کفر در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۴ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۴

2025-09-04T08:14:55Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۴ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۵۹

2025-09-04T07:59:03Z

نمایش تغییرات

Bahmani: /* دین کافران */

2023-06-25T07:53:20Z

دین کافران

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۲۳
خط ۱۵۵:		خط ۱۵۵:
	'''[[لهو و لعب]] (سرگرمی و [[بازی]])، [[دین]] [[کافران]]:''' {{متن قرآن\|وَذَرِ الَّذِينَ اتَّخَذُواْ دِينَهُمْ لَعِبًا وَلَهْوًا وَغَرَّتْهُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا وَذَكِّرْ بِهِ أَن تُبْسَلَ نَفْسٌ بِمَا كَسَبَتْ لَيْسَ لَهَا مِن دُونِ اللَّهِ وَلِيٌّ وَلاَ شَفِيعٌ وَإِن تَعْدِلْ كُلَّ عَدْلٍ لاَّ يُؤْخَذْ مِنْهَا أُوْلَئِكَ الَّذِينَ أُبْسِلُواْ بِمَا كَسَبُواْ لَهُمْ شَرَابٌ مِّنْ حَمِيمٍ وَعَذَابٌ أَلِيمٌ بِمَا كَانُواْ يَكْفُرُونَ }}<ref> و آنان را که دین خویش به بازیچه و سرگرمی گرفتند و زندگانی دنیا آنان را فریفت رها کن و به آن (قرآن) پند ده، مبادا کسی برای آنچه کرده است نومید و نابود گردد، در حالی که او را در برابر خداوند میانجی و یاوری نباشد و هر جایگزینی (به سربها) دهد از او پذیرفته نشود؛ اینان کسانی هستند که برای کارهایی که کرده‌اند نومید و نابود گردیده‌اند؛ آنان را برای کفری که ورزیده‌اند، نوشابه‌ای از آب جوشان و عذابی دردناک خواهد بود؛ سوره انعام، آیه۷۰.</ref><ref>کافران، به مجموعه ای از سرگرمیها و بازیچه‌ها نام دین نهادند؛ تفسیر التحریروالتنویر، ج ۴، جزء ۷، ص ۲۹۵.</ref>، {{متن قرآن\|وَنَادَى أَصْحَابُ النَّارِ أَصْحَابَ الْجَنَّةِ أَنْ أَفِيضُواْ عَلَيْنَا مِنَ الْمَاء أَوْ مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ قَالُواْ إِنَّ اللَّهَ حَرَّمَهُمَا عَلَى الْكَافِرِينَ الَّذِينَ اتَّخَذُواْ دِينَهُمْ لَهْوًا وَلَعِبًا وَغَرَّتْهُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا فَالْيَوْمَ نَنسَاهُمْ كَمَا نَسُواْ لِقَاء يَوْمِهِمْ هَذَا وَمَا كَانُواْ بِآيَاتِنَا يَجْحَدُونَ}}<ref> و دمسازان آتش بهشتیان را ندا می‌کنند که از آب یا از آنچه خداوند روزی شما کرده است بر ما (نیز) فرو ریزید! می‌گویند: خداوند هر دو را بر کافران حرام کرده است. همان کسانی که دین خویش را به سرگرمی و بازی گرفتند و زندگی دنیا آنان را فریفت و امروز ما آنان را از یاد می‌بریم چنان که آنان دیدار این روزشان را از یاد برده بودند و به آیات ما انکار می‌ورزیدند؛ سوره اعراف، آیه ۵۰- ۵۱.</ref>.		'''[[لهو و لعب]] (سرگرمی و [[بازی]])، [[دین]] [[کافران]]:''' {{متن قرآن\|وَذَرِ الَّذِينَ اتَّخَذُواْ دِينَهُمْ لَعِبًا وَلَهْوًا وَغَرَّتْهُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا وَذَكِّرْ بِهِ أَن تُبْسَلَ نَفْسٌ بِمَا كَسَبَتْ لَيْسَ لَهَا مِن دُونِ اللَّهِ وَلِيٌّ وَلاَ شَفِيعٌ وَإِن تَعْدِلْ كُلَّ عَدْلٍ لاَّ يُؤْخَذْ مِنْهَا أُوْلَئِكَ الَّذِينَ أُبْسِلُواْ بِمَا كَسَبُواْ لَهُمْ شَرَابٌ مِّنْ حَمِيمٍ وَعَذَابٌ أَلِيمٌ بِمَا كَانُواْ يَكْفُرُونَ }}<ref> و آنان را که دین خویش به بازیچه و سرگرمی گرفتند و زندگانی دنیا آنان را فریفت رها کن و به آن (قرآن) پند ده، مبادا کسی برای آنچه کرده است نومید و نابود گردد، در حالی که او را در برابر خداوند میانجی و یاوری نباشد و هر جایگزینی (به سربها) دهد از او پذیرفته نشود؛ اینان کسانی هستند که برای کارهایی که کرده‌اند نومید و نابود گردیده‌اند؛ آنان را برای کفری که ورزیده‌اند، نوشابه‌ای از آب جوشان و عذابی دردناک خواهد بود؛ سوره انعام، آیه۷۰.</ref><ref>کافران، به مجموعه ای از سرگرمیها و بازیچه‌ها نام دین نهادند؛ تفسیر التحریروالتنویر، ج ۴، جزء ۷، ص ۲۹۵.</ref>، {{متن قرآن\|وَنَادَى أَصْحَابُ النَّارِ أَصْحَابَ الْجَنَّةِ أَنْ أَفِيضُواْ عَلَيْنَا مِنَ الْمَاء أَوْ مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ قَالُواْ إِنَّ اللَّهَ حَرَّمَهُمَا عَلَى الْكَافِرِينَ الَّذِينَ اتَّخَذُواْ دِينَهُمْ لَهْوًا وَلَعِبًا وَغَرَّتْهُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا فَالْيَوْمَ نَنسَاهُمْ كَمَا نَسُواْ لِقَاء يَوْمِهِمْ هَذَا وَمَا كَانُواْ بِآيَاتِنَا يَجْحَدُونَ}}<ref> و دمسازان آتش بهشتیان را ندا می‌کنند که از آب یا از آنچه خداوند روزی شما کرده است بر ما (نیز) فرو ریزید! می‌گویند: خداوند هر دو را بر کافران حرام کرده است. همان کسانی که دین خویش را به سرگرمی و بازی گرفتند و زندگی دنیا آنان را فریفت و امروز ما آنان را از یاد می‌بریم چنان که آنان دیدار این روزشان را از یاد برده بودند و به آیات ما انکار می‌ورزیدند؛ سوره اعراف، آیه ۵۰- ۵۱.</ref>.

	'''عدم [[پذیرش]] [[دین]] [[کافران]] [[مکه]]، از سوی [[پیامبر]] {{صل}}:''' {{متن قرآن\|قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ }}<ref> بگو: ای کافران!؛ سوره کافرون، آیه۱.</ref>، {{متن قرآن\|لَكُمْ دِينُكُمْ وَلِيَ دِينِ}}<ref> دین شما از شما و دین من از من؛ سوره کافرون، آیه۶.</ref>.		'''عدم پذیرش [[دین]] [[کافران]] [[مکه]]، از سوی [[پیامبر]] {{صل}}:''' {{متن قرآن\|قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ }}<ref> بگو: ای کافران!؛ سوره کافرون، آیه۱.</ref>، {{متن قرآن\|لَكُمْ دِينُكُمْ وَلِيَ دِينِ}}<ref> دین شما از شما و دین من از من؛ سوره کافرون، آیه۶.</ref>.

	'''رها کردن [[مشرکان]] به [[دین]] خود در پی [[ناامیدی]] [[پیامبر]] {{صل}} از [[ایمان آوردن]] آنان به [[دین اسلام]]:''' {{متن قرآن\|لَكُمْ دِينُكُمْ وَلِيَ دِينِ}}<ref> دین شما از شما و دین من از من؛ سوره کافرون، آیه۶.</ref>.<ref>فرهنگ قرآن، ج۱۴، ص۱۹۰- ۲۲۰.</ref>		'''رها کردن [[مشرکان]] به [[دین]] خود در پی [[ناامیدی]] [[پیامبر]] {{صل}} از [[ایمان آوردن]] آنان به [[دین اسلام]]:''' {{متن قرآن\|لَكُمْ دِينُكُمْ وَلِيَ دِينِ}}<ref> دین شما از شما و دین من از من؛ سوره کافرون، آیه۶.</ref>.<ref>فرهنگ قرآن، ج۱۴، ص۱۹۰- ۲۲۰.</ref>

