گزینش - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۶ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۲۲

2026-01-06T09:22:48Z

Bahmani در ‏۶ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۱۸

2026-01-06T09:18:36Z

Bahmani در ‏۶ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۰۶

2026-01-06T08:06:06Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۳۶
خط ۱:		خط ۱:
			{{در دست ویرایش ۲\|ماه=[[دی]]\|روز=[[۱6]]\|سال=[[۱۴۰۴]]\|کاربر=Bahmani}}
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = مدیریت		\| موضوع مرتبط = مدیریت

Bahmani در ‏۶ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۰۳

2026-01-06T08:03:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۳۳
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = مدیریت		\| موضوع مرتبط = مدیریت
	\| عنوان مدخل =		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط =		\| مداخل مرتبط = [[گزینش در معارف و سیره علوی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani در ‏۶ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۰۳

2026-01-06T08:03:00Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۳۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = ~~گزینش الهی~~		\| موضوع مرتبط = مدیریت
	\| عنوان مدخل =		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط =		\| مداخل مرتبط =
خط ۳۹۴:		خط ۳۹۴:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~امام علی~~]]		[[رده:مدیریت]]

Wasity: /* پرهیز از انتخاب وابستگان به رژیم طاغوت */

2025-12-07T13:13:58Z

پرهیز از انتخاب وابستگان به رژیم طاغوت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۴۳
خط ۳۶۵:		خط ۳۶۵:
	«روش حضرت در برخورد با کارگزاران عثمان بدین‌گونه بود که طی نامه‌ای که به آنها می‌نوشت از آنها می‌خواست که از [[مردم]] [[بیعت]] بگیرند. بعد از آن، در صورتی که تصمیم به برکناری یکی از آن‌‎ها داشت، از او می‌خواست به [[مرکز حکومت]]، [[مدینه]] و بعداً [[کوفه]] بیاید که بازگشت او نشانگر تسلیمش در مقابل [[خلیفه مسلمین]] و [[بیعت مردم]] نشانگر [[وفاداری]] مردم آن منطقه نسبت به [[رهبر جامعه اسلامی]] بود؛ همان‌گونه که حضرت نسبت به [[اشعث بن قیس]] و [[جریر بن عبدالله بجلی]] و دیگران، بدین‌گونه عمل کرد»<ref>ذاکری، سیمای کارگزاران علی{{ع}}، ج۱، ص۶۵.</ref>.		«روش حضرت در برخورد با کارگزاران عثمان بدین‌گونه بود که طی نامه‌ای که به آنها می‌نوشت از آنها می‌خواست که از [[مردم]] [[بیعت]] بگیرند. بعد از آن، در صورتی که تصمیم به برکناری یکی از آن‌‎ها داشت، از او می‌خواست به [[مرکز حکومت]]، [[مدینه]] و بعداً [[کوفه]] بیاید که بازگشت او نشانگر تسلیمش در مقابل [[خلیفه مسلمین]] و [[بیعت مردم]] نشانگر [[وفاداری]] مردم آن منطقه نسبت به [[رهبر جامعه اسلامی]] بود؛ همان‌گونه که حضرت نسبت به [[اشعث بن قیس]] و [[جریر بن عبدالله بجلی]] و دیگران، بدین‌گونه عمل کرد»<ref>ذاکری، سیمای کارگزاران علی{{ع}}، ج۱، ص۶۵.</ref>.

