌گاه برای سلول‌ها زندگی نمی‌کند.
			در جامعه [[ارزش‌ها]]، نقش‌ها و خلاقیت‌های اجتماعی در وجود افراد به ظهور می‌رسد و رشد آن به نوبه خود از هدف‌های اصیل و قابل توجه زندگی انسان است.
			همان‌قدر که [[فدا]] کردن [[جامعه]] و [[وحدت]] برای فرد واحد به دور از [[عقل]] و [[منطق]] و در جهت [[تخریب]] ارزش‌هاست [[فدا]] کردن فرد در برابر جامعه و در برابر وحدت نیز غیر منطقی و موجب پایمال شدن [[ارزش‌ها]] و توقف [[رشد انسانی]] است.

			از سوی دیگر [[انسان]] موجودی است که [[تکامل]] [[شایسته]] او هنگامی به‌طور کامل تحقق می‌یابد که در درون جامعه‌ای سالم و متناسب با [[کرامت]] و [[شخصیت]] او [[زندگی]] کند، [[انزوا]] و [[زندگی فردی]] و یا زندگی بر اساس [[مصلحت‌اندیشی]] شخصی با [[فلسفه خلقت]] انسان سازگاز نیست.
			قابل تردید نیست که پیچیدگی وحدت و مناسبات در [[جامعه انسانی]] به‌گونه‌ای است که «چو عضوی به درد آورد [[روزگار]] / دگر عضوها را نماند قرار» {{متن حدیث\|مَثَلُ الْمُؤْمنينَ فى تَوَادِّهمْ وَ تَرَاحُمهمْ وَ تَعَاطُفهمْ مَثَلُ الْجَسَد إذَا اشْتَكَى منْهُ عُضْوٌ تَدَاعىَ لَهُ سَائرُ الْجَسَد بالسَّهَر وَ الحُمّى‌}}<ref>سفینه البحار، ج۱، ص۱۳.</ref> و نیز شخصیت فرد در لابه‌لای مناسبات پیچیده دستخوش تحولات می‌شود، ولی به آن معنا نیست که افراد در برابر جامعه و در برابر وحدت در [[حکم]] [[خاک]] کوزه‌گری برای کوزه‌گر باشند. درست است که شخصیت فرد الگوی [[اجتماعی]] را در قالب خود ظاهر می‌کنند ولی این شیوه است که از [[استقلال]] [[اراده]] او ناشی می‌شود و خود دلیل استقلال‌طلبی فرد است که خلق‌وخو و [[منش]] خویش را با [[رسوم]] و الگوهای اجتماعی وفق می‌دهد و با وجود این، باز در فردیت خود باقی می‌ماند.
			فراموش نکنیم که [[احساس]] شباهت‌های [[نژادی]]، [[تاریخی]]، [[فرهنگی]] و مشارکت در زبان و نظایر آن نیست که به [[انسان‌ها]] وحدت [[حقیقی]] می‌بخشد، بلکه این [[اعتقاد]]، [[آرمان]]، [[منافع]] و ارزش‌های مشترک است که در میان یک گروه ایجاد وحدت می‌کند و بر [[اختلافات]] موجود آنها [[غلبه]] پیدا می‌کند ({{متن حدیث\|إِنَّمَا يَجْمَعُ النَّاسَ الرِّضَا وَ السَّخَطُ}}) این [[حقیقت]] که اساس [[ملیت]] و تشکیل [[امت]] و پایه [[دموکراسی]] [[واقعی]] در [[تفکر]] [[سیاسی]] [[اسلام]] است {{متن قرآن\|إِنَّ هَذِهِ أُمَّتُكُمْ أُمَّةً وَاحِدَةً وَأَنَا رَبُّكُمْ فَاعْبُدُونِ}}<ref>«به راستی این امّت شماست، امّتی یگانه و من پروردگار شمایم بنابراین مرا بپرستید» سوره انبیاء، آیه ۹۲.</ref> و بنیاد نظریه [[تسلیم]] کامل فرد در برابر [[جامعه]] و انحلال واحد در [[وحدت]] را رد می‌کند.
			فرد بر حسب [[ادراک]]، [[اراده]] و [[اختیار]] خود و [[ایمانی]] که به ارزش‌های والا دارد جزییت کل (جامعه، [[ملت]]، [[امت]]) را می‌پذیرد و خود را [[وقف]] آن و گاه نیز فدای آن می‌کند، و جامعه ترکیبی از افراد با چنین خصلتی است که اگر افراد نباشند، جامعه هم، وجود نخواهد داشت.