Bahmani: /* منابع */

2023-06-25T07:52:57Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۲۲
خط ۱۵۱:		خط ۱۵۱:
	# [[خداوند]] یکی دیگر از [[صفات ناپسند]] [[یهود]] را منعکس می‌کند که آنها برای پیشبرد اهدافشان آن چنان سازشکاری با هر جمعیتی نشان می‌دادند که حتی برای جلب نظر [[بت‌پرستان]] در برابر بت‌های آنها [[سجده]] می‌کردند و آن‌چه را که درباره [[عظمت]] [[اسلام]] و [[صفات پیامبر]] دیده یا خوانده بودند زیر پا می‌گذاشتند، و حتی برای خوشایند [[بت‌پرستان]] [[آیین]] [[خرافی]] و مملو از ننگ آنها را بر [[اسلام]] ترجیح می‌دادند، با این که [[اهل کتاب]] بودند و [[قدر]] مشترکشان با [[اسلام]] به مراتب بیش از [[بت‌پرستان]] بود، لذا [[آیه]] به عنوان تعجب می‌گوید: آیا ندیدی کسانی را که سهمی از [[کتاب خدا]] داشتند {{متن قرآن\|أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ أُوتُوا نَصِيبًا مِنَ الْكِتَابِ}} اما در برابر [[بت]] [[سجده]] کردند و به طغیان‌گران اظهار [[ایمان]] نمودند {{متن قرآن\|يُؤْمِنُونَ بِالْجِبْتِ وَالطَّاغُوتِ}} به این هم [[قناعت]] نکردند؛ و درباره [[مشرکان]] می‌گویند: آنان از کسانی که [[ایمان]] آورده‌اند هدایت‌یافته‌ترند {{متن قرآن\|وَيَقُولُونَ لِلَّذِينَ كَفَرُوا هَؤُلَاءِ أَهْدَى مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا سَبِيلًا}}؛		# [[خداوند]] یکی دیگر از [[صفات ناپسند]] [[یهود]] را منعکس می‌کند که آنها برای پیشبرد اهدافشان آن چنان سازشکاری با هر جمعیتی نشان می‌دادند که حتی برای جلب نظر [[بت‌پرستان]] در برابر بت‌های آنها [[سجده]] می‌کردند و آن‌چه را که درباره [[عظمت]] [[اسلام]] و [[صفات پیامبر]] دیده یا خوانده بودند زیر پا می‌گذاشتند، و حتی برای خوشایند [[بت‌پرستان]] [[آیین]] [[خرافی]] و مملو از ننگ آنها را بر [[اسلام]] ترجیح می‌دادند، با این که [[اهل کتاب]] بودند و [[قدر]] مشترکشان با [[اسلام]] به مراتب بیش از [[بت‌پرستان]] بود، لذا [[آیه]] به عنوان تعجب می‌گوید: آیا ندیدی کسانی را که سهمی از [[کتاب خدا]] داشتند {{متن قرآن\|أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ أُوتُوا نَصِيبًا مِنَ الْكِتَابِ}} اما در برابر [[بت]] [[سجده]] کردند و به طغیان‌گران اظهار [[ایمان]] نمودند {{متن قرآن\|يُؤْمِنُونَ بِالْجِبْتِ وَالطَّاغُوتِ}} به این هم [[قناعت]] نکردند؛ و درباره [[مشرکان]] می‌گویند: آنان از کسانی که [[ایمان]] آورده‌اند هدایت‌یافته‌ترند {{متن قرآن\|وَيَقُولُونَ لِلَّذِينَ كَفَرُوا هَؤُلَاءِ أَهْدَى مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا سَبِيلًا}}؛
	# [[نهی]] شدن [[پیامبر]] از [[تعاون]] و [[همکاری]] با [[کافران]]: {{متن قرآن\|... فَلَا تَكُونَنَّ ظَهِيرًا لِلْكَافِرِينَ}}<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر، محمد جعفر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی، سید محمد علی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۵۳۰.</ref>.		# [[نهی]] شدن [[پیامبر]] از [[تعاون]] و [[همکاری]] با [[کافران]]: {{متن قرآن\|... فَلَا تَكُونَنَّ ظَهِيرًا لِلْكَافِرِينَ}}<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر، محمد جعفر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی، سید محمد علی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۵۳۰.</ref>.

			== [[دین]] [[کافران]] ==
			'''[[لهو و لعب]] (سرگرمی و [[بازی]])، [[دین]] [[کافران]]:''' {{متن قرآن\|وَذَرِ الَّذِينَ اتَّخَذُواْ دِينَهُمْ لَعِبًا وَلَهْوًا وَغَرَّتْهُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا وَذَكِّرْ بِهِ أَن تُبْسَلَ نَفْسٌ بِمَا كَسَبَتْ لَيْسَ لَهَا مِن دُونِ اللَّهِ وَلِيٌّ وَلاَ شَفِيعٌ وَإِن تَعْدِلْ كُلَّ عَدْلٍ لاَّ يُؤْخَذْ مِنْهَا أُوْلَئِكَ الَّذِينَ أُبْسِلُواْ بِمَا كَسَبُواْ لَهُمْ شَرَابٌ مِّنْ حَمِيمٍ وَعَذَابٌ أَلِيمٌ بِمَا كَانُواْ يَكْفُرُونَ }}<ref> و آنان را که دین خویش به بازیچه و سرگرمی گرفتند و زندگانی دنیا آنان را فریفت رها کن و به آن (قرآن) پند ده، مبادا کسی برای آنچه کرده است نومید و نابود گردد، در حالی که او را در برابر خداوند میانجی و یاوری نباشد و هر جایگزینی (به سربها) دهد از او پذیرفته نشود؛ اینان کسانی هستند که برای کارهایی که کرده‌اند نومید و نابود گردیده‌اند؛ آنان را برای کفری که ورزیده‌اند، نوشابه‌ای از آب جوشان و عذابی دردناک خواهد بود؛ سوره انعام، آیه۷۰.</ref><ref>کافران، به مجموعه ای از سرگرمیها و بازیچه‌ها نام دین نهادند؛ تفسیر التحریروالتنویر، ج ۴، جزء ۷، ص ۲۹۵.</ref>، {{متن قرآن\|وَنَادَى أَصْحَابُ النَّارِ أَصْحَابَ الْجَنَّةِ أَنْ أَفِيضُواْ عَلَيْنَا مِنَ الْمَاء أَوْ مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ قَالُواْ إِنَّ اللَّهَ حَرَّمَهُمَا عَلَى الْكَافِرِينَ الَّذِينَ اتَّخَذُواْ دِينَهُمْ لَهْوًا وَلَعِبًا وَغَرَّتْهُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا فَالْيَوْمَ نَنسَاهُمْ كَمَا نَسُواْ لِقَاء يَوْمِهِمْ هَذَا وَمَا كَانُواْ بِآيَاتِنَا يَجْحَدُونَ}}<ref> و دمسازان آتش بهشتیان را ندا می‌کنند که از آب یا از آنچه خداوند روزی شما کرده است بر ما (نیز) فرو ریزید! می‌گویند: خداوند هر دو را بر کافران حرام کرده است. همان کسانی که دین خویش را به سرگرمی و بازی گرفتند و زندگی دنیا آنان را فریفت و امروز ما آنان را از یاد می‌بریم چنان که آنان دیدار این روزشان را از یاد برده بودند و به آیات ما انکار می‌ورزیدند؛ سوره اعراف، آیه ۵۰- ۵۱.</ref>.

			'''عدم [[پذیرش]] [[دین]] [[کافران]] [[مکه]]، از سوی [[پیامبر]] {{صل}}:''' {{متن قرآن\|قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ }}<ref> بگو: ای کافران!؛ سوره کافرون، آیه۱.</ref>، {{متن قرآن\|لَكُمْ دِينُكُمْ وَلِيَ دِينِ}}<ref> دین شما از شما و دین من از من؛ سوره کافرون، آیه۶.</ref>.

			'''رها کردن [[مشرکان]] به [[دین]] خود در پی [[ناامیدی]] [[پیامبر]] {{صل}} از [[ایمان آوردن]] آنان به [[دین اسلام]]:''' {{متن قرآن\|لَكُمْ دِينُكُمْ وَلِيَ دِينِ}}<ref> دین شما از شما و دین من از من؛ سوره کافرون، آیه۶.</ref>.<ref>فرهنگ قرآن، ج۱۴، ص۱۹۰- ۲۲۰.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر، محمد جعفر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی، سید محمد علی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]		# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر، محمد جعفر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی، سید محمد علی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]
			# [[پرونده:1313.jpg\|22px]] [[فرهنگ قرآن ج۱۴ (کتاب)\|'''فرهنگ قرآن ج۱۴''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* پانویس */

2022-10-31T05:20:17Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۵۰
خط ۱۵۹:		خط ۱۵۹:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

			[[رده:کفر]]

Wasity: جایگزینی متن - 'آشکار' به 'آشکار'

