کنده - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Ali: تغییرمسیر به بنی‌کنده

2023-07-17T10:21:48Z

تغییرمسیر به بنی‌کنده

نمایش تغییرات

Wasity: جایگزینی متن - 'عمر رضا کحاله' به 'عمر رضا کحاله'

2023-01-30T17:18:59Z

جایگزینی متن - 'عمر رضا کحاله' به 'عمر رضا کحاله'

نمایش تغییرات

Wasity: جایگزینی متن - 'اعراب جنوبی' به 'عرب‌های جنوبی'

2023-01-05T08:15:24Z

جایگزینی متن - 'اعراب جنوبی' به 'عرب‌های جنوبی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۴۵
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	در بسیاری از کتیبه‌های یافت شده<ref>از جمله کتیبه جامه به شماره ۶۶۰ و ۶۶۵ و ریگمانس به شماره ۵۱۰ (جواد علی، المفصل فی تاریخ العرب قبل الاسلام، الجزء الثانی، ص۵۵۲) و کتیبه RY۵۱۰ (بیگولوسکایا، اعراب حدود مرزهای روم شرقی و ایران، ترجمه عنایت‌الله رضا، ص۳۳۰).</ref> در [[عربستان]] جنوبیِ پس از میلاد، از این [[قبیله]]، مکرر به نام «کدت» یاد شده است. ذکر واژه [[اعراب]] پیش از نام این قبیله نشان از آن ‌دارد که این قبیله [[بیابان‌گرد]] بوده و سکونت‌گاهی ثابت نداشته است. از این رو، شاهان [[یمن]] برای سرکوبی [[دشمنان]] خود از جمله [[قبایل یمنی]] یا [[معدی]]، از این قبیله سود می‌جستند<ref>جواد علی، المفصل فی تاریخ العرب قبل الاسلام، الجزء الثانی، ص۵۹۰.</ref>.		در بسیاری از کتیبه‌های یافت شده<ref>از جمله کتیبه جامه به شماره ۶۶۰ و ۶۶۵ و ریگمانس به شماره ۵۱۰ (جواد علی، المفصل فی تاریخ العرب قبل الاسلام، الجزء الثانی، ص۵۵۲) و کتیبه RY۵۱۰ (بیگولوسکایا، اعراب حدود مرزهای روم شرقی و ایران، ترجمه عنایت‌الله رضا، ص۳۳۰).</ref> در [[عربستان]] جنوبیِ پس از میلاد، از این [[قبیله]]، مکرر به نام «کدت» یاد شده است. ذکر واژه [[اعراب]] پیش از نام این قبیله نشان از آن ‌دارد که این قبیله [[بیابان‌گرد]] بوده و سکونت‌گاهی ثابت نداشته است. از این رو، شاهان [[یمن]] برای سرکوبی [[دشمنان]] خود از جمله [[قبایل یمنی]] یا [[معدی]]، از این قبیله سود می‌جستند<ref>جواد علی، المفصل فی تاریخ العرب قبل الاسلام، الجزء الثانی، ص۵۹۰.</ref>.

	کندیان تأثیر فراوانی در سیاست‌های ~~اعراب~~ جنوبی داشتند و [[ملوک]] [[عرب]] و [[عجم]] به آنها توجه می‌کردند<ref>عبدالعزیز سالم، تاریخ العرب قبل السلام، اسکندریه، شباب الجامعة، ۲۰۰۸ م، ج۱، ص۵۹۰.</ref>. به کندیان به جهت علاقه به [[پادشاهی]] و ملک‌داری، «کندة‌الملوک» می‌گفتند<ref>حناالفاخوری، تاریخ ادبیات زبان عربی، ترجمه عبد الحمید آیتی، تهران، بیتا، ۱۳۸۱، ص۵۵.</ref>، تا اینکه خود در [[قرن پنجم]] میلادی با [[مهاجرت]] به نجد و یمامه در شمال و مرکز [[شبه جزیره عربستان]]، [[دولت]] [[عربی]] [[جوانی]] را شکل دادند<ref>ر. ک: جواد علی، المفصل فی تاریخ العرب قبل الاسلام، ج ۳، ص۳۱۹.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]؛ [[اصغر منتظرالقائم\|منتظرالقائم، اصغر]]، [[نقش قبایل یمنی در حمایت از اهل بیت (کتاب)\|نقش قبایل یمنی در حمایت از اهل بیت]]، ص۹۷-۱۰۱.</ref>		کندیان تأثیر فراوانی در سیاست‌های عرب‌های جنوبی داشتند و [[ملوک]] [[عرب]] و [[عجم]] به آنها توجه می‌کردند<ref>عبدالعزیز سالم، تاریخ العرب قبل السلام، اسکندریه، شباب الجامعة، ۲۰۰۸ م، ج۱، ص۵۹۰.</ref>. به کندیان به جهت علاقه به [[پادشاهی]] و ملک‌داری، «کندة‌الملوک» می‌گفتند<ref>حناالفاخوری، تاریخ ادبیات زبان عربی، ترجمه عبد الحمید آیتی، تهران، بیتا، ۱۳۸۱، ص۵۵.</ref>، تا اینکه خود در [[قرن پنجم]] میلادی با [[مهاجرت]] به نجد و یمامه در شمال و مرکز [[شبه جزیره عربستان]]، [[دولت]] [[عربی]] [[جوانی]] را شکل دادند<ref>ر. ک: جواد علی، المفصل فی تاریخ العرب قبل الاسلام، ج ۳، ص۳۱۹.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]؛ [[اصغر منتظرالقائم\|منتظرالقائم، اصغر]]، [[نقش قبایل یمنی در حمایت از اهل بیت (کتاب)\|نقش قبایل یمنی در حمایت از اهل بیت]]، ص۹۷-۱۰۱.</ref>

	=== [[دولت کنده]] ===		=== [[دولت کنده]] ===

Wasity: جایگزینی متن - 'جمع آوری' به 'جمع‌آوری'

2022-10-22T10:49:43Z

جایگزینی متن - 'جمع آوری' به 'جمع‌آوری'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۱۹
خط ۴۸:		خط ۴۸:

