گوشه‌گیری - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: تغییرمسیر به اعتزال

2020-07-15T06:32:53Z

تغییرمسیر به اعتزال

Wasity: جایگزینی متن - 'خودداری' به 'خودداری'

2020-06-30T15:21:44Z

جایگزینی متن - 'خودداری' به 'خودداری'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۸:۵۱
خط ۶۳:		خط ۶۳:
	*گاه نیز اُلفت به معنای تلاش در رفع نیازمندی‌های دیگران و شادمان ساختن آنان، به کار رفته است. این معنا نیز در [[روایات]] ما به شدّت به تأکید گرفته شده، به‌گونه‌ای که گذشته از ثواب‌های بسیار آن، گویا آن را به نوعی [[واجب]] دانسته‌اند؛ در این زمینه به این [[حدیث شریف]] بنگرید: "هرکس که سرلوحه [[زندگی]] او اهتمام به امور [[مسلمانان]] نباشد، [[مسلمان]] نیست"<ref>{{متن حدیث\|عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: مَنْ أَصْبَحَ لَا يَهْتَمُ بِأُمُورِ الْمُسْلِمِينَ فَلَيْسَ بِمُسْلِمٍ‌}}؛ اصول کافی، ج۲، ص۱۶۳.</ref>.		*گاه نیز اُلفت به معنای تلاش در رفع نیازمندی‌های دیگران و شادمان ساختن آنان، به کار رفته است. این معنا نیز در [[روایات]] ما به شدّت به تأکید گرفته شده، به‌گونه‌ای که گذشته از ثواب‌های بسیار آن، گویا آن را به نوعی [[واجب]] دانسته‌اند؛ در این زمینه به این [[حدیث شریف]] بنگرید: "هرکس که سرلوحه [[زندگی]] او اهتمام به امور [[مسلمانان]] نباشد، [[مسلمان]] نیست"<ref>{{متن حدیث\|عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ{{صل}}: مَنْ أَصْبَحَ لَا يَهْتَمُ بِأُمُورِ الْمُسْلِمِينَ فَلَيْسَ بِمُسْلِمٍ‌}}؛ اصول کافی، ج۲، ص۱۶۳.</ref>.
	*گاه نیز همین کلمه به معنایی خاص‌تر، یعنی رعایت کردن [[قانون]] [[مواسات]] آمده است. [[روایات]] بسیاری در این زمینه وارد شده، همه آنها بر آن دلالت می‌کند که هرکس مراعات این [[قانون]] را بر عهده خویش نگیرد، [[شیعه]] [[حقیقی]] نبوده هنوز به کمال [[عقلانی]] خویش نرسیده است.		*گاه نیز همین کلمه به معنایی خاص‌تر، یعنی رعایت کردن [[قانون]] [[مواسات]] آمده است. [[روایات]] بسیاری در این زمینه وارد شده، همه آنها بر آن دلالت می‌کند که هرکس مراعات این [[قانون]] را بر عهده خویش نگیرد، [[شیعه]] [[حقیقی]] نبوده هنوز به کمال [[عقلانی]] خویش نرسیده است.
