کودکی پیامبر خاتم در تاریخ اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۲۱ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۲۶

2022-11-21T09:26:23Z

Wasity: جایگزینی متن - 'ابن شهر آشوب' به 'ابن‌شهرآشوب'

2022-11-07T19:59:15Z

جایگزینی متن - 'ابن شهر آشوب' به 'ابن‌شهرآشوب'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۲۹
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	حلیمه پس از دو سال [[مراقبت]] از رسول خدا{{صل}} او را به خانواده‌اش باز گرداند. عموم [[مورخان]] سبب برگرداندن محمد را به خاندانش، داستان برساخته [[شق صدر]] و شکافته شدن سینه او دانسته‌اند، اما [[عبدالمطلب]] از [[ترس]] وبای شایع شده در [[مکه]]، او را نزد حلیمه باز گرداند و حلیمه نیز به دلیل برکاتی که از وی دیده بود، با کمال [[خوشحالی]] او را پذیرفت. حلیمه درباره باز گرداندن رسول خدا{{صل}} گوید: بعد از تمام شدن دو سال، با [[کودک]] [[آمنه]] نزد او آمدیم و چون خیر و برکتی از او دیده بودیم، با آمنه سخن گفتیم و [[اصرار]] کردیم یک سال دیگر نزد ما بماند تا از وبای مکه [[حفظ]] شود<ref>طبری، تاریخ، ج۲، ص۱۵۹.</ref>.		حلیمه پس از دو سال [[مراقبت]] از رسول خدا{{صل}} او را به خانواده‌اش باز گرداند. عموم [[مورخان]] سبب برگرداندن محمد را به خاندانش، داستان برساخته [[شق صدر]] و شکافته شدن سینه او دانسته‌اند، اما [[عبدالمطلب]] از [[ترس]] وبای شایع شده در [[مکه]]، او را نزد حلیمه باز گرداند و حلیمه نیز به دلیل برکاتی که از وی دیده بود، با کمال [[خوشحالی]] او را پذیرفت. حلیمه درباره باز گرداندن رسول خدا{{صل}} گوید: بعد از تمام شدن دو سال، با [[کودک]] [[آمنه]] نزد او آمدیم و چون خیر و برکتی از او دیده بودیم، با آمنه سخن گفتیم و [[اصرار]] کردیم یک سال دیگر نزد ما بماند تا از وبای مکه [[حفظ]] شود<ref>طبری، تاریخ، ج۲، ص۱۵۹.</ref>.
	رسول خدا{{صل}} تقریباً مدت چهار سال گذشته از ولادت خود را در [[خانه]] [[حلیمه سعدیه]] و دور از [[خویشان]] خود بود و سال پنجم بعد از [[عام الفیل]]، حلیمه او را نزد مادرش [[آمنه]] آورد<ref>ابن حبیب، محبر، ص۱۰؛ بلاذری، انساب، ج۱، ص۱۰۲؛ یعقوبی، تاریخ، ج۲، ص۱۰.</ref>. حلیمه در وصف [[رسول خدا]]{{صل}} در مدتی که نزد آنان بوده گوید: محمد به کودکانی که [[بازی]] می‌کردند نگاه می‌کرد، اما از آنان دوری می‌نمود<ref>ابن عساکر، تاریخ دمشق، ج۳، ص۴۷۴.