	== ارتداد کندیان ==		== ارتداد کندیان ==
	به طور طبیعی، قبایلی که در [[وفود]]، [[مسلمان]] می‌‌شدند، آشنایی چندانی با [[مبانی دینی]] نداشتند و بیشتر [[حکومت سیاسی]] [[اسلام]] را می‌‌پذیرفتند. بر همین اساس، برخی از این [[قبایل]]، پس از [[رحلت]] [[پیامبراکرم]] {{صل}} از [[پذیرش حکومت]] [[دینی]] سر باز زدند و آن را نپذیرفتند که کندیان نیز از این قاعده مستثنا نشدند. پس از انتشار خبر [[بیماری]] [[رسول خدا]] {{صل}} عده‌ای تحت عنوان [[ادعای نبوّت]] [[مرتد]] شدند اما کندیان در برخورد با مقوله ارتداد چند دسته شدند. عده‌ای مانند تیره‌های سکون کنده و افرادی مانند ابوقرعان کِندی [[ثبات]] نشان دادند<ref>ابن حجر العسقلانی، الاصابه، به کوشش عادل احمد عبدالموجود و علی محمد معوض، بیروت، دار الکتب العلمیه، ط الاولی، ۱۴۱۵، ج۷، ص۲۸۱.</ref> و بر اسلام [[پایدار]] ماندند. برخی متهم به ارتداد شدند و عده‌ای مرتد گردیدند. در مجموع، ارتداد کندیان با ارتداد قبایل دیگر متفاوت بود و اسباب متعددی داشت که یکی از آنها، بی‌توجهی عامل [[زکات]] [[خلیفه اول]] به قرار کندیان با رسول خدا {{صل}} در حمل زکات آنان به [[مدینه]] بود. براساس گزارش‌های [[تاریخی]]، زمانی که [[مردم]] کنده و حضرموت مسلمان شدند، [[پیامبر]] {{صل}} [[دستور]] داد، قسمتی از زکات حضرموت را به مردم کنده اختصاص داده، [[زکات]] کنده را برای حضرموت صرف کنند. مردی از بنی ولیعه<ref>ابن اعثم الکوفی، الفتوح، به کوشش علی شیری، بیروت، دارالاضواء، ۱۴۱۱، ج۱، ۴۵-۶۵؛ عمر رضا کحاله، معجم المؤلفین، ص۱۲۵۳.</ref> کنده از پیامبر {{صل}} درخواست کرد که چون ما شتر نداریم، اگر [[صلاح]] می‌‌دانید، زکات ما را حمل کنید و پیامبر {{صل}} این درخواست را قبول کرد. بعد از [[رحلت پیامبر]] {{صل}}، [[زیاد بن لبید]] ـ عامل حضرموت ـ برای ~~جمع آوری~~ زکات بین مردم بنی ولیعه رفت. آنها از او خواستند چنان که پیامبر {{صل}} [[وعده]] داده است، باید زکات ما را حمل کنید. زیاد در جواب از آنها خواست که چون شتر دارند، خودشان، زکات را حمل کنند. با بروز [[درشتی]] زیاد، مردم حضرموت هم درشتی کردند و زکات ندادند<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الرسل و الملوک، ج۳، ۳۳۵؛ ابن اثیر؛ اسد الغابه فی معرفة الصحابه، بیروت، دار الفکر، ۱۴۰۹، ج۲، ص۳۷۸-۳۸۳.</ref>. در این هنگام [[زکات]] ندادن بخشی از کندیان، حمل بر [[ارتداد]] آنان گردید.		به طور طبیعی، قبایلی که در [[وفود]]، [[مسلمان]] می‌‌شدند، آشنایی چندانی با [[مبانی دینی]] نداشتند و بیشتر [[حکومت سیاسی]] [[اسلام]] را می‌‌پذیرفتند. بر همین اساس، برخی از این [[قبایل]]، پس از [[رحلت]] [[پیامبراکرم]] {{صل}} از [[پذیرش حکومت]] [[دینی]] سر باز زدند و آن را نپذیرفتند که کندیان نیز از این قاعده مستثنا نشدند. پس از انتشار خبر [[بیماری]] [[رسول خدا]] {{صل}} عده‌ای تحت عنوان [[ادعای نبوّت]] [[مرتد]] شدند اما کندیان در برخورد با مقوله ارتداد چند دسته شدند. عده‌ای مانند تیره‌های سکون کنده و افرادی مانند ابوقرعان کِندی [[ثبات]] نشان دادند<ref>ابن حجر العسقلانی، الاصابه، به کوشش عادل احمد عبدالموجود و علی محمد معوض، بیروت، دار الکتب العلمیه، ط الاولی، ۱۴۱۵، ج۷، ص۲۸۱.</ref> و بر اسلام [[پایدار]] ماندند. برخی متهم به ارتداد شدند و عده‌ای مرتد گردیدند. در مجموع، ارتداد کندیان با ارتداد قبایل دیگر متفاوت بود و اسباب متعددی داشت که یکی از آنها، بی‌توجهی عامل [[زکات]] [[خلیفه اول]] به قرار کندیان با رسول خدا {{صل}} در حمل زکات آنان به [[مدینه]] بود. براساس گزارش‌های [[تاریخی]]، زمانی که [[مردم]] کنده و حضرموت مسلمان شدند، [[پیامبر]] {{صل}} [[دستور]] داد، قسمتی از زکات حضرموت را به مردم کنده اختصاص داده، [[زکات]] کنده را برای حضرموت صرف کنند. مردی از بنی ولیعه<ref>ابن اعثم الکوفی، الفتوح، به کوشش علی شیری، بیروت، دارالاضواء، ۱۴۱۱، ج۱، ۴۵-۶۵؛ عمر رضا کحاله، معجم المؤلفین، ص۱۲۵۳.</ref> کنده از پیامبر {{صل}} درخواست کرد که چون ما شتر نداریم، اگر [[صلاح]] می‌‌دانید، زکات ما را حمل کنید و پیامبر {{صل}} این درخواست را قبول کرد. بعد از [[رحلت پیامبر]] {{صل}}، [[زیاد بن لبید]] ـ عامل حضرموت ـ برای جمع‌آوری زکات بین مردم بنی ولیعه رفت. آنها از او خواستند چنان که پیامبر {{صل}} [[وعده]] داده است، باید زکات ما را حمل کنید. زیاد در جواب از آنها خواست که چون شتر دارند، خودشان، زکات را حمل کنند. با بروز [[درشتی]] زیاد، مردم حضرموت هم درشتی کردند و زکات ندادند<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الرسل و الملوک، ج۳، ۳۳۵؛ ابن اثیر؛ اسد الغابه فی معرفة الصحابه، بیروت، دار الفکر، ۱۴۰۹، ج۲، ص۳۷۸-۳۸۳.</ref>. در این هنگام [[زکات]] ندادن بخشی از کندیان، حمل بر [[ارتداد]] آنان گردید.

