کمک‌های مالی اهل بیت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'لیکن' به 'لکن'

2025-05-29T20:30:39Z

جایگزینی متن - 'لیکن' به 'لکن'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۰۰
خط ۸:		خط ۸:
	== هدایای [[پیامبر]] به هیأت‌های نمایندگی [[قبایل عرب]] ==		== هدایای [[پیامبر]] به هیأت‌های نمایندگی [[قبایل عرب]] ==
	هیأت‌های نمایندگی [[قبایل]] مختلف [[عرب]] برای اظهار اسلام و اعلام [[انقیاد]] قبایل خویش، بیشتر در [[سال نهم هجرت]] و احیاناً پیش یا پس از آن به حضور [[حضرت رسول اکرم]]{{صل}} شرفیاب می‌شدند و [[اسلام]] و انقیاد قبایل خود را به عرض می‌رساندند و مورد [[لطف]] و [[محبت]] شخص [[رسول اکرم]]{{صل}} واقع می‌شدند، و آن حضرت [[هدایا]] و جوایزی به آنان عنایت می‌کرد که برای نمونه چند مورد از نظرتان می‌گذرد:		هیأت‌های نمایندگی [[قبایل]] مختلف [[عرب]] برای اظهار اسلام و اعلام [[انقیاد]] قبایل خویش، بیشتر در [[سال نهم هجرت]] و احیاناً پیش یا پس از آن به حضور [[حضرت رسول اکرم]]{{صل}} شرفیاب می‌شدند و [[اسلام]] و انقیاد قبایل خود را به عرض می‌رساندند و مورد [[لطف]] و [[محبت]] شخص [[رسول اکرم]]{{صل}} واقع می‌شدند، و آن حضرت [[هدایا]] و جوایزی به آنان عنایت می‌کرد که برای نمونه چند مورد از نظرتان می‌گذرد:
	# '''هیأت نمایندگی [[ثعلبه]]''': در [[سال هشتم هجرت]] پس از بازگشت [[رسول خدا]]{{صل}} از «[[جعرانه]]»، چهار نفر از «[[بنی ثعلبه]]» نزد رسول خدا{{صل}} آمدند و گفتند ما فرستادگان [[قبیله]] خود هستیم و همه اسلام آوردیم. رسول خدا{{صل}} دستور داد از آنان [[پذیرایی]] کردند و پس از چند [[روز]] اقامت هنگامی که برای خداحافظی شرفیاب شدند، به [[بلال]] فرمود تا به آنان جایزه دهد و بلال به هر کدامشان پنج اوقیه<ref>صاحب صحاح گوید: اوقیه در حدیث و همچنین در گذشته چهل درهم بوده است. ~~لیکن~~ اکنون در متعارف مردم و اندازه‌گیری پزشکان وزن ده درهم و پنج دهم درهم است. ماده وقی به نقل از: دکتر آیتی، محمد ابراهیم، تاریخ پیامبر اسلام، تصحیح دکتر ابوالقاسم گرجی، انتشارات دانشگاه تهران، چاپ دوم، سال ١٣۶١، ص۶۳۲.</ref> [[نقره]] جایزه داد و سپس به بلاد خویش برگشتند<ref>واقدی محمد بن سعد، کاتب، الطبقات الکبری، دار بیروت، للطباعه و النشر، ۱۳۸۰ ه، ۱۹۶۰، ج۱، ص۲۹۸؛ دکتر آیتی، محمد ابراهیم، تاریخ پیامبر اسلام، تصحیح دکتر ابوالقاسم گرجی، ص۶۵۲.</ref>.		# '''هیأت نمایندگی [[ثعلبه]]''': در [[سال هشتم هجرت]] پس از بازگشت [[رسول خدا]]{{صل}} از «[[جعرانه]]»، چهار نفر از «[[بنی ثعلبه]]» نزد رسول خدا{{صل}} آمدند و گفتند ما فرستادگان [[قبیله]] خود هستیم و همه اسلام آوردیم. رسول خدا{{صل}} دستور داد از آنان [[پذیرایی]] کردند و پس از چند [[روز]] اقامت هنگامی که برای خداحافظی شرفیاب شدند، به [[بلال]] فرمود تا به آنان جایزه دهد و بلال به هر کدامشان پنج اوقیه<ref>صاحب صحاح گوید: اوقیه در حدیث و همچنین در گذشته چهل درهم بوده است. لکن اکنون در متعارف مردم و اندازه‌گیری پزشکان وزن ده درهم و پنج دهم درهم است. ماده وقی به نقل از: دکتر آیتی، محمد ابراهیم، تاریخ پیامبر اسلام، تصحیح دکتر ابوالقاسم گرجی، انتشارات دانشگاه تهران، چاپ دوم، سال ١٣۶١، ص۶۳۲.</ref> [[نقره]] جایزه داد و سپس به بلاد خویش برگشتند<ref>واقدی محمد بن سعد، کاتب، الطبقات الکبری، دار بیروت، للطباعه و النشر، ۱۳۸۰ ه، ۱۹۶۰، ج۱، ص۲۹۸؛ دکتر آیتی، محمد ابراهیم، تاریخ پیامبر اسلام، تصحیح دکتر ابوالقاسم گرجی، ص۶۵۲.</ref>.
	# '''هیأت نمایندگی مُحارب''': این هیأت که ده مرد بودند، در سال دهم در [[حجه الوداع]] به حضور رسول خدا{{صل}} رسیدند و در سرای [[رمله]]، دختر حارث [[منزل]] داده شدند. بلال برای ایشان روز و شب غذا می‌برد و اسلام آوردند و گفتند اسلام [[بنی محارب]] در عهده ما و در آن موسم‌ها رسول خدا را [[دشمنی]] سرسخت‌تر از آنان نبود. در میان این هیأت مردی از همان [[دشمنان]] سرسخت بود که چون [[رسول خدا]] او را [[شناخت]]، گفت: [[شکر خدا]] را که مرا زنده داشت تا به تو [[ایمان]] آورم. رسول خدا{{صل}} گفت: این [[دل‌ها]] در دست خداست. رسول خدا{{صل}} آنان را نیز جایزه داد و بازگشتند<ref>واقدی محمد بن سعد، کاتب، الطبقات الکبری، دار بیروت، للطباعه و النشر، ۱۳۸۰ ه، ۱۹۶۰، ج۱، ص۲۹۹؛ دکتر آیتی، محمد ابراهیم، تاریخ پیامبر اسلام، تصحیح دکتر ابوالقاسم گرجی، ص۶۱۲.</ref>.<ref>[[نورالله علیدوست خراسانی\|علیدوست خراسانی، نورالله]]، [[منابع مالی اهل بیت (کتاب)\|منابع مالی اهل بیت]]، ص ۳۵.</ref>		# '''هیأت نمایندگی مُحارب''': این هیأت که ده مرد بودند، در سال دهم در [[حجه الوداع]] به حضور رسول خدا{{صل}} رسیدند و در سرای [[رمله]]، دختر حارث [[منزل]] داده شدند. بلال برای ایشان روز و شب غذا می‌برد و اسلام آوردند و گفتند اسلام [[بنی محارب]] در عهده ما و در آن موسم‌ها رسول خدا را [[دشمنی]] سرسخت‌تر از آنان نبود. در میان این هیأت مردی از همان [[دشمنان]] سرسخت بود که چون [[رسول خدا]] او را [[شناخت]]، گفت: [[شکر خدا]] را که مرا زنده داشت تا به تو [[ایمان]] آورم. رسول خدا{{صل}} گفت: این [[دل‌ها]] در دست خداست. رسول خدا{{صل}} آنان را نیز جایزه داد و بازگشتند<ref>واقدی محمد بن سعد، کاتب، الطبقات الکبری، دار بیروت، للطباعه و النشر، ۱۳۸۰ ه، ۱۹۶۰، ج۱، ص۲۹۹؛ دکتر آیتی، محمد ابراهیم، تاریخ پیامبر اسلام، تصحیح دکتر ابوالقاسم گرجی، ص۶۱۲.</ref>.<ref>[[نورالله علیدوست خراسانی\|علیدوست خراسانی، نورالله]]، [[منابع مالی اهل بیت (کتاب)\|منابع مالی اهل بیت]]، ص ۳۵.</ref>