	چون [[امیرمؤمنان]]{{ع}} زمام امور را به دست گرفت [[مسؤولان]] و کارگزاران ناشایسته و فاقد اهلیت‌های لازم را برکنار کرد و مسؤولان و کارگزارانی شایسته را بر سر کار گماشت؛ از جمله: [[عبدالله بن عمرو حضرمی]]، [[حلیف]] [[بنی امیه]] را از استانداری «[[مکه]]» عزل کرد و [[ابوقتاده حارث ابن ربعی انصاری]] را به جای او [[منصوب]] کرد، [[یعلی بن امیه]] ~~حنظلی~~ ([[یعلی بن منیه]] منسوب به مادرش) را از حکومت «[[یمن]]» برکنار کرد و [[عبیدالله بن عباس]] را به جای او گماشت. [[عبدالله بن سعد بن ابی سرح]] [[برادر]] ناتنی عثمان را از حکومت «[[مصر]]» [[معزول]] کرد و [[قیس بن سعد بن عباده انصاری]] را به جای او فرستاد. [[عبدالله بن قیس بن عامر]] را از حکومت «[[نیشابور]]» برداشت و به جای او [[خلید بن کاس]] را گذاشت. [[عثمان بن حنیف]] را نیز به [[حکومت]] «[[بصره]]» گماشت که آنجا پس از [[اخراج]] [[عبدالله بن عامر بن کریز]] بدون [[والی]] بود. [[عماره بن شهاب]] را نیز به سوی «[[کوفه]]» فرستاد و [[سهل بن حنیف]] را به سوی «[[شام]]»<ref>سبحانی، فروغ ولایت، ص۳۵۰.</ref>.		چون [[امیرمؤمنان]]{{ع}} زمام امور را به دست گرفت [[مسؤولان]] و کارگزاران ناشایسته و فاقد اهلیت‌های لازم را برکنار کرد و مسؤولان و کارگزارانی شایسته را بر سر کار گماشت؛ از جمله: [[عبدالله بن عمرو حضرمی]]، [[حلیف]] [[بنی امیه]] را از استانداری «[[مکه]]» عزل کرد و [[ابوقتاده حارث ابن ربعی انصاری]] را به جای او [[منصوب]] کرد، [[یعلی بن امیه حنظلی]] ([[یعلی بن منیه]] منسوب به مادرش) را از حکومت «[[یمن]]» برکنار کرد و [[عبیدالله بن عباس]] را به جای او گماشت. [[عبدالله بن سعد بن ابی سرح]] [[برادر]] ناتنی عثمان را از حکومت «[[مصر]]» [[معزول]] کرد و [[قیس بن سعد بن عباده انصاری]] را به جای او فرستاد. [[عبدالله بن قیس بن عامر]] را از حکومت «[[نیشابور]]» برداشت و به جای او [[خلید بن کاس]] را گذاشت. [[عثمان بن حنیف]] را نیز به [[حکومت]] «[[بصره]]» گماشت که آنجا پس از [[اخراج]] [[عبدالله بن عامر بن کریز]] بدون [[والی]] بود. [[عماره بن شهاب]] را نیز به سوی «[[کوفه]]» فرستاد و [[سهل بن حنیف]] را به سوی «[[شام]]»<ref>سبحانی، فروغ ولایت، ص۳۵۰.</ref>.

	[[امام]]{{ع}} هم‌چنان که خود از عوامل [[رژیم طاغوتی]] گذشته استفاده نمی‌کرد به مالک نیز توصیه می‌کند تا از به‌کارگیری آنها بپرهیزد:		[[امام]]{{ع}} هم‌چنان که خود از عوامل [[رژیم طاغوتی]] گذشته استفاده نمی‌کرد به مالک نیز توصیه می‌کند تا از به‌کارگیری آنها بپرهیزد:

Wasity در ‏۷ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۱۲

2025-12-07T13:12:10Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۴۲
خط ۳۶۵:		خط ۳۶۵:
	«روش حضرت در برخورد با کارگزاران عثمان بدین‌گونه بود که طی نامه‌ای که به آنها می‌نوشت از آنها می‌خواست که از [[مردم]] [[بیعت]] بگیرند. بعد از آن، در صورتی که تصمیم به برکناری یکی از آن‌‎ها داشت، از او می‌خواست به [[مرکز حکومت]]، [[مدینه]] و بعداً [[کوفه]] بیاید که بازگشت او نشانگر تسلیمش در مقابل [[خلیفه مسلمین]] و [[بیعت مردم]] نشانگر [[وفاداری]] مردم آن منطقه نسبت به [[رهبر جامعه اسلامی]] بود؛ همان‌گونه که حضرت نسبت به [[اشعث بن قیس]] و [[جریر بن عبدالله بجلی]] و دیگران، بدین‌گونه عمل کرد»<ref>ذاکری، سیمای کارگزاران علی{{ع}}، ج۱، ص۶۵.</ref>.		«روش حضرت در برخورد با کارگزاران عثمان بدین‌گونه بود که طی نامه‌ای که به آنها می‌نوشت از آنها می‌خواست که از [[مردم]] [[بیعت]] بگیرند. بعد از آن، در صورتی که تصمیم به برکناری یکی از آن‌‎ها داشت، از او می‌خواست به [[مرکز حکومت]]، [[مدینه]] و بعداً [[کوفه]] بیاید که بازگشت او نشانگر تسلیمش در مقابل [[خلیفه مسلمین]] و [[بیعت مردم]] نشانگر [[وفاداری]] مردم آن منطقه نسبت به [[رهبر جامعه اسلامی]] بود؛ همان‌گونه که حضرت نسبت به [[اشعث بن قیس]] و [[جریر بن عبدالله بجلی]] و دیگران، بدین‌گونه عمل کرد»<ref>ذاکری، سیمای کارگزاران علی{{ع}}، ج۱، ص۶۵.</ref>.

	چون [[امیرمؤمنان]]{{ع}} زمام امور را به دست گرفت [[مسؤولان]] و کارگزاران ناشایسته و فاقد اهلیت‌های لازم را برکنار کرد و مسؤولان و کارگزارانی شایسته را بر سر کار گماشت؛ از جمله: [[عبدالله بن ~~عامر~~ حضرمی]]، [[حلیف]] [[بنی امیه]] را از استانداری «[[مکه]]» عزل کرد و [[ابوقتاده حارث ابن ربعی انصاری]] را به جای او [[منصوب]] کرد، [[یعلی بن امیه]] حنظلی ([[یعلی بن منیه]] منسوب به مادرش) را از حکومت «[[یمن]]» برکنار کرد و [[عبیدالله بن عباس]] را به جای او گماشت. [[عبدالله بن سعد بن ابی سرح]] [[برادر]] ناتنی عثمان را از حکومت «[[مصر]]» [[معزول]] کرد و [[قیس بن سعد بن عباده انصاری]] را به جای او فرستاد. [[عبدالله بن قیس بن عامر]] را از حکومت «[[نیشابور]]» برداشت و به جای او [[خلید بن کاس]] را گذاشت. [[عثمان بن حنیف]] را نیز به [[حکومت]] «[[بصره]]» گماشت که آنجا پس از [[اخراج]] [[عبدالله بن عامر بن کریز]] بدون [[والی]] بود. [[عماره بن شهاب]] را نیز به سوی «[[کوفه]]» فرستاد و [[سهل بن حنیف]] را به سوی «[[شام]]»<ref>سبحانی، فروغ ولایت، ص۳۵۰.</ref>.		چون [[امیرمؤمنان]]{{ع}} زمام امور را به دست گرفت [[مسؤولان]] و کارگزاران ناشایسته و فاقد اهلیت‌های لازم را برکنار کرد و مسؤولان و کارگزارانی شایسته را بر سر کار گماشت؛ از جمله: [[عبدالله بن عمرو حضرمی]]، [[حلیف]] [[بنی امیه]] را از استانداری «[[مکه]]» عزل کرد و [[ابوقتاده حارث ابن ربعی انصاری]] را به جای او [[منصوب]] کرد، [[یعلی بن امیه]] حنظلی ([[یعلی بن منیه]] منسوب به مادرش) را از حکومت «[[یمن]]» برکنار کرد و [[عبیدالله بن عباس]] را به جای او گماشت. [[عبدالله بن سعد بن ابی سرح]] [[برادر]] ناتنی عثمان را از حکومت «[[مصر]]» [[معزول]] کرد و [[قیس بن سعد بن عباده انصاری]] را به جای او فرستاد. [[عبدالله بن قیس بن عامر]] را از حکومت «[[نیشابور]]» برداشت و به جای او [[خلید بن کاس]] را گذاشت. [[عثمان بن حنیف]] را نیز به [[حکومت]] «[[بصره]]» گماشت که آنجا پس از [[اخراج]] [[عبدالله بن عامر بن کریز]] بدون [[والی]] بود. [[عماره بن شهاب]] را نیز به سوی «[[کوفه]]» فرستاد و [[سهل بن حنیف]] را به سوی «[[شام]]»<ref>سبحانی، فروغ ولایت، ص۳۵۰.</ref>.