	دلیل دیگری که در ارتداد کنده دخیل بود، حساسیت کندیان، به ویژه [[ملوک]] کنده به [[جانشینی]] و روی کار آمدن [[قبایل]] ضعیفِ تیره‌های [[قریش]] بود.		دلیل دیگری که در ارتداد کنده دخیل بود، حساسیت کندیان، به ویژه [[ملوک]] کنده به [[جانشینی]] و روی کار آمدن [[قبایل]] ضعیفِ تیره‌های [[قریش]] بود.

Wasity: جایگزینی متن - 'شبه جزیره عربستان' به 'شبه جزیره عربستان'

2022-10-17T19:35:40Z

جایگزینی متن - 'شبه جزیره عربستان' به 'شبه جزیره عربستان'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۰۵
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	در بسیاری از کتیبه‌های یافت شده<ref>از جمله کتیبه جامه به شماره ۶۶۰ و ۶۶۵ و ریگمانس به شماره ۵۱۰ (جواد علی، المفصل فی تاریخ العرب قبل الاسلام، الجزء الثانی، ص۵۵۲) و کتیبه RY۵۱۰ (بیگولوسکایا، اعراب حدود مرزهای روم شرقی و ایران، ترجمه عنایت‌الله رضا، ص۳۳۰).</ref> در [[عربستان]] جنوبیِ پس از میلاد، از این [[قبیله]]، مکرر به نام «کدت» یاد شده است. ذکر واژه [[اعراب]] پیش از نام این قبیله نشان از آن ‌دارد که این قبیله [[بیابان‌گرد]] بوده و سکونت‌گاهی ثابت نداشته است. از این رو، شاهان [[یمن]] برای سرکوبی [[دشمنان]] خود از جمله [[قبایل یمنی]] یا [[معدی]]، از این قبیله سود می‌جستند<ref>جواد علی، المفصل فی تاریخ العرب قبل الاسلام، الجزء الثانی، ص۵۹۰.</ref>.		در بسیاری از کتیبه‌های یافت شده<ref>از جمله کتیبه جامه به شماره ۶۶۰ و ۶۶۵ و ریگمانس به شماره ۵۱۰ (جواد علی، المفصل فی تاریخ العرب قبل الاسلام، الجزء الثانی، ص۵۵۲) و کتیبه RY۵۱۰ (بیگولوسکایا، اعراب حدود مرزهای روم شرقی و ایران، ترجمه عنایت‌الله رضا، ص۳۳۰).</ref> در [[عربستان]] جنوبیِ پس از میلاد، از این [[قبیله]]، مکرر به نام «کدت» یاد شده است. ذکر واژه [[اعراب]] پیش از نام این قبیله نشان از آن ‌دارد که این قبیله [[بیابان‌گرد]] بوده و سکونت‌گاهی ثابت نداشته است. از این رو، شاهان [[یمن]] برای سرکوبی [[دشمنان]] خود از جمله [[قبایل یمنی]] یا [[معدی]]، از این قبیله سود می‌جستند<ref>جواد علی، المفصل فی تاریخ العرب قبل الاسلام، الجزء الثانی، ص۵۹۰.</ref>.

	کندیان تأثیر فراوانی در سیاست‌های اعراب جنوبی داشتند و [[ملوک]] [[عرب]] و [[عجم]] به آنها توجه می‌کردند<ref>عبدالعزیز سالم، تاریخ العرب قبل السلام، اسکندریه، شباب الجامعة، ۲۰۰۸ م، ج۱، ص۵۹۰.</ref>. به کندیان به جهت علاقه به [[پادشاهی]] و ملک‌داری، «کندة‌الملوک» می‌گفتند<ref>حناالفاخوری، تاریخ ادبیات زبان عربی، ترجمه عبد الحمید آیتی، تهران، بیتا، ۱۳۸۱، ص۵۵.</ref>، تا اینکه خود در [[قرن پنجم]] میلادی با [[مهاجرت]] به نجد و یمامه در شمال و مرکز ~~شبه~~ [[جزیره عربستان]]، [[دولت]] [[عربی]] [[جوانی]] را شکل دادند<ref>ر. ک: جواد علی، المفصل فی تاریخ العرب قبل الاسلام، ج ۳، ص۳۱۹.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]؛ [[اصغر منتظرالقائم\|منتظرالقائم، اصغر]]، [[نقش قبایل یمنی در حمایت از اهل بیت (کتاب)\|نقش قبایل یمنی در حمایت از اهل بیت]]، ص۹۷-۱۰۱.</ref>		کندیان تأثیر فراوانی در سیاست‌های اعراب جنوبی داشتند و [[ملوک]] [[عرب]] و [[عجم]] به آنها توجه می‌کردند<ref>عبدالعزیز سالم، تاریخ العرب قبل السلام، اسکندریه، شباب الجامعة، ۲۰۰۸ م، ج۱، ص۵۹۰.</ref>. به کندیان به جهت علاقه به [[پادشاهی]] و ملک‌داری، «کندة‌الملوک» می‌گفتند<ref>حناالفاخوری، تاریخ ادبیات زبان عربی، ترجمه عبد الحمید آیتی، تهران، بیتا، ۱۳۸۱، ص۵۵.</ref>، تا اینکه خود در [[قرن پنجم]] میلادی با [[مهاجرت]] به نجد و یمامه در شمال و مرکز [[شبه جزیره عربستان]]، [[دولت]] [[عربی]] [[جوانی]] را شکل دادند<ref>ر. ک: جواد علی، المفصل فی تاریخ العرب قبل الاسلام، ج ۳، ص۳۱۹.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]؛ [[اصغر منتظرالقائم\|منتظرالقائم، اصغر]]، [[نقش قبایل یمنی در حمایت از اهل بیت (کتاب)\|نقش قبایل یمنی در حمایت از اهل بیت]]، ص۹۷-۱۰۱.</ref>