Bahmani در ‏۱۵ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۳۳

2025-02-15T09:33:17Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۱۵ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۳۰

2025-02-15T09:30:31Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۱۵ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۴۳

2025-02-15T08:43:43Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۱۳
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = اهل بیت		\| موضوع مرتبط = اهل بیت
	\| عنوان مدخل =		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط =		\| مداخل مرتبط = [[کمک‌های مالی اهل بیت در تاریخ اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani: /* دلیل صله اهل بیت به شعرا */

2025-02-12T05:07:19Z

دلیل صله اهل بیت به شعرا

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۳۷
خط ۵۲:		خط ۵۲:
	آیا دادن این همه [[پول]] و [[اموال]] را به خاطر سرودن چند [[شعر]] منطقی است؟ آیا این بخشش‌ها [[اسراف]] و [[تبذیر]] نیست؟ آیا اگر این گونه کمک‌ها را به افراد یا خانواده‌های [[فقیری]] که نیازمند یک لقمه غذا بودند می‌کردند، بهتر نبود؟		آیا دادن این همه [[پول]] و [[اموال]] را به خاطر سرودن چند [[شعر]] منطقی است؟ آیا این بخشش‌ها [[اسراف]] و [[تبذیر]] نیست؟ آیا اگر این گونه کمک‌ها را به افراد یا خانواده‌های [[فقیری]] که نیازمند یک لقمه غذا بودند می‌کردند، بهتر نبود؟

	'''پاسخ''':اگر [[ائمه]]{{عم}} غیر از این [[رفتار]] می‌کردند جای سؤال داشت و آنچه انجام دادند بهترین کار همان بود؛ زیرا نقش شعرا در آن [[زمان]] نقش مهمی بود و از نظر شعاع تأثیر‌گذاری، قابل قیاس با وسایل ارتباط جمعی امروز بود. شعرای هر گروه مذهبی یا [[سیاسی]]، از مواضع آن گروه با زبان شعر [[دفاع]] و حمایت می‌کردند.		'''پاسخ''': اگر [[ائمه]]{{عم}} غیر از این [[رفتار]] می‌کردند جای سؤال داشت و آنچه انجام دادند بهترین کار همان بود؛ زیرا نقش شعرا در آن [[زمان]] نقش مهمی بود و از نظر شعاع تأثیر‌گذاری، قابل قیاس با وسایل ارتباط جمعی امروز بود. شعرای هر گروه مذهبی یا [[سیاسی]]، از مواضع آن گروه با زبان شعر [[دفاع]] و حمایت می‌کردند.

	شعرای پرشور و [[متعهد]] [[شیعی]] نیز با استقبال از هرگونه خطر، با زبان شعر از خط [[ولایت]] و مکتب امامت و [[تشیع]] دفاع می‌کردند و اگر در [[مدح]] امامی شعر می‌سرودند، در این راستا بود. این گروه از شعرا با سرودن اشعاری در دفاع از ولایت که بدون [[انتظار]] و چشمداشت هم بود آنچه را که بالاتر و عزیزتر و گرانقدرتر از [[مال]] بود؛ یعنی جانشان را به خطر می‌انداختند و پول و [[لباس]] و [[مالی]] که به آنها داده می‌شد در برابر جانشان که از آن گذشته بودند کم بود، چون علاوه بر این که خودشان را در معرض خطر و نابودی قرار می‌دادند کسانی که حتی نسبت‌های دوری هم با آنها داشتند از [[اذیت و آزار]] و [[شکنجه]] و [[تهدید]] و [[قتل]] و ارعاب در [[امان]] نبودند، کار آنها چون با انگیزه [[ایمان]] و [[عقیده]] بود، [[ائمه معصومین]]{{عم}} جوایزی به آنها [[لطف]] می‌کردند، نمی‌پذیرفتند و آن گاه که [[خاندان پیامبر]] اصرار می‌ورزیدند برای [[تیمن]] و [[تبرک]] و [[اطاعت]] امر آنها، عطایشان را قبول می‌کردند.		شعرای پرشور و [[متعهد]] [[شیعی]] نیز با استقبال از هرگونه خطر، با زبان شعر از خط [[ولایت]] و مکتب امامت و [[تشیع]] دفاع می‌کردند و اگر در [[مدح]] امامی شعر می‌سرودند، در این راستا بود. این گروه از شعرا با سرودن اشعاری در دفاع از ولایت که بدون [[انتظار]] و چشمداشت هم بود آنچه را که بالاتر و عزیزتر و گرانقدرتر از [[مال]] بود؛ یعنی جانشان را به خطر می‌انداختند و پول و [[لباس]] و [[مالی]] که به آنها داده می‌شد در برابر جانشان که از آن گذشته بودند کم بود، چون علاوه بر این که خودشان را در معرض خطر و نابودی قرار می‌دادند کسانی که حتی نسبت‌های دوری هم با آنها داشتند از [[اذیت و آزار]] و [[شکنجه]] و [[تهدید]] و [[قتل]] و ارعاب در [[امان]] نبودند، کار آنها چون با انگیزه [[ایمان]] و [[عقیده]] بود، [[ائمه معصومین]]{{عم}} جوایزی به آنها [[لطف]] می‌کردند، نمی‌پذیرفتند و آن گاه که [[خاندان پیامبر]] اصرار می‌ورزیدند برای [[تیمن]] و [[تبرک]] و [[اطاعت]] امر آنها، عطایشان را قبول می‌کردند.