			در [[جهان‌بینی]] [[اسلام]] [[حق آزادی]] و اختیار در همه حال برای فرد به عنوان [[حق]] غیر قابل سلب ثابت و محفوظ است {{متن قرآن\|فَمَنْ شَاءَ فَلْيُؤْمِنْ وَمَنْ شَاءَ فَلْيَكْفُرْ}}<ref>«و بگو که این (قرآن) راستین و از سوی پروردگار شماست، هر که خواهد ایمان آورد و هر که خواهد کفر پیشه کند، ما برای ستمگران آتشی آماده کرده‌ایم که سراپرده‌هایش آنان را فرا می‌گیرد و اگر فریادرسی خواهند با آبی چون گدازه فلز به فریادشان می‌رسند که (گرمای آن) چهره‌ها را بریان می‌کند؛ آن آشامیدنی بد است و زشت آسایشگهی است (آن آتش)» سوره کهف، آیه ۲۹.</ref>
			بر اساس این جهان‌بینی از ترکیب روح‌ها، [[اندیشه‌ها]]، عاطفه‌ها، [[اراده‌ها]] و [[فرهنگ‌ها]] به وجود می‌آید. [[انسان‌ها]] هر کدام با سرمایه‌ای [[فطری]] و اکتسابی وارد [[زندگی اجتماعی]] می‌شوند و [[هویت]] جدیدی می‌یابند، ولی در این ادغام، [[هویت فردی]] همچنان باقی می‌ماند؛ زیرا کل به معنای واحد [[واقعی]] که واحدها در آن منحل شده باشند، وجود ندارد و جامعه چیزی جز همان افراد عینی منسجم شده نیست.
			این [[اندیشه]] را از آنجا که [[هویت فرد]] و [[شخصیت]] [[آحاد]] را وجود کل و وحدت و جامعه حل شده نمی‌داند و برای جامعه وجودی یگانه مانند ترکیبات شیمیایی قایل نیست، می‌توان متمایل به اصالت فرد شمرد، اما از آن جهت که نوع ترکیب افراد را از نظر [[روحی]]، [[فکری]]، [[عاطفی]] و ارادی می‌داند و برای جامعه، هویت یگانه و نوعی وجود جمعی قایل است، متمایل به [[تفکر]] اصالت [[جامعه]] است. [[قرآن]] در داوریش درباره [[امت‌ها]] و جامعه‌هایی که به علل [[تعصبات]] مذهبی یا ملی، تفکر جمعی یگانه‌ای داشته‌اند، این‌چنین [[داوری]] کرده است که طبقات و نسل‌های بعدی را به [[اعمال]] نسل‌های قبلی مورد [[مؤاخذه]] قرار می‌دهد و حاضران را به اعمال غائبان و گذشتگان [[عتاب]] و ملامت می‌کند و در موردی که مردمی تفکر جمعی و [[روحیه]] جمعی داشته باشند، داوری [[حق]] جز این نمی‌تواند باشد<ref>{{متن قرآن\|وَقُلِ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكُمْ فَمَنْ شَاءَ فَلْيُؤْمِنْ وَمَنْ شَاءَ فَلْيَكْفُرْ إِنَّا أَعْتَدْنَا لِلظَّالِمِينَ نَارًا أَحَاطَ بِهِمْ سُرَادِقُهَا وَإِنْ يَسْتَغِيثُوا يُغَاثُوا بِمَاءٍ كَالْمُهْلِ يَشْوِي الْوُجُوهَ بِئْسَ الشَّرَابُ وَسَاءَتْ مُرْتَفَقًا}} «و بگو که این (قرآن) راستین و از سوی پروردگار شماست، هر که خواهد ایمان آورد و هر که خواهد کفر پیشه کند، ما برای ستمگران آتشی آماده کرده‌ایم که سراپرده‌هایش آنان را فرا می‌گیرد و اگر فریادرسی خواهند با آبی چون گدازه فلز به فریادشان می‌رسند که (گرمای آن) چهره‌ها را بریان می‌کند؛ آن آشامیدنی بد است و زشت آسایشگهی است (آن آتش)» سوره کهف، آیه ۲۹.</ref>. اصولاً تصویری که [[اسلام]] از [[انسان]] ترسیم می‌کند و او را [[خلیفه خدا در زمین]] {{متن قرآن\|إِنِّي جَاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً}}<ref>«می‌خواهم جانشینی در زمین بگمارم» سوره بقره، آیه ۳۰.</ref><ref>المیزان، ج۴، ص۱۱۲.</ref> و رهروی راه طولانی و پر تلاش [[تکامل]] به سوی [[الله]] {{متن قرآن\|إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَى رَبِّكَ كَدْحًا فَمُلَاقِيهِ}}<ref>«ای انسان! بی‌گمان تو به سوی پروردگارت سخت کوشنده‌ای، پس به لقای او خواهی رسید» سوره انشقاق، آیه ۶.</ref> می‌شمارد، می‌تواند روشنگر ارزش‌های ویژه در مورد فرد فرد [[انسان‌ها]] باشد که صلاحیت چنین بارور شدنی را دارند.

			نتیجه منطقی این نوع [[بینش]] درباره انسان در [[اعتقاد به معاد]] تجلی پیدا می‌کند؛ زیرا این فرد است که در رابطه با اهداف و مسئولیت‌های اجتماعی‌اش سرانجام در [[صراط مستقیم]] [[سیر]] الله به [[رشد]] کافی می‌رسد و به [[قرب]] حق و [[شکوفایی]] استعدادهای نهفته‌اش نائل می‌گردد {{متن قرآن\|وَلَقَدْ جِئْتُمُونَا فُرَادَى كَمَا خَلَقْنَاكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ}}<ref>«و به راستی یگانه (و تنها) همان‌گونه که نخست بار آفریده بودیمتان نزد ما آمدید» سوره انعام، آیه ۹۴.</ref>.
			[[نظام تربیتی اسلام]] که تکیه بر پذیرش‌ها و استعدادهای فردی می‌کند و از راه ایجاد [[تقوا]] و تحقق بخشیدن به [[ارزش‌های اخلاقی]] در فرد به کار [[تربیت]] [[انسان]] [[همت]] می‌گمارد، خود دلیل دیگری بر [[حفظ هویت]] و [[استقلال]] فرد در برابر [[جامعه]] است.
			در کنار خطابات عمومی [[قرآن]] و مسائلی که در رابطه با جامعه مطرح می‌کند [[آیات]] بسیاری هم وجود دارد که فرد فرد انسان را مخاطب قرار می‌دهد و از فرد [[تفکر]]، [[بینش]] و [[اسوه]] شدن و بالاخره [[مسئولیت]] و کمال می‌طلبد {{متن قرآن\|كُلُّ امْرِئٍ بِمَا كَسَبَ رَهِينٌ}}<ref>«هر کس در گرو کرده خویش است» سوره طور، آیه ۲۱.</ref><ref>المیزان، ج۴، ص۱۱۲.</ref>.
			بر این اساس، [[اختیارات]] واقتدارات دولتی هرگز نمی‌تواند به عنوان وسیله‌ای برای سلب [[حقوق]] و [[آزادی‌های فردی]] و یا به صورت بهانه‌ای در جهت [[تضعیف]] آن مورد [[سوء]] استفاده قرار گیرد.
			در عین حال باید اعتراف کرد مرزبندی حدود [[حاکمیت]] [[دولت]] و تعیین قلمرو دقیق حقوق و آزادی‌های فرد در جامعه چنان ظریف و پیچیده است و همین پیچیدگی است که وضع [[قوانین عادلانه]] و همه‌جانبه را برای [[بشر]] امری مشکل بلکه ناممکن کرده است و همواره مقررات قانونی در مرزبندی بین استفاده‌ها و سوءاستفاده‌ها از حقوق و [[آزادی‌ها]] و همچنین در ایجاد [[هماهنگی]] عادلانه میان فرد و جامعه، با سایر دشواری‌های فراوان و بن بست‌های جدی مواجه بوده است.
			در مسئله حقوق و آزادی‌های فردی، مشکل عمده تنها در رابطه با [[دستگاه حکومت]] نیست، بلکه در این ماجرا فرد در برابر فرد یا افراد هم قرار می‌گیرد و [[قوانین موضوعه]] بشری هر قدر هم واقع‌بینانه و عادلانه باشد، بالاخره در پیچ و خم این [[روابط]] پیچیده به کندی و [[سکوت]] می‌انجامد و بدون تشریک مساعی خود [[مردم]] راه به جایی نخواهند برد و همین مشکل بزرگ است که همواره تمامی [[قوانین]] و مقررات موضوعه بشری را به بن‌بست کشانیده است<ref>فقه سیاسی، ج۷، ص۲۰۲.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی\|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)\|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۴۲۵.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Wasity: جایگزینی متن - 'خوشامد' به 'خوش‌آمد'