</ref>. از او هرگز کارهایی که از دیگر [[کودکان]] سر می‌زد، ندیدم. او بسیار تمیز بود و عریان بودن بدنش را [[دوست]] نداشت. هنگامی که زبان به سخن می‌گشود، سخنان [[نیکو]] می‌گفت. [[صدقه]] نمی‌خورد و اگر با [[حیوانی]] [[بدرفتاری]] می‌شد، با دست کشیدن بر آن [[حیوان]]، [[آرامش]] می‌کرد<ref>ابن شاذان، الفضائل، ص۲۹؛ کراجکی، کنز الفوائد، ص۷۲؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۱۵، ص۳۴۷.</ref>.		رسول خدا{{صل}} تقریباً مدت چهار سال گذشته از ولادت خود را در [[خانه]] [[حلیمه سعدیه]] و دور از [[خویشان]] خود بود و سال پنجم بعد از [[عام الفیل]]، حلیمه او را نزد مادرش [[آمنه]] آورد<ref>ابن حبیب، محبر، ص۱۰؛ بلاذری، انساب، ج۱، ص۱۰۲؛ یعقوبی، تاریخ، ج۲، ص۱۰.</ref>. حلیمه در وصف [[رسول خدا]]{{صل}} در مدتی که نزد آنان بوده گوید: محمد به کودکانی که [[بازی]] می‌کردند نگاه می‌کرد، اما از آنان دوری می‌نمود<ref>ابن عساکر، تاریخ دمشق، ج۳، ص۴۷۴.</ref>. از او هرگز کارهایی که از دیگر [[کودکان]] سر می‌زد، ندیدم. او بسیار تمیز بود و عریان بودن بدنش را [[دوست]] نداشت. هنگامی که زبان به سخن می‌گشود، سخنان [[نیکو]] می‌گفت. [[صدقه]] نمی‌خورد و اگر با [[حیوانی]] [[بدرفتاری]] می‌شد، با دست کشیدن بر آن [[حیوان]]، [[آرامش]] می‌کرد<ref>ابن شاذان، الفضائل، ص۲۹؛ کراجکی، کنز الفوائد، ص۷۲؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۱۵، ص۳۴۷.</ref>.
	حلیمه پیش از رسول خدا{{صل}} [[حمزه]]، [[ابوسلمه مخزومی]] و [[ابوسفیان بن حارث]] را شیر داد<ref>~~ابن شهر آشوب،~~ مناقب، ج۱، ص۱۴۹.</ref>. البته گفته‌اند نخستین زنی که چند روزی رسول خدا{{صل}} را شیر داد، ثُویبه [[کنیز]] [[ابولهب]] بود<ref>ابن سید الناس، عیون الاثر، ج۱، ص۱۰۷؛ شامی، سبل الهدی و الرشاد، ج۱، ص۳۸۷.</ref>، ده دایه برای رسول خدا{{صل}} شمرده و دهمین آنها را حلیمه دانسته است، اما برخی از محققان با استناد به اختلافاتی که در محتوای نقل‌های [[تاریخی]] وجود دارد، در شیر دادن [[ثویبه]] به رسول خدا{{صل}} تردید کرده‌اند<ref>جعفر مرتضی عاملی، الصحیح من سیرة نبی الاعظم، ج۲، ص۷۳.</ref>.		حلیمه پیش از رسول خدا{{صل}} [[حمزه]]، [[ابوسلمه مخزومی]] و [[ابوسفیان بن حارث]] را شیر داد<ref>ابن‌شهرآشوب، مناقب، ج۱، ص۱۴۹.</ref>. البته گفته‌اند نخستین زنی که چند روزی رسول خدا{{صل}} را شیر داد، ثُویبه [[کنیز]] [[ابولهب]] بود<ref>ابن سید الناس، عیون الاثر، ج۱، ص۱۰۷؛ شامی، سبل الهدی و الرشاد، ج۱، ص۳۸۷.</ref>، ده دایه برای رسول خدا{{صل}} شمرده و دهمین آنها را حلیمه دانسته است، اما برخی از محققان با استناد به اختلافاتی که در محتوای نقل‌های [[تاریخی]] وجود دارد، در شیر دادن [[ثویبه]] به رسول خدا{{صل}} تردید کرده‌اند<ref>جعفر مرتضی عاملی، الصحیح من سیرة نبی الاعظم، ج۲، ص۷۳.</ref>.