Bahmani: /* دلیل صله اهل بیت به شعرا */

2025-02-12T05:07:07Z

دلیل صله اهل بیت به شعرا

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۳۷
خط ۴۹:		خط ۴۹:
	اینها و موارد دیگری از جوایز و صله‌هایی که به شعرا می‌دانند و بر فرض که برخی از این ارقام خالی از مبالغه نباشد، ولی آنچه مسلم است این است که این ارقام حاکی از رقم‌های بالایی است که [[ائمه]]{{عم}} به شعرا می‌دادند<ref>[[نورالله علیدوست خراسانی\|علیدوست خراسانی، نورالله]]، [[منابع مالی اهل بیت (کتاب)\|منابع مالی اهل بیت]]، ص ۴۱.</ref>.		اینها و موارد دیگری از جوایز و صله‌هایی که به شعرا می‌دانند و بر فرض که برخی از این ارقام خالی از مبالغه نباشد، ولی آنچه مسلم است این است که این ارقام حاکی از رقم‌های بالایی است که [[ائمه]]{{عم}} به شعرا می‌دادند<ref>[[نورالله علیدوست خراسانی\|علیدوست خراسانی، نورالله]]، [[منابع مالی اهل بیت (کتاب)\|منابع مالی اهل بیت]]، ص ۴۱.</ref>.

	== دلیل صله [[اهل بیت]] به شعرا ==		=== دلیل صله [[اهل بیت]] به شعرا ===
	آیا دادن این همه [[پول]] و [[اموال]] را به خاطر سرودن چند [[شعر]] منطقی است؟ آیا این بخشش‌ها [[اسراف]] و [[تبذیر]] نیست؟ آیا اگر این گونه کمک‌ها را به افراد یا خانواده‌های [[فقیری]] که نیازمند یک لقمه غذا بودند می‌کردند، بهتر نبود؟		آیا دادن این همه [[پول]] و [[اموال]] را به خاطر سرودن چند [[شعر]] منطقی است؟ آیا این بخشش‌ها [[اسراف]] و [[تبذیر]] نیست؟ آیا اگر این گونه کمک‌ها را به افراد یا خانواده‌های [[فقیری]] که نیازمند یک لقمه غذا بودند می‌کردند، بهتر نبود؟