	=== [[دولت کنده]] ===		=== [[دولت کنده]] ===
	در اواسط قرن پنجم، بخش کوچکی از [[قبیله کنده]]<ref>G.olinder al-Gaun of the Family of Akil al Murar. le Monde oriental, ۱۹۳۱, V۲۵, p۲۰۸.</ref> از جنوب [[یمن]] به شمال ~~شبه~~ [[جزیره عربستان]] عزیمت کردند و [[حکومتی]] را تأسیس کردند که در [[تاریخ]] به [[دولت]] کنده مشهور است<ref>فیلیپ حتّی، تاریخ عرب، ترجمه ابوالقاسم پاینده، چاپ سوم، (تبریز، حقیقت، ۱۳۴۴) ج ۱، ص۱۰۶.</ref>. [[حجر بن عمرو بن معاویه]] ملقب به [[آکل المرار]] بنیانگذار این دولت، پایه‌گذار حکومت قبیله‌ای شد که پیشروی و حملاتشان، عامل [[ارتباط]] گروه‌های فراوانی از [[اعراب]] ساکن نیمه بَدَوی و بَدَوی، در محدوده‌ای وسیع گردید<ref>فیلیپ حتّی، تاریخ عرب، ترجمه ابوالقاسم پاینده، چاپ سوم، (تبریز، حقیقت، ۱۳۴۴) ج ۱، ص۱۰۷.</ref>. پس از حُجر، پسرش عمرو که به جهت تلاش صرف در نگهداری قلمرو پدر و در سر نپروراندن [[اندیشه]] گسترش قلمرو خود، "مقصور" خوانده می‌شد، به [[فرمانروایی]] کنده رسید<ref>ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، بیروت، دار صادر – دار بیروت، ۱۳۵۸ق، ج۱، ص۵۱۲؛ عمر رضا کحاله، معجم‌المؤلفین، ج ۱، ص۲۳۰.</ref>. چندی بعد با کشته شدن وی، [[حارث بن عمرو]]، بزرگترین و مشهورترین [[ملوک]] کنده به [[حکومت]] رسید<ref>حسین محمد جعفری، تشیع در مسیر تاریخ، ترجمه محمد تقی آیت اللهی، بی‌جا، بی‌تا، ص۲۱.</ref>.		در اواسط قرن پنجم، بخش کوچکی از [[قبیله کنده]]<ref>G.olinder al-Gaun of the Family of Akil al Murar. le Monde oriental, ۱۹۳۱, V۲۵, p۲۰۸.</ref> از جنوب [[یمن]] به شمال [[شبه جزیره عربستان]] عزیمت کردند و [[حکومتی]] را تأسیس کردند که در [[تاریخ]] به [[دولت]] کنده مشهور است<ref>فیلیپ حتّی، تاریخ عرب، ترجمه ابوالقاسم پاینده، چاپ سوم، (تبریز، حقیقت، ۱۳۴۴) ج ۱، ص۱۰۶.</ref>. [[حجر بن عمرو بن معاویه]] ملقب به [[آکل المرار]] بنیانگذار این دولت، پایه‌گذار حکومت قبیله‌ای شد که پیشروی و حملاتشان، عامل [[ارتباط]] گروه‌های فراوانی از [[اعراب]] ساکن نیمه بَدَوی و بَدَوی، در محدوده‌ای وسیع گردید<ref>فیلیپ حتّی، تاریخ عرب، ترجمه ابوالقاسم پاینده، چاپ سوم، (تبریز، حقیقت، ۱۳۴۴) ج ۱، ص۱۰۷.</ref>. پس از حُجر، پسرش عمرو که به جهت تلاش صرف در نگهداری قلمرو پدر و در سر نپروراندن [[اندیشه]] گسترش قلمرو خود، "مقصور" خوانده می‌شد، به [[فرمانروایی]] کنده رسید<ref>ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، بیروت، دار صادر – دار بیروت، ۱۳۵۸ق، ج۱، ص۵۱۲؛ عمر رضا کحاله، معجم‌المؤلفین، ج ۱، ص۲۳۰.</ref>. چندی بعد با کشته شدن وی، [[حارث بن عمرو]]، بزرگترین و مشهورترین [[ملوک]] کنده به [[حکومت]] رسید<ref>حسین محمد جعفری، تشیع در مسیر تاریخ، ترجمه محمد تقی آیت اللهی، بی‌جا، بی‌تا، ص۲۱.</ref>.

	پس از [[مرگ]] حارث، بین فرزندانش [[سلمه]] و [[شرحبیل]] [[اختلاف]] افتاد<ref>ابوعبیده معمر بن المثنی، ایام العرب قبل الاسلام، تحقیق عادل جاسم البیانی، الجزء الثانی، ص۴۷. یعقوبی علت این اختلاف را فتنه‌انگیزی مندر می‌نویسد (ر. ک: یعقوبی، تاریخ، ج۱، ص۲۶۹).</ref>، بدین‌سان پس از [[جنگ داخلی]] [[فرزندان حارث]] و کشتاری که منذر از بازماندگان آنان به راه انداخت<ref>ابن‌شبه، تاریخ المدینة المنوره، الجزء الثانی، ص۵۴۵.</ref> [[فرمانروایی]] از آنان منقرض شد<ref>حمزة بن حسن اصفهانی، سنی ملوک الارض و الأنبیاء، ترجمه جعفر شعار، ص۱۴۸.</ref> و باقیمانده کِندیان به مساکن نخستین خود در حَضرموت بازگشتند<ref>جواد علی، المفصل فی تاریخ العرب قبل الاسلام، الجزء الثالث، ص۳۱۹ و ۳۷۸؛ ابن حبیب بغدادی، المُحَبِّر، (حیدرآباد دکن، بی‌نا، ۱۳۶۱ھ / ۱۹۴۲م) ص۳۷۰؛ ابوعبیده معمر بن المثنی، ایام العرب قبل الاسلام، تحقیق عادل جاسم البیانی، الجزء الثانی، ص۶۵؛ فیلیپ حتّی، تاریخ عرب، ترجمه ابوالقاسم پاینده، چاپ سوم، (تبریز، حقیقت، ۱۳۴۴) ج ۱، ص۱۰۷.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>		پس از [[مرگ]] حارث، بین فرزندانش [[سلمه]] و [[شرحبیل]] [[اختلاف]] افتاد<ref>ابوعبیده معمر بن المثنی، ایام العرب قبل الاسلام، تحقیق عادل جاسم البیانی، الجزء الثانی، ص۴۷. یعقوبی علت این اختلاف را فتنه‌انگیزی مندر می‌نویسد (ر. ک: یعقوبی، تاریخ، ج۱، ص۲۶۹).</ref>، بدین‌سان پس از [[جنگ داخلی]] [[فرزندان حارث]] و کشتاری که منذر از بازماندگان آنان به راه انداخت<ref>ابن‌شبه، تاریخ المدینة المنوره، الجزء الثانی، ص۵۴۵.</ref> [[فرمانروایی]] از آنان منقرض شد<ref>حمزة بن حسن اصفهانی، سنی ملوک الارض و الأنبیاء، ترجمه جعفر شعار، ص۱۴۸.</ref> و باقیمانده کِندیان به مساکن نخستین خود در حَضرموت بازگشتند<ref>جواد علی، المفصل فی تاریخ العرب قبل الاسلام، الجزء الثالث، ص۳۱۹ و ۳۷۸؛ ابن حبیب بغدادی، المُحَبِّر، (حیدرآباد دکن، بی‌نا، ۱۳۶۱ھ / ۱۹۴۲م) ص۳۷۰؛ ابوعبیده معمر بن المثنی، ایام العرب قبل الاسلام، تحقیق عادل جاسم البیانی، الجزء الثانی، ص۶۵؛ فیلیپ حتّی، تاریخ عرب، ترجمه ابوالقاسم پاینده، چاپ سوم، (تبریز، حقیقت، ۱۳۴۴) ج ۱، ص۱۰۷.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]].</ref>