2022-11-01T07:11:34Z

جایگزینی متن - 'خوشامد' به 'خوش‌آمد'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۱
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	یکی از جاهایی که [[کرامت]] و [[ارزش انسان]] به خطر می‌افتد و با حیثیت و [[منزلت]] [[بشر]] [[بازی]] می‌شود، سیاست است. [[پیروزی]] در سیاست، از نگاه برخی از [[سیاستمداران]]، اصل است و زیر پا گذاشتن کرامت و [[شأن]] و [[شرف]] [[انسانی]]، از دیدگاه آنان چندان مهم نیست. [[هدف]] پیروزی است. [[اسلام]] با این [[بینش]] همسو نیست. [[نیرنگ]] و [[نیرنگ‌بازی]] و [[تحمیق]] [[مردم]]، [[پستی]] و [[فرومایگی]] است و از کرامت و شأن انسانی به دور است. هر نیرنگ‌بازی در [[روز رستاخیز]]، پرچمی همراه دارد که با آن شناخته می‌شود. اگر پستی [[سیاسی‌کاری]]، [[پیمان‌شکنی]] و نیرنگ و تحمیق مردم به بهانه [[دین]] و سیاست نبود، علی از [[معاویه]] و معاویه‌صفتان سیاست‌مدارتر و زیرک‌تر بود<ref>{{متن حدیث\|وَ اللَّهِ مَا مُعَاوِيَةُ بِأَدْهَى مِنِّي وَ لَكِنَّهُ يَغْدِرُ وَ يَفْجُرُ وَ لَوْ لَا كَرَاهِيَةُ الْغَدْرِ لَكُنْتُ مِنْ أَدْهَى النَّاسِ وَ لَكِنْ كُلُّ غُدَرَةٍ فُجَرَةٌ وَ كُلُّ فُجَرَةٍ كُفَرَةٌ وَ لِكُلِّ غَادِرٍ لِوَاءٌ يُعْرَفُ بِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَ اللَّهِ مَا أُسْتَغْفَلُ بِالْمَكِيدَةِ وَ لَا أُسْتَغْمَزُ بِالشَّدِيدَةِ}}؛ «به خدا سوگند! معاویه زیرک‌تر از من نیست لکن شیوه او پیمان‌شکنی و گنه‌کاری است. اگر پیمان‌شکنی ناخوشایند نمی‌بود، زیرک‌تر از من کسی نبود؛ اما هر پیمان‌شکنی به گناه برانگیز‌اند. و هر چه به گناه برانگیز‌اند دل را تاریک گرداند. روز رستاخیز پیمان‌شکن را درفشی است افروخته و او بدان درفش شناخته، به خدا مرا با فریب غافل‌گیر نتوانند کرد و با سخت‌گیری ناتوانم نتوانتن شمرد». (نهج البلاغه، ترجمه شهیدی، خطبه ۲۰۰، ص۲۳۶).</ref>.		یکی از جاهایی که [[کرامت]] و [[ارزش انسان]] به خطر می‌افتد و با حیثیت و [[منزلت]] [[بشر]] [[بازی]] می‌شود، سیاست است. [[پیروزی]] در سیاست، از نگاه برخی از [[سیاستمداران]]، اصل است و زیر پا گذاشتن کرامت و [[شأن]] و [[شرف]] [[انسانی]]، از دیدگاه آنان چندان مهم نیست. [[هدف]] پیروزی است. [[اسلام]] با این [[بینش]] همسو نیست. [[نیرنگ]] و [[نیرنگ‌بازی]] و [[تحمیق]] [[مردم]]، [[پستی]] و [[فرومایگی]] است و از کرامت و شأن انسانی به دور است. هر نیرنگ‌بازی در [[روز رستاخیز]]، پرچمی همراه دارد که با آن شناخته می‌شود. اگر پستی [[سیاسی‌کاری]]، [[پیمان‌شکنی]] و نیرنگ و تحمیق مردم به بهانه [[دین]] و سیاست نبود، علی از [[معاویه]] و معاویه‌صفتان سیاست‌مدارتر و زیرک‌تر بود<ref>{{متن حدیث\|وَ اللَّهِ مَا مُعَاوِيَةُ بِأَدْهَى مِنِّي وَ لَكِنَّهُ يَغْدِرُ وَ يَفْجُرُ وَ لَوْ لَا كَرَاهِيَةُ الْغَدْرِ لَكُنْتُ مِنْ أَدْهَى النَّاسِ وَ لَكِنْ كُلُّ غُدَرَةٍ فُجَرَةٌ وَ كُلُّ فُجَرَةٍ كُفَرَةٌ وَ لِكُلِّ غَادِرٍ لِوَاءٌ يُعْرَفُ بِهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَ اللَّهِ مَا أُسْتَغْفَلُ بِالْمَكِيدَةِ وَ لَا أُسْتَغْمَزُ بِالشَّدِيدَةِ}}؛ «به خدا سوگند! معاویه زیرک‌تر از من نیست لکن شیوه او پیمان‌شکنی و گنه‌کاری است. اگر پیمان‌شکنی ناخوشایند نمی‌بود، زیرک‌تر از من کسی نبود؛ اما هر پیمان‌شکنی به گناه برانگیز‌اند. و هر چه به گناه برانگیز‌اند دل را تاریک گرداند. روز رستاخیز پیمان‌شکن را درفشی است افروخته و او بدان درفش شناخته، به خدا مرا با فریب غافل‌گیر نتوانند کرد و با سخت‌گیری ناتوانم نتوانتن شمرد». (نهج البلاغه، ترجمه شهیدی، خطبه ۲۰۰، ص۲۳۶).</ref>.