Bahmani: /* صله‌های ائمه به شعرا */

2025-02-12T05:05:37Z

صله‌های ائمه به شعرا

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۳۵
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	'''[[پیامبر]] و صد شتر به [[آتش]] افروز [[جنگ حنین]]''':.. پس از تمام شدن [[جنگ]] حنین<ref>حنین سرزمینی است در نزدیکی شهر طائف و چون این غزوه در آنجا واقع شد، به نام غزوه حنین معروف شده و در قرآن از آن تعبیر به یوم حنین (سوره توبه، آیه ۲۵) شده است. نام دیگر آن غزوه «اوطاس» و «غزوه هوازن است؛ (اوطاس نام سرزمینی در همان حدود، و هوازن نام یکی از قبایلی است که در آن جنگ با مسلمانان درگیر بودند). طائفه بزرگ هوازن هنگامی که از فتح مکه باخبر شدند رئیس‌شان «مالک بن عوف نصری» آنها را جمع کرد و گفت: ممکن است محمد بعد از فتح مکه به جنگ با آنها برخیزد. و آنها گفتند پیش از آنکه او با ما نبرد کند صلاح در این است که ما پیشدستی کنیم. هنگامی که این خبر به پیامبر{{صل}} رسید به مسلمانان دستور داد آماه حرکت به سوی سرزمین هوازن شوند. الکامل فی التاریخ، ج۲، ص٢۶١. ... دو هزار نفر از مسلمانانی که در فتح مکه اسلام را پذیرفته بودند به اضافه ده هزار نفر سربازان اسلام که همراه پیامبر برای فتح مکه آمده بودند که در مجموع دوازده هزار نفر می‌شدند به سوی میدان جنگ حرکت کردند. مالک بن عوف نصری که مرد پرجرأت و با شهامتی بود به قبیله خود دستور داد غلاف‌های شمشیر را بشکنند و در شکاف‌های کوه و دره‌های اطراف و لا به لای درختان بر سر راه سپاه اسلام کمین کنند و به هنگامی که در تاریکی اول صبح مسلمانان به آنجا رسیدند یک باره به آنها حمله‌ور شوند و لشکر را در هم بکوبند. او اضافه کرد: محمد{{صل}} هنوز با مردان جنگی رو به رو نشده است تا طعم شکست را بچشد! هنگامی که پیامبر نماز صبح را با یاران خواند فرمان داد به طرف سرزمین «حنین» سرازیر شوند، ناگهان لشکر «هوازن» از هر سو مسلمانان را زیر رگبار تیرهای خود قرار دادند. گروهی که در مقدمه لشکر قرار داشتند (و در میان آنها تازه مسلمانان مکه بودند) فرار کردند و این امر سبب شد که باقی مانده لشکر به وحشت بیفتند و فرار کنند و علی{{ع}} که پرچمدار لشکر بود با عده کمی در برابر دشمن ایستادند و همچنان به پیکار ادامه دادند. (در این هنگام پیامبر در قلب سپاه قرار داشت و عباس عموی پیامبر{{صل}} و چند نفر دیگر از بنی هاشم که در مجموع از نه نفر تجاوز نمی‌کردند و دهمین آنها «ایمن» فرزند «ام ایمن» بود، اطراف پیامبر{{صل}} را گرفتند. مقدمه سپاه به هنگام فرار و عقب‌نشینی از کنار پیامبر{{صل}} گذشت. پیامبر{{صل}} به عباس که صدای بلند و رسایی داشت دستور داد فوراً از تپه‌ای که در آن نزدیکی بود بالا رود و به مسلمانان فریاد زند: «ای گروه مهاجران و انصار و ای یاران سوره بقره! و ای اهل بیعت شجره! به کجا فرار می‌کنید؟ پیامبر{{صل}} این جاست! هنگامی که مسلمانان صدای عباس را شنیدند بازگشتند و گفتند: «لبیک، لبیک» مخصوصاً انصار در این بازگشت پیش قدم بودند و حمله سختی از هر جانب به سپاه دشمن کردند. و با یاری پروردگار به پیشروی ادامه دادند، آن چنان که طایفه «هوازن» به طرز وحشتناکی به هر سو پراکنده شدند و پیوسته مسلمانان آنها را تعقیب می‌کردند. حدود یکصد نفر از سپاه دشمن کشته شد و اموالشان به غنیمت به دست مسلمانان افتاد و گروهی نیز اسیر شدند و رئیس‌شان اسلام آورد. الطبرسی، ابو علی الفضل بن البیان فی تفسیر القرآن، بیروت، منشورات دار احیاء التراث العربی، ۱۳۷۹ ه. ق، ج۵، ص۱۸-۱۹. احمد بن أبی یعقوب، کاتب تاریخ الیعقوبی، بیروت، دار صار، ناشر مؤسسه نشر فرهنگ اهل بیت{{عم}}، ص۶٣-۶٢. الخضری، الشیخ محمد محاضرات، تاریخ الامم الاسلامیه الدوله الامویه، بیروت، لبنان، دارالکتب العلمیه، منشورات محمد علی بیضون، ط ١، ١۴١٩ ه، ١٩٩٨ م، ص١٣۴. قسمت آخر را که عباس با صدای بلند فریاد زد... در این دو مورد نیز آمده است. الجاحظ، ابی عثمان، عمرو بن بحر، البیان و التبیین، بیروت، لبنان، دار احیاء التراث العربی، بی‌تا، ج۱، ص٨٧ - ٨۶ الحلی، العلامه، المستجاد من کتاب الارشاد (ضمن مجموعه نفیسه...) قم، منشورات بصیرتی، ص٣٢۶.</ref> و [[طائف]] [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نقشه [[تسلیم شدن]] و اسلام آوردن «[[مالک بن عوف]]» ([[آتش]] افروز [[جنگ حنین و طائف]]) را ریخت. از وضع او پرسید: گفتند به طائف پناه برده و با [[قبیله ثقیف]] [[همکاری]] می‌کند. [[پیامبر]] فرمود: این [[پیام]] را از من به او برسانید که اگر [[اسلام]] آورد و به ما بپیوندد من کسان او را [[آزاد]] می‌سازم و یکصد شتر نیز به او می‌بخشم. نمایندگان [[هوازن]] پیام پیامبر{{صل}} را به او رسانیدند و او که وضع ثقیف را متزلزل می‌دید، و از [[قدرت]] روزافزون اسلام [[آگاهی]] داشت، تصمیم گرفت از طائف خارج شود و به [[مسلمانان]] بپیوندد، ولی از این می‌ترسید که ثقیف از تصمیم وی [[آگاه]] شوند و او را در داخل بازداشت کنند، از این رو برای اجرای مقصد خویش چنین نقشه کشید: دستور داد در نقطه دوری از طائف کجاوه‌ای برای او آماده کنند، سپس از آن نقطه با سرعت هر چه زیادتر به [[جعرانه]] آمد و اسلام آورد و پیامبر{{صل}} طبق وعده‌ای که به او داده بود با وی [[رفتار]] کرد (صد شتر به او داد و کسان او را آزاد ساخت)، سیس او را [[سرپرست]] مسلمانان قبیله‌های نصر، ثماله و سلمه قرار داد. او بر اثر [[غرور]] [[فطری]] و افتخاری که از ناحیه اسلام به دست آورده بود [[زندگی]] را بر قبیله ثقیف تنگ کرده، آنها را در مضیقه [[اقتصادی]] قرار می‌داد، او خود را شرمنده الطاف پیامبر دیده و اشعاری در [[سماحت]] بی‌نظیر و بلند نظری پیامبر سرود که آغاز آنها این است: من هرگز در میان تمام [[مردم]] [[جهان]] مانند محمد را نه دیده‌ام و نه شنیده‌ام...<ref>واقدی، [[محمد بن عمر]] واقد، [[المغازی]]، تحقیق الدکتور مارسدن جونس، ناشر: [[دفتر تبلیغات اسلامی]]، ١۴١۴ ه، ج۲، ص۹۵۴ به بعد. مشروح این داستان از ص٩۴٩ ذکر [[وفد]] [[هوازن]] آمده است. [[السیره النبویه]]، ج۴، ص١٣ و ١٣۴. اشعار [[مالک بن عوف]] وقتی که [[اسلام]] آورد به نقل [[ابن هشام]] در همین [[مدرک]] این‌گونه شروع می‌شود: {{عربی\|ما ان رايت و لاسمعت بمثله *** في الناس كلهم بمثل محمد}}</ref>.