Wasity: جایگزینی متن - ' ه. ق ' به 'ه‍.ق '

2022-09-18T07:27:41Z

جایگزینی متن - ' ه. ق ' به 'ه‍.ق '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۵۷
خط ۶۳:		خط ۶۳:
	کندیان در فتوحات، حضور مؤثری داشتند و در نخستین فتوحات، نقش‌های مهمی را برعهده گرفتند. [[جُبَیر بن قَشْعَم بن یزید بن اَرقَم کِندی]]<ref>ابن حجر العسقلانی، الاصابه، به کوشش عادل احمد عبدالموجود و علی محمد معوض، بیروت، دار الکتب العلمیه، ط الاولی، ۱۴۱۵، ج۱، ص۶۳۱.</ref> به همراه کندیان در [[فتح عراق]] شرکت داشت و از طرف [[عمر]]، عهده‌دار [[قضا]] در [[قادسیه]] شد<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، به کوشش علی شیری، بیروت، دار الفکر، ۱۴۱۵ ه. ق، ج۲۱، ص۴۹۶؛ ابن حجر العسقلانی، الاصابه، به کوشش عادل احمد عبدالموجود و علی محمد معوض، بیروت، دار الکتب العلمیه، ط الاولی، ۱۴۱۵، ج۱، ص۶۳۱.</ref>. [[ابن کلبی]]، <ref>هشام بن محمد ابن کلبی، نسب مَعَد والیمن الکبیر، ج۱، ص۸۳.</ref> هم، نخستین کسی بود که در [[خلافت عمر]] در عراق به کار قضا پرداخت<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الرسل و الملوک، ج۳، ص۴۸۴.</ref>. کندیان در جنگ‌های [[یرموک]] (۱۳هجری) در [[شام]]، قادسیه (۱۴ [[هجری]]) و [[مدائن]] (۱۵ هجری)، جلولا (۱۶ هجری) در عراق و [[نهاوند]] (۲۱ هجری) در [[ایران]] حضور داشتند و در [[جنگ یرموک]]، [[اشعث بن قیس]] یک چشم خود را از دست داد<ref>بلاذری، فتوح البلدان، ج۱، ص۱۶۰؛ ابن حبیب بغدادی، المُحَبِّر، (حیدرآباد دکن، بی‌نا، ۱۳۶۱ھ / ۱۹۴۲م)، ص۲۶۱.</ref>.		کندیان در فتوحات، حضور مؤثری داشتند و در نخستین فتوحات، نقش‌های مهمی را برعهده گرفتند. [[جُبَیر بن قَشْعَم بن یزید بن اَرقَم کِندی]]<ref>ابن حجر العسقلانی، الاصابه، به کوشش عادل احمد عبدالموجود و علی محمد معوض، بیروت، دار الکتب العلمیه، ط الاولی، ۱۴۱۵، ج۱، ص۶۳۱.</ref> به همراه کندیان در [[فتح عراق]] شرکت داشت و از طرف [[عمر]]، عهده‌دار [[قضا]] در [[قادسیه]] شد<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، به کوشش علی شیری، بیروت، دار الفکر، ۱۴۱۵ ه. ق، ج۲۱، ص۴۹۶؛ ابن حجر العسقلانی، الاصابه، به کوشش عادل احمد عبدالموجود و علی محمد معوض، بیروت، دار الکتب العلمیه، ط الاولی، ۱۴۱۵، ج۱، ص۶۳۱.</ref>. [[ابن کلبی]]، <ref>هشام بن محمد ابن کلبی، نسب مَعَد والیمن الکبیر، ج۱، ص۸۳.</ref> هم، نخستین کسی بود که در [[خلافت عمر]] در عراق به کار قضا پرداخت<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الرسل و الملوک، ج۳، ص۴۸۴.</ref>. کندیان در جنگ‌های [[یرموک]] (۱۳هجری) در [[شام]]، قادسیه (۱۴ [[هجری]]) و [[مدائن]] (۱۵ هجری)، جلولا (۱۶ هجری) در عراق و [[نهاوند]] (۲۱ هجری) در [[ایران]] حضور داشتند و در [[جنگ یرموک]]، [[اشعث بن قیس]] یک چشم خود را از دست داد<ref>بلاذری، فتوح البلدان، ج۱، ص۱۶۰؛ ابن حبیب بغدادی، المُحَبِّر، (حیدرآباد دکن، بی‌نا، ۱۳۶۱ھ / ۱۹۴۲م)، ص۲۶۱.</ref>.