2022-10-11T13:00:35Z

جایگزینی متن - 'آشکار' به 'آشکار'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۶:۳۰
خط ۷۸:		خط ۷۸:
	== اوصاف [[کافران]] ==		== اوصاف [[کافران]] ==
	#{{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ حَقٍّ وَيَقْتُلُونَ الَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِالْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ}}<ref>«آنان را که به آیات خداوند کفر می‌ورزند و پیامبران را ناحقّ می‌کشند و دادفرمایان از مردم را به قتل می‌رسانند به عذابی دردناک نوید ده!» سوره آل عمران، آیه ۲۱.</ref>.		#{{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ حَقٍّ وَيَقْتُلُونَ الَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِالْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ}}<ref>«آنان را که به آیات خداوند کفر می‌ورزند و پیامبران را ناحقّ می‌کشند و دادفرمایان از مردم را به قتل می‌رسانند به عذابی دردناک نوید ده!» سوره آل عمران، آیه ۲۱.</ref>.
	#{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ كَفَرُوا وَقَالُوا لِإِخْوَانِهِمْ إِذَا ضَرَبُوا فِي الْأَرْضِ أَوْ كَانُوا غُزًّى لَوْ كَانُوا عِنْدَنَا مَا مَاتُوا وَمَا قُتِلُوا لِيَجْعَلَ اللَّهُ ذَلِكَ حَسْرَةً فِي قُلُوبِهِمْ وَاللَّهُ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ}}<ref>«ای مؤمنان! مانند کسانی مباشید که کفر پیشه کردند و در مورد همگنان خویش -هنگامی که سفر رفتند یا جهادگر شدند- گفتند: اینان اگر نزد ما می‌ماندند نمی‌مردند یا کشته نمی‌شدند (بگذار چنین بپندارند) تا این (پندار) را خداوند دریغی در دل‌هایشان کند؛ و این خداوند است که زنده می‌گرداند و می‌میراند و خداوند به آنچه انجام می‌دهید بیناست» سوره آل عمران، آیه ۱۵۶.</ref>. '''نکته''': این [[آیه]]، [[تنبیه]] [[هوشیاری]] آور است به [[مؤمنان]]، تا از [[ترس]] [[مرگ]] و کشته شدن، از تحرک در [[زمین]] باز نایستند و مانند [[ناآگاهان]] از آثار نیرو آفرین جنبش و حرکت و دهشتزدگان از [[مرگ]]، خود را گرفتار سکون و پوسیدگی و [[مرگ]] [[روحی]] نسازند. این [[حقیقت]] کلی، به تناسب آن‌چه این‌گونه [[مردم]] پس از واقعه به زبان می‌آوردند، در این [[آیه]] و به زبان مردمی که بدین [[حقیقت]] [[توحیدی]] [[کفر]] ورزیده از واقعیات [[زندگی]] و [[جهان]] پوشیده مانده‌اند آمده است. این [[کفر]] باید [[کفر]] نسبی و درونی باشد به [[توحید]] سرنوشت‌ساز نه [[کفر]] [[کافران]] [[آشکار]] و رسمی، چه دسته اخیر، نه مسئولیتی داشتند و نه [[مسلمانان]] با آنان [[برادری]] و از آنان [[شنوایی]]، تا برای برادرانشان [[دلسوزی]] کنند و درباره آنان که برای [[رسالت]] خدایی و یا [[جنگ]] از [[شهر]] و دیار خود بیرون روند: {{متن قرآن\|إِذَا ضَرَبُوا فِي الْأَرْضِ أَوْ كَانُوا غُزًّى}} ظاهر عطف – [۲] {{متن قرآن\|وَقَالُوا}} به کفروا – این‌گونه [[کفر]] را می‌رساند<ref>پرتوی از قرآن، ج۵، ص۳۹۲.</ref>.		#{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ كَفَرُوا وَقَالُوا لِإِخْوَانِهِمْ إِذَا ضَرَبُوا فِي الْأَرْضِ أَوْ كَانُوا غُزًّى لَوْ كَانُوا عِنْدَنَا مَا مَاتُوا وَمَا قُتِلُوا لِيَجْعَلَ اللَّهُ ذَلِكَ حَسْرَةً فِي قُلُوبِهِمْ وَاللَّهُ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ}}<ref>«ای مؤمنان! مانند کسانی مباشید که کفر پیشه کردند و در مورد همگنان خویش -هنگامی که سفر رفتند یا جهادگر شدند- گفتند: اینان اگر نزد ما می‌ماندند نمی‌مردند یا کشته نمی‌شدند (بگذار چنین بپندارند) تا این (پندار) را خداوند دریغی در دل‌هایشان کند؛ و این خداوند است که زنده می‌گرداند و می‌میراند و خداوند به آنچه انجام می‌دهید بیناست» سوره آل عمران، آیه ۱۵۶.</ref>. '''نکته''': این [[آیه]]، [[تنبیه]] [[هوشیاری]] آور است به [[مؤمنان]]، تا از [[ترس]] [[مرگ]] و کشته شدن، از تحرک در [[زمین]] باز نایستند و مانند [[ناآگاهان]] از آثار نیرو آفرین جنبش و حرکت و دهشتزدگان از [[مرگ]]، خود را گرفتار سکون و پوسیدگی و [[مرگ]] [[روحی]] نسازند. این [[حقیقت]] کلی، به تناسب آن‌چه این‌گونه [[مردم]] پس از واقعه به زبان می‌آوردند، در این [[آیه]] و به زبان مردمی که بدین [[حقیقت]] [[توحیدی]] [[کفر]] ورزیده از واقعیات [[زندگی]] و [[جهان]] پوشیده مانده‌اند آمده است. این [[کفر]] باید [[کفر]] نسبی و درونی باشد به [[توحید]] سرنوشت‌ساز نه [[کفر]] [[کافران]] آشکار و رسمی، چه دسته اخیر، نه مسئولیتی داشتند و نه [[مسلمانان]] با آنان [[برادری]] و از آنان [[شنوایی]]، تا برای برادرانشان [[دلسوزی]] کنند و درباره آنان که برای [[رسالت]] خدایی و یا [[جنگ]] از [[شهر]] و دیار خود بیرون روند: {{متن قرآن\|إِذَا ضَرَبُوا فِي الْأَرْضِ أَوْ كَانُوا غُزًّى}} ظاهر عطف – [۲] {{متن قرآن\|وَقَالُوا}} به کفروا – این‌گونه [[کفر]] را می‌رساند<ref>پرتوی از قرآن، ج۵، ص۳۹۲.</ref>.
	#{{متن قرآن\|زَعَمَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنْ لَنْ يُبْعَثُوا قُلْ بَلَى وَرَبِّي لَتُبْعَثُنَّ ثُمَّ لَتُنَبَّؤُنَّ بِمَا عَمِلْتُمْ وَذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ * فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَالنُّورِ الَّذِي أَنْزَلْنَا وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ}}<ref>«کافران گمان کردند که هرگز برانگیخته نخواهند شد؛ بگو: چرا، سوگند به پروردگارم که برانگیخته خواهید شد سپس از آنچه کرده‌اید آگاهتان خواهند کرد و این برای خداوند آسان است * پس به خداوند و پیامبرش و نوری که فرو فرستاده‌ایم ایمان آورید و خداوند از آنچه انجام می‌دهید آگاه است» سوره تغابن، آیه ۷-۸.</ref>.		#{{متن قرآن\|زَعَمَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنْ لَنْ يُبْعَثُوا قُلْ بَلَى وَرَبِّي لَتُبْعَثُنَّ ثُمَّ لَتُنَبَّؤُنَّ بِمَا عَمِلْتُمْ وَذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ * فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَالنُّورِ الَّذِي أَنْزَلْنَا وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ}}<ref>«کافران گمان کردند که هرگز برانگیخته نخواهند شد؛ بگو: چرا، سوگند به پروردگارم که برانگیخته خواهید شد سپس از آنچه کرده‌اید آگاهتان خواهند کرد و این برای خداوند آسان است * پس به خداوند و پیامبرش و نوری که فرو فرستاده‌ایم ایمان آورید و خداوند از آنچه انجام می‌دهید آگاه است» سوره تغابن، آیه ۷-۸.</ref>.
	#{{متن قرآن\|قُلْ مَنْ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ قُلِ اللَّهُ وَإِنَّا أَوْ إِيَّاكُمْ لَعَلَى هُدًى أَوْ فِي ضَلَالٍ مُبِينٍ}}<ref>«بگو: چه کسی از آسمان‌ها و زمین به شما روزی می‌رساند؟ بگو: خداوند و بی‌گمان ما یا شما بر رهنمود یا در گمراهی آشکاریم» سوره سبأ، آیه ۲۴.</ref>. '''نکته''': {{متن قرآن\|قُلْ مَنْ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ قُلِ اللَّهُ}} این [[آیه]] [[احتجاج]] دیگری است علیه [[مشرکین]]، از [[ناحیه]] [[رزق]]، که ملاک عمده [[بت‌پرستی]] ایشان است، چون [[مشرکین]] در [[پرستش]] [[بت]]، این مستمسک را برای خود درست کرده بودند، که [[پرستش]] [[بت]]، مایه خوشنودی آلهه است، و وقتی از ما [[راضی]] شدند، [[رزق]] ما را توسعه می‌دهند، و در نتیجه [[سعادتمند]] می‌شویم، لذا [[رسول]] گرامی خود را [[دستور]] می‌دهد از ایشان بپرسد: چه کسی از [[آسمان]] و [[زمین]] [[رزق]] ایشان را فراهم می‌کند؟ و خودش از این سؤال پاسخ دهد: [[خدای سبحان]] [[رزق]] می‌دهد، چون [[رزق]] خودش مخلوقی از مخلوقات [[خدا]] است، و در نظر خود [[مشرکین]] هم جز [[خدا]] کسی [[خالق]] نیست، چیزی که هست [[مشرکین]] از اعتراف به این [[معتقد]] خود استنکاف می‌ورزیدند، با اینکه در [[دل]] به آن [[ایمان]] داشتند، به همین جهت بود که [[خدای سبحان]] [[دستور]] داد [[رسول خدا]] {{صل}} از طرف ایشان پاسخ دهد. پس فرمود بگو [[خدا]]: {{متن قرآن\|قُلِ اللَّهُ}}<ref>ترجمه تفسیر المیزان، ج۱۶، ص۵۶۴.</ref> و [[تسامح]] و [[تساهل]] [[پیامبر]] با [[کافران]]، در [[سخن گفتن]] و [[احتجاج]] با آنان: {{متن قرآن\|... وَإِنَّا أَوْ إِيَّاكُمْ لَعَلَى هُدًى أَوْ فِي ضَلَالٍ مُبِينٍ}}.		#{{متن قرآن\|قُلْ مَنْ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ قُلِ اللَّهُ وَإِنَّا أَوْ إِيَّاكُمْ لَعَلَى هُدًى أَوْ فِي ضَلَالٍ مُبِينٍ}}<ref>«بگو: چه کسی از آسمان‌ها و زمین به شما روزی می‌رساند؟ بگو: خداوند و بی‌گمان ما یا شما بر رهنمود یا در گمراهی آشکاریم» سوره سبأ، آیه ۲۴.</ref>. '''نکته''': {{متن قرآن\|قُلْ مَنْ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ قُلِ اللَّهُ}} این [[آیه]] [[احتجاج]] دیگری است علیه [[مشرکین]]، از [[ناحیه]] [[رزق]]، که ملاک عمده [[بت‌پرستی]] ایشان است، چون [[مشرکین]] در [[پرستش]] [[بت]]، این مستمسک را برای خود درست کرده بودند، که [[پرستش]] [[بت]]، مایه خوشنودی آلهه است، و وقتی از ما [[راضی]] شدند، [[رزق]] ما را توسعه می‌دهند، و در نتیجه [[سعادتمند]] می‌شویم، لذا [[رسول]] گرامی خود را [[دستور]] می‌دهد از ایشان بپرسد: چه کسی از [[آسمان]] و [[زمین]] [[رزق]] ایشان را فراهم می‌کند؟ و خودش از این سؤال پاسخ دهد: [[خدای سبحان]] [[رزق]] می‌دهد، چون [[رزق]] خودش مخلوقی از مخلوقات [[خدا]] است، و در نظر خود [[مشرکین]] هم جز [[خدا]] کسی [[خالق]] نیست، چیزی که هست [[مشرکین]] از اعتراف به این [[معتقد]] خود استنکاف می‌ورزیدند، با اینکه در [[دل]] به آن [[ایمان]] داشتند، به همین جهت بود که [[خدای سبحان]] [[دستور]] داد [[رسول خدا]] {{صل}} از طرف ایشان پاسخ دهد. پس فرمود بگو [[خدا]]: {{متن قرآن\|قُلِ اللَّهُ}}<ref>ترجمه تفسیر المیزان، ج۱۶، ص۵۶۴.</ref> و [[تسامح]] و [[تساهل]] [[پیامبر]] با [[کافران]]، در [[سخن گفتن]] و [[احتجاج]] با آنان: {{متن قرآن\|... وَإِنَّا أَوْ إِيَّاكُمْ لَعَلَى هُدًى أَوْ فِي ضَلَالٍ مُبِينٍ}}.