	در تعظیم‌ها و ~~خوشامدگویی‌ها،~~ چه بسا کرامت انسان زیر پا گذاشته می‌شود. گاهی گویی بشر همانند یک برده در برابر برده‌دار می‌ایستد. در نمایش‌های [[سیاسی]]، سان‌دیدن‌ها و بزرگداشت‌ها، [[شخصیت]] [[انسان‌ها]] را خُرد می‌کند. هنگامی که [[امام علی]] {{ع}} برای [[آرایش]] رزمی از [[کوفه]] روانه [[شام]] شد، در [[شهر]] [[تاریخی]] [[انبار]] به خرده مالکان آن شهر برخورد. آنان با دیدن [[امام]] پیشاپیش او دویدند و سواران پیاده شدند. حضرت به [[خشم]] آمد و از [[بندگی]] [[مردم]] و زیر پا گذاشتن [[کرامت]] و حیثیت خودشان آزرده و دل‌تنگ شد و از آنان پرسید: این چه کاری است که می‌کنید؟ چرا خودتان را در این [[جهان]] به [[رنج]] می‌افکنید و در آن سرا نگون‌بخت می‌سازید؟ [[امیران]] شما از این کار چه سودی بردند که شما به [[عادت]] گذشته دست به چنین [[رفتاری]] می‌زنید؟؟<ref>نهج البلاغه، ترجمه شهیدی، حکمت ۳۷، ص۲۶۶-۲۶۷.</ref>.		در تعظیم‌ها و خوش‌آمدگویی‌ها، چه بسا کرامت انسان زیر پا گذاشته می‌شود. گاهی گویی بشر همانند یک برده در برابر برده‌دار می‌ایستد. در نمایش‌های [[سیاسی]]، سان‌دیدن‌ها و بزرگداشت‌ها، [[شخصیت]] [[انسان‌ها]] را خُرد می‌کند. هنگامی که [[امام علی]] {{ع}} برای [[آرایش]] رزمی از [[کوفه]] روانه [[شام]] شد، در [[شهر]] [[تاریخی]] [[انبار]] به خرده مالکان آن شهر برخورد. آنان با دیدن [[امام]] پیشاپیش او دویدند و سواران پیاده شدند. حضرت به [[خشم]] آمد و از [[بندگی]] [[مردم]] و زیر پا گذاشتن [[کرامت]] و حیثیت خودشان آزرده و دل‌تنگ شد و از آنان پرسید: این چه کاری است که می‌کنید؟ چرا خودتان را در این [[جهان]] به [[رنج]] می‌افکنید و در آن سرا نگون‌بخت می‌سازید؟ [[امیران]] شما از این کار چه سودی بردند که شما به [[عادت]] گذشته دست به چنین [[رفتاری]] می‌زنید؟؟<ref>نهج البلاغه، ترجمه شهیدی، حکمت ۳۷، ص۲۶۶-۲۶۷.</ref>.

	هر کاری که کرامت و [[شخصیت انسان]] را فرو شکند و بگسلاند، [[زشت]] و [[نکوهیده]] است. [[امام علی]] {{ع}} در بازگشت از [[صفین]] به [[کوفه]]، به شبامیان که تیره‌ای از [[همدان]] بودند، برخورد. بزرگ و مهتر آنان به نام [[حرب]] پسر شُرحبیل، پای پیاده در رکاب [[امام]] به راه افتاد. امام به آن مرد گفت: بازگرد که پیاده رفتن چون تویی با چون من، موجب فریفته شدن [[والی]] و [[خواری]] [[مؤمن]] است<ref>نهج البلاغه، ترجمه شهیدی، حکمت ۳۲۲، ص۴۱۹.</ref>.<ref>[[محمد حسین ساکت\|ساکت، محمد حسین]]، [[کرامت انسان - ساکت (مقاله)\| مقاله «کرامت انسان»]]، [[دانشنامه امام علی ج۴ (کتاب)\|دانشنامه امام علی]]، ج۴، ص ۲۵۷.</ref>		هر کاری که کرامت و [[شخصیت انسان]] را فرو شکند و بگسلاند، [[زشت]] و [[نکوهیده]] است. [[امام علی]] {{ع}} در بازگشت از [[صفین]] به [[کوفه]]، به شبامیان که تیره‌ای از [[همدان]] بودند، برخورد. بزرگ و مهتر آنان به نام [[حرب]] پسر شُرحبیل، پای پیاده در رکاب [[امام]] به راه افتاد. امام به آن مرد گفت: بازگرد که پیاده رفتن چون تویی با چون من، موجب فریفته شدن [[والی]] و [[خواری]] [[مؤمن]] است<ref>نهج البلاغه، ترجمه شهیدی، حکمت ۳۲۲، ص۴۱۹.</ref>.<ref>[[محمد حسین ساکت\|ساکت، محمد حسین]]، [[کرامت انسان - ساکت (مقاله)\| مقاله «کرامت انسان»]]، [[دانشنامه امام علی ج۴ (کتاب)\|دانشنامه امام علی]]، ج۴، ص ۲۵۷.</ref>

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T09:19:00Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T23:37:37Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۳:۰۷
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	A. Yamani، Humanitarian International Law in Islam: AGeneralOutlook" in Michigan Yearbook of International Legal Studies، Vol۷.</ref>. سامان‌دهی قاعده‌ها و اصول حقوقی جنگ و صلح به دست [[فقیهان]] و اندیشمندان مسلمان، در کشاکش [[جنگ‌های صلیبی]] به اروپا راه یافت. دانشگاه‌های ایتالیا و اسپانیا در پرداخت مقررات بین‌المللی و به ویژه [[جنگ]] و صلح، از این دست‌مایه‌ها بهره‌ها گرفتند<ref>محقق داماد، سید مصطفی، «تدوین حقوق بشر دوستانه بین‌المللی و مفهوم اسلامی آن»، مجله تحقیقات حقوقی، شماره ۱۸، ص۱۷۲.</ref>.		A. Yamani، Humanitarian International Law in Islam: AGeneralOutlook" in Michigan Yearbook of International Legal Studies، Vol۷.</ref>. سامان‌دهی قاعده‌ها و اصول حقوقی جنگ و صلح به دست [[فقیهان]] و اندیشمندان مسلمان، در کشاکش [[جنگ‌های صلیبی]] به اروپا راه یافت. دانشگاه‌های ایتالیا و اسپانیا در پرداخت مقررات بین‌المللی و به ویژه [[جنگ]] و صلح، از این دست‌مایه‌ها بهره‌ها گرفتند<ref>محقق داماد، سید مصطفی، «تدوین حقوق بشر دوستانه بین‌المللی و مفهوم اسلامی آن»، مجله تحقیقات حقوقی، شماره ۱۸، ص۱۷۲.</ref>.