	[[امام]]{{ع}} هم‌چنان که خود از عوامل [[رژیم طاغوتی]] گذشته استفاده نمی‌کرد به مالک نیز توصیه می‌کند تا از به‌کارگیری آنها بپرهیزد:		[[امام]]{{ع}} هم‌چنان که خود از عوامل [[رژیم طاغوتی]] گذشته استفاده نمی‌کرد به مالک نیز توصیه می‌کند تا از به‌کارگیری آنها بپرهیزد:

Wasity: /* پرهیز از انتخاب وابستگان به رژیم طاغوت */

2025-12-07T12:18:23Z

پرهیز از انتخاب وابستگان به رژیم طاغوت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۴۸
خط ۳۶۳:		خط ۳۶۳:
	===پرهیز از انتخاب وابستگان به رژیم طاغوت===		===پرهیز از انتخاب وابستگان به رژیم طاغوت===
	آن حضرت پس از به دست گرفتن [[قدرت]]، تقریبا تمامی [[استانداران]]، [[فرمانداران]] و [[کارگزاران]] عالی‌رتبه خلفای گذشته را از کار برکنار کرد که بسیاری از این [[عزل‌ها]]، موجب [[تضعیف]] [[قدرت]] علی{{ع}}، [[تقویت دشمنان]] و به خطر افتادن [[حکومت]] آن حضرت گردید. علاوه بر [[آگاهی]] خود [[امام]] نسبت به این امر اطرافیان نیز این نکته را به وی یاد آوری می‌کردند و برخی بر این [[عقیده]] بودند که حداقل پس از تثبیت حکومت، حضرت اقدام به [[عزل]] [[حکام]] نالایق کند ولی علی{{ع}} حاضر نشد حتی یک لحظه برخلاف اصل [[لیاقت]] و [[شایستگی]] [[عدالت]] گام بردارد پس از آن نیز حضرت به [[استانداران]] و [[کارگزاران]] خود دستور می‌داد که در دستگاه [[حکومتی]] خود این اصل را [[رعایت]] کنند.		آن حضرت پس از به دست گرفتن [[قدرت]]، تقریبا تمامی [[استانداران]]، [[فرمانداران]] و [[کارگزاران]] عالی‌رتبه خلفای گذشته را از کار برکنار کرد که بسیاری از این [[عزل‌ها]]، موجب [[تضعیف]] [[قدرت]] علی{{ع}}، [[تقویت دشمنان]] و به خطر افتادن [[حکومت]] آن حضرت گردید. علاوه بر [[آگاهی]] خود [[امام]] نسبت به این امر اطرافیان نیز این نکته را به وی یاد آوری می‌کردند و برخی بر این [[عقیده]] بودند که حداقل پس از تثبیت حکومت، حضرت اقدام به [[عزل]] [[حکام]] نالایق کند ولی علی{{ع}} حاضر نشد حتی یک لحظه برخلاف اصل [[لیاقت]] و [[شایستگی]] [[عدالت]] گام بردارد پس از آن نیز حضرت به [[استانداران]] و [[کارگزاران]] خود دستور می‌داد که در دستگاه [[حکومتی]] خود این اصل را [[رعایت]] کنند.
	«روش حضرت در برخورد با کارگزاران عثمان بدین‌گونه بود که طی نامه‌ای که به آنها می‌نوشت از آنها می‌خواست که از [[مردم]] [[بیعت]] بگیرند. بعد از آن، در صورتی که تصمیم به برکناری یکی از آن‌‎ها داشت، از او می‌خواست به [[مرکز حکومت]]، [[مدینه]] و بعداً [[کوفه]] بیاید که بازگشت او نشانگر تسلیمش در مقابل [[خلیفه مسلمین]] و [[بیعت مردم]] نشانگر [[وفاداری]] مردم آن منطقه نسبت به [[رهبر جامعه اسلامی]] بود؛ همان‌گونه که حضرت نسبت به [[اشعث بن قیس]] و [[~~جریربن~~ عبدالله بجلی]] و دیگران، بدین‌گونه عمل کرد»<ref>ذاکری، سیمای کارگزاران علی{{ع}}، ج۱، ص۶۵.</ref>.		«روش حضرت در برخورد با کارگزاران عثمان بدین‌گونه بود که طی نامه‌ای که به آنها می‌نوشت از آنها می‌خواست که از [[مردم]] [[بیعت]] بگیرند. بعد از آن، در صورتی که تصمیم به برکناری یکی از آن‌‎ها داشت، از او می‌خواست به [[مرکز حکومت]]، [[مدینه]] و بعداً [[کوفه]] بیاید که بازگشت او نشانگر تسلیمش در مقابل [[خلیفه مسلمین]] و [[بیعت مردم]] نشانگر [[وفاداری]] مردم آن منطقه نسبت به [[رهبر جامعه اسلامی]] بود؛ همان‌گونه که حضرت نسبت به [[اشعث بن قیس]] و [[جریر بن عبدالله بجلی]] و دیگران، بدین‌گونه عمل کرد»<ref>ذاکری، سیمای کارگزاران علی{{ع}}، ج۱، ص۶۵.</ref>.

