گریه در کلام اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* شبهه وهابیان در گریه بر مصیبت معصومان {{عم}} */

2023-08-03T13:07:25Z

شبهه وهابیان در گریه بر مصیبت معصومان {{عم}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۳۷
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	# گریه پیامبر{{صل}} بر مادرش: پیامبر{{صل}} [[قبر]] مادرش [[آمنه]] را [[زیارت]] کرد و در آنجا گریست، کسانی که در اطراف بودند نیز با [[گریه]] حضرت گریستند<ref>المصنف، ج۳، ص۵۷۲؛ المستدرک علی الصحیحین، ج۲، ص۳۳۶.</ref>.		# گریه پیامبر{{صل}} بر مادرش: پیامبر{{صل}} [[قبر]] مادرش [[آمنه]] را [[زیارت]] کرد و در آنجا گریست، کسانی که در اطراف بودند نیز با [[گریه]] حضرت گریستند<ref>المصنف، ج۳، ص۵۷۲؛ المستدرک علی الصحیحین، ج۲، ص۳۳۶.</ref>.
	# گریه پیامبر{{صل}} بر بسیاری از [[اصحاب]] و یارانش، از جمله: گریه‌اش بر [[عثمان بن مظعون]]<ref>سنن الترمذی، ج‌۲، ص۲۲۹؛ المستدرک علی الصحیحین، ج۱، ص۳۶۱.</ref> و [[سعد بن ربیع]]<ref>المغازی، ج۱، ص۳۳۰؛ إمتاع الأسماع، ج‌۱۳، ص۲۶۹.</ref>.		# گریه پیامبر{{صل}} بر بسیاری از [[اصحاب]] و یارانش، از جمله: گریه‌اش بر [[عثمان بن مظعون]]<ref>سنن الترمذی، ج‌۲، ص۲۲۹؛ المستدرک علی الصحیحین، ج۱، ص۳۶۱.</ref> و [[سعد بن ربیع]]<ref>المغازی، ج۱، ص۳۳۰؛ إمتاع الأسماع، ج‌۱۳، ص۲۶۹.</ref>.
	# [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} پس از شنیدن خبر [[شهادت مالک اشتر]] فرمود: «سزاوار است که [[گریه‌کنندگان]] بر مثل [[مالک اشتر]] گریه کنند»<ref>سیر أعلام النبلاء، ج۴، ص۳۴.</ref>.		# [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} پس از شنیدن خبر [[شهادت مالک اشتر]] فرمود: «سزاوار است که گریه‌کنندگان بر مثل [[مالک اشتر]] گریه کنند»<ref>سیر أعلام النبلاء، ج۴، ص۳۴.</ref>.

	حال سؤال این است آیا از نگاه [[وهابیان]]، [[پیامبر]]{{صل}} نمی‌دانست که گریه او، باعث [[عذاب]] این عزیزان از دست رفته می‌شود؟!		حال سؤال این است آیا از نگاه [[وهابیان]]، [[پیامبر]]{{صل}} نمی‌دانست که گریه او، باعث [[عذاب]] این عزیزان از دست رفته می‌شود؟!

Bahmani در ‏۳ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۰۶

2023-08-03T13:06:57Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۳ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۰۳

2023-08-03T13:03:08Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۳۳
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = گریه		\| موضوع مرتبط = گریه
	\| عنوان مدخل = گریه		\| عنوان مدخل = گریه
	\| مداخل مرتبط = ~~[[گریه در حدیث]] -~~ [[گریه در کلام اسلامی]] - [[گریه در معارف و سیره حسینی]]		\| مداخل مرتبط = [[گریه در کلام اسلامی]] - [[گریه در معارف و سیره حسینی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

	==شبهه وهابیان در گریه بر مصیبت معصومان {{عم}}==		== شبهه وهابیان در گریه بر مصیبت معصومان {{عم}} ==
	وهابیان ادعا می‌کنند: [[شیعیان]]، [[ملت]] [[اشک]] و گریه‌اند. در فراق از دست رفتگان خویش می‌گریند درحالی‌که در [[حدیث]] آمده است: {{متن حدیث\|إِنَّ الْمَيِّتَ لَيُعَذَّبُ بِبُكَاءِ أَهْلِهِ‌}}؛ «شخص مرده به سبب [[گریه]] نزدیکانش [[عذاب]] می‌شود»<ref>صحیح البخاری، ج‌۲، ص۸۰؛ صحیح مسلم، ج‌۳، ص۴۱.</ref>.		وهابیان ادعا می‌کنند: [[شیعیان]]، [[ملت]] [[اشک]] و گریه‌اند. در فراق از دست رفتگان خویش می‌گریند درحالی‌که در [[حدیث]] آمده است: {{متن حدیث\|إِنَّ الْمَيِّتَ لَيُعَذَّبُ بِبُكَاءِ أَهْلِهِ‌}}؛ «شخص مرده به سبب [[گریه]] نزدیکانش [[عذاب]] می‌شود»<ref>صحیح البخاری، ج‌۲، ص۸۰؛ صحیح مسلم، ج‌۳، ص۴۱.</ref>.