<ref>[[نورالله علیدوست خراسانی\|علیدوست خراسانی، نورالله]]، [[منابع مالی اهل بیت (کتاب)\|منابع مالی اهل بیت]]، ص ۳۷.</ref>		'''[[پیامبر]] و صد شتر به [[آتش]] افروز [[جنگ حنین]]''':.. پس از تمام شدن [[جنگ]] حنین<ref>حنین سرزمینی است در نزدیکی شهر طائف و چون این غزوه در آنجا واقع شد، به نام غزوه حنین معروف شده و در قرآن از آن تعبیر به یوم حنین (سوره توبه، آیه ۲۵) شده است. نام دیگر آن غزوه «اوطاس» و «غزوه هوازن است؛ (اوطاس نام سرزمینی در همان حدود، و هوازن نام یکی از قبایلی است که در آن جنگ با مسلمانان درگیر بودند). طائفه بزرگ هوازن هنگامی که از فتح مکه باخبر شدند رئیس‌شان «مالک بن عوف نصری» آنها را جمع کرد و گفت: ممکن است محمد بعد از فتح مکه به جنگ با آنها برخیزد. و آنها گفتند پیش از آنکه او با ما نبرد کند صلاح در این است که ما پیشدستی کنیم. هنگامی که این خبر به پیامبر{{صل}} رسید به مسلمانان دستور داد آماه حرکت به سوی سرزمین هوازن شوند. الکامل فی التاریخ، ج۲، ص٢۶١. ... دو هزار نفر از مسلمانانی که در فتح مکه اسلام را پذیرفته بودند به اضافه ده هزار نفر سربازان اسلام که همراه پیامبر برای فتح مکه آمده بودند که در مجموع دوازده هزار نفر می‌شدند به سوی میدان جنگ حرکت کردند. مالک بن عوف نصری که مرد پرجرأت و با شهامتی بود به قبیله خود دستور داد غلاف‌های شمشیر را بشکنند و در شکاف‌های کوه و دره‌های اطراف و لا به لای درختان بر سر راه سپاه اسلام کمین کنند و به هنگامی که در تاریکی اول صبح مسلمانان به آنجا رسیدند یک باره به آنها حمله‌ور شوند و لشکر را در هم بکوبند. او اضافه کرد: محمد{{صل}} هنوز با مردان جنگی رو به رو نشده است تا طعم شکست را بچشد! هنگامی که پیامبر نماز صبح را با یاران خواند فرمان داد به طرف سرزمین «حنین» سرازیر شوند، ناگهان لشکر «هوازن» از هر سو مسلمانان را زیر رگبار تیرهای خود قرار دادند. گروهی که در مقدمه لشکر قرار داشتند (و در میان آنها تازه مسلمانان مکه بودند) فرار کردند و این امر سبب شد که باقی مانده لشکر به وحشت بیفتند و فرار کنند و علی{{ع}} که پرچمدار لشکر بود با عده کمی در برابر دشمن ایستادند و همچنان به پیکار ادامه دادند. (در این هنگام پیامبر در قلب سپاه قرار داشت و عباس عموی پیامبر{{صل}} و چند نفر دیگر از بنی هاشم که در مجموع از نه نفر تجاوز نمی‌کردند و دهمین آنها «ایمن» فرزند «ام ایمن» بود، اطراف پیامبر{{صل}} را گرفتند. مقدمه سپاه به هنگام فرار و عقب‌نشینی از کنار پیامبر{{صل}} گذشت. پیامبر{{صل}} به عباس که صدای بلند و رسایی داشت دستور داد فوراً از تپه‌ای که در آن نزدیکی بود بالا رود و به مسلمانان فریاد زند: «ای گروه مهاجران و انصار و ای یاران سوره بقره! و ای اهل بیعت شجره! به کجا فرار می‌کنید؟ پیامبر{{صل}} این جاست! هنگامی که مسلمانان صدای عباس را شنیدند بازگشتند و گفتند: «لبیک، لبیک» مخصوصاً انصار در این بازگشت پیش قدم بودند و حمله سختی از هر جانب به سپاه دشمن کردند. و با یاری پروردگار به پیشروی ادامه دادند، آن چنان که طایفه «هوازن» به طرز وحشتناکی به هر سو پراکنده شدند و پیوسته مسلمانان آنها را تعقیب می‌کردند. حدود یکصد نفر از سپاه دشمن کشته شد و اموالشان به غنیمت به دست مسلمانان افتاد و گروهی نیز اسیر شدند و رئیس‌شان اسلام آورد. الطبرسی، ابو علی الفضل بن البیان فی تفسیر القرآن، بیروت، منشورات دار احیاء التراث العربی، ۱۳۷۹ ه. ق، ج۵، ص۱۸-۱۹. احمد بن أبی یعقوب، کاتب تاریخ الیعقوبی، بیروت، دار صار، ناشر مؤسسه نشر فرهنگ اهل بیت{{عم}}، ص۶٣-۶٢. الخضری، الشیخ محمد محاضرات، تاریخ الامم الاسلامیه الدوله الامویه، بیروت، لبنان، دارالکتب العلمیه، منشورات محمد علی بیضون، ط ١، ١۴١٩ ه، ١٩٩٨ م، ص١٣۴. قسمت آخر را که عباس با صدای بلند فریاد زد... در این دو مورد نیز آمده است. الجاحظ، ابی عثمان، عمرو بن بحر، البیان و التبیین، بیروت، لبنان، دار احیاء التراث العربی، بی‌تا، ج۱، ص٨٧ - ٨۶ الحلی، العلامه، المستجاد من کتاب الارشاد (ضمن مجموعه نفیسه...) قم، منشورات بصیرتی، ص٣٢۶.</ref> و [[طائف]] [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نقشه [[تسلیم شدن]] و اسلام آوردن «[[مالک بن عوف]]» ([[آتش]] افروز [[جنگ حنین و طائف]]) را ریخت. از وضع او پرسید: گفتند به طائف پناه برده و با [[قبیله ثقیف]] [[همکاری]] می‌کند. [[پیامبر]] فرمود: این [[پیام]] را از من به او برسانید که اگر [[اسلام]] آورد و به ما بپیوندد من کسان او را [[آزاد]] می‌سازم و یکصد شتر نیز به او می‌بخشم. نمایندگان [[هوازن]] پیام پیامبر{{صل}} را به او رسانیدند و او که وضع ثقیف را متزلزل می‌دید، و از [[قدرت]] روزافزون اسلام [[آگاهی]] داشت، تصمیم گرفت از طائف خارج شود و به [[مسلمانان]] بپیوندد، ولی از این می‌ترسید که ثقیف از تصمیم وی [[آگاه]] شوند و او را در داخل بازداشت کنند، از این رو برای اجرای مقصد خویش چنین نقشه کشید: دستور داد در نقطه دوری از طائف کجاوه‌ای برای او آماده کنند، سپس از آن نقطه با سرعت هر چه زیادتر به [[جعرانه]] آمد و اسلام آورد و پیامبر{{صل}} طبق وعده‌ای که به او داده بود با وی [[رفتار]] کرد (صد شتر به او داد و کسان او را آزاد ساخت)، سیس او را [[سرپرست]] مسلمانان قبیله‌های نصر، ثماله و سلمه قرار داد. او بر اثر [[غرور]] [[فطری]] و افتخاری که از ناحیه اسلام به دست آورده بود [[زندگی]] را بر قبیله ثقیف تنگ کرده، آنها را در مضیقه [[اقتصادی]] قرار می‌داد، او خود را شرمنده الطاف پیامبر دیده و اشعاری در [[سماحت]] بی‌نظیر و بلند نظری پیامبر سرود که آغاز آنها این است: من هرگز در میان تمام [[مردم]] [[جهان]] مانند محمد را نه دیده‌ام و نه شنیده‌ام...<ref>واقدی، [[محمد بن عمر]] واقد، [[المغازی]]، تحقیق الدکتور مارسدن جونس، ناشر: [[دفتر تبلیغات اسلامی]]، ١۴١۴ ه، ج۲، ص۹۵۴ به بعد. مشروح این داستان از ص٩۴٩ ذکر [[وفد]] [[هوازن]] آمده است. [[السیره النبویه]]، ج۴، ص١٣ و ١٣۴. اشعار [[مالک بن عوف]] وقتی که [[اسلام]] آورد به نقل [[ابن هشام]] در همین [[مدرک]] این‌گونه شروع می‌شود: {{عربی\|ما ان رايت و لاسمعت بمثله *** في الناس كلهم بمثل محمد}}</ref>.<ref>[[نورالله علیدوست خراسانی\|علیدوست خراسانی، نورالله]]، [[منابع مالی اهل بیت (کتاب)\|منابع مالی اهل بیت]]، ص ۳۷.</ref>