	*جای صد افسوس است که این [[قانون]] در میان [[شیعیان]] هرگز جاری نشده، نمی‌پندارم که تا [[زمان ظهور]] [[حضرت]] ولیّ‌عصر نیز جریان یابد. از همین رو است که [[ائمه هدی]]{{عم}} از [[بیان]] آن برای [[مردم]] [[خودداری]] می‌فرمودند، و تنها در مواردی نادر که با [[اصرار]] سؤال کننده روبه‌رو می‌شدند، به توضیحی کوتاه پیرامون آن می‌پرداختند. در این شمار می‌توان به [[روایت]] [[معلّی بن خُنَیس]] اشاره کرد: [[معلّی بن خنیس]] گوید: به [[امام صادق]]{{ع}} عرض کردم: [[حق]] [[مسلمان]] بر [[مسلمان]] چیست؟ فرمود: برای او هفت [[حق]] [[واجب]] است که همه آنها بر عهده برادرش [[واجب]] است، و اگر برخی از آنها را تباه و ضایع کند، از [[ولایت]] و [[اطاعت خدا]] بیرون [[رود]]، و [[خدا]] از او بهره ([[اطاعت]] و [[بندگی]]) ندارد. عرض کردم: قربانت گردم! آنها چیست؟ فرمود: ای معلّی! من بر تو نگرانم و می‌ترسم این [[حقوق]] را ضایع گذاری و مراعات نکنی و بدانی و عمل ننمایی؛ عرض کردم: نیرویی جز از [[خدا]] نیست! فرمود: آسان‌ترین آن [[حقوق]] این است که آنچه برای خود [[دوست]] داری برای او هم [[دوست]] داشته باشی، و آنچه برای خود نپسندی بر او نیز نپسندی؛ و [[حقّ]] دوّم آنکه از آنچه او را ناخرسند دارد دوری کنی، و خوشنودی او را [[پیروی]] نموده فرمانش بری؛ و [[حقّ]] سوّم آنکه با [[جان]] و [[مال]] و زبان و دست و پای خویش او را [[یاری]] کنی؛ و [[حقّ]] چهارم آنکه چشم و [[راهنما]] و آیینه او باشی؛ و [[حقّ]] پنجم آنکه تو سیر نباشی و او گرسنه، یا سیرآب باشی و او تشنه، یا پوشیده باشی و او برهنه؛ و [[حقّ]] ششم آنکه اگر تو خدمتگزار داری و برادرت ندارد، [[واجب]] است خدمتگزارت را بفرستی که جامه‌هایش را بشوید، و غذایش را درست کند، و بسترش را مرتّب نماید؛ و [[حقّ]] هفتم آنکه سوگندش را [[تصدیق]] کنی و دعوتش را بپذیری، و در بیماری‌اش از او [[عیادت]] کنی و بر جنازه‌اش حاضر شوی، و چون بدانی حاجتی دارد در انجام آن [[سبقت]] گیری و او را مجبور نسازی که از تو بخواهد، بلکه خودت پیش‌دستی کنی. چون چنین کردی، [[دوستی]] خود را به [[دوستی]] او پیوسته‌ای، و [[دوستی]] او را به‌دوستی خود پیوند داده‌ای"<ref>{{متن حدیث\|قُلْتُ لَهُ مَا حَقُّ الْمُسْلِمِ عَلَى الْمُسْلِمِ قَالَ لَهُ سَبْعُ حُقُوقٍ وَاجِبَاتٍ مَا مِنْهُنَّ حَقٌّ إِلَّا وَ هُوَ عَلَيْهِ وَاجِبٌ إِنْ ضَيَّعَ مِنْهَا شَيْئاً خَرَجَ مِنْ وِلَايَةِ اللَّهِ وَ طَاعَتِهِ وَ لَمْ يَكُنْ لِلَّهِ فِيهِ مِنْ نَصِيبٍ قُلْتُ لَهُ جُعِلْتُ فِدَاكَ وَ مَا هِيَ قَالَ يَا مُعَلَّى إِنِّي عَلَيْكَ شَفِيقٌ أَخَافُ أَنْ تُضَيِّعَ وَ لَا تَحْفَظَ وَ تَعْلَمَ وَ لَا تَعْمَلَ قَالَ قُلْتُ لَهُ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ قَالَ أَيْسَرُ حَقٍّ مِنْهَا أَنْ تُحِبَّ لَهُ مَا تُحِبُّ لِنَفْسِكَ وَ تَكْرَهَ لَهُ مَا تَكْرَهُ لِنَفْسِكَ وَ الْحَقُّ الثَّانِي أَنْ تَجْتَنِبَ سَخَطَهُ وَ تَتَّبِعَ مَرْضَاتَهُ وَ تُطِيعَ أَمْرَهُ وَ الْحَقُّ الثَّالِثُ أَنْ تُعِينَهُ بِنَفْسِكَ وَ مَالِكَ وَ لِسَانِكَ وَ يَدِكَ وَ رِجْلِكَ وَ الْحَقُّ الرَّابِعُ أَنْ تَكُونَ عَيْنَهُ وَ دَلِيلَهُ وَ مِرْآتَهُ وَ الْحَقُّ الْخَامِسُ أَنْ لَا تَشْبَعَ وَ يَجُوعُ وَ لَا تَرْوَى وَ يَظْمَأُ وَ لَا تَلْبَسَ وَ يَعْرَى وَ الْحَقُّ السَّادِسُ أَنْ يَكُونَ لَكَ خَادِمٌ وَ لَيْسَ لِأَخِيكَ خَادِمٌ فَوَاجِبٌ أَنْ تَبْعَثَ خَادِمَكَ فَيَغْسِلَ ثِيَابَهُ وَ يَصْنَعَ طَعَامَهُ وَ يَمْهَدَ فِرَاشَهُ وَ الْحَقُّ السَّابِعُ أَنْ تُبِرَّ قَسَمَهُ وَ تُجِيبَ دَعْوَتَهُ وَ تَعُودَ مَرِيضَهُ وَ تَشْهَدَ جَنَازَتَهُ وَ إِذَا عَلِمْتَ أَنَّ لَهُ حَاجَةً تُبَادِرُهُ إِلَى قَضَائِهَا وَ لَا تُلْجِئُهُ أَنْ يَسْأَلَكَهَا وَ لَكِنْ تُبَادِرُهُ مُبَادَرَةً فَإِذَا فَعَلْتَ ذَلِكَ وَصَلْتَ وَلَايَتَكَ بِوَلَايَتِهِ وَ وَلَايَتَهُ بِوَلَايَتِكَ}}؛ اصول کافی، ج۲، ص۱۶۹.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۴۸۲-۴۸۴.</ref>.		*جای صد افسوس است که این [[قانون]] در میان [[شیعیان]] هرگز جاری نشده، نمی‌پندارم که تا [[زمان ظهور]] [[حضرت]] ولیّ‌عصر نیز جریان یابد. از همین رو است که [[ائمه هدی]]{{عم}} از [[بیان]] آن برای [[مردم]] خودداری می‌فرمودند، و تنها در مواردی نادر که با [[اصرار]] سؤال کننده روبه‌رو می‌شدند، به توضیحی کوتاه پیرامون آن می‌پرداختند. در این شمار می‌توان به [[روایت]] [[معلّی بن خُنَیس]] اشاره کرد: [[معلّی بن خنیس]] گوید: به [[امام صادق]]{{ع}} عرض کردم: [[حق]] [[مسلمان]] بر [[مسلمان]] چیست؟ فرمود: برای او هفت [[حق]] [[واجب]] است که همه آنها بر عهده برادرش [[واجب]] است، و اگر برخی از آنها را تباه و ضایع کند، از [[ولایت]] و [[اطاعت خدا]] بیرون [[رود]]، و [[خدا]] از او بهره ([[اطاعت]] و [[بندگی]]) ندارد. عرض کردم: قربانت گردم! آنها چیست؟ فرمود: ای معلّی! من بر تو نگرانم و می‌ترسم این [[حقوق]] را ضایع گذاری و مراعات نکنی و بدانی و عمل ننمایی؛ عرض کردم: نیرویی جز از [[خدا]] نیست! فرمود: آسان‌ترین آن [[حقوق]] این است که آنچه برای خود [[دوست]] داری برای او هم [[دوست]] داشته باشی، و آنچه برای خود نپسندی بر او نیز نپسندی؛ و [[حقّ]] دوّم آنکه از آنچه او را ناخرسند دارد دوری کنی، و خوشنودی او را [[پیروی]] نموده فرمانش بری؛ و [[حقّ]] سوّم آنکه