	===پاسخ===		=== پاسخ ===
	برای پاسخ، به چند نکته اشاره می‌شود:		برای پاسخ، به چند نکته اشاره می‌شود:

	'''نکته نخست''': [[گریه]] بر فقدان عزیزان از مظاهر [[رحمت الهی]] است که [[خداوند]] آن را در [[سرشت]] [[انسان‌ها]] قرار داده است؛ از این رو، گریه در [[مصیبت‌ها]] باعث [[تخلیه]] [[روانی]] [[انسان]] شده، [[عقده]] درونی را خالی می‌سازد و از انفجار [[آدمی]] جلوگیری می‌کند. گریه، [[روح]] را سبک می‌سازد و [[تحمل]] [[مصیبت]] را بر انسان آسان می‌کند.		'''نکته نخست''': [[گریه]] بر فقدان عزیزان از مظاهر [[رحمت الهی]] است که [[خداوند]] آن را در [[سرشت]] [[انسان‌ها]] قرار داده است؛ از این رو، گریه در [[مصیبت‌ها]] باعث [[تخلیه]] [[روانی]] [[انسان]] شده، [[عقده]] درونی را خالی می‌سازد و از انفجار [[آدمی]] جلوگیری می‌کند. گریه، [[روح]] را سبک می‌سازد و [[تحمل]] [[مصیبت]] را بر انسان آسان می‌کند.

	کسانی که درون ریز هستند و در مقابل‌فشار مصیبت، از گریه خودداری می‌کنند، در معرض آسیب‌های سنگینی قرار دارند. آنان از [[عمر]] کمتری برخوردارند. براساس نقل [[ابوداود]] و ابن‌ماجه، هنگامی که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} در [[مرگ]] یکی از دخترانش گریست، [[عباده بن صامت]] از علت آن پرسید، [[پیامبراکرم]]{{صل}} فرمود: «گریه، رحمتی است که خداوند در نهاد [[فرزندان آدم]] قرار داده است، خداوند فقط بر [[بندگان]] [[عطوف]] خود رحم خواهد کرد»<ref>سنن ابی داود، ج۲، ص۶۴.</ref>.		کسانی که درون ریز هستند و در مقابل‌فشار مصیبت، از گریه خودداری می‌کنند، در معرض آسیب‌های سنگینی قرار دارند. آنان از [[عمر]] کمتری برخوردارند. براساس نقل [[ابوداود]] و ابن‌ماجه، هنگامی که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} در [[مرگ]] یکی از دخترانش گریست، [[عباده بن صامت]] از علت آن پرسید، [[پیامبراکرم]]{{صل}} فرمود: «گریه، رحمتی است که خداوند در نهاد [[فرزندان آدم]] قرار داده است، خداوند فقط بر [[بندگان]] [[عطوف]] خود رحم خواهد کرد»<ref>سنن ابی داود، ج۲، ص۶۴.</ref>.
	[[قرآن]] نیز به نوعی، بر اصل گریه انسان در فقدان عزیزانش صحه گذاشته است. [[قرآن کریم]] درباره تعدادی از [[قوم بنی‌اسرائیل]] که با [[نفرین]] [[حضرت موسی]]{{ع}} به [[هلاکت]] رسیدند، می‌فرماید: {{متن قرآن\|فَمَا بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّمَاءُ وَالْأَرْضُ}}<ref>«آنگاه، نه آسمان بر آنان گریست و نه زمین و نه مهلت یافتند» سوره دخان، آیه ۲۹.</ref>.
	از این [[آیه]] استفاده می‌شود که اصل [[گریستن]] بر اموات، امر مجاز و طبیعی است؛ ولی اینها چون هلاک شدند، [[لیاقت]] و شأنیت این را از دست دادند.

	'''نکته دوم''': کسی که با [[تمسک]] به یک یا بخشی از [[روایات]]، [[حکم]] به غیرمشروع بودن گریستن می‌کند، باید توجه داشته باشد که اگر بنا شد حکمی صادر شود، لازم است تمام روایات آن باب، تجمیع گردد و در صورت [[تعارض]]، بین [[روایات متعارض]] جمع گردد؛ در غیر این صورت نمی‌توان به [[راحتی]]، [[حکم شرعی]] را [[استنباط]] کرد.		[[قرآن]] نیز به نوعی، بر اصل گریه انسان در فقدان عزیزانش صحه گذاشته است. [[قرآن کریم]] درباره تعدادی از [[قوم بنی‌اسرائیل]] که با [[نفرین]] [[حضرت موسی]]{{ع}} به [[هلاکت]] رسیدند، می‌فرماید: {{متن قرآن\|فَمَا بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّمَاءُ وَالْأَرْضُ}}<ref>«آنگاه، نه آسمان بر آنان گریست و نه زمین و نه مهلت یافتند» سوره دخان، آیه ۲۹.</ref>. از این [[آیه]] استفاده می‌شود که اصل [[گریستن]] بر اموات، امر مجاز و طبیعی است؛ ولی اینها چون هلاک شدند، [[لیاقت]] و شأنیت این را از دست دادند.
	اگر فرضا چنین روایتی آمده باشد که {{متن حدیث\|إِنَّ الْمَيِّتَ لَيُعَذَّبُ بِبُكَاءِ أَهْلِهِ‌}}؛ میت به گریه بستگانش [[عذاب]] می‌شود» باید بقیه روایات باب را نیز مورد ملاحظه و مداقه قرار داد.
			'''نکته دوم''': کسی که با [[تمسک]] به یک یا بخشی از [[روایات]]، [[حکم]] به غیرمشروع بودن گریستن می‌کند، باید توجه داشته باشد که اگر بنا شد حکمی صادر شود، لازم است تمام روایات آن باب، تجمیع گردد و در صورت [[تعارض]]، بین [[روایات متعارض]] جمع گردد؛ در غیر این صورت نمی‌توان به [[راحتی]]، [[حکم شرعی]] را [[استنباط]] کرد. اگر فرضا چنین روایتی آمده باشد که {{متن حدیث\|إِنَّ الْمَيِّتَ لَيُعَذَّبُ بِبُكَاءِ أَهْلِهِ‌}}؛ میت به گریه بستگانش [[عذاب]] می‌شود» باید بقیه روایات باب را نیز مورد ملاحظه و مداقه قرار داد.