Hosein: جایگزینی متن - '\=\=\sپانویس\s\=\=↵\{\{پانویس\}\}\n\n\[\[رده\:(.*)در\sقرآن\]\]' به '== پانویس == {{پانویس}}'

2022-09-07T18:12:32Z

جایگزینی متن - '\=\=\sپانویس\s\=\=↵\{\{پانویس\}\}\n\n\[\[رده\:(.*)در\sقرآن\]\]' به '== پانویس == {{پانویس}}'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۱:۴۲
خط ۱۵۹:		خط ۱۵۹:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:کفر در قرآن]]~~

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T09:38:49Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T23:41:15Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۳:۱۱
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = کفر		\| موضوع مرتبط = کفر
خط ۳۸:		خط ۳۷:
	# [[تفکر]] ارتجاعی [[کافران]] عصر [[بعثت]] مایه روگردانی از [[قرآن]] و [[دعوت پیامبر]] و تهمت‌های آنها به ایشان و یکی از شگردهای مهم [[کافران]] در طول [[تاریخ]] در مقابل [[پیامبران پیشین]] و [[دلیل]] این امر این است که [[پیامبران]] با آیاتی روشن و [[دلایل]]، [[معجزات]] و [[منطق]] [[دعوت]] [[توحیدی]] خود را اعلام کردند و از یک سو [[شخصیت]] [[پیامبران]] به ویژه [[پیامبر اسلام]] که از سوابقی روشن، [[راستگو]] و [[امانت‌دار]] در میان [[مردم]] شناخته شده بودند باعث تأثیرگذاری ایشان و گسترش [[دعوت الهی]] به ویژه بر توده‌های حق‌طلب شده و [[کافران]] برای جلوگیری از این تأثیرگذاری و ایجاد فاصله میان [[شخصیت]] تأثیرگذار [[پیامبر]] با فضای عمومی عصر [[بعثت]] به اتهام‌زنی به [[پیامبر]] روی آوردند. تهمت‌هایی از قبیل [[دروغگویی]]، [[جنون]] و دیوانگی، [[سحر]] افسون [[اسطوره]] بودن [[قرآن]] و شاعر بودن [[پیامبر]]: {{متن قرآن\|وَعَجِبُوا أَنْ جَاءَهُمْ مُنْذِرٌ مِنْهُمْ وَقَالَ الْكَافِرُونَ هَذَا سَاحِرٌ كَذَّابٌ}}، {{متن قرآن\|وَإِنْ يَرَوْا آيَةً يُعْرِضُوا وَيَقُولُوا سِحْرٌ مُسْتَمِرٌّ}}، {{متن قرآن\|وَلَوْ نَزَّلْنَا عَلَيْكَ كِتَابًا فِي قِرْطَاسٍ فَلَمَسُوهُ بِأَيْدِيهِمْ لَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ مُبِينٌ}}، {{متن قرآن\|وَقَالُوا يَا أَيُّهَا الَّذِي نُزِّلَ عَلَيْهِ الذِّكْرُ إِنَّكَ لَمَجْنُونٌ}}، {{متن قرآن\|فَمَا أَنْتَ بِنِعْمَتِ رَبِّكَ بِكَاهِنٍ وَلَا مَجْنُونٍ}}،{{متن قرآن\|قَالَ الْكَافِرُونَ إِنَّ هَذَا لَسَاحِرٌ مُبِينٌ}}، {{متن قرآن\|لَقَالُوا إِنَّمَا سُكِّرَتْ أَبْصَارُنَا بَلْ نَحْنُ قَوْمٌ مَسْحُورُونَ}}، {{متن قرآن\|إِذَا جَاءُوكَ يُجَادِلُونَكَ يَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ هَذَا إِلَّا أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ}}، {{متن قرآن\|أَمْ يَقُولُونَ شَاعِرٌ نَتَرَبَّصُ بِهِ رَيْبَ الْمَنُونِ}}؛		# [[تفکر]] ارتجاعی [[کافران]] عصر [[بعثت]] مایه روگردانی از [[قرآن]] و [[دعوت پیامبر]] و تهمت‌های آنها به ایشان و یکی از شگردهای مهم [[کافران]] در طول [[تاریخ]] در مقابل [[پیامبران پیشین]] و [[دلیل]] این امر این است که [[پیامبران]] با آیاتی روشن و [[دلایل]]، [[معجزات]] و [[منطق]] [[دعوت]] [[توحیدی]] خود را اعلام کردند و از یک سو [[شخصیت]] [[پیامبران]] به ویژه [[پیامبر اسلام]] که از سوابقی روشن، [[راستگو]] و [[امانت‌دار]] در میان [[مردم]] شناخته شده بودند باعث تأثیرگذاری ایشان و گسترش [[دعوت الهی]] به ویژه بر توده‌های حق‌طلب شده و [[کافران]] برای جلوگیری از این تأثیرگذاری و ایجاد فاصله میان [[شخصیت]] تأثیرگذار [[پیامبر]] با فضای عمومی عصر [[بعثت]] به اتهام‌زنی به [[پیامبر]] روی آوردند. تهمت‌هایی از قبیل [[دروغگویی]]، [[جنون]] و دیوانگی، [[سحر]] افسون [[اسطوره]] بودن [[قرآن]] و شاعر بودن [[پیامبر]]: {{متن قرآن\|وَعَجِبُوا أَنْ جَاءَهُمْ مُنْذِرٌ مِنْهُمْ وَقَالَ الْكَافِرُونَ هَذَا سَاحِرٌ كَذَّابٌ}}، {{متن قرآن\|وَإِنْ يَرَوْا آيَةً يُعْرِضُوا وَيَقُولُوا سِحْرٌ مُسْتَمِرٌّ}}، {{متن قرآن\|وَلَوْ نَزَّلْنَا عَلَيْكَ كِتَابًا فِي قِرْطَاسٍ فَلَمَسُوهُ بِأَيْدِيهِمْ لَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ مُبِينٌ}}، {{متن قرآن\|وَقَالُوا يَا أَيُّهَا الَّذِي نُزِّلَ عَلَيْهِ الذِّكْرُ إِنَّكَ لَمَجْنُونٌ}}، {{متن قرآن\|فَمَا أَنْتَ بِنِعْمَتِ رَبِّكَ بِكَاهِنٍ وَلَا مَجْنُونٍ}}،{{متن قرآن\|قَالَ الْكَافِرُونَ إِنَّ هَذَا لَسَاحِرٌ مُبِينٌ}}، {{متن قرآن\|لَقَالُوا إِنَّمَا سُكِّرَتْ أَبْصَارُنَا بَلْ نَحْنُ قَوْمٌ مَسْحُورُونَ}}، {{متن قرآن\|إِذَا جَاءُوكَ يُجَادِلُونَكَ يَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ هَذَا إِلَّا أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ}}، {{متن قرآن\|أَمْ يَقُولُونَ شَاعِرٌ نَتَرَبَّصُ بِهِ رَيْبَ الْمَنُونِ}}؛
	# [[کافران]] [[اتهام]] ساختگی بودن [[دین]] را مطرح میکردند و برای [[اغفال]] [[مردم]] و یا قانع ساختن خویش گفتند: ما هرگز چنین چیزی در آخرین [[آیین]] نشنیده‌ایم {{متن قرآن\|مَا سَمِعْنَا بِهَذَا فِي الْمِلَّةِ الْآخِرَةِ}} این تنها یک [[آیین]] ساختگی است {{متن قرآن\|إِنْ هَذَا إِلَّا اخْتِلَاقٌ}} اگر ادعای [[توحید]] و [[نفی]] [[بت‌ها]] واقعیتی داشت باید [[پدران]] ما با آن [[عظمت]] و [[شخصیت]]! آن را [[درک]] کرده باشند، و ما از آنها شنیده باشیم، اما این یک گفتار دروغین و بی‌سابقه است؛		# [[کافران]] [[اتهام]] ساختگی بودن [[دین]] را مطرح میکردند و برای [[اغفال]] [[مردم]] و یا قانع ساختن خویش گفتند: ما هرگز چنین چیزی در آخرین [[آیین]] نشنیده‌ایم {{متن قرآن\|مَا سَمِعْنَا بِهَذَا فِي الْمِلَّةِ الْآخِرَةِ}} این تنها یک [[آیین]] ساختگی است {{متن قرآن\|إِنْ هَذَا إِلَّا اخْتِلَاقٌ}} اگر ادعای [[توحید]] و [[نفی]] [[بت‌ها]] واقعیتی داشت باید [[پدران]] ما با آن [[عظمت]] و [[شخصیت]]! آن را [[درک]] کرده باشند، و ما از آنها شنیده باشیم، اما این یک گفتار دروغین و بی‌سابقه است؛
	# [[اتهام]] جعلی بودن [[رسالت]] و اینکه [[پیامبر]] [[فرستاده خدا]] نیست {{متن قرآن\|وَيَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَسْتَ مُرْسَلًا}} و متهم کردن [[پیامبر]] به این که [[قرآن]] را از دیگران میآموزد و [[کلام خدا]] نیست و پاسخ [[خداوند]] به هر دو [[اتهام]] که میگوید: به آنها بگو [[خدا]] کافی است [[گواه]] بر [[رسالت]] میان من و شما و دانایان به [[کتاب ]]: {{متن قرآن\|قُلْ كَفَى بِاللَّهِ شَهِيدًا بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ وَمَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتَابِ}} و بگو آن کس که شما ادعا میکنید [[قرآن]] را به من میآموزد [[غیر عرب]] است و این کتاب به [[زبان عربی]] [[فصیح]] وروشن است {{متن قرآن\|وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّهُمْ يَقُولُونَ إِنَّمَا يُعَلِّمُهُ بَشَرٌ لِسَانُ الَّذِي يُلْحِدُونَ إِلَيْهِ أَعْجَمِيٌّ وَهَذَا لِسَانٌ عَرَبِيٌّ مُبِينٌ}}؛		# [[اتهام]] جعلی بودن [[رسالت]] و اینکه [[پیامبر]] [[فرستاده خدا]] نیست {{متن قرآن\|وَيَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَسْتَ مُرْسَلًا}} و متهم کردن [[پیامبر]] به این که [[قرآن]] را از دیگران میآموزد و [[کلام خدا]] نیست و پاسخ [[خداوند]] به هر دو [[اتهام]] که میگوید: به آنها بگو [[خدا]] کافی است [[گواه]] بر [[رسالت]] میان من و شما و دانایان به [[کتاب]]: {{متن قرآن\|قُلْ كَفَى بِاللَّهِ شَهِيدًا بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ وَمَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتَابِ}} و بگو آن کس که شما ادعا میکنید [[قرآن]] را به من میآموزد [[غیر عرب]] است و این کتاب به [[زبان عربی]] [[فصیح]] وروشن است {{متن قرآن\|وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّهُمْ يَقُولُونَ إِنَّمَا يُعَلِّمُهُ بَشَرٌ لِسَانُ الَّذِي يُلْحِدُونَ إِلَيْهِ أَعْجَمِيٌّ وَهَذَا لِسَانٌ عَرَبِيٌّ مُبِينٌ}}؛
	# [[حق‌ستیزی]] [[کافران]]، عامل متهم کردن [[پیامبر]] به [[جنون]]: {{متن قرآن\|أَمْ يَقُولُونَ بِهِ جِنَّةٌ بَلْ جَاءَهُمْ بِالْحَقِّ وَأَكْثَرُهُمْ لِلْحَقِّ كَارِهُونَ}}.		# [[حق‌ستیزی]] [[کافران]]، عامل متهم کردن [[پیامبر]] به [[جنون]]: {{متن قرآن\|أَمْ يَقُولُونَ بِهِ جِنَّةٌ بَلْ جَاءَهُمْ بِالْحَقِّ وَأَكْثَرُهُمْ لِلْحَقِّ كَارِهُونَ}}.