	پیامبر در جایگاه پیامبر صلح و [[آشتی]]، با [[بخشش]] و گذشت و مهر و [[مهربانی]] برای جهانیان<ref>{{متن قرآن\|وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعَالَمِينَ}} «و تو را جز رحمتی برای جهانیان، نفرستاده‌ایم» [[سوره انبیاء]]، [[آیه]] ۱۰۷؛ واژه [[رحمت]] ۷۹ بار در [[قرآن]] آمده است. در کتاب [[الاحکام السلطانیه]] [[ماوردی ]](م ۴۵۰ ق.)، فصل چهارم، این سخن از زبان پیامبر آمده است که می‌فرمود: {{متن حدیث\|بعثت مرغمة و مرحمة}}: «من افتاده و خاکی و برای [[بخشندگی]] و گذشت برانگیخته شده‌ام».</ref>، در عمل دستورهای انسان‌دوستانه قرآن را درباره [[رفتار]] با نامسلمانان و [[بیگانگان]] به کار می‌بست. [[پیمان‌شکنی]] یکی از رفتارهای [[ضد]] [[کرامت]] و [[منزلت]] به شمار می‌آمده است. اسلام هیچ‌گاه به [[خیانت]] [[فرمان]] نداده است.		پیامبر در جایگاه پیامبر صلح و [[آشتی]]، با [[بخشش]] و گذشت و مهر و [[مهربانی]] برای جهانیان<ref>{{متن قرآن\|وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعَالَمِينَ}} «و تو را جز رحمتی برای جهانیان، نفرستاده‌ایم» [[سوره انبیاء]]، [[آیه]] ۱۰۷؛ واژه [[رحمت]] ۷۹ بار در [[قرآن]] آمده است. در کتاب [[الاحکام السلطانیه]] [[ماوردی]](م ۴۵۰ ق.)، فصل چهارم، این سخن از زبان پیامبر آمده است که می‌فرمود: {{متن حدیث\|بعثت مرغمة و مرحمة}}: «من افتاده و خاکی و برای [[بخشندگی]] و گذشت برانگیخته شده‌ام».</ref>، در عمل دستورهای انسان‌دوستانه قرآن را درباره [[رفتار]] با نامسلمانان و [[بیگانگان]] به کار می‌بست. [[پیمان‌شکنی]] یکی از رفتارهای [[ضد]] [[کرامت]] و [[منزلت]] به شمار می‌آمده است. اسلام هیچ‌گاه به [[خیانت]] [[فرمان]] نداده است.

	سرگذشت زیر نشان می‌دهد که تا چه اندازه [[پیامبر خدا]] به پیمان‌داری [[وفادار]] بود: [[ابوجندل بن سهیل]] از میان [[مشرکان]] گریخت و چون شنید که پیامبر می‌خواهد در چارچوب پیمانی که با [[مشرکان قریش]] بسته است او را به مکیان تحویل دهد، هشدار داد که اگر به [[دشمن]] داده شود، [[شکنجه]] خواهد شد تا آنجا که به [[انکار]] اسلام ناگزیر خواهد گردید. [[پیامبر]] در پاسخ به [[ابوجندل]] فرمود: "حتی به بهای [[حفظ]] یک [[مسلمان]] از [[کیفر]] و [[شکنجه]] [[مشرکان]]، [[خیانت]] و [[پیمان‌شکنی]] به [[سود]] و [[صلاح]] ما نیست"<ref>محقق داماد، «تدوین حقوق بشر دوستانه بین‌المللی و مفهوم اسلامی آن»، مجله تحقیقات حقوقی، شماره ۱۸، ص۱۷۴، به نقل از ابن هشام، السیرة النبویه، ج۲، ص۳۶۷.</ref>.		سرگذشت زیر نشان می‌دهد که تا چه اندازه [[پیامبر خدا]] به پیمان‌داری [[وفادار]] بود: [[ابوجندل بن سهیل]] از میان [[مشرکان]] گریخت و چون شنید که پیامبر می‌خواهد در چارچوب پیمانی که با [[مشرکان قریش]] بسته است او را به مکیان تحویل دهد، هشدار داد که اگر به [[دشمن]] داده شود، [[شکنجه]] خواهد شد تا آنجا که به [[انکار]] اسلام ناگزیر خواهد گردید. [[پیامبر]] در پاسخ به [[ابوجندل]] فرمود: "حتی به بهای [[حفظ]] یک [[مسلمان]] از [[کیفر]] و [[شکنجه]] [[مشرکان]]، [[خیانت]] و [[پیمان‌شکنی]] به [[سود]] و [[صلاح]] ما نیست"<ref>محقق داماد، «تدوین حقوق بشر دوستانه بین‌المللی و مفهوم اسلامی آن»، مجله تحقیقات حقوقی، شماره ۱۸، ص۱۷۴، به نقل از ابن هشام، السیرة النبویه، ج۲، ص۳۶۷.</ref>.
خط ۳۶:		خط ۳۶:
	از بررسی روش و [[منش]] [[سیاسی]] اسلام چنین بر می‌آید که [[احترام]] به [[کرامت]] و [[ارزش انسان]]، اصل است. [[سیاست]] برای اداره [[امور اجتماعی]] و سیاسی انسان‌هاست. هر چیزی به هر بهانه و نامی که باشد نمی‌تواند اصول کرامت انسانی را زیر پا گذارد. سیاست در نگاه اسلام، چرخاندن و اداره پیوندهای درونی (ملی) و بیرونی (بین‌المللی) [[جامعه]] است و نه [[بازی]] کردن با [[ارزش‌ها]]، [[باورها]] و منش‌های افراد جامعه.		از بررسی روش و [[منش]] [[سیاسی]] اسلام چنین بر می‌آید که [[احترام]] به [[کرامت]] و [[ارزش انسان]]، اصل است. [[سیاست]] برای اداره [[امور اجتماعی]] و سیاسی انسان‌هاست. هر چیزی به هر بهانه و نامی که باشد نمی‌تواند اصول کرامت انسانی را زیر پا گذارد. سیاست در نگاه اسلام، چرخاندن و اداره پیوندهای درونی (ملی) و بیرونی (بین‌المللی) [[جامعه]] است و نه [[بازی]] کردن با [[ارزش‌ها]]، [[باورها]] و منش‌های افراد جامعه.