	همچنین، در دوره [[عثمان]]، [[آذربایجان]] به وسیله کندیان به [[فرماندهی]] [[اشعث]]، دوباره فتح شد و اشعث با اهالی آنجا [[مصالحه]] کرد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۲، ص۴۰۱-۴۰۳.</ref>. در دوره [[خلافت]] [[سه خلیفه نخست]]، اشعث بن قیس به جهت [[نفوذ]] در بین کندیان و همراهی با [[خلفا]]، مدیریت‌های مختلفی را بر عهده گرفت. عثمان در سال ~~۳۴ ه~~. ق اشعث را [[حاکم]] آذربایجان کرد<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الرسل و الملوک، ج۴، ص۳۳۰.</ref> هنگامی که [[امیرمؤمنان]] [[حضرت علی]] به [[خلافت]] رسید، او را از [[حکومت]] [[آذربایجان]] [[عزل]] کرد و از او خواست به [[کوفه]] برگردد و اموالی را که از [[بیت المال]] برداشته بود به بیت المال باز گرداند<ref>ابن مزاحم المنقری، وقعة صفین، به کوشش عبدالسلام، قم، مکتبة النجفی، ۱۴۰۴ ه. ق، ص۲۰-۲۱؛ یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۲۰۰.</ref>.		همچنین، در دوره [[عثمان]]، [[آذربایجان]] به وسیله کندیان به [[فرماندهی]] [[اشعث]]، دوباره فتح شد و اشعث با اهالی آنجا [[مصالحه]] کرد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۲، ص۴۰۱-۴۰۳.</ref>. در دوره [[خلافت]] [[سه خلیفه نخست]]، اشعث بن قیس به جهت [[نفوذ]] در بین کندیان و همراهی با [[خلفا]]، مدیریت‌های مختلفی را بر عهده گرفت. عثمان در سال ۳۴ه‍.ق اشعث را [[حاکم]] آذربایجان کرد<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الرسل و الملوک، ج۴، ص۳۳۰.</ref> هنگامی که [[امیرمؤمنان]] [[حضرت علی]] به [[خلافت]] رسید، او را از [[حکومت]] [[آذربایجان]] [[عزل]] کرد و از او خواست به [[کوفه]] برگردد و اموالی را که از [[بیت المال]] برداشته بود به بیت المال باز گرداند<ref>ابن مزاحم المنقری، وقعة صفین، به کوشش عبدالسلام، قم، مکتبة النجفی، ۱۴۰۴ ه. ق، ص۲۰-۲۱؛ یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۲۰۰.</ref>.

	[[اِمرؤالقَیس بن عابِس کِنْدی]] [[شاعر]]<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۱، ص۱۹۴.</ref> از تیره بنومعاویة بن کنده نیز از افراد تأثیر گذار کنده بود<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۱، ص۴۲۹.</ref> که از او با عبارت "کان الرجل الصالح" یاد می‌‌شود.<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۱، ص۴۲۸.</ref> وی در جریان [[ارتداد]]، بر [[دین اسلام]] [[ثابت قدم]] ماند <ref>ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ج۱، ص۴۲۹.</ref> و قومش را به [[ثبات]] در [[اسلام]] فراخواند.<ref>ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ج۱، ص۲۶۳.</ref> او با [[اشعث بن قیس]] که [[مرتد]] شده بود، برخورد کرد. همچنین در [[فتح]] نُجیر در [[یمن]] شرکت کرد و عمویش را به [[جرم]] ارتداد به [[قتل]] رساند<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۱، ص۱۹۴.</ref>.		[[اِمرؤالقَیس بن عابِس کِنْدی]] [[شاعر]]<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۱، ص۱۹۴.</ref> از تیره بنومعاویة بن کنده نیز از افراد تأثیر گذار کنده بود<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۱، ص۴۲۹.</ref> که از او با عبارت "کان الرجل الصالح" یاد می‌‌شود.<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۱، ص۴۲۸.</ref> وی در جریان [[ارتداد]]، بر [[دین اسلام]] [[ثابت قدم]] ماند <ref>ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ج۱، ص۴۲۹.</ref> و قومش را به [[ثبات]] در [[اسلام]] فراخواند.<ref>ابن‌حزم، جمهرة انساب العرب، ج۱، ص۲۶۳.</ref> او با [[اشعث بن قیس]] که [[مرتد]] شده بود، برخورد کرد. همچنین در [[فتح]] نُجیر در [[یمن]] شرکت کرد و عمویش را به [[جرم]] ارتداد به [[قتل]] رساند<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۱، ص۱۹۴.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - ' لیکن ' به ' لکن '

2022-08-28T14:40:42Z

جایگزینی متن - ' لیکن ' به ' لکن '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۱۰
خط ۴۳:		خط ۴۳:

	=== [[اسلام]] کنده ===		=== [[اسلام]] کنده ===
	[[دین اسلام]] در [[روزگار]] [[قیس بن معدیکرب]] در [[مکه]] [[ظهور]] کرد<ref>حمزة بن حسن اصفهانی، سنی ملوک الارض و الأنبیاء، ترجمه جعفر شعار، ص۱۴۸.</ref>. مقارن با ظهور اسلام، بیشتر مخلاف‌های حضرموت در کنترل [[سیاسی]] کندیان بود به گونه‌ای که آنان، دیگر گروه‌های قبیله‌ای در [[کشور]] را به [[مبارزه]] می‌طلبیدند<ref>Abdal-Muhsin Mad, aj M-al- Mad,aj, the yemeh in Early Isam ۹-۲۳۳ a Poltical history, P۶.</ref>. [[پیامبر اکرم]] {{صل}} پس از [[مبعوث]] شدن به [[مقام رسالت]] در [[مراسم حج]] [[سال دهم بعثت]]، اسلام را به حُجاج کندی عرضه داشتند ~~لیکن~~ آنان با وجود [[شناختی]] که از حضرت داشتند از پذیرش این [[دعوت]] سر باز زدند<ref>ابن هشام، السیره النبویة، تحقیق مصطفی سقا و دیگران، بیروت، دار احیاء التراث العربی،. بی‌تا، ج۲، ص۶۶.</ref>، تا اینکه پس از [[هجرت]] [[مسلمین]] به [[مدینه]] و گسترش شعاع اسلام در [[جزیرة العرب]]، [[قبایل عرب]] از مناطق مختلف شبه جزیره گروه گروه به [[خدمت]] [[رسول خدا]] {{صل}} می‌رسیدند و [[مسلمان]] می‌شدند. در این [[زمان]]، شصت نفر از کندیان از شاخه [[معاویة الاکرمین]] از جمله چهار نفر از بزرگان [[بنی عمرو بن معاویه]] به نام‌های مِخوَس، مشرح، جَمد و أَبضَعه در [[سال دهم هجری]] در حالی که خود را با تبختر و [[غرور]] خاصی آراسته بودند، [[خدمت]] حضرت رسیدند و [[مسلمان]] شدند<ref>ابن‌شبه، تاریخ المدینة المنوره، الجزء الثانی، ص۵۴۲؛ ابن‌هشام، السیرة النبویه، القسم الثانی، ص۵۸۵.</ref>. بر اساس گزارشات [[تاریخی]]، [[نمایندگان]] [[قبیله]] صدف نیز که تعدادشان را بیش از ده نفر برشمرده‌اند به [[مدینه]] رفتند و ضمن [[دیدار]] با [[رسول خدا]] {{صل}} از ایشان سؤالاتی پرسیدند و حضرت بدان‌ها پاسخ فرمود<ref>ابن‌سعد، الطبقات الکبری، المجلد الأول، ص۳۲۹.</ref>.<ref>منتظرالقائم، اصغر، نقش قبایل یمنی در حمایت از اهل بیت، ص۱۰۴.</ref>		[[دین اسلام]] در [[روزگار]] [[قیس بن معدیکرب]] در [[مکه]] [[ظهور]] کرد<ref>حمزة بن حسن اصفهانی، سنی ملوک الارض و الأنبیاء، ترجمه جعفر شعار، ص۱۴۸.</ref>. مقارن با ظهور اسلام، بیشتر مخلاف‌های حضرموت در کنترل [[سیاسی]] کندیان بود به گونه‌ای که آنان، دیگر گروه‌های قبیله‌ای در [[کشور]] را به [[مبارزه]] می‌طلبیدند<ref>Abdal-Muhsin Mad, aj M-al- Mad,aj, the yemeh in Early Isam ۹-۲۳۳ a Poltical history, P۶.</ref>. [[پیامبر اکرم]] {{صل}} پس از [[مبعوث]] شدن به [[مقام رسالت]] در [[مراسم حج]] [[سال دهم بعثت]]، اسلام را به حُجاج کندی عرضه داشتند لکن آنان با وجود [[شناختی]] که از حضرت داشتند از پذیرش این [[دعوت]] سر باز زدند<ref>ابن هشام، السیره النبویة، تحقیق مصطفی سقا و دیگران، بیروت، دار احیاء التراث العربی،. بی‌تا، ج۲، ص۶۶.</ref>، تا اینکه پس از [[هجرت]] [[مسلمین]] به [[مدینه]] و گسترش شعاع اسلام در [[جزیرة العرب]]، [[قبایل عرب]] از مناطق مختلف شبه جزیره گروه گروه به [[خدمت]] [[رسول خدا]] {{صل}} می‌رسیدند و [[مسلمان]] می‌شدند. در این [[زمان]]، شصت نفر از کندیان از شاخه [[معاویة الاکرمین]] از جمله چهار نفر از بزرگان [[بنی عمرو بن معاویه]] به نام‌های مِخوَس، مشرح، جَمد و أَبضَعه در [[سال دهم هجری]] در حالی که خود را با تبختر و [[غرور]] خاصی آراسته بودند، [[خدمت]] حضرت رسیدند و [[مسلمان]] شدند<ref>ابن‌شبه، تاریخ المدینة المنوره، الجزء الثانی، ص۵۴۲؛ ابن‌هشام، السیرة النبویه، القسم الثانی، ص۵۸۵.</ref>. بر اساس گزارشات [[تاریخی]]، [[نمایندگان]] [[قبیله]] صدف نیز که تعدادشان را بیش از ده نفر برشمرده‌اند به [[مدینه]] رفتند و ضمن [[دیدار]] با [[رسول خدا]] {{صل}} از ایشان سؤالاتی پرسیدند و حضرت بدان‌ها پاسخ فرمود<ref>ابن‌سعد، الطبقات الکبری، المجلد الأول، ص۳۲۹.</ref>.<ref>منتظرالقائم، اصغر، نقش قبایل یمنی در حمایت از اهل بیت، ص۱۰۴.</ref>

	گزارشی از [[سفر]] سیزده تن از نمایندگان تجیب در [[سال نهم هجری]] به مدینه در حالی که [[زکات]] [[اموال]] خود را نیز همراه داشتند، در دست است. نقل است که آنان سپس به [[سرزمین]] خود بازگشتند و در [[مراسم حج]] سال دهم هجری در مِنی به حضور [[نبی اکرم]] {{صل}} رسیدند<ref>ابن‌سعد، الطبقات الکبری، المجلد الأول، ص۳۲۳.</ref>. در پی این [[وفود]]، برخی از کندیان به تدریج به مدینه رفتند و بعدها گروهی از آنان در [[کوفه]] و [[مکه]] ساکن شدند<ref>ابن اثیر؛ اسد الغابه فی معرفة الصحابه، بیروت، دار الفکر، ۱۴۰۹، ج۷، ص۳۶.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]؛ [[اصغر منتظرالقائم\|منتظرالقائم، اصغر]]، [[نقش قبایل یمنی در حمایت از اهل بیت (کتاب)\|نقش قبایل یمنی در حمایت از اهل بیت]]، ص۱۰۴ ـ ۱۰۵.</ref>		گزارشی از [[سفر]] سیزده تن از نمایندگان تجیب در [[سال نهم هجری]] به مدینه در حالی که [[زکات]] [[اموال]] خود را نیز همراه داشتند، در دست است. نقل است که آنان سپس به [[سرزمین]] خود بازگشتند و در [[مراسم حج]] سال دهم هجری در مِنی به حضور [[نبی اکرم]] {{صل}} رسیدند<ref>ابن‌سعد، الطبقات الکبری، المجلد الأول، ص۳۲۳.</ref>. در پی این [[وفود]]، برخی از کندیان به تدریج به مدینه رفتند و بعدها گروهی از آنان در [[کوفه]] و [[مکه]] ساکن شدند<ref>ابن اثیر؛ اسد الغابه فی معرفة الصحابه، بیروت، دار الفکر، ۱۴۰۹، ج۷، ص۳۶.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]؛ [[اصغر منتظرالقائم\|منتظرالقائم، اصغر]]، [[نقش قبایل یمنی در حمایت از اهل بیت (کتاب)\|نقش قبایل یمنی در حمایت از اهل بیت]]، ص۱۰۴ ـ ۱۰۵.</ref>