	با گذر اجمالی در [[منابع روایی]]، به ده‌ها [[حدیث]] دیگر برخورد می‌کنیم که به روشنی گویای این [[حقیقت]] است که [[پیامبر]]{{صل}} و یارانش بر [[مردگان]] می‌گریستند، حتی دیگران را بدین عمل [[ترغیب]] می‌کردند. در ادامه به چند نمونه اشاره می‌شود:		با گذر اجمالی در [[منابع روایی]]، به ده‌ها [[حدیث]] دیگر برخورد می‌کنیم که به روشنی گویای این [[حقیقت]] است که [[پیامبر]]{{صل}} و یارانش بر [[مردگان]] می‌گریستند، حتی دیگران را بدین عمل [[ترغیب]] می‌کردند. در ادامه به چند نمونه اشاره می‌شود:
	# [[گریه پیامبر]]{{صل}} در [[مرگ]] فرزندش ابراهیم: برابر گزارش‌های [[تاریخی]] آن حضرت در مرگ ابراهیم گریست و هنگامی که از آن حضرت درباره [[گریه]] بر فرزندش سؤال شد فرمود: «چشم گریان است و [[قلب]] سوزان؛ ولی چیزی را که موجب [[خشم خدا]] باشد نمی‌گویم»<ref>صحیح البخاری، ج‌۲، ص۸۵: {{متن حدیث\|عن أنس مالك قال: دخلنا مع رسول الله{{صل}} على أبي سيف القين و كان ظئرا لإبراهيم فأخذ رسول الله{{صل}} إبراهيم فقبله وشمه، ثم دخلنا عليه بعد ذلك و إبراهيم يجود بنفسه فجعلت عينا رسول الله تذرفان، فقال له عبد الرحمان بن عوف: وأنت يا رسول الله؟! فقال: يا ابن عوف! إنها رحمة، ثم أتبعها بأخرى فقال{{صل}}: إن العين تدمع والقلب يحزن ولا نقول إلا ما يرضي ربنا وإنا بفراقك يا إبراهيم لمحزونون}}.</ref>.		# [[گریه پیامبر]]{{صل}} در [[مرگ]] فرزندش ابراهیم: برابر گزارش‌های [[تاریخی]] آن حضرت در مرگ ابراهیم گریست و هنگامی که از آن حضرت درباره [[گریه]] بر فرزندش سؤال شد فرمود: «چشم گریان است و [[قلب]] سوزان؛ ولی چیزی را که موجب [[خشم خدا]] باشد نمی‌گویم»<ref>صحیح البخاری، ج‌۲، ص۸۵: {{متن حدیث\|عن أنس مالك قال: دخلنا مع رسول الله{{صل}} على أبي سيف القين و كان ظئرا لإبراهيم فأخذ رسول الله{{صل}} إبراهيم فقبله وشمه، ثم دخلنا عليه بعد ذلك و إبراهيم يجود بنفسه فجعلت عينا رسول الله تذرفان، فقال له عبد الرحمان بن عوف: وأنت يا رسول الله؟! فقال: يا ابن عوف! إنها رحمة، ثم أتبعها بأخرى فقال{{صل}}: إن العين تدمع والقلب يحزن ولا نقول إلا ما يرضي ربنا وإنا بفراقك يا إبراهيم لمحزونون}}.</ref>.
خط ۲۷:		خط ۲۸:
	# [[گریه پیامبر]]{{صل}} بر بسیاری از [[اصحاب]] و یارانش، از جمله: گریه‌اش بر [[عثمان بن مظعون]]<ref>سنن الترمذی، ج‌۲، ص۲۲۹؛ المستدرک علی الصحیحین، ج۱، ص۳۶۱.</ref> و [[سعد بن ربیع]]<ref>المغازی، ج۱، ص۳۳۰؛ إمتاع الأسماع، ج‌۱۳، ص۲۶۹.</ref>.		# [[گریه پیامبر]]{{صل}} بر بسیاری از [[اصحاب]] و یارانش، از جمله: گریه‌اش بر [[عثمان بن مظعون]]<ref>سنن الترمذی، ج‌۲، ص۲۲۹؛ المستدرک علی الصحیحین، ج۱، ص۳۶۱.</ref> و [[سعد بن ربیع]]<ref>المغازی، ج۱، ص۳۳۰؛ إمتاع الأسماع، ج‌۱۳، ص۲۶۹.</ref>.
	# [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} پس از شنیدن خبر [[شهادت مالک اشتر]] فرمود: «سزاوار است که [[گریه‌کنندگان]] بر مثل [[مالک اشتر]] گریه کنند»<ref>سیر أعلام النبلاء، ج۴، ص۳۴.</ref>.		# [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} پس از شنیدن خبر [[شهادت مالک اشتر]] فرمود: «سزاوار است که [[گریه‌کنندگان]] بر مثل [[مالک اشتر]] گریه کنند»<ref>سیر أعلام النبلاء، ج۴، ص۳۴.</ref>.

	حال سؤال این است آیا از نگاه [[وهابیان]]، [[پیامبر]]{{صل}} نمی‌دانست که گریه او، باعث [[عذاب]] این عزیزان از دست رفته می‌شود؟!		حال سؤال این است آیا از نگاه [[وهابیان]]، [[پیامبر]]{{صل}} نمی‌دانست که گریه او، باعث [[عذاب]] این عزیزان از دست رفته می‌شود؟!

خط ۳۷:		خط ۳۹:

	۳. از [[احادیث]] باب استفاده می‌شود که حدیث فوق به صورت تقطیع شده نقل شده است و الا اصل [[حدیث]] چنین است: [[ابن‌عباس]] می‌گوید: هنگامی‌که [[عمر]] درگذشت، آن حدیث را نزد [[عایشه]] نقل کردند، عایشه گفت: [[خدا]] عمر را [[رحمت]] کند، به خدا [[سوگند]]! [[پیامبر]]{{صل}} چنین سخنی نفرمود، بلکه فرمود: [[خداوند]] [[عذاب]] [[کافر]] را به خاطر [[گریه]] بستگانش بر وی زیاد می‌کند، برای شما همین کافی است که [[قرآن]] فرمود: {{متن قرآن\|وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَى}}<ref>«بگو: آیا جز خداوند پروردگاری بجویم حال آنکه او پروردگار هر چیز است و هیچ کس کاری (زشت) جز به زیان خویش نمی‌کند و هیچ باربرداری بار (گناه) دیگری را بر نمی‌دارد سپس بازگشتتان به سوی پروردگارتان است آنگاه شما را به آنچه در آن اختلاف می‌ورزیدید آگاه می‌گردا» سوره انعام، آیه ۱۶۴.</ref>؛ [[ابن‌عمر]] که در آنجا حضور داشت، چیزی نگفت<ref>صحیح مسلم، ج۳، ص۴۴؛ المصنف، ج۳، ص۵۵۵.</ref>.		۳. از [[احادیث]] باب استفاده می‌شود که حدیث فوق به صورت تقطیع شده نقل شده است و الا اصل [[حدیث]] چنین است: [[ابن‌عباس]] می‌گوید: هنگامی‌که [[عمر]] درگذشت، آن حدیث را نزد [[عایشه]] نقل کردند، عایشه گفت: [[خدا]] عمر را [[رحمت]] کند، به خدا [[سوگند]]! [[پیامبر]]{{صل}} چنین سخنی نفرمود، بلکه فرمود: [[خداوند]] [[عذاب]] [[کافر]] را به خاطر [[گریه]] بستگانش بر وی زیاد می‌کند، برای شما همین کافی است که [[قرآن]] فرمود: {{متن قرآن\|وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَى}}<ref>«بگو: آیا جز خداوند پروردگاری بجویم حال آنکه او پروردگار هر چیز است و هیچ کس کاری (زشت) جز به زیان خویش نمی‌کند و هیچ باربرداری بار (گناه) دیگری را بر نمی‌دارد سپس بازگشتتان به سوی پروردگارتان است آنگاه شما را به آنچه در آن اختلاف می‌ورزیدید آگاه می‌گردا» سوره انعام، آیه ۱۶۴.</ref>؛ [[ابن‌عمر]] که در آنجا حضور داشت، چیزی نگفت<ref>صحیح مسلم، ج۳، ص۴۴؛ المصنف، ج۳، ص۵۵۵.</ref>.

	در روایتی دیگر از عایشه نقل شده است که به وی گفتند: [[ابن عمر]] از [[رسول‌خدا]]{{صل}} [[روایت]] کرده است که فرمود: {{متن حدیث\|إِنَّ الْمَيِّتَ لَيُعَذَّبُ بِبُكَاءِ أَهْلِهِ‌}}، عایشه گفت: خدا [[ابوعبدالرحمان]] را ببخشاید، او [[دروغ]] نگفته؛ ولی فراموش کرده یا [[اشتباه]] کرده است، در اصل [[رسول خدا]] از کنار [[قبر]] زنی [[یهودی]] می‌گذشت، [[مشاهده]] کرد که بستگانش برای او می‌گریند. حضرت فرمود: «آنها برای میت گریه می‌کنند، درحالی‌که میت در قبرش [به خاطر [[اعمال]] خودش] به عذاب افتاده است»<ref>صحیح مسلم، ج۳، ص۴۵؛ سنن الترمذی، ج۲، ص۲۳۶. در صحیح مسلم آمده است: {{متن حدیث\|عن هشام بن عروة عن أبيه قال: ذكر عند عايشة قول ابن عمر: الميت يعذب ببكاء أهله عليه، فقالت: رحم الله أبا عبد الرحمان، سمع شيئا فلم يحفظه إنما مرت على رسول الله{{صل}} جنازة يهودي وهم يبكون عليه، فقال: أنتم تبكون وإنه ليعذب}}.</ref>.		در روایتی دیگر از عایشه نقل شده است که به وی گفتند: [[ابن عمر]] از [[رسول‌خدا]]{{صل}} [[روایت]] کرده است که فرمود: {{متن حدیث\|إِنَّ الْمَيِّتَ لَيُعَذَّبُ بِبُكَاءِ أَهْلِهِ‌}}، عایشه گفت: خدا [[ابوعبدالرحمان]] را ببخشاید، او [[دروغ]] نگفته؛ ولی فراموش کرده یا [[اشتباه]] کرده است، در اصل [[رسول خدا]] از کنار [[قبر]] زنی [[یهودی]] می‌گذشت، [[مشاهده]] کرد که بستگانش برای او می‌گریند. حضرت فرمود: «آنها برای میت گریه می‌کنند، درحالی‌که میت در قبرش [به خاطر [[اعمال]] خودش] به عذاب افتاده است»<ref>صحیح مسلم، ج۳، ص۴۵؛ سنن الترمذی، ج۲، ص۲۳۶. در صحیح مسلم آمده است: {{متن حدیث\|عن هشام بن عروة عن أبيه قال: ذكر عند عايشة قول ابن عمر: الميت يعذب ببكاء أهله عليه، فقالت: رحم الله أبا عبد الرحمان، سمع شيئا فلم يحفظه إنما مرت على رسول الله{{صل}} جنازة يهودي وهم يبكون عليه، فقال: أنتم تبكون وإنه ليعذب}}.</ref>.