	=== صله‌های [[ائمه]] به شعرا ===		== صله‌های [[ائمه]] به شعرا ==
	'''صله‌های [[امام سجاد]]{{ع}} به [[فرزدق]]''': مورخین رقم‌های بالایی را از اموالی که ائمه{{عم}} به شعرایی که درباره آنها [[شعر]] می‌سرودند عطا می‌کردند، در [[تاریخ]] ثبت کرده‌اند و یک نمونه آن ارقام، مبلغی است که امام سجاد{{ع}} برای فرزدق به خاطر قصیده معروفی که درباره امام سجاد{{ع}} به [[نظم]] درآورد فرستاد که به طور مختصر به آن اشاره می‌شود: وقتی که [[هشام بن عبدالملک]] با آنکه [[مقام]] [[ولایت‌عهدی]] داشت و آن [[روزگار]] (یعنی دهه اول قرن دوم هجری) از اوقاتی بود که [[حکومت اموی]] به اوج [[قدرت]] خود رسیده بود، هر چه خواست بعد از [[طواف]] [[کعبه]] خود را به [[حجرالاسود]] برساند و با دست خود آن را لمس کند، میسر نشد. ناچار برگشت و در جای بلندی برایش [[کرسی]] گذاشتند. او از بالای آن کرسی به تماشای جمعیت پرداخت، شامیانی که همراهش آمده بودند دورش را گرفتند، آنها نیز به تماشای منظره پر ازدحام جمعیت پرداختند. در این میان مردی ظاهر شد در سیمای [[پرهیزکاران]]، اول رفت و به دور کعبه طواف کرد بعد با قیافه‌ای آرام و قدم‌هایی مطمئن به طرف حجرالاسود آمد. جمعیت با همه ازدحامی که بود، همین که او را دیدند راه را باز کردند و او خود را به حجرالاسود رساند. [[شامیان]] که این منظره را دیدند (و قبلاً دیده بودند که [[مقام ولایت]] [[عهد]] با آن اهمیت موفق نشده بود که خود را به حجرالاسود نزدیک کند)، چشم‌هایشان [[خیره]] شد و غرق در [[تعجب]] گشتند. یکی از آنها از خود هشام پرسید: این شخص کیست؟ هشام با آنکه کاملاً می‌شناخت که او [[علی بن الحسین]]{{ع}} است خود را به ناشناسی زد و گفت: نمی‌شناسم. [[فرزدق]] که در آنجا بود گفت: لکن من او را می‌شناسم.... و بالبدیهه اشعاری سرود و انشا کرد و ضمن اشعارش گفت: این شخص کسی است که تمام سنگریزه‌های [[سرزمین]] بطحاء او را می‌شناسند، این [[کعبه]] او را می‌شناسد، [[زمین]] [[حرم]] و خارج حرم او را می‌شناسد...<ref>اشعار این گونه شروع می‌شود:		'''صله‌های [[امام سجاد]]{{ع}} به [[فرزدق]]''': مورخین رقم‌های بالایی را از اموالی که ائمه{{عم}} به شعرایی که درباره آنها [[شعر]] می‌سرودند عطا می‌کردند، در [[تاریخ]] ثبت کرده‌اند و یک نمونه آن ارقام، مبلغی است که امام سجاد{{ع}} برای فرزدق به خاطر قصیده معروفی که درباره امام سجاد{{ع}} به [[نظم]] درآورد فرستاد که به طور مختصر به آن اشاره می‌شود: وقتی که [[هشام بن عبدالملک]] با آنکه [[مقام]] [[ولایت‌عهدی]] داشت و آن [[روزگار]] (یعنی دهه اول قرن دوم هجری) از اوقاتی بود که [[حکومت اموی]] به اوج [[قدرت]] خود رسیده بود، هر چه خواست بعد از [[طواف]] [[کعبه]] خود را به [[حجرالاسود]] برساند و با دست خود آن را لمس کند، میسر نشد. ناچار برگشت و در جای بلندی برایش [[کرسی]] گذاشتند. او از بالای آن کرسی به تماشای جمعیت پرداخت، شامیانی که همراهش آمده بودند دورش را گرفتند، آنها نیز به تماشای منظره پر ازدحام جمعیت پرداختند. در این میان مردی ظاهر شد در سیمای [[پرهیزکاران]]، اول رفت و به دور کعبه طواف کرد بعد با قیافه‌ای آرام و قدم‌هایی مطمئن به طرف حجرالاسود آمد. جمعیت با همه ازدحامی که بود، همین که او را دیدند راه را باز کردند و او خود را به حجرالاسود رساند. [[شامیان]] که این منظره را دیدند (و قبلاً دیده بودند که [[مقام ولایت]] [[عهد]] با آن اهمیت موفق نشده بود که خود را به حجرالاسود نزدیک کند)، چشم‌هایشان [[خیره]] شد و غرق در [[تعجب]] گشتند. یکی از آنها از خود هشام پرسید: این شخص کیست؟ هشام با آنکه کاملاً می‌شناخت که او [[علی بن الحسین]]{{ع}} است خود را به ناشناسی زد و گفت: نمی‌شناسم. [[فرزدق]] که در آنجا بود گفت: لکن من او را می‌شناسم.... و بالبدیهه اشعاری سرود و انشا کرد و ضمن اشعارش گفت: این شخص کسی است که تمام سنگریزه‌های [[سرزمین]] بطحاء او را می‌شناسند، این [[کعبه]] او را می‌شناسد، [[زمین]] [[حرم]] و خارج حرم او را می‌شناسد...<ref>اشعار این گونه شروع می‌شود:
	{{عربی\|يَا سَائِلِي أَيْنَ حَلَّ الْجُودُ وَ الْكَرَمُ *** عِنْدِي بَيَانٌ إِذَا طُلَّابُهُ قَدِمُوا		{{عربی\|يَا سَائِلِي أَيْنَ حَلَّ الْجُودُ وَ الْكَرَمُ *** عِنْدِي بَيَانٌ إِذَا طُلَّابُهُ قَدِمُوا