با [[جان]] و [[مال]] و زبان و دست و پای خویش او را [[یاری]] کنی؛ و [[حقّ]] چهارم آنکه چشم و [[راهنما]] و آیینه او باشی؛ و [[حقّ]] پنجم آنکه تو سیر نباشی و او گرسنه، یا سیرآب باشی و او تشنه، یا پوشیده باشی و او برهنه؛ و [[حقّ]] ششم آنکه اگر تو خدمتگزار داری و برادرت ندارد، [[واجب]] است خدمتگزارت را بفرستی که جامه‌هایش را بشوید، و غذایش را درست کند، و بسترش را مرتّب نماید؛ و [[حقّ]] هفتم آنکه سوگندش را [[تصدیق]] کنی و دعوتش را بپذیری، و در بیماری‌اش از او [[عیادت]] کنی و بر جنازه‌اش حاضر شوی، و چون بدانی حاجتی دارد در انجام آن [[سبقت]] گیری و او را مجبور نسازی که از تو بخواهد، بلکه خودت پیش‌دستی کنی. چون چنین کردی، [[دوستی]] خود را به [[دوستی]] او پیوسته‌ای، و [[دوستی]] او را به‌دوستی خود پیوند داده‌ای"<ref>{{متن حدیث\|قُلْتُ لَهُ مَا حَقُّ الْمُسْلِمِ عَلَى الْمُسْلِمِ قَالَ لَهُ سَبْعُ حُقُوقٍ وَاجِبَاتٍ مَا مِنْهُنَّ حَقٌّ إِلَّا وَ هُوَ عَلَيْهِ وَاجِبٌ إِنْ ضَيَّعَ مِنْهَا شَيْئاً خَرَجَ مِنْ وِلَايَةِ اللَّهِ وَ طَاعَتِهِ وَ لَمْ يَكُنْ لِلَّهِ فِيهِ مِنْ نَصِيبٍ قُلْتُ لَهُ جُعِلْتُ فِدَاكَ وَ مَا هِيَ قَالَ يَا مُعَلَّى إِنِّي عَلَيْكَ شَفِيقٌ أَخَافُ أَنْ تُضَيِّعَ وَ لَا تَحْفَظَ وَ تَعْلَمَ وَ لَا تَعْمَلَ قَالَ قُلْتُ لَهُ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ قَالَ أَيْسَرُ حَقٍّ مِنْهَا أَنْ تُحِبَّ لَهُ مَا تُحِبُّ لِنَفْسِكَ وَ تَكْرَهَ لَهُ مَا تَكْرَهُ لِنَفْسِكَ وَ الْحَقُّ الثَّانِي أَنْ تَجْتَنِبَ سَخَطَهُ وَ تَتَّبِعَ مَرْضَاتَهُ وَ تُطِيعَ أَمْرَهُ وَ الْحَقُّ الثَّالِثُ أَنْ تُعِينَهُ بِنَفْسِكَ وَ مَالِكَ وَ لِسَانِكَ وَ يَدِكَ وَ رِجْلِكَ وَ الْحَقُّ الرَّابِعُ أَنْ تَكُونَ عَيْنَهُ وَ دَلِيلَهُ وَ مِرْآتَهُ وَ الْحَقُّ الْخَامِسُ أَنْ لَا تَشْبَعَ وَ يَجُوعُ وَ لَا تَرْوَى وَ يَظْمَأُ وَ لَا تَلْبَسَ وَ يَعْرَى وَ الْحَقُّ السَّادِسُ أَنْ يَكُونَ لَكَ خَادِمٌ وَ لَيْسَ لِأَخِيكَ خَادِمٌ فَوَاجِبٌ أَنْ تَبْعَثَ خَادِمَكَ فَيَغْسِلَ ثِيَابَهُ وَ يَصْنَعَ طَعَامَهُ وَ يَمْهَدَ فِرَاشَهُ وَ الْحَقُّ السَّابِعُ أَنْ تُبِرَّ قَسَمَهُ وَ تُجِيبَ دَعْوَتَهُ وَ تَعُودَ مَرِيضَهُ وَ تَشْهَدَ جَنَازَتَهُ وَ إِذَا عَلِمْتَ أَنَّ لَهُ حَاجَةً تُبَادِرُهُ إِلَى قَضَائِهَا وَ لَا تُلْجِئُهُ أَنْ يَسْأَلَكَهَا وَ لَكِنْ تُبَادِرُهُ مُبَادَرَةً فَإِذَا فَعَلْتَ ذَلِكَ وَصَلْتَ وَلَايَتَكَ بِوَلَايَتِهِ وَ وَلَايَتَهُ بِوَلَايَتِكَ}}؛ اصول کافی، ج۲، ص۱۶۹.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۴۸۲-۴۸۴.</ref>.