خط ۱۵۲:		خط ۱۵۱:
	# [[خداوند]] یکی دیگر از [[صفات ناپسند]] [[یهود]] را منعکس می‌کند که آنها برای پیشبرد اهدافشان آن چنان سازشکاری با هر جمعیتی نشان می‌دادند که حتی برای جلب نظر [[بت‌پرستان]] در برابر بت‌های آنها [[سجده]] می‌کردند و آن‌چه را که درباره [[عظمت]] [[اسلام]] و [[صفات پیامبر]] دیده یا خوانده بودند زیر پا می‌گذاشتند، و حتی برای خوشایند [[بت‌پرستان]] [[آیین]] [[خرافی]] و مملو از ننگ آنها را بر [[اسلام]] ترجیح می‌دادند، با این که [[اهل کتاب]] بودند و [[قدر]] مشترکشان با [[اسلام]] به مراتب بیش از [[بت‌پرستان]] بود، لذا [[آیه]] به عنوان تعجب می‌گوید: آیا ندیدی کسانی را که سهمی از [[کتاب خدا]] داشتند {{متن قرآن\|أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ أُوتُوا نَصِيبًا مِنَ الْكِتَابِ}} اما در برابر [[بت]] [[سجده]] کردند و به طغیان‌گران اظهار [[ایمان]] نمودند {{متن قرآن\|يُؤْمِنُونَ بِالْجِبْتِ وَالطَّاغُوتِ}} به این هم [[قناعت]] نکردند؛ و درباره [[مشرکان]] می‌گویند: آنان از کسانی که [[ایمان]] آورده‌اند هدایت‌یافته‌ترند {{متن قرآن\|وَيَقُولُونَ لِلَّذِينَ كَفَرُوا هَؤُلَاءِ أَهْدَى مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا سَبِيلًا}}؛		# [[خداوند]] یکی دیگر از [[صفات ناپسند]] [[یهود]] را منعکس می‌کند که آنها برای پیشبرد اهدافشان آن چنان سازشکاری با هر جمعیتی نشان می‌دادند که حتی برای جلب نظر [[بت‌پرستان]] در برابر بت‌های آنها [[سجده]] می‌کردند و آن‌چه را که درباره [[عظمت]] [[اسلام]] و [[صفات پیامبر]] دیده یا خوانده بودند زیر پا می‌گذاشتند، و حتی برای خوشایند [[بت‌پرستان]] [[آیین]] [[خرافی]] و مملو از ننگ آنها را بر [[اسلام]] ترجیح می‌دادند، با این که [[اهل کتاب]] بودند و [[قدر]] مشترکشان با [[اسلام]] به مراتب بیش از [[بت‌پرستان]] بود، لذا [[آیه]] به عنوان تعجب می‌گوید: آیا ندیدی کسانی را که سهمی از [[کتاب خدا]] داشتند {{متن قرآن\|أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ أُوتُوا نَصِيبًا مِنَ الْكِتَابِ}} اما در برابر [[بت]] [[سجده]] کردند و به طغیان‌گران اظهار [[ایمان]] نمودند {{متن قرآن\|يُؤْمِنُونَ بِالْجِبْتِ وَالطَّاغُوتِ}} به این هم [[قناعت]] نکردند؛ و درباره [[مشرکان]] می‌گویند: آنان از کسانی که [[ایمان]] آورده‌اند هدایت‌یافته‌ترند {{متن قرآن\|وَيَقُولُونَ لِلَّذِينَ كَفَرُوا هَؤُلَاءِ أَهْدَى مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا سَبِيلًا}}؛
	# [[نهی]] شدن [[پیامبر]] از [[تعاون]] و [[همکاری]] با [[کافران]]: {{متن قرآن\|... فَلَا تَكُونَنَّ ظَهِيرًا لِلْكَافِرِينَ}}<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر، محمد جعفر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی، سید محمد علی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۵۳۰.</ref>.		# [[نهی]] شدن [[پیامبر]] از [[تعاون]] و [[همکاری]] با [[کافران]]: {{متن قرآن\|... فَلَا تَكُونَنَّ ظَهِيرًا لِلْكَافِرِينَ}}<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر، محمد جعفر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی، سید محمد علی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۵۳۰.</ref>.