	در [[پیمان‌نامه‌ها]] و آشتی‌نامه‌هایی که [[امام علی]]{{ع}} با [[اقلیت‌های دینی]] و نامسلمانان می‌بست، همه جا بر [[پاسداشت]] [[ارزش‌های اخلاقی]] و کرامت و [[منزلت]] [[انسان]] تکیه و تأکید می‌کرد. در [[عهدنامه]] [[امام]]، نخستین پیشوای [[شیعیان]]، با زردشتیان [[ایرانی]]، [[آسان‌گیری]]، [[مدارا]] و [[مهربانی]] [[رهبر]] [[مسلمانان]] با زردشتیان به خوبی دیده می‌شود. در آن عهدنامه، امام دو امتیاز به آنان می‌دهد، گرامی‌داشت [[کرامت انسان]] و ارزش‌های اخلاقی نیز در این عهدنامه آشکارا سفارش می‌شود<ref>ویلیامز جکسون (A. V. Williams Jackson)، ایران‌شناس نامدار فقید آمریکایی، در کتاب مطالعات [[زردشتی]] خویش، از گرویدن زردشتیان به اسلام که از روی [[زور]] و فشار نبوده،[[ سخن]] گفته است. جکسون با استناد به کتاب انتشار اسلام، اثر تاماس آرنولد (لندن، ۱۸۹۶، ترجمه ابوالفضل عزتی) و [[تاریخ]] ادبی [[ایران]]، از براون (جلد یکم، ترجمه علی پاشا [[صالح]]) بیان داشته است که [[ایرانیان]] ناگزیر نبودند تا میان [[اسلام]] و [[مرگ]]، یکی را برگزینند. او آن‌گاه، به [[عهدنامه]] [[امام علی]] با زردشتیان [[ایران]] (پارسیان) اشاره می‌کند که در قالب جزوه کوچکی به دست ج، ک. نریمان و از سوی انجمن ایران (بمبئی. ۱۹۲۵ م) نشر یافته است. بار دیگر، این عهدنامه در پیوست فصل دوم کتاب محمد [[مهدی]] مرزبان به نام پارسیان در [[هند]] (۱۹۱۷، (Parsis in India، Bombay، ج۱، ص۱۵۵ - ۱۵۹ نیز آمده است. (A. V. Williams Jackson، Zoroastrian Studies، P.۱۷۸).</ref>. در این [[پیمان‌نامه]] که در [[رجب]] [[سال ۳۹ هجری]] و به خط [[امام حسین]]{{ع}} نوشته شده است، ایمنی [[جان]]، [[مال]]، [[ناموس]] و آبروی زردشتیان به همراه [[آزادی]] [[دینی]]، [[عفو عمومی]]، سپردن موقوفه‌ها و هدایای وابسته به آتش‌خانه‌ها، برداشتن [[مالیات]] و مالیات سرانه ([[جزیه]])، [[دادرسی]] برابر [[قوانین]] و مقررات خود آنان، انجام [[نیکوکاری]] به آنان از سوی [[کارگزاران]] [[خلیفه]]، [[پاسداری از جان]] [[فرمانده]] و [[رئیس]] زردشتیان تضمین شده است<ref>جهانگیر اشیدری، «عهدنامه‌ای به فرمان امیرالمؤمنین و به خط حسین بن علی{{ع}}»، چیستا، شماره ۲، مهر ماه ۱۳۶۰. ص۱۶۹ - ۱۷۱. نویسنده هیچ اشاره‌ای به منبع و مأخذ این فرمان نکرده است؛ این جانب هرچه کو شید نتوانست کتاب نریمان یا مرزبان را که به انگلیسی است و فرمان امام در آن آمده است، به دست آورد.</ref>.		در [[پیمان‌نامه‌ها]] و آشتی‌نامه‌هایی که [[امام علی]]{{ع}} با [[اقلیت‌های دینی]] و نامسلمانان می‌بست، همه جا بر [[پاسداشت]] [[ارزش‌های اخلاقی]] و کرامت و [[منزلت]] [[انسان]] تکیه و تأکید می‌کرد. در [[عهدنامه]] [[امام]]، نخستین پیشوای [[شیعیان]]، با زردشتیان [[ایرانی]]، [[آسان‌گیری]]، [[مدارا]] و [[مهربانی]] [[رهبر]] [[مسلمانان]] با زردشتیان به خوبی دیده می‌شود. در آن عهدنامه، امام دو امتیاز به آنان می‌دهد، گرامی‌داشت [[کرامت انسان]] و ارزش‌های اخلاقی نیز در این عهدنامه آشکارا سفارش می‌شود<ref>ویلیامز جکسون (A. V. Williams Jackson)، ایران‌شناس نامدار فقید آمریکایی، در کتاب مطالعات [[زردشتی]] خویش، از گرویدن زردشتیان به اسلام که از روی [[زور]] و فشار نبوده،[[سخن]] گفته است. جکسون با استناد به کتاب انتشار اسلام، اثر تاماس آرنولد (لندن، ۱۸۹۶، ترجمه ابوالفضل عزتی) و [[تاریخ]] ادبی [[ایران]]، از براون (جلد یکم، ترجمه علی پاشا [[صالح]]) بیان داشته است که [[ایرانیان]] ناگزیر نبودند تا میان [[اسلام]] و [[مرگ]]، یکی را برگزینند. او آن‌گاه، به [[عهدنامه]] [[امام علی]] با زردشتیان [[ایران]] (پارسیان) اشاره می‌کند که در قالب جزوه کوچکی به دست ج، ک. نریمان و از سوی انجمن ایران (بمبئی. ۱۹۲۵ م) نشر یافته است. بار دیگر، این عهدنامه در پیوست فصل دوم کتاب محمد [[مهدی]] مرزبان به نام پارسیان در [[هند]] (۱۹۱۷، (Parsis in India، Bombay، ج۱، ص۱۵۵ - ۱۵۹ نیز آمده است. (A. V. Williams Jackson، Zoroastrian Studies، P.۱۷۸).</ref>. در این [[پیمان‌نامه]] که در [[رجب]] [[سال ۳۹ هجری]] و به خط [[امام حسین]]{{ع}} نوشته شده است، ایمنی [[جان]]، [[مال]]، [[ناموس]] و آبروی زردشتیان به همراه [[آزادی]] [[دینی]]، [[عفو عمومی]]، سپردن موقوفه‌ها و هدایای وابسته به آتش‌خانه‌ها، برداشتن [[مالیات]] و مالیات سرانه ([[جزیه]])، [[دادرسی]] برابر [[قوانین]] و مقررات خود آنان، انجام [[نیکوکاری]] به آنان از سوی [[کارگزاران]] [[خلیفه]]، [[پاسداری از جان]] [[فرمانده]] و [[رئیس]] زردشتیان تضمین شده است<ref>جهانگیر اشیدری، «عهدنامه‌ای به فرمان امیرالمؤمنین و به خط حسین بن علی{{ع}}»، چیستا، شماره ۲، مهر ماه ۱۳۶۰. ص۱۶۹ - ۱۷۱. نویسنده هیچ اشاره‌ای به منبع و مأخذ این فرمان نکرده است؛ این جانب هرچه کو شید نتوانست کتاب نریمان یا مرزبان را که به انگلیسی است و فرمان امام در آن آمده است، به دست آورد.</ref>.