	*این [[روایات]]، به‌گونه‌ای زیاد است که [[شیخ کلینی]] تنها شانزده عدد از آنها را در یک باب گرد آورده؛ گذشته از آنکه بیش از یک‌صد [[روایت]] در این زمینه در دیگر باب‌های "[[کافی]]" [[نقل]] شده است.		*این [[روایات]]، به‌گونه‌ای زیاد است که [[شیخ کلینی]] تنها شانزده عدد از آنها را در یک باب گرد آورده؛ گذشته از آنکه بیش از یک‌صد [[روایت]] در این زمینه در دیگر باب‌های "[[کافی]]" [[نقل]] شده است.
	*[[مردم]] این روزگار امّا، چه عالم و چه [[جاهل]]، چه متّقی و چه غیر متّقی، در مراعات این [[قانون]] [[تسامح]] ورزیده آن را در شمار مستحبّات قرار داده‌اند.		*[[مردم]] این روزگار امّا، چه عالم و چه [[جاهل]]، چه متّقی و چه غیر متّقی، در مراعات این [[قانون]] [[تسامح]] ورزیده آن را در شمار مستحبّات قرار داده‌اند.

Wasity: جایگزینی متن - ']]' به ' [['

2020-06-28T05:47:38Z

جایگزینی متن - ']]' به ' [['

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۰۹:۱۷
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	*کوتاه سخن آنکه [[تفکّر]] و [[اندیشه]]، که به‌صورت مستقیم به [[عزلت]] [[نیازمند]] است، از [[برترین]] [[عبادات]] است؛ به‌گونه‌ای که لحظه‌ای از آن [[برتر]] از هفتاد سال [[عبادت]] شمرده شده است.		*کوتاه سخن آنکه [[تفکّر]] و [[اندیشه]]، که به‌صورت مستقیم به [[عزلت]] [[نیازمند]] است، از [[برترین]] [[عبادات]] است؛ به‌گونه‌ای که لحظه‌ای از آن [[برتر]] از هفتاد سال [[عبادت]] شمرده شده است.
	*این افتخار، نه تنها شامل حال متفکّران گوشه‌گیر می‌شود، که برای تمامی [[انسان‌ها]] مایه فخر را فراهم می‌آورد. نیز نه فقط در امور فردی و مادّی، که در امور [[معنوی]] و [[اجتماعی]] نیز هیچ کمالی بدون انفراد و [[عزلت]] پدید نمی‌آید.		*این افتخار، نه تنها شامل حال متفکّران گوشه‌گیر می‌شود، که برای تمامی [[انسان‌ها]] مایه فخر را فراهم می‌آورد. نیز نه فقط در امور فردی و مادّی، که در امور [[معنوی]] و [[اجتماعی]] نیز هیچ کمالی بدون انفراد و [[عزلت]] پدید نمی‌آید.
	*در مقابل این [[فضیلت]] بزرگ، "اُلفت" قرار دارد. اُلفت ملکه‌ای است که [[صاحب]] آن، به‌واسطه این ملکه می‌تواند با [[مردم]] در پیوند بوده آنان را به سوی خود جلب نماید، و خود نیز به سوی آنان جذب شود. در خبری از [[امیرمؤمنان]]{{ع}} اُلفت در شمار [[صفات ]][[مؤمنان]] دانسته شده، بالاتر از آن، کسانی که از آن بی‌بهره‌اند را فاقد خیر دانسته‌اند؛ آن [[حضرت]]{{ع}} می‌فرمایند: "[[مؤمن]] الفت گیرنده است، و هیچ خیری در کسی که نه الفت می‌گیرد و نه به او الفت می‌گیرند، نیست" <ref>{{متن حدیث\|الْمُؤْمِنُ مَأْلُوفٌ وَ لَا خَيْرَ فِيمَنْ لَا يَأْلَفُ وَ لَا يُؤْلَفُ}}؛ اصول کافی، ج۲، ص۱۰۲.</ref>.		*در مقابل این [[فضیلت]] بزرگ، "اُلفت" قرار دارد. اُلفت ملکه‌ای است که [[صاحب]] آن، به‌واسطه این ملکه می‌تواند با [[مردم]] در پیوند بوده آنان را به سوی خود جلب نماید، و خود نیز به سوی آنان جذب شود. در خبری از [[امیرمؤمنان]]{{ع}} اُلفت در شمار [[صفات ]] [[مؤمنان]] دانسته شده، بالاتر از آن، کسانی که از آن بی‌بهره‌اند را فاقد خیر دانسته‌اند؛ آن [[حضرت]]{{ع}} می‌فرمایند: "[[مؤمن]] الفت گیرنده است، و هیچ خیری در کسی که نه الفت می‌گیرد و نه به او الفت می‌گیرند، نیست" <ref>{{متن حدیث\|الْمُؤْمِنُ مَأْلُوفٌ وَ لَا خَيْرَ فِيمَنْ لَا يَأْلَفُ وَ لَا يُؤْلَفُ}}؛ اصول کافی، ج۲، ص۱۰۲.</ref>.