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۱۶۴:		خط ۱۶۱:

	[[رده:کفر در قرآن]]		[[رده:کفر در قرآن]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Msadeq در ‏۱۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۵:۵۴

2022-05-11T05:54:50Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۲۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{~~نبوت~~}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از زیرشاخه‌های بحث '''[[کفر]]''' است. "'''[[~~کفر~~]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[کفر در قرآن]] - [[کفر در ~~حدیث~~]] - [[کفر در ~~کلام اسلامی~~]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = کفر
	~~<div style="background~~-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[کفر ~~(پرسش)~~]]~~''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~		\| عنوان مدخل = کفر
			\| مداخل مرتبط = [[کفر در قرآن]] - [[کفر در کلام اسلامی]] - [[کفر در معارف دعا و زیارات]] - [[کفر در معارف و سیره سجادی]]
			\| پرسش مرتبط =
			}}
	'''[[کفر]]''' در لغت، پوشاندن چیزی است. بالاترین [[کفر]]، [[انکار یگانگی خدا]]، [[دین]] یا [[نبوّت]] است. [[کافر]] به صورت مطلق در مُنکر [[توحید]] یا [[نبوّت]] یا [[دین]] و یا هر سه کاربرد دارد و گاهی به کسی گفته می‌‌شود که در [[احکام شریعت]] خللی وارد کرده و گناهی انجام داده است. [[کافر]] به معنای پوشاننده و انکارکننده [[حق]] آمده و [[کفر]]، اعمّ از [[فسق]] است. به هر عمل [[زشت]]، [[کفر]] گفته می‌‌شود، همان گونه که هر کار [[پسندیده]] [[ایمان]] محسوب می‌‌گردد<ref>مفردات راغب، ص ۷۱۴ - ۷۱۵، «کفر».</ref>. در این مدخل از مشتقّات «[[کفر]]» و [[آیات]] مربوط استفاده شده و مطلق [[کفر]] مورد نظر است و «[[کفران]]» که در [[انکار نعمت]] بیشتر استعمال می‌‌شود، در [[جایگاه]] خود مطرح شده است<ref>[[فرهنگ قرآن (کتاب)\|فرهنگ قرآن]]، واژه «کفر».</ref>.		'''[[کفر]]''' در لغت، پوشاندن چیزی است. بالاترین [[کفر]]، [[انکار یگانگی خدا]]، [[دین]] یا [[نبوّت]] است. [[کافر]] به صورت مطلق در مُنکر [[توحید]] یا [[نبوّت]] یا [[دین]] و یا هر سه کاربرد دارد و گاهی به کسی گفته می‌‌شود که در [[احکام شریعت]] خللی وارد کرده و گناهی انجام داده است. [[کافر]] به معنای پوشاننده و انکارکننده [[حق]] آمده و [[کفر]]، اعمّ از [[فسق]] است. به هر عمل [[زشت]]، [[کفر]] گفته می‌‌شود، همان گونه که هر کار [[پسندیده]] [[ایمان]] محسوب می‌‌گردد<ref>مفردات راغب، ص ۷۱۴ - ۷۱۵، «کفر».</ref>. در این مدخل از مشتقّات «[[کفر]]» و [[آیات]] مربوط استفاده شده و مطلق [[کفر]] مورد نظر است و «[[کفران]]» که در [[انکار نعمت]] بیشتر استعمال می‌‌شود، در [[جایگاه]] خود مطرح شده است<ref>[[فرهنگ قرآن (کتاب)\|فرهنگ قرآن]]، واژه «کفر».</ref>.

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	[[کفر]] چیست و [[دلیل]] حساسیت [[پیامبر]] به آن‌چه بوده است، و چرا این واژه که در [[قرآن]] ۵۲۴ بار استعمال شده و حوزه معنایی گسترده داشته، در [[ادبیات]] [[قرآن]] و در زبان [[پیامبر]] چنین بار منفی پیدا کرده و محور [[مبارزه]] [[تربیتی]] شده است. آیا تنها مسئله [[کفر]] به [[انحراف]] [[عقیده]] باز می‌گردد، یا نوعی [[بیماری]] [[روحی]] و [[انحراف]] [[اجتماعی]] است. تردیدی نیست که ظاهر [[کفر]] [[انحراف]] است، اما هر [[انحراف]] و خلاف [[اعتقادی]] [[کفر]] نیست و [[کافر]] تنها نااعتقاد به [[خدا]] نیست. [[کافر]] کسی است که [[آگاهی]] به [[حق]] و [[حقیقت]] دارد، اما به [[دلیل]] [[منافع]] و هواها و لجاجت‌های [[نفسانی]] [[انکار]] می‌کند: در [[روایت]] [[امام صادق]] آمده: {{متن حدیث\|إِنَّمَا يَكْفُرُ إِذَا جَحَدَ}}<ref>اصول کافی، ج۲، ص۳۹۹.</ref>. از سوی دیگر [[مخالفان پیامبر]] که از [[رنج]] [[انحراف]] آنها [[پیامبر]] آسوده خاطر نیست، و همواره با او [[مبارزه]] می‌کنند، این [[کافران]] و یا محرکان اصلی آن هستند. به همین [[دلیل]] بخشی از [[آیات قرآن]] در توصیف این گروه از [[انسان‌ها]] به ویژه در [[مقام]] [[مخالفت با پیامبر]] و [[نقل]] سخنان و موضع عملی آنان است. بدون تردید [[انگیزه]] [[مخالفان]] جنبه شخصی نداشته و از پیش با [[پیامبر]] [[دشمنی]] نداشته‌اند. به این جهت [[فهم]] [[شخصیت پیامبر]] از باب {{عربی\|یعرف الاشیاء باضدادها}}، [[شناخت]] این [[مخالفان]] است.		[[کفر]] چیست و [[دلیل]] حساسیت [[پیامبر]] به آن‌چه بوده است، و چرا این واژه که در [[قرآن]] ۵۲۴ بار استعمال شده و حوزه معنایی گسترده داشته، در [[ادبیات]] [[قرآن]] و در زبان [[پیامبر]] چنین بار منفی پیدا کرده و محور [[مبارزه]] [[تربیتی]] شده است. آیا تنها مسئله [[کفر]] به [[انحراف]] [[عقیده]] باز می‌گردد، یا نوعی [[بیماری]] [[روحی]] و [[انحراف]] [[اجتماعی]] است. تردیدی نیست که ظاهر [[کفر]] [[انحراف]] است، اما هر [[انحراف]] و خلاف [[اعتقادی]] [[کفر]] نیست و [[کافر]] تنها نااعتقاد به [[خدا]] نیست. [[کافر]] کسی است که [[آگاهی]] به [[حق]] و [[حقیقت]] دارد، اما به [[دلیل]] [[منافع]] و هواها و لجاجت‌های [[نفسانی]] [[انکار]] می‌کند: در [[روایت]] [[امام صادق]] آمده: {{متن حدیث\|إِنَّمَا يَكْفُرُ إِذَا جَحَدَ}}<ref>اصول کافی، ج۲، ص۳۹۹.</ref>. از سوی دیگر [[مخالفان پیامبر]] که از [[رنج]] [[انحراف]] آنها [[پیامبر]] آسوده خاطر نیست، و همواره با او [[مبارزه]] می‌کنند، این [[کافران]] و یا محرکان اصلی آن هستند. به همین [[دلیل]] بخشی از [[آیات قرآن]] در توصیف این گروه از [[انسان‌ها]] به ویژه در [[مقام]] [[مخالفت با پیامبر]] و [[نقل]] سخنان و موضع عملی آنان است. بدون تردید [[انگیزه]] [[مخالفان]] جنبه شخصی نداشته و از پیش با [[پیامبر]] [[دشمنی]] نداشته‌اند. به این جهت [[فهم]] [[شخصیت پیامبر]] از باب {{عربی\|یعرف الاشیاء باضدادها}}، [[شناخت]] این [[مخالفان]] است.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۲۳
خط ۱۵۵:		خط ۱۵۵:
	'''[[لهو و لعب]] (سرگرمی و [[بازی]])، [[دین]] [[کافران]]:''' {{متن قرآن\|وَذَرِ الَّذِينَ اتَّخَذُواْ دِينَهُمْ لَعِبًا وَلَهْوًا وَغَرَّتْهُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا وَذَكِّرْ بِهِ أَن تُبْسَلَ نَفْسٌ بِمَا كَسَبَتْ لَيْسَ لَهَا مِن دُونِ اللَّهِ وَلِيٌّ وَلاَ شَفِيعٌ وَإِن تَعْدِلْ كُلَّ عَدْلٍ لاَّ يُؤْخَذْ مِنْهَا أُوْلَئِكَ الَّذِينَ أُبْسِلُواْ بِمَا كَسَبُواْ لَهُمْ شَرَابٌ مِّنْ حَمِيمٍ وَعَذَابٌ أَلِيمٌ بِمَا كَانُواْ يَكْفُرُونَ }}<ref> و آنان را که دین خویش به بازیچه و سرگرمی گرفتند و زندگانی دنیا آنان را فریفت رها کن و به آن (قرآن) پند ده، مبادا کسی برای آنچه کرده است نومید و نابود گردد، در حالی که او را در برابر خداوند میانجی و یاوری نباشد و هر جایگزینی (به سربها) دهد از او پذیرفته نشود؛ اینان کسانی هستند که برای کارهایی که کرده‌اند نومید و نابود گردیده‌اند؛ آنان را برای کفری که ورزیده‌اند، نوشابه‌ای از آب جوشان و عذابی دردناک خواهد بود؛ سوره انعام، آیه۷۰.</ref><ref>کافران، به مجموعه ای از سرگرمیها و بازیچه‌ها نام دین نهادند؛ تفسیر التحریروالتنویر، ج ۴، جزء ۷، ص ۲۹۵.</ref>، {{متن قرآن\|وَنَادَى أَصْحَابُ النَّارِ أَصْحَابَ الْجَنَّةِ أَنْ أَفِيضُواْ عَلَيْنَا مِنَ الْمَاء أَوْ مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ قَالُواْ إِنَّ اللَّهَ حَرَّمَهُمَا عَلَى الْكَافِرِينَ الَّذِينَ اتَّخَذُواْ دِينَهُمْ لَهْوًا وَلَعِبًا وَغَرَّتْهُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا فَالْيَوْمَ نَنسَاهُمْ كَمَا نَسُواْ لِقَاء يَوْمِهِمْ هَذَا وَمَا كَانُواْ بِآيَاتِنَا يَجْحَدُونَ}}<ref> و دمسازان آتش بهشتیان را ندا می‌کنند که از آب یا از آنچه خداوند روزی شما کرده است بر ما (نیز) فرو ریزید! می‌گویند: خداوند هر دو را بر کافران حرام کرده است. همان کسانی که دین خویش را به سرگرمی و بازی گرفتند و زندگی دنیا آنان را فریفت و امروز ما آنان را از یاد می‌بریم چنان که آنان دیدار این روزشان را از یاد برده بودند و به آیات ما انکار می‌ورزیدند؛ سوره اعراف، آیه ۵۰- ۵۱.</ref>.		'''[[لهو و لعب]] (سرگرمی و [[بازی]])، [[دین]] [[کافران]]:''' {{متن قرآن\|وَذَرِ الَّذِينَ اتَّخَذُواْ دِينَهُمْ لَعِبًا وَلَهْوًا وَغَرَّتْهُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا وَذَكِّرْ بِهِ أَن تُبْسَلَ نَفْسٌ بِمَا كَسَبَتْ لَيْسَ لَهَا مِن دُونِ اللَّهِ وَلِيٌّ وَلاَ شَفِيعٌ وَإِن تَعْدِلْ كُلَّ عَدْلٍ لاَّ يُؤْخَذْ مِنْهَا أُوْلَئِكَ الَّذِينَ أُبْسِلُواْ بِمَا كَسَبُواْ لَهُمْ شَرَابٌ مِّنْ حَمِيمٍ وَعَذَابٌ أَلِيمٌ بِمَا كَانُواْ يَكْفُرُونَ }}<ref> و آنان را که دین خویش به بازیچه و سرگرمی گرفتند و زندگانی دنیا آنان را فریفت رها کن و به آن (قرآن) پند ده، مبادا کسی برای آنچه کرده است نومید و نابود گردد، در حالی که او را در برابر خداوند میانجی و یاوری نباشد و هر جایگزینی (به سربها) دهد از او پذیرفته نشود؛ اینان کسانی هستند که برای کارهایی که کرده‌اند نومید و نابود گردیده‌اند؛ آنان را برای کفری که ورزیده‌اند، نوشابه‌ای از آب جوشان و عذابی دردناک خواهد بود؛ سوره انعام، آیه۷۰.</ref><ref>کافران، به مجموعه ای از سرگرمیها و بازیچه‌ها نام دین نهادند؛ تفسیر التحریروالتنویر، ج ۴، جزء ۷، ص ۲۹۵.</ref>، {{متن قرآن\|وَنَادَى أَصْحَابُ النَّارِ أَصْحَابَ الْجَنَّةِ أَنْ أَفِيضُواْ عَلَيْنَا مِنَ الْمَاء أَوْ مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ قَالُواْ إِنَّ اللَّهَ حَرَّمَهُمَا عَلَى الْكَافِرِينَ الَّذِينَ اتَّخَذُواْ دِينَهُمْ لَهْوًا وَلَعِبًا وَغَرَّتْهُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا فَالْيَوْمَ نَنسَاهُمْ كَمَا نَسُواْ لِقَاء يَوْمِهِمْ هَذَا وَمَا كَانُواْ بِآيَاتِنَا يَجْحَدُونَ}}<ref> و دمسازان آتش بهشتیان را ندا می‌کنند که از آب یا از آنچه خداوند روزی شما کرده است بر ما (نیز) فرو ریزید! می‌گویند: خداوند هر دو را بر کافران حرام کرده است. همان کسانی که دین خویش را به سرگرمی و بازی گرفتند و زندگی دنیا آنان را فریفت و امروز ما آنان را از یاد می‌بریم چنان که آنان دیدار این روزشان را از یاد برده بودند و به آیات ما انکار می‌ورزیدند؛ سوره اعراف، آیه ۵۰- ۵۱.</ref>.