	چون [[امیرمؤمنان]]{{ع}} زمام امور را به دست گرفت [[مسؤولان]] و کارگزاران ناشایسته و فاقد اهلیت‌های لازم را برکنار کرد و مسؤولان و کارگزارانی شایسته را بر سر کار گماشت؛ از جمله: [[عبدالله بن عامر حضرمی]]، [[حلیف]] [[بنی امیه]] را از استانداری «[[مکه]]» عزل کرد و [[ابوقتاده حارث ابن ربعی انصاری]] را به جای او [[منصوب]] کرد، [[یعلی بن امیه]] حنظلی ([[یعلی بن منیه]] منسوب به مادرش) را از حکومت «[[یمن]]» برکنار کرد و [[عبیدالله بن عباس]] را به جای او گماشت. [[عبدالله بن سعد بن ابی سرح]] [[برادر]] ناتنی عثمان را از حکومت «[[مصر]]» [[معزول]] کرد و [[قیس بن سعد بن عباده انصاری]] را به جای او فرستاد. [[عبدالله بن قیس بن عامر]] را از حکومت «[[نیشابور]]» برداشت و به جای او [[خلید بن کاس]] را گذاشت. [[عثمان بن حنیف]] را نیز به [[حکومت]] «[[بصره]]» گماشت که آنجا پس از [[اخراج]] [[عبدالله بن عامر بن کریز]] بدون [[والی]] بود. [[عماره بن شهاب]] را نیز به سوی «[[کوفه]]» فرستاد و [[سهل بن حنیف]] را به سوی «[[شام]]»<ref>سبحانی، فروغ ولایت، ص۳۵۰.</ref>.		چون [[امیرمؤمنان]]{{ع}} زمام امور را به دست گرفت [[مسؤولان]] و کارگزاران ناشایسته و فاقد اهلیت‌های لازم را برکنار کرد و مسؤولان و کارگزارانی شایسته را بر سر کار گماشت؛ از جمله: [[عبدالله بن عامر حضرمی]]، [[حلیف]] [[بنی امیه]] را از استانداری «[[مکه]]» عزل کرد و [[ابوقتاده حارث ابن ربعی انصاری]] را به جای او [[منصوب]] کرد، [[یعلی بن امیه]] حنظلی ([[یعلی بن منیه]] منسوب به مادرش) را از حکومت «[[یمن]]» برکنار کرد و [[عبیدالله بن عباس]] را به جای او گماشت. [[عبدالله بن سعد بن ابی سرح]] [[برادر]] ناتنی عثمان را از حکومت «[[مصر]]» [[معزول]] کرد و [[قیس بن سعد بن عباده انصاری]] را به جای او فرستاد. [[عبدالله بن قیس بن عامر]] را از حکومت «[[نیشابور]]» برداشت و به جای او [[خلید بن کاس]] را گذاشت. [[عثمان بن حنیف]] را نیز به [[حکومت]] «[[بصره]]» گماشت که آنجا پس از [[اخراج]] [[عبدالله بن عامر بن کریز]] بدون [[والی]] بود. [[عماره بن شهاب]] را نیز به سوی «[[کوفه]]» فرستاد و [[سهل بن حنیف]] را به سوی «[[شام]]»<ref>سبحانی، فروغ ولایت، ص۳۵۰.</ref>.