	نتیجه آن‌که، از این [[روایات]] استفاده می‌شود که منظور از روایت این است که میت به خاطر [[اعمال]] خودش عذاب می‌شود نه به خاطر گریه بستگانش؛ بنابراین، این روایت ارتباطی با مدّعای [[وهابیان]] در منع از [[گریستن]] بر اموات ندارد.		نتیجه آن‌که، از این [[روایات]] استفاده می‌شود که منظور از روایت این است که میت به خاطر [[اعمال]] خودش عذاب می‌شود نه به خاطر گریه بستگانش؛ بنابراین، این روایت ارتباطی با مدّعای [[وهابیان]] در منع از [[گریستن]] بر اموات ندارد.

	۴. به فرض اگر چنین [[حدیثی]] با همین متن رسیده باشد، احتمالات دیگری در توجیه این [[حدیث]] قابل طرح است، از جمله: منظور از [[عذاب]] شدن میت به خاطر [[گریه]] بستگانش، این است که میت با شنیدن صدای گریه بستگان، ناراحت می‌شود، در واقع از باب [[دلسوزی]] بر بازماندگانش ناراحت می‌شود نه آن‌که توسط [[فرشتگان]] عذاب، مورد [[اذیت]] قرار می‌گیرد.		۴. به فرض اگر چنین [[حدیثی]] با همین متن رسیده باشد، احتمالات دیگری در توجیه این [[حدیث]] قابل طرح است، از جمله: منظور از [[عذاب]] شدن میت به خاطر [[گریه]] بستگانش، این است که میت با شنیدن صدای گریه بستگان، ناراحت می‌شود، در واقع از باب [[دلسوزی]] بر بازماندگانش ناراحت می‌شود نه آن‌که توسط [[فرشتگان]] عذاب، مورد [[اذیت]] قرار می‌گیرد.

	گریه بر اموات، امری طبیعی است و در نهاد [[آدمی]] قرار دارد. در [[شرع]] مقدس‌اسلام نیز هیچ‌گونه منعی بر آن نرسیده است، بلکه به عکس [[پیامبر]]{{صل}} شخصا در [[مرگ]] تعدادی از بستگان و اصحابش گریست.<ref>[[مهدی رستم‌نژاد\|رستم‌نژاد، مهدی]]، [[پاسخ به شبهات وهابیان علیه شیعه (کتاب)\|پاسخ به شبهات وهابیان علیه شیعه]] ص ۵۶۱.</ref>.		گریه بر اموات، امری طبیعی است و در نهاد [[آدمی]] قرار دارد. در [[شرع]] مقدس‌اسلام نیز هیچ‌گونه منعی بر آن نرسیده است، بلکه به عکس [[پیامبر]]{{صل}} شخصا در [[مرگ]] تعدادی از بستگان و اصحابش گریست<ref>[[مهدی رستم‌نژاد\|رستم‌نژاد، مهدی]]، [[پاسخ به شبهات وهابیان علیه شیعه (کتاب)\|پاسخ به شبهات وهابیان علیه شیعه]]، ص ۵۶۱.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۵۱:		خط ۵۵:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

			[[رده:عزاداری]]

Jaafari: جایگزینی متن - 'شبهه وهبیان' به 'شبهه وهابیان'

2023-06-26T08:37:42Z

جایگزینی متن - 'شبهه وهبیان' به 'شبهه وهابیان'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۰۷
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	==شبهه ~~وهبیان~~ در گریه بر مصیبت معصومان {{عم}}==		==شبهه وهابیان در گریه بر مصیبت معصومان {{عم}}==
	وهابیان ادعا می‌کنند: [[شیعیان]]، [[ملت]] [[اشک]] و گریه‌اند. در فراق از دست رفتگان خویش می‌گریند درحالی‌که در [[حدیث]] آمده است: {{متن حدیث\|إِنَّ الْمَيِّتَ لَيُعَذَّبُ بِبُكَاءِ أَهْلِهِ‌}}؛ «شخص مرده به سبب [[گریه]] نزدیکانش [[عذاب]] می‌شود»<ref>صحیح البخاری، ج‌۲، ص۸۰؛ صحیح مسلم، ج‌۳، ص۴۱.</ref>.		وهابیان ادعا می‌کنند: [[شیعیان]]، [[ملت]] [[اشک]] و گریه‌اند. در فراق از دست رفتگان خویش می‌گریند درحالی‌که در [[حدیث]] آمده است: {{متن حدیث\|إِنَّ الْمَيِّتَ لَيُعَذَّبُ بِبُكَاءِ أَهْلِهِ‌}}؛ «شخص مرده به سبب [[گریه]] نزدیکانش [[عذاب]] می‌شود»<ref>صحیح البخاری، ج‌۲، ص۸۰؛ صحیح مسلم، ج‌۳، ص۴۱.</ref>.

Wasity: /* شبهه وهبیان در گریه */

2023-06-26T07:26:11Z

شبهه وهبیان در گریه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۵۶
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	==شبهه وهبیان در گریه==		==شبهه وهبیان در گریه بر مصیبت معصومان {{عم}}==
	وهابیان ادعا می‌کنند: [[شیعیان]]، [[ملت]] [[اشک]] و گریه‌اند. در فراق از دست رفتگان خویش می‌گریند درحالی‌که در [[حدیث]] آمده است: {{متن حدیث\|إِنَّ الْمَيِّتَ لَيُعَذَّبُ بِبُكَاءِ أَهْلِهِ‌}}؛ «شخص مرده به سبب [[گریه]] نزدیکانش [[عذاب]] می‌شود»<ref>صحیح البخاری، ج‌۲، ص۸۰؛ صحیح مسلم، ج‌۳، ص۴۱.</ref>.		وهابیان ادعا می‌کنند: [[شیعیان]]، [[ملت]] [[اشک]] و گریه‌اند. در فراق از دست رفتگان خویش می‌گریند درحالی‌که در [[حدیث]] آمده است: {{متن حدیث\|إِنَّ الْمَيِّتَ لَيُعَذَّبُ بِبُكَاءِ أَهْلِهِ‌}}؛ «شخص مرده به سبب [[گریه]] نزدیکانش [[عذاب]] می‌شود»<ref>صحیح البخاری، ج‌۲، ص۸۰؛ صحیح مسلم، ج‌۳، ص۴۱.</ref>.