	[[شق صدر]] یا [[شکافتن سینه]]: از داستان‌های برساخته [[دوران کودکی]] رسول خدا{{صل}}، در صحرای [[بنی سعد]] است که نخستین بار [[ابن اسحاق]]<ref>ابن هشام، السیرة النبویة، ج۱، ص۱۷۶.</ref> این قصه را با سند {{متن حدیث\|عَنْ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ‌}} نقل کرده است.		[[شق صدر]] یا [[شکافتن سینه]]: از داستان‌های برساخته [[دوران کودکی]] رسول خدا{{صل}}، در صحرای [[بنی سعد]] است که نخستین بار [[ابن اسحاق]]<ref>ابن هشام، السیرة النبویة، ج۱، ص۱۷۶.</ref> این قصه را با سند {{متن حدیث\|عَنْ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ‌}} نقل کرده است.

Jaafari در ‏۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۱۰

2022-11-07T09:10:46Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۴۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = پیامبر خاتم		\| موضوع مرتبط = پیامبر خاتم
	\| عنوان مدخل = کودکی پیامبر خاتم		\| عنوان مدخل = [[کودکی پیامبر خاتم]]
	\| مداخل مرتبط = [[کودکی پیامبر خاتم در تاریخ اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[کودکی پیامبر خاتم در تاریخ اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = پیامبر خاتم | عنوان مدخل = کودکی پیامبر خاتم | مداخل مرتبط = کودکی پیامبر خاتم در تاریخ اسلامی | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== هنگامی که خبر تولد رسول خدا{{صل}} به عبدالمطلب رسید، از این ولادت بسیار خوشحال گشت. کودک ر...» ایجاد کرد

2022-11-07T09:08:42Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = پیامبر خاتم | عنوان مدخل = کودکی پیامبر خاتم | مداخل مرتبط = کودکی پیامبر خاتم در تاریخ اسلامی | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== هنگامی که خبر تولد رسول خدا{{صل}} به عبدالمطلب رسید، از این ولادت بسیار خوشحال گشت. کودک ر...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = پیامبر خاتم
| عنوان مدخل = کودکی پیامبر خاتم
| مداخل مرتبط = [[کودکی پیامبر خاتم در تاریخ اسلامی]]
| پرسش مرتبط =
}}

==مقدمه==
هنگامی که خبر [[تولد]] [[رسول خدا]]{{صل}} به [[عبدالمطلب]] رسید، از این ولادت بسیار خوشحال گشت. [[کودک]] را در پارچه پیچید و او را داخل [[کعبه]] برد و در اشعاری [[خدا]] را [[حمد]] کرد و [[سلامت]] او را از [[شر]] [[ستمکاران]] و [[حسودان]] خواست<ref>بلاذری، انساب الأشراف، ج۱، ص۸۹.</ref>.
عبدالمطلب [[روز]] هفتم ولادت فرزند [[آمنه]]{{صل}} برای او [[عقیقه]] کرد و نام او را محمد نهاد. از او سؤال شد که چرا او را به اسم اجدادش نام ننهادی و او را محمد نام گذاشتی؟ گفت: خواستم او در [[آسمان]] و [[زمین]] [[ستوده]] شود<ref>سیوطی، تنویر الحوالک، ص۷۲۷.</ref>.