	'''عدم [[پذیرش]] [[دین]] [[کافران]] [[مکه]]، از سوی [[پیامبر]] {{صل}}:''' {{متن قرآن\|قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ }}<ref> بگو: ای کافران!؛ سوره کافرون، آیه۱.</ref>، {{متن قرآن\|لَكُمْ دِينُكُمْ وَلِيَ دِينِ}}<ref> دین شما از شما و دین من از من؛ سوره کافرون، آیه۶.</ref>.		'''عدم پذیرش [[دین]] [[کافران]] [[مکه]]، از سوی [[پیامبر]] {{صل}}:''' {{متن قرآن\|قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ }}<ref> بگو: ای کافران!؛ سوره کافرون، آیه۱.</ref>، {{متن قرآن\|لَكُمْ دِينُكُمْ وَلِيَ دِينِ}}<ref> دین شما از شما و دین من از من؛ سوره کافرون، آیه۶.</ref>.

	'''رها کردن [[مشرکان]] به [[دین]] خود در پی [[ناامیدی]] [[پیامبر]] {{صل}} از [[ایمان آوردن]] آنان به [[دین اسلام]]:''' {{متن قرآن\|لَكُمْ دِينُكُمْ وَلِيَ دِينِ}}<ref> دین شما از شما و دین من از من؛ سوره کافرون، آیه۶.</ref>.<ref>فرهنگ قرآن، ج۱۴، ص۱۹۰- ۲۲۰.</ref>		'''رها کردن [[مشرکان]] به [[دین]] خود در پی [[ناامیدی]] [[پیامبر]] {{صل}} از [[ایمان آوردن]] آنان به [[دین اسلام]]:''' {{متن قرآن\|لَكُمْ دِينُكُمْ وَلِيَ دِينِ}}<ref> دین شما از شما و دین من از من؛ سوره کافرون، آیه۶.</ref>.<ref>فرهنگ قرآن، ج۱۴، ص۱۹۰- ۲۲۰.</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۶:۳۰
خط ۷۸:		خط ۷۸:
	== اوصاف [[کافران]] ==		== اوصاف [[کافران]] ==
	#{{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ حَقٍّ وَيَقْتُلُونَ الَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِالْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ}}<ref>«آنان را که به آیات خداوند کفر می‌ورزند و پیامبران را ناحقّ می‌کشند و دادفرمایان از مردم را به قتل می‌رسانند به عذابی دردناک نوید ده!» سوره آل عمران، آیه ۲۱.</ref>.		#{{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ حَقٍّ وَيَقْتُلُونَ الَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِالْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ أَلِيمٍ}}<ref>«آنان را که به آیات خداوند کفر می‌ورزند و پیامبران را ناحقّ می‌کشند و دادفرمایان از مردم را به قتل می‌رسانند به عذابی دردناک نوید ده!» سوره آل عمران، آیه ۲۱.</ref>.
	#{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ كَفَرُوا وَقَالُوا لِإِخْوَانِهِمْ إِذَا ضَرَبُوا فِي الْأَرْضِ أَوْ كَانُوا غُزًّى لَوْ كَانُوا عِنْدَنَا مَا مَاتُوا وَمَا قُتِلُوا لِيَجْعَلَ اللَّهُ ذَلِكَ حَسْرَةً فِي قُلُوبِهِمْ وَاللَّهُ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ}}<ref>«ای مؤمنان! مانند کسانی مباشید که کفر پیشه کردند و در مورد همگنان خویش -هنگامی که سفر رفتند یا جهادگر شدند- گفتند: اینان اگر نزد ما می‌ماندند نمی‌مردند یا کشته نمی‌شدند (بگذار چنین بپندارند) تا این (پندار) را خداوند دریغی در دل‌هایشان کند؛ و این خداوند است که زنده می‌گرداند و می‌میراند و خداوند به آنچه انجام می‌دهید بیناست» سوره آل عمران، آیه ۱۵۶.</ref>. '''نکته''': این [[آیه]]، [[تنبیه]] [[هوشیاری]] آور است به [[مؤمنان]]، تا از [[ترس]] [[مرگ]] و کشته شدن، از تحرک در [[زمین]] باز نایستند و مانند [[ناآگاهان]] از آثار نیرو آفرین جنبش و حرکت و دهشتزدگان از [[مرگ]]، خود را گرفتار سکون و پوسیدگی و [[مرگ]] [[روحی]] نسازند. این [[حقیقت]] کلی، به تناسب آن‌چه این‌گونه [[مردم]] پس از واقعه به زبان می‌آوردند، در این [[آیه]] و به زبان مردمی که بدین [[حقیقت]] [[توحیدی]] [[کفر]] ورزیده از واقعیات [[زندگی]] و [[جهان]] پوشیده مانده‌اند آمده است. این [[کفر]] باید [[کفر]] نسبی و درونی باشد به [[توحید]] سرنوشت‌ساز نه [[کفر]] [[کافران]] [[آشکار]] و رسمی، چه دسته اخیر، نه مسئولیتی داشتند و نه [[مسلمانان]] با آنان [[برادری]] و از آنان [[شنوایی]]، تا برای برادرانشان [[دلسوزی]] کنند و درباره آنان که برای [[رسالت]] خدایی و یا [[جنگ]] از [[شهر]] و دیار خود بیرون روند: {{متن قرآن\|إِذَا ضَرَبُوا فِي الْأَرْضِ أَوْ كَانُوا غُزًّى}} ظاهر عطف – [۲] {{متن قرآن\|وَقَالُوا}} به کفروا – این‌گونه [[کفر]] را می‌رساند<ref>پرتوی از قرآن، ج۵، ص۳۹۲.</ref>.		#{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ كَفَرُوا وَقَالُوا لِإِخْوَانِهِمْ إِذَا ضَرَبُوا فِي الْأَرْضِ أَوْ كَانُوا غُزًّى لَوْ كَانُوا عِنْدَنَا مَا مَاتُوا وَمَا قُتِلُوا لِيَجْعَلَ اللَّهُ ذَلِكَ حَسْرَةً فِي قُلُوبِهِمْ وَاللَّهُ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ}}<ref>«ای مؤمنان! مانند کسانی مباشید که کفر پیشه کردند و در مورد همگنان خویش -هنگامی که سفر رفتند یا جهادگر شدند- گفتند: اینان اگر نزد ما می‌ماندند نمی‌مردند یا کشته نمی‌شدند (بگذار چنین بپندارند) تا این (پندار) را خداوند دریغی در دل‌هایشان کند؛ و این خداوند است که زنده می‌گرداند و می‌میراند و خداوند به آنچه انجام می‌دهید بیناست» سوره آل عمران، آیه ۱۵۶.</ref>. '''نکته''': این [[آیه]]، [[تنبیه]] [[هوشیاری]] آور است به [[مؤمنان]]، تا از [[ترس]] [[مرگ]] و کشته شدن، از تحرک در [[زمین]] باز نایستند و مانند [[ناآگاهان]] از آثار نیرو آفرین جنبش و حرکت و دهشتزدگان از [[مرگ]]، خود را گرفتار سکون و پوسیدگی و [[مرگ]] [[روحی]] نسازند. این [[حقیقت]] کلی، به تناسب آن‌چه این‌گونه [[مردم]] پس از واقعه به زبان می‌آوردند، در این [[آیه]] و به زبان مردمی که بدین [[حقیقت]] [[توحیدی]] [[کفر]] ورزیده از واقعیات [[زندگی]] و [[جهان]] پوشیده مانده‌اند آمده است. این [[کفر]] باید [[کفر]] نسبی و درونی باشد به [[توحید]] سرنوشت‌ساز نه [[کفر]] [[کافران]] آشکار و رسمی، چه دسته اخیر، نه مسئولیتی داشتند و نه [[مسلمانان]] با آنان [[برادری]] و از آنان [[شنوایی]]، تا برای برادرانشان [[دلسوزی]] کنند و درباره آنان که برای [[رسالت]] خدایی و یا [[جنگ]] از [[شهر]] و دیار خود بیرون روند: {{متن قرآن\|إِذَا ضَرَبُوا فِي الْأَرْضِ أَوْ كَانُوا غُزًّى}} ظاهر عطف – [۲] {{متن قرآن\|وَقَالُوا}} به کفروا – این‌گونه [[کفر]] را می‌رساند<ref>پرتوی از قرآن، ج۵، ص۳۹۲.</ref>.