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = گریه | عنوان مدخل = گریه | مداخل مرتبط = گریه در حدیث - گریه در کلام اسلامی - گریه در معارف و سیره حسینی | پرسش مرتبط = }} ==شبهه وهبیان در گریه== وهابیان ادعا می‌کنند: شیعیان، ملت اشک و گریه‌اند. در فراق از دست...» ایجاد کرد

2023-06-26T07:20:36Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = گریه | عنوان مدخل = گریه | مداخل مرتبط = گریه در حدیث - گریه در کلام اسلامی - گریه در معارف و سیره حسینی | پرسش مرتبط = }} ==شبهه وهبیان در گریه== وهابیان ادعا می‌کنند: شیعیان، ملت اشک و گریه‌اند. در فراق از دست...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = گریه
| عنوان مدخل = گریه
| مداخل مرتبط = [[گریه در حدیث]] - [[گریه در کلام اسلامی]] - [[گریه در معارف و سیره حسینی]]
| پرسش مرتبط =
}}

==شبهه وهبیان در گریه==
وهابیان ادعا می‌کنند: [[شیعیان]]، [[ملت]] [[اشک]] و گریه‌اند. در فراق از دست رفتگان خویش می‌گریند درحالی‌که در [[حدیث]] آمده است: {{متن حدیث|إِنَّ الْمَيِّتَ لَيُعَذَّبُ بِبُكَاءِ أَهْلِهِ‌}}؛ «شخص مرده به سبب [[گریه]] نزدیکانش [[عذاب]] می‌شود»<ref>صحیح البخاری، ج‌۲، ص۸۰؛ صحیح مسلم، ج‌۳، ص۴۱.</ref>.

===پاسخ===
برای پاسخ، به چند نکته اشاره می‌شود:

'''نکته نخست''': [[گریه]] بر فقدان عزیزان از مظاهر [[رحمت الهی]] است که [[خداوند]] آن را در [[سرشت]] [[انسان‌ها]] قرار داده است؛ از این رو، گریه در [[مصیبت‌ها]] باعث [[تخلیه]] [[روانی]] [[انسان]] شده، [[عقده]] درونی را خالی می‌سازد و از انفجار [[آدمی]] جلوگیری می‌کند. گریه، [[روح]] را سبک می‌سازد و [[تحمل]] [[مصیبت]] را بر انسان آسان می‌کند.
کسانی که درون ریز هستند و در مقابل‌فشار مصیبت، از گریه خودداری می‌کنند، در معرض آسیب‌های سنگینی قرار دارند. آنان از [[عمر]] کمتری برخوردارند. براساس نقل [[ابوداود]] و ابن‌ماجه، هنگامی که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} در [[مرگ]] یکی از دخترانش گریست، [[عباده بن صامت]] از علت آن پرسید، [[پیامبراکرم]]{{صل}} فرمود: «گریه، رحمتی است که خداوند در نهاد [[فرزندان آدم]] قرار داده است، خداوند فقط بر [[بندگان]] [[عطوف]] خود رحم خواهد کرد»<ref>سنن ابی داود، ج۲، ص۶۴.</ref>.
[[قرآن]] نیز به نوعی، بر اصل گریه انسان در فقدان عزیزانش صحه گذاشته است. [[قرآن کریم]] درباره تعدادی از [[قوم بنی‌اسرائیل]] که با [[نفرین]] [[حضرت موسی]]{{ع}} به [[هلاکت]] رسیدند، می‌فرماید: {{متن قرآن|فَمَا بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّمَاءُ وَالْأَرْضُ}}<ref>«آنگاه، نه آسمان بر آنان گریست و نه زمین و نه مهلت یافتند» سوره دخان، آیه ۲۹.</ref>.
از این [[آیه]] استفاده می‌شود که اصل [[گریستن]] بر اموات، امر مجاز و طبیعی است؛ ولی اینها چون هلاک شدند، [[لیاقت]] و شأنیت این را از دست دادند.