بر پایه گزارش‌های [[تاریخی]]، [[عادت]] و [[رسوم]] بزرگان و اشراف [[عرب پیش از اسلام]] چنان بود که [[فرزندان]] خود را از شیرخواری به بیابان‌های اطراف [[مکه]] می‌فرستادند، تا از نظر جسمی سالم بمانند، در هوای [[آزاد]] [[رشد]] کنند، در گفتار [[فصیح]] شوند و از قریحه‌ای سالم بهره برند. رسول خدا{{صل}} نیز از این [[سنت]] نیکوی [[عرب]] بهره‌مند شد<ref>ابن عساکر، تاریخ دمشق، ج۳۳، ص۸۸؛ مقریزی، امتاع الاسماع، ج۱، ص۱۲.</ref> و عبدالمطلب، که در پی دایه‌ای بود تا آن [[حضرت]] را شیر دهد، حلیمه دختر ذؤیب را یافت<ref>ابن هشام، سیرة النبویة، ج۱، ص۱۶۹؛ طبری، تاریخ الأمم و الملوک، ج۲، ص۱۵۸؛ شامی، سبل الهدی، ج۱، ص۳۸۷.</ref> که همراه شوی خویش به مکه آمده بود تا نوزادی را برای شیر دادن نزد خود ببرد<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۸۹؛ طبری، تاریخ الأمم و الملوک، ج۲، ص۱۵۸.</ref>. عبدالمطلب حلیمه را فراخواند و به او تصریح کرد: من جد این کودک و جای [[پدر]] او هستم<ref>مجلسی، بحارالأنوار، ج۱۵، ص۳۷۳.</ref> اگر خواستی او را شیر دهی، به تو می‌سپارمش و مزد تو را نیز عهده‌دار می‌شوم<ref>مجلسی، بحارالأنوار، ج۱۵، ص۳۷۳.</ref>.

حلیمه، محمد را به صحرا نزد [[قبیله]] خود [[بنی سعد]] برد<ref>بلاذری، انساب الاشراف، ج۱، ص۱۰۳.</ref>. هنگامی که آمنه محمد را تحویل حلیمه می‌داد، ضمن برشمردن [[حوادث خارق‌العاده]] هنگام ولادت رسول خدا{{صل}} گفت: به من خبر داده‌اند که او بعد از سه شبانه [[روز]] در [[خانه]] [[ابوذؤیب]] شیر خواهد خورد. حلیمه گفت: کُنْیه شُوی من ابوذؤیب است و [[آمنه]] از این خبر بسیار مسرور شد<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۸۹-۹۰؛ همچنین ر.ک: ابن هشام، السیرة النبویة، ج۱، ص۱۷۱.</ref>.
[[ابن شاذان قمی]] (م ۲۶۰)<ref>ابن شاذان، الفضائل، ص۲۶ و ۲۸.</ref> گوید: [[زنان]] زیادی از [[بنی هاشم]] خواستند محمد را شیر دهند، ولی محمد پستان هیچ یک از آنان را نپذیرفت مانند [[حضرت موسی]] که [[خداوند]] درباره او فرمود: {{متن قرآن|وَحَرَّمْنَا عَلَيْهِ الْمَرَاضِعَ...}}<ref>«و پیش از آن، (پستان) دایگان را از او بازداشتیم.».. سوره قصص، آیه ۱۲.</ref>. [[عبدالمطلب]] از [[پدر]] حلیمه خواست، دخترش، محمد را شیر دهد. پدر حلیمه گفت: کدام دخترم؟ عبدالمطلب گفت: هر کدام عاقل‌تر و باحیاتر است. پدر حلیمه گفت: حلیمه از نظر [[عقل]]، کامل‌تر و از نظر [[فهم]]، بهتر است و زبانی [[فصیح]] و [[قلبی]] [[مهربان]] دارد و راست‌گوست. پدر حلیمه خبر تقاضای عبدالمطلب را برای دایگی محمد به حلیمه رساند. حلیمه بسیار شادمان شد و خود را همراه همسرش به [[مکه]] رساند و [[پیامبر]] را به صحرا برد. [[قبیله]] [[بنی سعد]] که [[تهیدست]] بودند، به [[برکت]] وجود [[رسول خدا]]{{صل}} از نعمت‌های فراوانی برخوردار شدند. حلیمه و شوهرش درباره حضور رسول خدا{{صل}} و [[برکات]] وجود آن [[حضرت]] در قبیله بنی سعد، داستان‌هایی را نقل کرده‌اند. زیاد شدن شیر در سینه [[حلیمه سعدیه]]، سرعت و قوت گرفتن مرکب [[ضعیف]] حلیمه<ref>برای نمونه ر.ک: ابن جوزی، المنتظم، ج۲، ص۲۶۱؛ بیهقی، دلائل النبوه، ج۲، ص۵.</ref>، برخورداری از [[نعمت]] [[باران]] و سرسبز شدن صحرای بنی سعد و نیز زیاد شدن شیر گوسفندان و شترها، از برکات وجود رسول خدا{{صل}} در صحرای بنی سعد شمرده شده است<ref>ابن شاذان، الفضائل، ص۲۷؛ ابن سعد، الطبقات، ج۱، ص۱۱۱؛ کراجکی، کنز الفوائد، ص۷۲؛ ابن اثیر، اسد الغابه، ج۱، ص۱۴؛ ابن حجر، فتح، ج۶، ص۶۴۲.</ref>.