	در پیمان‌نامه دیگری که امام علی{{ع}} در [[سال چهلم هجری]] با [[مسیحیان]] در دیر حِزْقیل، نامور به ذی الکفل، بسته، آشکارا بیان داشته است که این عهدنامه آنان را به انجام [[کارهای نیک]] و [[شایسته]] و [[پاسداری]] از [[ارزش‌های اخلاقی]] و [[کرامت]] و [[شأن]] و [[منزلت]] [[انسانی]] وا می‌دارد و آنان را از [[کارهای زشت]] و [[ناپسند]] وامی‌زند. [[امام]] در این عهدنامه، دو امتیاز پایه‌ای به مسیحیان داده است: یکی ایمنی و [[امنیت]] جانی، [[مالی]] و [[آبرویی]] که در پرتو آن، [[آزادی]] دینی و انجام [[مراسم مذهبی]] نیز آمده است و دیگر، کاهش هزینه‌های [[جنگی]] و [[مالیات]] سرانه ([[جزیه]]) بار دیگر، در متن این [[پیمان‌نامه]] بر [[احترام]] به [[پیشوایان]] و [[رهبران دینی]] [[مسیحیان]]، جلوگیری از گزندرسانی به کلیساها، خودداری از [[پیمان‌شکنی]] و مانند آن تکیه شده است<ref>اصل عهدنامه به دست هشام بن عتبة بن ابی وقاص، برادر زاده سعد وقاص و پرچم‌دار امام در جنگ صفین، و در حضور چهل تن از دانشمندان، اسقفان و کشیشان مسیحی بر روی پوست نگارش یافته است. این پیمان‌نامه اکنون در موزه چهل ستون اصفهان نگاه‌داری می‌شود. نخستین بازنویسی این فرمان در تبریز به سال ۴۴۵ ق و دومین آن در ۱۲۲۱ ق به دست احمد شاملو و به دستور فتحعلی شاه قاجار و به شیوه خط کوفی نگارش یافته است. برای آگاهی بیش‌تر از متن و ترجمه فارسی و شرح این فرمان، ر.ک: جمشیدی، حسن (گردآوری و تدوین)، عهدنامه حضرت علی با مسیحیان.</ref>.<ref>[[محمد حسین ساکت\|ساکت، محمد حسین]]، [[کرامت انسان - ساکت (مقاله)\| مقاله «کرامت انسان»]]، [[دانشنامه امام علی ج۴ (کتاب)\|دانشنامه امام علی]]، ج۴، ص ۲۵۸.</ref>		در پیمان‌نامه دیگری که امام علی{{ع}} در [[سال چهلم هجری]] با [[مسیحیان]] در دیر حِزْقیل، نامور به ذی الکفل، بسته، آشکارا بیان داشته است که این عهدنامه آنان را به انجام [[کارهای نیک]] و [[شایسته]] و [[پاسداری]] از [[ارزش‌های اخلاقی]] و [[کرامت]] و [[شأن]] و [[منزلت]] [[انسانی]] وا می‌دارد و آنان را از [[کارهای زشت]] و [[ناپسند]] وامی‌زند. [[امام]] در این عهدنامه، دو امتیاز پایه‌ای به مسیحیان داده است: یکی ایمنی و [[امنیت]] جانی، [[مالی]] و [[آبرویی]] که در پرتو آن، [[آزادی]] دینی و انجام [[مراسم مذهبی]] نیز آمده است و دیگر، کاهش هزینه‌های [[جنگی]] و [[مالیات]] سرانه ([[جزیه]]) بار دیگر، در متن این [[پیمان‌نامه]] بر [[احترام]] به [[پیشوایان]] و [[رهبران دینی]] [[مسیحیان]]، جلوگیری از گزندرسانی به کلیساها، خودداری از [[پیمان‌شکنی]] و مانند آن تکیه شده است<ref>اصل عهدنامه به دست هشام بن عتبة بن ابی وقاص، برادر زاده سعد وقاص و پرچم‌دار امام در جنگ صفین، و در حضور چهل تن از دانشمندان، اسقفان و کشیشان مسیحی بر روی پوست نگارش یافته است. این پیمان‌نامه اکنون در موزه چهل ستون اصفهان نگاه‌داری می‌شود. نخستین بازنویسی این فرمان در تبریز به سال ۴۴۵ ق و دومین آن در ۱۲۲۱ ق به دست احمد شاملو و به دستور فتحعلی شاه قاجار و به شیوه خط کوفی نگارش یافته است. برای آگاهی بیش‌تر از متن و ترجمه فارسی و شرح این فرمان، ر.ک: جمشیدی، حسن (گردآوری و تدوین)، عهدنامه حضرت علی با مسیحیان.</ref>.<ref>[[محمد حسین ساکت\|ساکت، محمد حسین]]، [[کرامت انسان - ساکت (مقاله)\| مقاله «کرامت انسان»]]، [[دانشنامه امام علی ج۴ (کتاب)\|دانشنامه امام علی]]، ج۴، ص ۲۵۸.</ref>
خط ۵۳:		خط ۵۳:

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{~~مدخل‌~~ وابسته}}		{{مدخل وابسته}}
	* [[عزت]]		* [[عزت]]
	* [[عزت نفس]]		* [[عزت نفس]]
خط ۷۵:		خط ۷۵:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1100672.jpg\|22px]] [[علی اصغر نصرتی\|نصرتی، علی اصغر]]، [[نظام سیاسی اسلام (کتاب)\|'''نظام سیاسی اسلام''']]		# [[پرونده:1100672.jpg\|22px]] [[علی اصغر نصرتی\|نصرتی، علی اصغر]]، [[نظام سیاسی اسلام (کتاب)\|'''نظام سیاسی اسلام''']]
	#[[پرونده:1368102.jpg\|22px]] [[محمد حسین ساکت\|ساکت، محمد حسین]]، [[کرامت انسان - ساکت (مقاله)\| مقاله «کرامت انسان»]]، [[دانشنامه امام علی ج۴ (کتاب)\|'''دانشنامه امام علی ج۴''']]		# [[پرونده:1368102.jpg\|22px]] [[محمد حسین ساکت\|ساکت، محمد حسین]]، [[کرامت انسان - ساکت (مقاله)\| مقاله «کرامت انسان»]]، [[دانشنامه امام علی ج۴ (کتاب)\|'''دانشنامه امام علی ج۴''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۸۲:		خط ۸۲:

	[[رده:نظام سیاسی]]		[[رده:نظام سیاسی]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Bahmani در ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۴:۳۹

2022-05-31T04:39:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۰۹
خط ۱:		خط ۱:
	{{~~سیره معصوم~~}}		{{نبوت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از زیرشاخه‌های بحث '''[[کرامت انسان]]''' است. "'''~~کرامت انسان~~'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[کرامت انسان در قرآن~~]] - [[کرامت انسان در حدیث~~]] - [[کرامت انسان در فقه سیاسی]] - [[کرامت انسان در معارف و سیره نبوی]] - [[کرامت انسان در معارف و سیره علوی]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = اصول نظام سیاسی اسلام
			\| عنوان مدخل = کرامت انسان
			\| مداخل مرتبط = [[کرامت انسان در قرآن]] - [[کرامت انسان در فقه سیاسی]] - [[کرامت انسان در معارف و سیره نبوی]] - [[کرامت انسان در معارف و سیره علوی]]
			\| پرسش مرتبط =
			}}
	'''[[کرامت انسان]] در [[سیاست]]''' یکی از مواردی است که [[اسلام]] مورد تاکید فراوان قرار داده است. اسلام مخالف [[نیرنگ]] و [[نیرنگ‌بازی]] و [[فرومایگی]] [[انسان]] است و از [[کرامت]] و [[شأن]] [[انسانی]] حمایت می‌کند. هر کاری که کرامت و شخصیت انسان را بشکند نکوهیده است. این حفظ کرامت شامل قراردادهای [[سیاسی]] و بین‌المللی نیز می‌شود.		'''[[کرامت انسان]] در [[سیاست]]''' یکی از مواردی است که [[اسلام]] مورد تاکید فراوان قرار داده است. اسلام مخالف [[نیرنگ]] و [[نیرنگ‌بازی]] و [[فرومایگی]] [[انسان]] است و از [[کرامت]] و [[شأن]] [[انسانی]] حمایت می‌کند. هر کاری که کرامت و شخصیت انسان را بشکند نکوهیده است. این حفظ کرامت شامل قراردادهای [[سیاسی]] و بین‌المللی نیز می‌شود.

خط ۷۸:		خط ۸۱:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~کرامت انسان~~]]		[[رده:نظام سیاسی]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

Bahmani در ‏۲۸ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۱۸

2022-03-28T06:18:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۴۸
خط ۳:		خط ۳:
	<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[کرامت انسان در قرآن]] - [[کرامت انسان در حدیث]] - [[کرامت انسان در فقه سیاسی]] - [[کرامت انسان در معارف و سیره نبوی]] - [[کرامت انسان در معارف و سیره علوی]]</div>		<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[کرامت انسان در قرآن]] - [[کرامت انسان در حدیث]] - [[کرامت انسان در فقه سیاسی]] - [[کرامت انسان در معارف و سیره نبوی]] - [[کرامت انسان در معارف و سیره علوی]]</div>

	'''[[کرامت انسان]] در [[سیاست]]''' یکی از مواردی است که [[اسلام]] مورد تاکید فراوان قرار داده است. اسلام مخالف [[نیرنگ]] و [[نیرنگ‌بازی]] و [[فرومایگی]] [[انسان]] است و از [[کرامت]] و [[شأن]] [[انسانی]] [[حمایت]] می‌کند. هر کاری که کرامت و [[شخصیت انسان]] را بشکند [[نکوهیده]] است. این [[حفظ کرامت]] شامل قراردادهای [[سیاسی]] و بین‌المللی نیز می‌شود.		'''[[کرامت انسان]] در [[سیاست]]''' یکی از مواردی است که [[اسلام]] مورد تاکید فراوان قرار داده است. اسلام مخالف [[نیرنگ]] و [[نیرنگ‌بازی]] و [[فرومایگی]] [[انسان]] است و از [[کرامت]] و [[شأن]] [[انسانی]] حمایت می‌کند. هر کاری که کرامت و شخصیت انسان را بشکند نکوهیده است. این حفظ کرامت شامل قراردادهای [[سیاسی]] و بین‌المللی نیز می‌شود.

	==مقدمه==		==مقدمه==

Bahmani در ‏۲۸ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۱۷

2022-03-28T06:17:38Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ مارس ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۴۷
خط ۲:		خط ۲:
	<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[کرامت انسان]]''' است. "'''کرامت انسان'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>		<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[کرامت انسان]]''' است. "'''کرامت انسان'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
	<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[کرامت انسان در قرآن]] - [[کرامت انسان در حدیث]] - [[کرامت انسان در فقه سیاسی]] - [[کرامت انسان در معارف و سیره نبوی]] - [[کرامت انسان در معارف و سیره علوی]]</div>		<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[کرامت انسان در قرآن]] - [[کرامت انسان در حدیث]] - [[کرامت انسان در فقه سیاسی]] - [[کرامت انسان در معارف و سیره نبوی]] - [[کرامت انسان در معارف و سیره علوی]]</div>

			'''[[کرامت انسان]] در [[سیاست]]''' یکی از مواردی است که [[اسلام]] مورد تاکید فراوان قرار داده است. اسلام مخالف [[نیرنگ]] و [[نیرنگ‌بازی]] و [[فرومایگی]] [[انسان]] است و از [[کرامت]] و [[شأن]] [[انسانی]] [[حمایت]] می‌کند. هر کاری که کرامت و [[شخصیت انسان]] را بشکند [[نکوهیده]] است. این [[حفظ کرامت]] شامل قراردادهای [[سیاسی]] و بین‌المللی نیز می‌شود.

	==مقدمه==		==مقدمه==