	*اُنس و اُلفت نیز همچون [[عزلت]] در شمار ملکات فاضله بسیار مهم انسانی است. اگر این ملکه هیچ فایده دیگری جز از امکان [[تعلیم و تعلّم]] فراهم نمی‌آورد، باز [[کافی]] بود تا آن را در شمار [[برترین]] [[فضائل]] انسانی بدانیم؛ چه تحصیل [[دانش]]، برآوردن امور مربوط به معاش و [[معاد]] [[انسان]]، کسب [[فضائل]]، [[کمک]] به دیگران و عمل به [[قانون]] [[مواسات]]، در گرو همین الفت گرفتن با دیگران است<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۴۷۳.</ref>.		*اُنس و اُلفت نیز همچون [[عزلت]] در شمار ملکات فاضله بسیار مهم انسانی است. اگر این ملکه هیچ فایده دیگری جز از امکان [[تعلیم و تعلّم]] فراهم نمی‌آورد، باز [[کافی]] بود تا آن را در شمار [[برترین]] [[فضائل]] انسانی بدانیم؛ چه تحصیل [[دانش]]، برآوردن امور مربوط به معاش و [[معاد]] [[انسان]]، کسب [[فضائل]]، [[کمک]] به دیگران و عمل به [[قانون]] [[مواسات]]، در گرو همین الفت گرفتن با دیگران است<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۴۷۳.</ref>.
	*بالاتر از این آنکه [[دین]] [[محبّت]] و نفرت است، که این هر دو بر انس گرفتن با دیگران متوقّف می‌باشد.		*بالاتر از این آنکه [[دین]] [[محبّت]] و نفرت است، که این هر دو بر انس گرفتن با دیگران متوقّف می‌باشد.

Wasity: جایگزینی متن - 'غضب الهی' به 'غضب الهی'

2020-06-15T11:01:29Z

جایگزینی متن - 'غضب الهی' به 'غضب الهی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژوئن ۲۰۲۰، ساعت ۱۴:۳۱
خط ۵۱:		خط ۵۱:
	*[[عزلت]] در همین معنا، در شماری از [[روایات]] ما به‌شدّت مورد [[مدح]] واقع شده؛ از آن‌جمله [[امام کاظم]]{{ع}} در [[حدیثی]] به [[هشام بن حکم]] می‌فرمایند: "ای هشام! [[توان]] داشتن بر تحمّل تنهایی علامت [[قوی]] بودن [[عقل]] است، از این‌رو کسی که از قوّه تعقّل [[الهی]] برخوردار باشد، از اهل [[دنیا]] و علاقه‌مندان به آن گوشه می‌گیرد و به آنچه نزد خداست رغبت می‌یابد، در این حال [[خداوند]] در [[وحشت]] انیس او و در تنهایی همراه او خواهد بود" <ref>{{متن حدیث\|يَا هِشَامُ الصَّبْرُ عَلَى الْوَحْدَةِ عَلَامَةٌ عَلَى قُوَّةِ الْعَقْلِ فَمَنْ عَقَلَ عَنِ اللَّهِ اعْتَزَلَ أَهْلَ الدُّنْيَا وَ الرَّاغِبِينَ فِيهَا وَ رَغِبَ فِيمَا عِنْدَ اللَّهِ وَ كَانَ اللَّهُ أَنِيسَهُ فِي الْوَحْشَةِ وَ صَاحِبَهُ فِي الْوَحْدَةِ}}؛ بحارالأنوار، ج۶۷، ص۱۱۱.</ref>.		