و حلیمه در این باره گفته است: زمین‌های ما خشک بود، ولی وقتی با محمد به [[قبیله]] خود بازگشتیم، گوسفندان ما از صحرا [[سیر]] باز می‌گشتند و از آنها شیر می‌دوشیدیم. همه [[آرزو]] می‌کردند [[یتیمی]] مانند یتیمی که نصیب ما شده است، نصیب آنان شود. [[خداوند]] به [[برکت]] او [[فقر]] و [[بلا]] را از ما دور داشت و خیر و برکت را در میان ما جاری ساخت<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۱۱۱؛ یعقوبی، تاریخ، ج۲، ص۱۰؛ ابویعلی موصلی، مسند، ج۱۳، ص۹۳؛ طبرانی، المعجم الکبیر، ج۲۴، ص۲۱۴؛ ابن حجر، فتح، ج۶، ص۴۲۶.</ref> و به این ترتیب، [[بنی سعد]] برکت وجود [[شریف]] آن [[حضرت]] را در مورد خود و اموالشان [[مشاهده]] کردند<ref>یعقوبی، تاریخ، ج۲، ص۱۰.</ref>.

سرانجام [[حسادت]] برخی از [[خاندان‌ها]] به وجود [[رسول خدا]]{{صل}} در نزد بنی سعد، موجب شد رسول خدا{{صل}} به خانواده‌اش باز گردانده شود؛ در حالی که حلیمه به هیچ وجه نمی‌خواست او را از خود جدا سازد. شوهر حلیمه به همسرش گفت: به [[خدا]] [[سوگند]] حسادت [[خاندان]] فلان و فلان به ما، برای بهره‌مندی‌مان از [[برکات]] بزرگ [[خداوند متعال]] به واسطه وجود محمد است<ref>طبری، تاریخ، ج۲، ص۱۵۹؛ شامی، سبل الهدی، ج۱، ص۳۹۰.</ref>.
حلیمه پس از دو سال [[مراقبت]] از رسول خدا{{صل}} او را به خانواده‌اش باز گرداند. عموم [[مورخان]] سبب برگرداندن محمد را به خاندانش، داستان برساخته [[شق صدر]] و شکافته شدن سینه او دانسته‌اند، اما [[عبدالمطلب]] از [[ترس]] وبای شایع شده در [[مکه]]، او را نزد حلیمه باز گرداند و حلیمه نیز به دلیل برکاتی که از وی دیده بود، با کمال [[خوشحالی]] او را پذیرفت. حلیمه درباره باز گرداندن رسول خدا{{صل}} گوید: بعد از تمام شدن دو سال، با [[کودک]] [[آمنه]] نزد او آمدیم و چون خیر و برکتی از او دیده بودیم، با آمنه سخن گفتیم و [[اصرار]] کردیم یک سال دیگر نزد ما بماند تا از وبای مکه [[حفظ]] شود<ref>طبری، تاریخ، ج۲، ص۱۵۹.</ref>.