Wasity: /* صلاحیت‌های سیاسی در گزینش */

2025-12-07T12:08:07Z

صلاحیت‌های سیاسی در گزینش

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۳۸
خط ۲۸۵:		خط ۲۸۵:
	ولی [[اشعث بن قیس]]، که خود را در جرگه [[یاران علی]]{{ع}} قرار داده بود و از [[روز]] نخست حرکات مرموزی داشت و ارتباط او با معاویه کم و بیش آشکار شده بود، رو به امام{{ع}} کرد و گفت: دعوت [[قوم]] را پاسخ بگو که تو به [[پاسخگویی]] به درخواست آنان شایسته‌تری. [[مردم]] خواهان [[زندگی]] هستند و [[جنگ]] را خوش ندارند.		ولی [[اشعث بن قیس]]، که خود را در جرگه [[یاران علی]]{{ع}} قرار داده بود و از [[روز]] نخست حرکات مرموزی داشت و ارتباط او با معاویه کم و بیش آشکار شده بود، رو به امام{{ع}} کرد و گفت: دعوت [[قوم]] را پاسخ بگو که تو به [[پاسخگویی]] به درخواست آنان شایسته‌تری. [[مردم]] خواهان [[زندگی]] هستند و [[جنگ]] را خوش ندارند.
	امام{{ع}} که از [[نیت]] [[ناپاک]] او آگاه بود فرمود باید در این مورد اندیشید<ref>ابن مزاحم، وقعه صفین، ص۴۸۲.</ref>.		امام{{ع}} که از [[نیت]] [[ناپاک]] او آگاه بود فرمود باید در این مورد اندیشید<ref>ابن مزاحم، وقعه صفین، ص۴۸۲.</ref>.
	معاویه برای تحریک [[عواطف]] [[سپاه امام]] به عبدالله فرزند [[عمروعاص]] که از مقدس‌نماهای [[جامعه]] آن [[روز]] بود، [[فرمان]] داد که در میان صفوف دو گروه قرار گیرد و آنان را به [[پذیرفتن]] [[داوری]] [[کتاب خدا]] [[دعوت]] کند. او نیز در میان دو صف قرار گرفت و گفت: [[مردم]]، اگر [[نبرد]] ما برای [[دین]] بود، هر دو گروه [[حجت]] را بر گروه مخالف تمام کرد و اگر برای [[دنیا]] بود، هر دو گروه از حد [[تجاوز]] کردند ما شما را به [[حکومت]] کتاب خدا دعوت می‌کنیم و اگر شما دعوت می‌کردید ما [[اجابت]] می‌نمودیم. [[فرصت]] را مغتنم شمارید.		معاویه برای تحریک [[عواطف]] [[سپاه امام]] به [[عبدالله فرزند عمروعاص]] که از مقدس‌نماهای [[جامعه]] آن [[روز]] بود، [[فرمان]] داد که در میان صفوف دو گروه قرار گیرد و آنان را به [[پذیرفتن]] [[داوری]] [[کتاب خدا]] [[دعوت]] کند. او نیز در میان دو صف قرار گرفت و گفت: [[مردم]]، اگر [[نبرد]] ما برای [[دین]] بود، هر دو گروه [[حجت]] را بر گروه مخالف تمام کرد و اگر برای [[دنیا]] بود، هر دو گروه از حد [[تجاوز]] کردند ما شما را به [[حکومت]] کتاب خدا دعوت می‌کنیم و اگر شما دعوت می‌کردید ما [[اجابت]] می‌نمودیم. [[فرصت]] را مغتنم شمارید.
	این [[شعارها]]، [[دشمن]] پراکنده و مردم [[ساده‌لوح]] [[عراق]] را فریفت و [[جمعیت]] درخور ملاحظه‌ای رو به [[امام]] آوردند که دعوت آنان را بپذیرد.		این [[شعارها]]، [[دشمن]] پراکنده و مردم [[ساده‌لوح]] [[عراق]] را فریفت و [[جمعیت]] درخور ملاحظه‌ای رو به [[امام]] آوردند که دعوت آنان را بپذیرد.
	امام{{ع}} در این لحظات حساس برای روشن ساختن اذهان فریب‌خوردگان، رو به آنان کرد و گفت:		امام{{ع}} در این لحظات حساس برای روشن ساختن اذهان فریب‌خوردگان، رو به آنان کرد و گفت:

Wasity در ‏۷ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۴۷

2025-12-07T11:47:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۱۷
خط ۷۸:		خط ۷۸:
	همچنین [[نصر بن مزاحم]] نقل می‌کند که [[امام]] در نامه‌ای به معاویه چنین نوشت:		همچنین [[نصر بن مزاحم]] نقل می‌کند که [[امام]] در نامه‌ای به معاویه چنین نوشت:
	{{متن حدیث\|إِنَّ أَوْلَى النَّاسِ بِأَمْرِ هَذِهِ الْأُمَّةِ قَدِيماً وَ حَدِيثاً، أَقْرَبُهَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} وَ أَعْلَمُهَا بِالْكِتَابِ، وَ أَفْقَهُهَا فِي الدِّينِ، وَ أَوَّلُهَا إِسْلَاماً، وَ أَفْضَلُهَا جِهَاداً، وَ أَشَدُّهَا بِمَا تَحْمِلُهُ الرَّعِيَّةُ مِنْ أُمُورِهَا اضْطِلَاعاً، فَاتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ {{متن [[قرآن]]\|وَلَا تَلْبِسُوا الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ وَتَكْتُمُوا الْحَقَّ وَأَنْتُمْ تَعْلَمُونَ}}<ref>«و حق را با باطل میامیزید و آگاهانه حق‌پوشی مکنید» سوره بقره، آیه ۴۲.</ref>}}<ref>ابن مزاحم، وقعه صفین، ص۱۵۰.</ref>.		{{متن حدیث\|إِنَّ أَوْلَى النَّاسِ بِأَمْرِ هَذِهِ الْأُمَّةِ قَدِيماً وَ حَدِيثاً، أَقْرَبُهَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ{{صل}} وَ أَعْلَمُهَا بِالْكِتَابِ، وَ أَفْقَهُهَا فِي الدِّينِ، وَ أَوَّلُهَا إِسْلَاماً، وَ أَفْضَلُهَا جِهَاداً، وَ أَشَدُّهَا بِمَا تَحْمِلُهُ الرَّعِيَّةُ مِنْ أُمُورِهَا اضْطِلَاعاً، فَاتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ {{متن [[قرآن]]\|وَلَا تَلْبِسُوا الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ وَتَكْتُمُوا الْحَقَّ وَأَنْتُمْ تَعْلَمُونَ}}<ref>«و حق را با باطل میامیزید و آگاهانه حق‌پوشی مکنید» سوره بقره، آیه ۴۲.</ref>}}<ref>ابن مزاحم، وقعه صفین، ص۱۵۰.</ref>.
	«همانا از دیرباز سزاوارترین [[مردمان]] به [[سرپرستی]] این [[امت]] کسی است که از همه [[مردم]] به [[رسول خدا]]{{صل}} نزدیک‌تر بوده و از همه‌گان به قرآن آشناتر و در [[دین]] آگاه‌تر و پیشگام‌ترین مردمان در [[اسلام]] و از همه‌گان [[برتر]] در [[جهاد]] و تواناترین مردمان در [[تحمل]] بار [[مسؤولیت]] امور [[رعیت]] و [[مشکلات]] مربوط به [[حکومت]] است؛ پس، از خدایی که به سوی او باز می‌گردید بپرهیزید و «[[حق]] را به [[باطل]] ~~درمیامیزید~~ و [[حقیقت]] را - با آن‎‌که خود می‌دانید - [[کتمان]] مکنید».		«همانا از دیرباز سزاوارترین [[مردمان]] به [[سرپرستی]] این [[امت]] کسی است که از همه [[مردم]] به [[رسول خدا]]{{صل}} نزدیک‌تر بوده و از همه‌گان به قرآن آشناتر و در [[دین]] آگاه‌تر و پیشگام‌ترین مردمان در [[اسلام]] و از همه‌گان [[برتر]] در [[جهاد]] و تواناترین مردمان در [[تحمل]] بار [[مسؤولیت]] امور [[رعیت]] و [[مشکلات]] مربوط به [[حکومت]] است؛ پس، از خدایی که به سوی او باز می‌گردید بپرهیزید و «[[حق]] را به [[باطل]] درمی‌آمیزید و [[حقیقت]] را - با آن‎‌که خود می‌دانید - [[کتمان]] مکنید».
	علی{{ع}} کارگزارانی را که [[انتخاب]] می‌کرد با [[مبانی دینی]] و [[اعتقادی]] آشنایی کامل داشتند و پاره‌ای از آنها از فقهای آن عصر بودند. یکی از [[کارگزاران]] حضرت [[جعده]] پسر [[خواهر]] ~~علی~~{{ع}} است.		علی{{ع}} کارگزارانی را که [[انتخاب]] می‌کرد با [[مبانی دینی]] و [[اعتقادی]] آشنایی کامل داشتند و پاره‌ای از آنها از فقهای آن عصر بودند. یکی از [[کارگزاران]] حضرت [[جعده پسر خواهر علی]]{{ع}} است.