'''نکته دوم''': کسی که با [[تمسک]] به یک یا بخشی از [[روایات]]، [[حکم]] به غیرمشروع بودن گریستن می‌کند، باید توجه داشته باشد که اگر بنا شد حکمی صادر شود، لازم است تمام روایات آن باب، تجمیع گردد و در صورت [[تعارض]]، بین [[روایات متعارض]] جمع گردد؛ در غیر این صورت نمی‌توان به [[راحتی]]، [[حکم شرعی]] را [[استنباط]] کرد.
اگر فرضا چنین روایتی آمده باشد که {{متن حدیث|إِنَّ الْمَيِّتَ لَيُعَذَّبُ بِبُكَاءِ أَهْلِهِ‌}}؛ میت به گریه بستگانش [[عذاب]] می‌شود» باید بقیه روایات باب را نیز مورد ملاحظه و مداقه قرار داد.
با گذر اجمالی در [[منابع روایی]]، به ده‌ها [[حدیث]] دیگر برخورد می‌کنیم که به روشنی گویای این [[حقیقت]] است که [[پیامبر]]{{صل}} و یارانش بر [[مردگان]] می‌گریستند، حتی دیگران را بدین عمل [[ترغیب]] می‌کردند. در ادامه به چند نمونه اشاره می‌شود:
# [[گریه پیامبر]]{{صل}} در [[مرگ]] فرزندش ابراهیم: برابر گزارش‌های [[تاریخی]] آن حضرت در مرگ ابراهیم گریست و هنگامی که از آن حضرت درباره [[گریه]] بر فرزندش سؤال شد فرمود: «چشم گریان است و [[قلب]] سوزان؛ ولی چیزی را که موجب [[خشم خدا]] باشد نمی‌گویم»<ref>صحیح البخاری، ج‌۲، ص۸۵: {{متن حدیث|عن أنس مالك قال: دخلنا مع رسول الله{{صل}} على أبي سيف القين و كان ظئرا لإبراهيم فأخذ رسول الله{{صل}} إبراهيم فقبله وشمه، ثم دخلنا عليه بعد ذلك و إبراهيم يجود بنفسه فجعلت عينا رسول الله تذرفان، فقال له عبد الرحمان بن عوف: وأنت يا رسول الله؟! فقال: يا ابن عوف! إنها رحمة، ثم أتبعها بأخرى فقال{{صل}}: إن العين تدمع والقلب يحزن ولا نقول إلا ما يرضي ربنا وإنا بفراقك يا إبراهيم لمحزونون}}.</ref>.
# گریه پیامبر{{صل}} برای [[حمزه سیدالشهداء]]: [[رسول‌خدا]]{{صل}} وقتی که [[حمزه]] به [[شهادت]] رسید گریست. همچنین هنگامی‌که بدن آن جناب را [[مثله]] شده در میدان دید، با صدای بلند گریه سر داد<ref>المغازی، ج۱، ص۲۹۰؛ انساب الأشراف، ج۴، ص۲۸۷؛ امتاع الأسماع، ج۱، ص۱۶۸.</ref>.
# [[تشویق]] پیامبر{{صل}} برای [[گریستن]] بر حمزه سیدالشهداء: [[احمد بن حنبل]] نقل می‌کند هنگامی که پیامبر{{صل}} از [[جنگ احد]] برمی‌گشت، [[مشاهده]] کرد [[زنان]] [[انصار]] برای شوهران‌شان که به شهادت رسیدند، گریه می‌کنند، حضرت فرمود: {{متن حدیث|لَكِنَّ حَمْزَةَ لَا بَوَاكِيَ لَهُ‌}}؛ «اما عمویم حمزه، گریه کننده‌ای ندارد». آن‌گاه پیامبر خوابید، وقتی بیدار شد دید زنان برای حمزه گریه می‌کنند<ref>الطبقات الکبری، ج۲، ص۴۴.</ref>.
# گریه پیامبر{{صل}} برای [[وفات]] [[فاطمه بنت اسد]] - [[مادر امیرمؤمنان]] علی{{ع}} -: پیامبر{{صل}} بر جنازه وی [[نماز]] خواند و خاک قبرش را به خود مالید و گریست<ref>تاریخ مدینه دمشق، ج۴۲، ص۵۷۴؛ ذخائر العقبی، ص۵۶.</ref>.
# گریه پیامبر{{صل}} بر مادرش: پیامبر{{صل}} [[قبر]] مادرش [[آمنه]] را [[زیارت]] کرد و در آنجا گریست، کسانی که در اطراف بودند نیز با [[گریه]] حضرت گریستند<ref>المصنف، ج۳، ص۵۷۲؛ المستدرک علی الصحیحین، ج۲، ص۳۳۶.</ref>.
# [[گریه پیامبر]]{{صل}} بر بسیاری از [[اصحاب]] و یارانش، از جمله: گریه‌اش بر [[عثمان بن مظعون]]<ref>سنن الترمذی، ج‌۲، ص۲۲۹؛ المستدرک علی الصحیحین، ج۱، ص۳۶۱.</ref> و [[سعد بن ربیع]]<ref>المغازی، ج۱، ص۳۳۰؛ إمتاع الأسماع، ج‌۱۳، ص۲۶۹.</ref>.
# [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} پس از شنیدن خبر [[شهادت مالک اشتر]] فرمود: «سزاوار است که [[گریه‌کنندگان]] بر مثل [[مالک اشتر]] گریه کنند»<ref>سیر أعلام النبلاء، ج۴، ص۳۴.</ref>.
حال سؤال این است آیا از نگاه [[وهابیان]]، [[پیامبر]]{{صل}} نمی‌دانست که گریه او، باعث [[عذاب]] این عزیزان از دست رفته می‌شود؟!

'''نکته سوم''': اما [[حدیث]] {{متن حدیث|إِنَّ الْمَيِّتَ لَيُعَذَّبُ بِبُكَاءِ أَهْلِهِ‌}} از جهات گوناگون دارای اشکال است:

۱. اگر معنای [[روایت]] این باشد که بستگان گریه می‌کنند ولی عذابش متوجه میت می‌شود، این چگونه با [[عدالت]] [[خداوند]] سازگار است؟ چگونه ممکن است [[خطا]] از طرف شخصی باشد ولی عذابش [[مال]] شخصی دیگر؟! چنین چیزی به هیچ وجه پذیرفتنی نیست. {{متن قرآن|أَنَّ اللَّهَ لَيْسَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ}}<ref>«این برای کارهایی است که کرده‌اید و (بدانید) که خداوند با بندگان، ستمگر نیست» سوره آل عمران، آیه ۱۸۲.</ref>.
گذشته از این چنین برداشتی از روایت با آیاتی چون: {{متن قرآن|وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَى}}<ref>«بگو: آیا جز خداوند پروردگاری بجویم حال آنکه او پروردگار هر چیز است و هیچ کس کاری (زشت) جز به زیان خویش نمی‌کند و هیچ باربرداری بار (گناه) دیگری را بر نمی‌دارد سپس بازگشتتان به سوی پروردگارتان است آنگاه شما را به آنچه در آن اختلاف می‌ورزیدید آگاه می‌گردا» سوره انعام، آیه ۱۶۴.</ref>، سازگار نیست.