رسول خدا{{صل}} تقریباً مدت چهار سال گذشته از ولادت خود را در [[خانه]] [[حلیمه سعدیه]] و دور از [[خویشان]] خود بود و سال پنجم بعد از [[عام الفیل]]، حلیمه او را نزد مادرش [[آمنه]] آورد<ref>ابن حبیب، محبر، ص۱۰؛ بلاذری، انساب، ج۱، ص۱۰۲؛ یعقوبی، تاریخ، ج۲، ص۱۰.</ref>. حلیمه در وصف [[رسول خدا]]{{صل}} در مدتی که نزد آنان بوده گوید: محمد به کودکانی که [[بازی]] می‌کردند نگاه می‌کرد، اما از آنان دوری می‌نمود<ref>ابن عساکر، تاریخ دمشق، ج۳، ص۴۷۴.</ref>. از او هرگز کارهایی که از دیگر [[کودکان]] سر می‌زد، ندیدم. او بسیار تمیز بود و عریان بودن بدنش را [[دوست]] نداشت. هنگامی که زبان به سخن می‌گشود، سخنان [[نیکو]] می‌گفت. [[صدقه]] نمی‌خورد و اگر با [[حیوانی]] [[بدرفتاری]] می‌شد، با دست کشیدن بر آن [[حیوان]]، [[آرامش]] می‌کرد<ref>ابن شاذان، الفضائل، ص۲۹؛ کراجکی، کنز الفوائد، ص۷۲؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۱۵، ص۳۴۷.</ref>.
حلیمه پیش از رسول خدا{{صل}} [[حمزه]]، [[ابوسلمه مخزومی]] و [[ابوسفیان بن حارث]] را شیر داد<ref>ابن شهر آشوب، مناقب، ج۱، ص۱۴۹.</ref>. البته گفته‌اند نخستین زنی که چند روزی رسول خدا{{صل}} را شیر داد، ثُویبه [[کنیز]] [[ابولهب]] بود<ref>ابن سید الناس، عیون الاثر، ج۱، ص۱۰۷؛ شامی، سبل الهدی و الرشاد، ج۱، ص۳۸۷.</ref>، ده دایه برای رسول خدا{{صل}} شمرده و دهمین آنها را حلیمه دانسته است، اما برخی از محققان با استناد به اختلافاتی که در محتوای نقل‌های [[تاریخی]] وجود دارد، در شیر دادن [[ثویبه]] به رسول خدا{{صل}} تردید کرده‌اند<ref>جعفر مرتضی عاملی، الصحیح من سیرة نبی الاعظم، ج۲، ص۷۳.</ref>.
[[شق صدر]] یا [[شکافتن سینه]]: از داستان‌های برساخته [[دوران کودکی]] رسول خدا{{صل}}، در صحرای [[بنی سعد]] است که نخستین بار [[ابن اسحاق]]<ref>ابن هشام، السیرة النبویة، ج۱، ص۱۷۶.</ref> این قصه را با سند {{متن حدیث|عَنْ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ‌}} نقل کرده است.

ماجرای شق صدر چنان است که گفته شده در یکی از روزها که [[پیامبر]] با [[برادران]] رضاعی خود در صحرای بنی سعد به چرانیدن گوسفندان [[قبیله]] مشغول بود، دو مرد که [[جامه]] سفید به تن داشتند، از [[آسمان]] به [[زمین]] آمدند و محمد را گرفتند و بر زمین خوابانیدند و شکمش را شکافتند. سپس دست‌های خود را داخل شکم او کردند و غده [[شر]] را بیرون آوردند. سپس [[قلب]] [[حضرت]] را شستشو دادند و در جای خود نهادند و شکمش را دوختند و به [[آسمان]] بازگشتند<ref>ابن هشام، السیرة النبویة، ج۱، ص۱۷۴- ۱۷۶.</ref>.