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T10:08:44Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۳۸
خط ۶۱:		خط ۶۱:
	== کندیان و نقش آنان در وقایع و حوادث بزرگ [[عراق]] و دیگر [[بلاد اسلامی]] ==		== کندیان و نقش آنان در وقایع و حوادث بزرگ [[عراق]] و دیگر [[بلاد اسلامی]] ==
	=== نقش کندیان در جریان فتوحات ===		=== نقش کندیان در جریان فتوحات ===
	کندیان در فتوحات، حضور مؤثری داشتند و در نخستین فتوحات، نقش‌های مهمی را برعهده گرفتند. [[جُبَیر بن قَشْعَم بن یزید بن اَرقَم کِندی]]<ref>ابن حجر العسقلانی، الاصابه، به کوشش عادل احمد عبدالموجود و علی محمد معوض، بیروت، دار الکتب العلمیه، ط الاولی، ۱۴۱۵، ج۱، ص۶۳۱.</ref> به همراه کندیان در [[فتح عراق]] شرکت داشت و از طرف [[عمر]]، عهده‌دار [[قضا]] در [[قادسیه]] شد<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، به کوشش علی شیری، بیروت، دار الفکر، ۱۴۱۵ ه. ~~ق،ج۲۱،~~ ص۴۹۶؛ ابن حجر العسقلانی، الاصابه، به کوشش عادل احمد عبدالموجود و علی محمد معوض، بیروت، دار الکتب العلمیه، ط الاولی، ۱۴۱۵، ج۱، ص۶۳۱.</ref>. [[ابن کلبی]]، <ref>هشام بن محمد ابن کلبی، نسب مَعَد والیمن الکبیر، ج۱، ص۸۳.</ref> هم، نخستین کسی بود که در [[خلافت عمر]] در عراق به کار قضا پرداخت<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الرسل و الملوک، ج۳، ص۴۸۴.</ref>. کندیان در جنگ‌های [[یرموک]] (۱۳هجری) در [[شام]]، قادسیه (۱۴ [[هجری]]) و [[مدائن]] (۱۵ هجری)، جلولا (۱۶ هجری) در عراق و [[نهاوند]] (۲۱ هجری) در [[ایران]] حضور داشتند و در [[جنگ یرموک]]، [[اشعث بن قیس]] یک چشم خود را از دست داد<ref>بلاذری، فتوح البلدان، ج۱، ص۱۶۰؛ ابن حبیب بغدادی، المُحَبِّر، (حیدرآباد دکن، بی‌نا، ۱۳۶۱ھ / ۱۹۴۲م)، ص۲۶۱.</ref>.		کندیان در فتوحات، حضور مؤثری داشتند و در نخستین فتوحات، نقش‌های مهمی را برعهده گرفتند. [[جُبَیر بن قَشْعَم بن یزید بن اَرقَم کِندی]]<ref>ابن حجر العسقلانی، الاصابه، به کوشش عادل احمد عبدالموجود و علی محمد معوض، بیروت، دار الکتب العلمیه، ط الاولی، ۱۴۱۵، ج۱، ص۶۳۱.</ref> به همراه کندیان در [[فتح عراق]] شرکت داشت و از طرف [[عمر]]، عهده‌دار [[قضا]] در [[قادسیه]] شد<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، به کوشش علی شیری، بیروت، دار الفکر، ۱۴۱۵ ه. ق، ج۲۱، ص۴۹۶؛ ابن حجر العسقلانی، الاصابه، به کوشش عادل احمد عبدالموجود و علی محمد معوض، بیروت، دار الکتب العلمیه، ط الاولی، ۱۴۱۵، ج۱، ص۶۳۱.</ref>. [[ابن کلبی]]، <ref>هشام بن محمد ابن کلبی، نسب مَعَد والیمن الکبیر، ج۱، ص۸۳.</ref> هم، نخستین کسی بود که در [[خلافت عمر]] در عراق به کار قضا پرداخت<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الرسل و الملوک، ج۳، ص۴۸۴.</ref>. کندیان در جنگ‌های [[یرموک]] (۱۳هجری) در [[شام]]، قادسیه (۱۴ [[هجری]]) و [[مدائن]] (۱۵ هجری)، جلولا (۱۶ هجری) در عراق و [[نهاوند]] (۲۱ هجری) در [[ایران]] حضور داشتند و در [[جنگ یرموک]]، [[اشعث بن قیس]] یک چشم خود را از دست داد<ref>بلاذری، فتوح البلدان، ج۱، ص۱۶۰؛ ابن حبیب بغدادی، المُحَبِّر، (حیدرآباد دکن، بی‌نا، ۱۳۶۱ھ / ۱۹۴۲م)، ص۲۶۱.</ref>.

	همچنین، در دوره [[عثمان]]، [[آذربایجان]] به وسیله کندیان به [[فرماندهی]] [[اشعث]]، دوباره فتح شد و اشعث با اهالی آنجا [[مصالحه]] کرد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۲، ص۴۰۱-۴۰۳.</ref>. در دوره [[خلافت]] [[سه خلیفه نخست]]، اشعث بن قیس به جهت [[نفوذ]] در بین کندیان و همراهی با [[خلفا]]، مدیریت‌های مختلفی را بر عهده گرفت. عثمان در سال ۳۴ ه. ق اشعث را [[حاکم]] آذربایجان کرد<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الرسل و الملوک، ج۴، ص۳۳۰.</ref> هنگامی که [[امیرمؤمنان]] [[حضرت علی]] به [[خلافت]] رسید، او را از [[حکومت]] [[آذربایجان]] [[عزل]] کرد و از او خواست به [[کوفه]] برگردد و اموالی را که از [[بیت المال]] برداشته بود به بیت المال باز گرداند<ref>ابن مزاحم المنقری، وقعة صفین، به کوشش عبدالسلام، قم، مکتبة النجفی، ۱۴۰۴ ه. ق، ص۲۰-۲۱؛ یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۲۰۰.</ref>.		همچنین، در دوره [[عثمان]]، [[آذربایجان]] به وسیله کندیان به [[فرماندهی]] [[اشعث]]، دوباره فتح شد و اشعث با اهالی آنجا [[مصالحه]] کرد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۲، ص۴۰۱-۴۰۳.</ref>. در دوره [[خلافت]] [[سه خلیفه نخست]]، اشعث بن قیس به جهت [[نفوذ]] در بین کندیان و همراهی با [[خلفا]]، مدیریت‌های مختلفی را بر عهده گرفت. عثمان در سال ۳۴ ه. ق اشعث را [[حاکم]] آذربایجان کرد<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الرسل و الملوک، ج۴، ص۳۳۰.</ref> هنگامی که [[امیرمؤمنان]] [[حضرت علی]] به [[خلافت]] رسید، او را از [[حکومت]] [[آذربایجان]] [[عزل]] کرد و از او خواست به [[کوفه]] برگردد و اموالی را که از [[بیت المال]] برداشته بود به بیت المال باز گرداند<ref>ابن مزاحم المنقری، وقعة صفین، به کوشش عبدالسلام، قم، مکتبة النجفی، ۱۴۰۴ ه. ق، ص۲۰-۲۱؛ یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۲۰۰.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T09:39:42Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T23:43:11Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۳:۱۳
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = قبایل		\| موضوع مرتبط = قبایل
خط ۹۰:		خط ۸۹:
	{{قبایل عرب}}		{{قبایل عرب}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:قبیله‌های عرب]]		[[رده:قبیله‌های عرب]]