۲. اگر معنای حدیث، همان باشد که وهابیان تصور می‌کنند، این حدیث در [[تعارض]] با روایاتی است که بیانگر گریه پیامبر{{صل}} بر اموات بوده است. چگونه می‌شود پیامبر{{صل}} از یک طرف چنین [[حدیثی]] را بفرماید و از طرف دیگر خود برای اموات گریه کند؟!

۳. از [[احادیث]] باب استفاده می‌شود که حدیث فوق به صورت تقطیع شده نقل شده است و الا اصل [[حدیث]] چنین است: [[ابن‌عباس]] می‌گوید: هنگامی‌که [[عمر]] درگذشت، آن حدیث را نزد [[عایشه]] نقل کردند، عایشه گفت: [[خدا]] عمر را [[رحمت]] کند، به خدا [[سوگند]]! [[پیامبر]]{{صل}} چنین سخنی نفرمود، بلکه فرمود: [[خداوند]] [[عذاب]] [[کافر]] را به خاطر [[گریه]] بستگانش بر وی زیاد می‌کند، برای شما همین کافی است که [[قرآن]] فرمود: {{متن قرآن|وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَى}}<ref>«بگو: آیا جز خداوند پروردگاری بجویم حال آنکه او پروردگار هر چیز است و هیچ کس کاری (زشت) جز به زیان خویش نمی‌کند و هیچ باربرداری بار (گناه) دیگری را بر نمی‌دارد سپس بازگشتتان به سوی پروردگارتان است آنگاه شما را به آنچه در آن اختلاف می‌ورزیدید آگاه می‌گردا» سوره انعام، آیه ۱۶۴.</ref>؛ [[ابن‌عمر]] که در آنجا حضور داشت، چیزی نگفت<ref>صحیح مسلم، ج۳، ص۴۴؛ المصنف، ج۳، ص۵۵۵.</ref>.
در روایتی دیگر از عایشه نقل شده است که به وی گفتند: [[ابن عمر]] از [[رسول‌خدا]]{{صل}} [[روایت]] کرده است که فرمود: {{متن حدیث|إِنَّ الْمَيِّتَ لَيُعَذَّبُ بِبُكَاءِ أَهْلِهِ‌}}، عایشه گفت: خدا [[ابوعبدالرحمان]] را ببخشاید، او [[دروغ]] نگفته؛ ولی فراموش کرده یا [[اشتباه]] کرده است، در اصل [[رسول خدا]] از کنار [[قبر]] زنی [[یهودی]] می‌گذشت، [[مشاهده]] کرد که بستگانش برای او می‌گریند. حضرت فرمود: «آنها برای میت گریه می‌کنند، درحالی‌که میت در قبرش [به خاطر [[اعمال]] خودش] به عذاب افتاده است»<ref>صحیح مسلم، ج۳، ص۴۵؛ سنن الترمذی، ج۲، ص۲۳۶. در صحیح مسلم آمده است: {{متن حدیث|عن هشام بن عروة عن أبيه قال: ذكر عند عايشة قول ابن عمر: الميت يعذب ببكاء أهله عليه، فقالت: رحم الله أبا عبد الرحمان، سمع شيئا فلم يحفظه إنما مرت على رسول الله{{صل}} جنازة يهودي وهم يبكون عليه، فقال: أنتم تبكون وإنه ليعذب}}.</ref>.
نتیجه آن‌که، از این [[روایات]] استفاده می‌شود که منظور از روایت این است که میت به خاطر [[اعمال]] خودش عذاب می‌شود نه به خاطر گریه بستگانش؛ بنابراین، این روایت ارتباطی با مدّعای [[وهابیان]] در منع از [[گریستن]] بر اموات ندارد.

۴. به فرض اگر چنین [[حدیثی]] با همین متن رسیده باشد، احتمالات دیگری در توجیه این [[حدیث]] قابل طرح است، از جمله: منظور از [[عذاب]] شدن میت به خاطر [[گریه]] بستگانش، این است که میت با شنیدن صدای گریه بستگان، ناراحت می‌شود، در واقع از باب [[دلسوزی]] بر بازماندگانش ناراحت می‌شود نه آن‌که توسط [[فرشتگان]] عذاب، مورد [[اذیت]] قرار می‌گیرد.

گریه بر اموات، امری طبیعی است و در نهاد [[آدمی]] قرار دارد. در [[شرع]] مقدس‌اسلام نیز هیچ‌گونه منعی بر آن نرسیده است، بلکه به عکس [[پیامبر]]{{صل}} شخصا در [[مرگ]] تعدادی از بستگان و اصحابش گریست.<ref>[[مهدی رستم‌نژاد|رستم‌نژاد، مهدی]]، [[پاسخ به شبهات وهابیان علیه شیعه (کتاب)|پاسخ به شبهات وهابیان علیه شیعه]] ص ۵۶۱.</ref>.

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM010573.jpg|22px]] [[مهدی رستم‌نژاد|رستم‌نژاد، مهدی]]، [[پاسخ به شبهات وهابیان علیه شیعه (کتاب)|'''پاسخ به شبهات وهابیان علیه شیعه''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}