	#{{متن قرآن\|زَعَمَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنْ لَنْ يُبْعَثُوا قُلْ بَلَى وَرَبِّي لَتُبْعَثُنَّ ثُمَّ لَتُنَبَّؤُنَّ بِمَا عَمِلْتُمْ وَذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ * فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَالنُّورِ الَّذِي أَنْزَلْنَا وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ}}<ref>«کافران گمان کردند که هرگز برانگیخته نخواهند شد؛ بگو: چرا، سوگند به پروردگارم که برانگیخته خواهید شد سپس از آنچه کرده‌اید آگاهتان خواهند کرد و این برای خداوند آسان است * پس به خداوند و پیامبرش و نوری که فرو فرستاده‌ایم ایمان آورید و خداوند از آنچه انجام می‌دهید آگاه است» سوره تغابن، آیه ۷-۸.</ref>.		#{{متن قرآن\|زَعَمَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنْ لَنْ يُبْعَثُوا قُلْ بَلَى وَرَبِّي لَتُبْعَثُنَّ ثُمَّ لَتُنَبَّؤُنَّ بِمَا عَمِلْتُمْ وَذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ * فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَالنُّورِ الَّذِي أَنْزَلْنَا وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ}}<ref>«کافران گمان کردند که هرگز برانگیخته نخواهند شد؛ بگو: چرا، سوگند به پروردگارم که برانگیخته خواهید شد سپس از آنچه کرده‌اید آگاهتان خواهند کرد و این برای خداوند آسان است * پس به خداوند و پیامبرش و نوری که فرو فرستاده‌ایم ایمان آورید و خداوند از آنچه انجام می‌دهید آگاه است» سوره تغابن، آیه ۷-۸.</ref>.
	#{{متن قرآن\|قُلْ مَنْ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ قُلِ اللَّهُ وَإِنَّا أَوْ إِيَّاكُمْ لَعَلَى هُدًى أَوْ فِي ضَلَالٍ مُبِينٍ}}<ref>«بگو: چه کسی از آسمان‌ها و زمین به شما روزی می‌رساند؟ بگو: خداوند و بی‌گمان ما یا شما بر رهنمود یا در گمراهی آشکاریم» سوره سبأ، آیه ۲۴.</ref>. '''نکته''': {{متن قرآن\|قُلْ مَنْ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ قُلِ اللَّهُ}} این [[آیه]] [[احتجاج]] دیگری است علیه [[مشرکین]]، از [[ناحیه]] [[رزق]]، که ملاک عمده [[بت‌پرستی]] ایشان است، چون [[مشرکین]] در [[پرستش]] [[بت]]، این مستمسک را برای خود درست کرده بودند، که [[پرستش]] [[بت]]، مایه خوشنودی آلهه است، و وقتی از ما [[راضی]] شدند، [[رزق]] ما را توسعه می‌دهند، و در نتیجه [[سعادتمند]] می‌شویم، لذا [[رسول]] گرامی خود را [[دستور]] می‌دهد از ایشان بپرسد: چه کسی از [[آسمان]] و [[زمین]] [[رزق]] ایشان را فراهم می‌کند؟ و خودش از این سؤال پاسخ دهد: [[خدای سبحان]] [[رزق]] می‌دهد، چون [[رزق]] خودش مخلوقی از مخلوقات [[خدا]] است، و در نظر خود [[مشرکین]] هم جز [[خدا]] کسی [[خالق]] نیست، چیزی که هست [[مشرکین]] از اعتراف به این [[معتقد]] خود استنکاف می‌ورزیدند، با اینکه در [[دل]] به آن [[ایمان]] داشتند، به همین جهت بود که [[خدای سبحان]] [[دستور]] داد [[رسول خدا]] {{صل}} از طرف ایشان پاسخ دهد. پس فرمود بگو [[خدا]]: {{متن قرآن\|قُلِ اللَّهُ}}<ref>ترجمه تفسیر المیزان، ج۱۶، ص۵۶۴.</ref> و [[تسامح]] و [[تساهل]] [[پیامبر]] با [[کافران]]، در [[سخن گفتن]] و [[احتجاج]] با آنان: {{متن قرآن\|... وَإِنَّا أَوْ إِيَّاكُمْ لَعَلَى هُدًى أَوْ فِي ضَلَالٍ مُبِينٍ}}.		#{{متن قرآن\|قُلْ مَنْ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ قُلِ اللَّهُ وَإِنَّا أَوْ إِيَّاكُمْ لَعَلَى هُدًى أَوْ فِي ضَلَالٍ مُبِينٍ}}<ref>«بگو: چه کسی از آسمان‌ها و زمین به شما روزی می‌رساند؟ بگو: خداوند و بی‌گمان ما یا شما بر رهنمود یا در گمراهی آشکاریم» سوره سبأ، آیه ۲۴.</ref>. '''نکته''': {{متن قرآن\|قُلْ مَنْ يَرْزُقُكُمْ مِنَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ قُلِ اللَّهُ}} این [[آیه]] [[احتجاج]] دیگری است علیه [[مشرکین]]، از [[ناحیه]] [[رزق]]، که ملاک عمده [[بت‌پرستی]] ایشان است، چون [[مشرکین]] در [[پرستش]] [[بت]]، این مستمسک را برای خود درست کرده بودند، که [[پرستش]] [[بت]]، مایه خوشنودی آلهه است، و وقتی از ما [[راضی]] شدند، [[رزق]] ما را توسعه می‌دهند، و در نتیجه [[سعادتمند]] می‌شویم، لذا [[رسول]] گرامی خود را [[دستور]] می‌دهد از ایشان بپرسد: چه کسی از [[آسمان]] و [[زمین]] [[رزق]] ایشان را فراهم می‌کند؟ و خودش از این سؤال پاسخ دهد: [[خدای سبحان]] [[رزق]] می‌دهد، چون [[رزق]] خودش مخلوقی از مخلوقات [[خدا]] است، و در نظر خود [[مشرکین]] هم جز [[خدا]] کسی [[خالق]] نیست، چیزی که هست [[مشرکین]] از اعتراف به این [[معتقد]] خود استنکاف می‌ورزیدند، با اینکه در [[دل]] به آن [[ایمان]] داشتند، به همین جهت بود که [[خدای سبحان]] [[دستور]] داد [[رسول خدا]] {{صل}} از طرف ایشان پاسخ دهد. پس فرمود بگو [[خدا]]: {{متن قرآن\|قُلِ اللَّهُ}}<ref>ترجمه تفسیر المیزان، ج۱۶، ص۵۶۴.</ref> و [[تسامح]] و [[تساهل]] [[پیامبر]] با [[کافران]]، در [[سخن گفتن]] و [[احتجاج]] با آنان: {{متن قرآن\|... وَإِنَّا أَوْ إِيَّاكُمْ لَعَلَى هُدًى أَوْ فِي ضَلَالٍ مُبِينٍ}}.