	~~جعده~~ مردی [[جنگجو]]، [[شجاع]] و از فقهای [[صحابه]] بود که حضرت او را به [[ولایت خراسان]] [[منصوب]] کرد.		«جعده» مردی [[جنگجو]]، [[شجاع]] و از فقهای [[صحابه]] بود که حضرت او را به [[ولایت خراسان]] [[منصوب]] کرد.
	یکی دیگر از کارگزاران حضرت [[عبدالله بن عباس]] است که از [[مفسرین]] بزرگ قرآن و از فقهای بزرگ اسلام است. وی همواره یکی از مشاورین نزدیک حضرت بود در [[زمان]] [[خلفا]] نیز همواره مورد [[مشاوره]] قرار می‌گرفت		یکی دیگر از کارگزاران حضرت [[عبدالله بن عباس]] است که از [[مفسرین]] بزرگ قرآن و از فقهای بزرگ اسلام است. وی همواره یکی از مشاورین نزدیک حضرت بود در [[زمان]] [[خلفا]] نیز همواره مورد [[مشاوره]] قرار می‌گرفت
	آورده‌اند که عباس فرزندش عبدالله را برای کاری نزد [[پیامبر]] فرستاد. پیامبر{{صل}} در حال [[نجوا]] با [[جبرئیل]] بود. [[ابن عباس]] بدون اینکه سخنی بگوید برگشت. مجددا همراه پدر به محضر [[پیامبر اکرم]]{{صل}} رسید عباس عرض کرد: عبدالله برای کاری نزد شما آمد، اما چون مشغول نجوا بودید، برگشت.		آورده‌اند که عباس فرزندش عبدالله را برای کاری نزد [[پیامبر]] فرستاد. پیامبر{{صل}} در حال [[نجوا]] با [[جبرئیل]] بود. [[ابن عباس]] بدون اینکه سخنی بگوید برگشت. مجددا همراه پدر به محضر [[پیامبر اکرم]]{{صل}} رسید عباس عرض کرد: عبدالله برای کاری نزد شما آمد، اما چون مشغول نجوا بودید، برگشت.