این ماجرا در کتاب‌های [[تاریخی]] و [[روایی]] [[اهل سنت]]، به طرق مختلف و با مضمون‌های متضاد و با [[اسناد]] مرفوع<ref>گزارشی است که از وسط یا آخر آن، یک راوی یا بیشتر افتاده است.</ref> یا مجهول<ref>حدیث مجهول حدیثی است که یک یا چند راوی آن ناشناخته است.</ref> نقل شده است<ref>ر.ک: ابن حبان، صحیح، ج۱۴، ص۲۴۹؛ بیهقی، دلائل النبوه، ج۲، ص۶؛ شامی، سبل الهدی و الرشاد، ج۲، ص۸۲ و ۸۶؛ عامری، بهجة المحافل، ج۱، ص۴۳؛ ذهبی، تاریخ الاسلام، ج۲، ص۴۹؛ ابن حجر، فتح الباری، ج۱، ص۳۸۹.</ref>، اما اهل سنت به دلیل وجود این [[روایات]] در کتاب‌های [[صحیح بخاری]] و [[صحیح مسلم]]<ref>صدوق، کتاب توحید، ح۶۹۶۳.</ref> آنها را صحیح دانسته‌اند. برخی گفته‌اند [[شق صدر]] بین چهار تا پنج مرتبه تکرار شده است<ref>شامی، سبل الهدی و الرشاد، ج۲، ص۸۲؛ ابن حبان، صحیح، ج۱۴، ص۲۴۹.</ref> در [[سیره]] [[ابن هشام]] نیز دو [[روایت]] درباره شق صدر وجود دارد که به دو طریق ذکر شده است که هر دو طریق از حیث سند<ref>نیشابوری، صحیح مسلم، کتاب الصلاة، ح۳۳۶؛ کتاب الایمان، ح۲۳۷.</ref>، اعتباری ندارد؛ زیرا یکی از طرق آن {{متن حدیث|عَنْ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ‌}} است و در طریق دیگر آن، [[جهم بن ابی جهم]] قرار گرفته که به گفته [[ذهبی]]، شناخته شده نیست<ref>ذهبی، میزان، ج۱، ص۴۲۶.</ref> و در تمام [[تاریخ]] [[طبری]] که بیش از بیست هزار [[راوی]] دارد، اسم او تنها یک بار آن هم در همین [[قصه]] شق صدر آمده است<ref>طبری، تاریخ، ج۲، ص۱۵۸.</ref>. دیگر منابع نیز این قصه را یا از کتاب‌های [[صحاح]] اهل سنت یا از سیره ابن هشام نقل کرده‌اند.
[[جعفر مرتضی عاملی]]<ref>جعفر مرتضی عاملی، الصحیح من سیرة نبی الاعظم، ج۲، ص۸۳.</ref>، ضمن اقامه هشت دلیل در [[باطل]] بودن [[شق صدر]]، آبشخور و ریشه این قصه را از [[قصص]] [[جاهلی]] دانسته و شبیه این داستان را درباره اُمیة بن صلت از [[ابوالفرج اصفهانی]]<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۴، ص۱۲۷.</ref> نقل کرده است<ref>ابوریه، اضواء علی السنه المحمدیه، ص۱۸۹.</ref>، داستان [[شکافتن سینه]] [[پیامبر]] را برگرفته از القائات [[مسیحیت]] می‌داند و می‌گوید: [[مسیحیان]] با این داستان بر آن‌اند که بگویند به غیر از [[حضرت مسیح]]، همه [[فرزندان آدم]] را [[شیطان]] در هنگام ولادت، لمس کرده است. به همین دلیل، [[پیامبر اسلام]] نیز در معرض [[خطا]] و [[اشتباه]] بوده؛ وگرنه لازم نبود بهره شیطان با جراحی از [[قلب]] او جدا شود. البته [[آشفتگی]] مضمون و [[سستی]] متن [[روایات]] شق صدر و بالاخره [[ثقه]] نبودن بسیاری از [[راویان]] آن، نشان از [[تحریف]] و ساخته شدن آن دارد.<ref>[[رمضان محمدی|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام ج۱ (کتاب)|تاریخ اسلام]]، ج۱، ص ۴۴.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM010504.jpg|22px]] [[رمضان محمدی|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام ج۱ (کتاب)|'''تاریخ اسلام ج۱''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}