Bahmani در ‏۱۱ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۳۸

2025-02-11T08:38:09Z

نمایش تغییرات

Wasity: /* کمک‌های مالی ائمه{{عم}} به نیازمندان */

2025-01-21T06:12:48Z

کمک‌های مالی ائمه{{عم}} به نیازمندان

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۴۲
خط ۸۹:		خط ۸۹:

	==کمک‌های [[مالی]] [[ائمه]]{{عم}} به [[نیازمندان]]==		==کمک‌های [[مالی]] [[ائمه]]{{عم}} به [[نیازمندان]]==
	[[پیشوایان دینی]] غیر از مبالغی که به [[شعرا]] و... می‌دادند به قشرهای [[محروم]] و [[مستضعف]] [[جامعه]] نیز کمک‌های فراوانی می‌کردند که در [[تاریخ]] به طور تفصیل ثبت و ضبط شده است ~~و نمونه‌هایی~~ از ~~نظر خوانندگان گرامی می‌گذرد.~~		[[پیشوایان دینی]] غیر از مبالغی که به [[شعرا]] و... می‌دادند به قشرهای [[محروم]] و [[مستضعف]] [[جامعه]] نیز کمک‌های فراوانی می‌کردند که در [[تاریخ]] به طور تفصیل ثبت و ضبط شده است از جمله موارد ذیل است:

	===کمک‌های مالی [[امام حسن مجتبی]]{{ع}}===		===[[کمک‌های مالی امام حسن مجتبی]]{{ع}}===
	پیشوای دوم نه تنها از نظر [[علم]]، [[تقوی]]، [[زهد]] و [[عبادت]] مقامی برگزیده و ممتاز داشت، بلکه از لحاظ [[بذل و بخشش]] و [[دستگیری از بیچارگان]] و [[درماندگان]] نیز در عصر خود زبانزد خاص و عام بود. هیچ [[فقیری]] از در [[خانه]] آن حضرت دست خالی برنمی‌گشت. هیچ آزرده دلی شرح [[پریشانی]] خود را نزد آن [[بزرگوار]] بازگو نمی‌کرد. جز آنکه مرهمی بر [[دل]] آزرده او می‌نهاد.		پیشوای دوم نه تنها از نظر [[علم]]، [[تقوی]]، [[زهد]] و [[عبادت]] مقامی برگزیده و ممتاز داشت، بلکه از لحاظ [[بذل و بخشش]] و [[دستگیری از بیچارگان]] و [[درماندگان]] نیز در عصر خود زبانزد خاص و عام بود. هیچ [[فقیری]] از در [[خانه]] آن حضرت دست خالی برنمی‌گشت. هیچ آزرده دلی شرح [[پریشانی]] خود را نزد آن [[بزرگوار]] بازگو نمی‌کرد. جز آنکه مرهمی بر [[دل]] آزرده او می‌نهاد.
	روزی عثمان در کنار [[مسجد]] نشسته بود. [[مرد]] فقیری از او [[کمک مالی]] خواست. پنج درهم به وی داد. مرد [[فقیر]] گفت: مرا نزد کسی [[راهنمایی]] کن که کمک بیشتری به من بکند. عثمان طرف [[حضرت مجتبی]] و [[حسین بن علی]]{{ع}} و عبدالله جعفر، که در گوشه‌ای از مسجد نشسته بودند اشاره کرد و گفت: نزد این چند نفر [[جوان]] که در آنجا نشسته‌اند برو و از آنها کمک بخواه. وی پیش آنها رفت و اظهار مطلب کرد. حضرت مجتبی{{ع}} فرمود: از دیگران کمک مالی خواستن، تنها در سه مورد رواست: دیه‌ای (خون‌بها) به گردن [[انسان]] باشد و از پرداخت آن به کلی عاجز گردد، یا بدهی کمرشکن داشته باشد و از عهده پرداخت آن برنیاید؛ و یا فقیر و [[درمانده]] گردد و دستش به جایی نرسد. آیا کدام یک از اینها برای تو پیش آمده است؟ گفت: اتفاقاً [[گرفتاری]] من یکی از همین سه چیز است. حضرت مجتبی{{ع}} پنجاه دینار به وی داد. به [[پیروی]] از آن حضرت، حسین بن علی{{ع}} چهل و نه دینار و [[عبدالله بن جعفر]] چهل و هشت دینار به وی دادند. فقیر موقع بازگشت، از کنار عثمان گذشت. عثمان گفت: چه کردی؟ جواب داد: از تو [[پول]] خواستم تو هم دادی. ولی هیچ نپرسیدی پول را برای چه منظوری می‌خواهم؟ اما وقتی پیش آن سه نفر رفتم یکی از آنها ([[حسن بن علی]]) در مورد [[مصرف]] پول از من سؤال کرد و من هم جواب دادم و آن گاه هر کدام این مقدار به من عطا کردند. عثمان گفت: این [[خاندان]] کانون [[علم]] و [[حکمت]] و سرچشمه [[نیکی]] و فضیلت‌اند. نظیر آنها را کی می‌توان یافت؟<ref>{{متن حدیث\|... إِنَّ الْمَسْأَلَةَ لَا تَحِلُّ إِلَّا فِي إِحْدَى ثَلَاثٍ: دَمٍ مُفْجِعٍ أَوْ دَيْنٍ مُقْرِحٍ أَوْ فَقْرٍ مُدْقِعٍ فَفِي أَيِّهَا تَسْأَلُ؟}}؛ بحارالانوار، ج۴٣، ص۳۳۳-۳۳۲-۳۲۰؛ فی رحاب ائمه اهل البیت، ج۱، ص۵١؛ الطبرانی، الحافظ ابی القاسم سلیمان بن احمد، المعجم الصغیر، بیروت، لبنان، دارالکتب العلمیه ١۴٠٣ ه، ۱۹۸۳م، ص١٨۴؛ البحرانی، السید هاشم، حلیه الابرار فی فضائل محمد و آله الاطهار، قم مطبعه العلمیه، ط ۱، ج۱، ص۵٢۴. با این تفاوت که به طور مختصر درباره امام حسن و امام حسین{{عم}} نقل کرده است که در صفا نشسته بودند که سائلی آمد و از هر دو سؤال کرد. جهت اطلاع بیشتر در این باره به مناقب آل ابی طالب (ج۱، ص۱۷۲) و حلیه الابرار (ج ۱، ص۵٢۴) رجوع شود. الحائری، الشیخ محمد مهدی، معالی السبطین فی احوال الحسن و الحسین{{عم}}، مطبعه امیر، قم ١٣۶٣، ناشر منشورات الرضی، ط ۲، ج۱، ص۱۹؛ الدیار بکری، حسین، تاریخ الخمیس، چاپ مصر، ج۱، ص۴١٩؛ الجوینی الخراسانی، ابراهیم بن محمد، فرائد السمطین فی فضائل المرتضی و البتول و السبطین، تحقیق شیخ محمد باقر محمودی، بیروت، لبنان، مؤسسه المحمودی، للمطباعه و النشر، ط ١، ١۴٠٠ ه، ۱۹۸۰م، ج۲، ص۱۲۳-۱۲۲. العلایلی، عبدالله، الامام الحسین{{ع}}، بیروت، دار مکتبه التربیه، طبع جدید، ۱۹۷۲، ص۱۲۹.</ref>.		روزی عثمان در کنار [[مسجد]] نشسته بود. [[مرد]] فقیری از او [[کمک مالی]] خواست. پنج درهم به وی داد. مرد [[فقیر]] گفت: مرا نزد کسی [[راهنمایی]] کن که کمک بیشتری به من بکند. عثمان طرف [[حضرت مجتبی]] و [[حسین بن علی]]{{ع}} و عبدالله جعفر، که در گوشه‌ای از مسجد نشسته بودند اشاره کرد و گفت: نزد این چند نفر [[جوان]] که در آنجا نشسته‌اند برو و از آنها کمک بخواه. وی پیش آنها رفت و اظهار مطلب کرد. حضرت مجتبی{{ع}} فرمود: از دیگران کمک مالی خواستن، تنها در سه مورد رواست: دیه‌ای (خون‌بها) به گردن [[انسان]] باشد و از پرداخت آن به کلی عاجز گردد، یا بدهی کمرشکن داشته باشد و از عهده پرداخت آن برنیاید؛ و یا فقیر و [[درمانده]] گردد و دستش به جایی نرسد. آیا کدام یک از اینها برای تو پیش آمده است؟ گفت: اتفاقاً [[گرفتاری]] من یکی از همین سه چیز است. حضرت مجتبی{{ع}} پنجاه دینار به وی داد. به [[پیروی]] از آن حضرت، حسین بن علی{{ع}} چهل و نه دینار و [[عبدالله بن جعفر]] چهل و هشت دینار به وی دادند. فقیر موقع بازگشت، از کنار عثمان گذشت. عثمان گفت: چه کردی؟ جواب داد: از تو [[پول]] خواستم تو هم دادی. ولی هیچ نپرسیدی پول را برای چه منظوری می‌خواهم؟ اما وقتی پیش آن سه نفر رفتم یکی از آنها ([[حسن بن علی]]) در مورد [[مصرف]] پول از من سؤال کرد و من هم جواب دادم و آن گاه هر کدام این مقدار به من عطا کردند. عثمان گفت: این [[خاندان]] کانون [[علم]] و [[حکمت]] و سرچشمه [[نیکی]] و فضیلت‌اند. نظیر آنها را کی می‌توان یافت؟<ref>{{متن حدیث\|... إِنَّ الْمَسْأَلَةَ لَا تَحِلُّ إِلَّا فِي إِحْدَى ثَلَاثٍ: دَمٍ مُفْجِعٍ أَوْ دَيْنٍ مُقْرِحٍ أَوْ فَقْرٍ مُدْقِعٍ فَفِي أَيِّهَا تَسْأَلُ؟}}؛ بحارالانوار، ج۴٣، ص۳۳۳-۳۳۲-۳۲۰؛ فی رحاب ائمه اهل البیت، ج۱، ص۵١؛ الطبرانی، الحافظ ابی القاسم سلیمان بن احمد، المعجم الصغیر، بیروت، لبنان، دارالکتب العلمیه ١۴٠٣ ه، ۱۹۸۳م، ص١٨۴؛ البحرانی، السید هاشم، حلیه الابرار فی فضائل محمد و آله الاطهار، قم مطبعه العلمیه، ط ۱، ج۱، ص۵٢۴. با این تفاوت که به طور مختصر درباره امام حسن و امام حسین{{عم}} نقل کرده است که در صفا نشسته بودند که سائلی آمد و از هر دو سؤال کرد. جهت اطلاع بیشتر در این باره به مناقب آل ابی طالب (ج۱، ص۱۷۲) و حلیه الابرار (ج ۱، ص۵٢۴) رجوع شود. الحائری، الشیخ محمد مهدی، معالی السبطین فی احوال الحسن و الحسین{{عم}}، مطبعه امیر، قم ١٣۶٣، ناشر منشورات الرضی، ط ۲، ج۱، ص۱۹؛ الدیار بکری، حسین، تاریخ الخمیس، چاپ مصر، ج۱، ص۴١٩؛ الجوینی الخراسانی، ابراهیم بن محمد، فرائد السمطین فی فضائل المرتضی و البتول و السبطین، تحقیق شیخ محمد باقر محمودی، بیروت، لبنان، مؤسسه المحمودی، للمطباعه و النشر، ط ١، ١۴٠٠ ه، ۱۹۸۰م، ج۲، ص۱۲۳-۱۲۲. العلایلی، عبدالله، الامام الحسین{{ع}}، بیروت، دار مکتبه التربیه، طبع جدید، ۱۹۷۲، ص۱۲۹.</ref>.

Jaafari: /* منابع */

2025-01-19T08:29:49Z

منابع

نمایش تغییرات