*[[عزلت]] در همین معنا، در شماری از [[روایات]] ما به‌شدّت مورد [[مدح]] واقع شده؛ از آن‌جمله [[امام کاظم]]{{ع}} در [[حدیثی]] به [[هشام بن حکم]] می‌فرمایند: "ای هشام! [[توان]] داشتن بر تحمّل تنهایی علامت [[قوی]] بودن [[عقل]] است، از این‌رو کسی که از قوّه تعقّل [[الهی]] برخوردار باشد، از اهل [[دنیا]] و علاقه‌مندان به آن گوشه می‌گیرد و به آنچه نزد خداست رغبت می‌یابد، در این حال [[خداوند]] در [[وحشت]] انیس او و در تنهایی همراه او خواهد بود" <ref>{{متن حدیث\|يَا هِشَامُ الصَّبْرُ عَلَى الْوَحْدَةِ عَلَامَةٌ عَلَى قُوَّةِ الْعَقْلِ فَمَنْ عَقَلَ عَنِ اللَّهِ اعْتَزَلَ أَهْلَ الدُّنْيَا وَ الرَّاغِبِينَ فِيهَا وَ رَغِبَ فِيمَا عِنْدَ اللَّهِ وَ كَانَ اللَّهُ أَنِيسَهُ فِي الْوَحْشَةِ وَ صَاحِبَهُ فِي الْوَحْدَةِ}}؛ بحارالأنوار، ج۶۷، ص۱۱۱.</ref>.
	*آنچه در این میان بسیار مهم است، آنکه کسانی که به این [[فضیلت]] دست می‌یابند، باید توجّه نمایند که آن را در امور بی‌فایده‌ای که از نظر فردی و [[اجتماعی]] فایده‌ای از پی نخواهد داشت، [[مصرف]] نکنند. نیز در آن حالت به بطالت نپردازند، و همواره در نظر داشته باشند که [[فرصت‌ها]] همچون [[ابر]] درگذرند. از این‌رو اگر با دست یافتن به این [[نعمت]] آن را بیهوده رها کرده از آن بهره‌ای نبرند، مورد نقمت [[الهی]] واقع شده از مصادیق کسانی خواهند بود که بدین‌گونه مورد بازخواست قرار می‌گیرند: {{متن قرآن\|ثُمَّ لَتُسْأَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ}}<ref>«آنگاه در آن روز از نعمت (ناسپاسی شده) بازخواست خواهید شد» سوره تکاثر، آیه ۸.</ref>.		*آنچه در این میان بسیار مهم است، آنکه کسانی که به این [[فضیلت]] دست می‌یابند، باید توجّه نمایند که آن را در امور بی‌فایده‌ای که از نظر فردی و [[اجتماعی]] فایده‌ای از پی نخواهد داشت، [[مصرف]] نکنند. نیز در آن حالت به بطالت نپردازند، و همواره در نظر داشته باشند که [[فرصت‌ها]] همچون [[ابر]] درگذرند. از این‌رو اگر با دست یافتن به این [[نعمت]] آن را بیهوده رها کرده از آن بهره‌ای نبرند، مورد نقمت [[الهی]] واقع شده از مصادیق کسانی خواهند بود که بدین‌گونه مورد بازخواست قرار می‌گیرند: {{متن قرآن\|ثُمَّ لَتُسْأَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ}}<ref>«آنگاه در آن روز از نعمت (ناسپاسی شده) بازخواست خواهید شد» سوره تکاثر، آیه ۸.</ref>.
	*صد افسوس که ما کسانی را می‌شناسیم، که از این [[نعمت]] والا بهره‌مند شده‌اند، امّا از آن استفاده‌ای شایان نبرده‌اند؛ چه آن را در راهی بی‌فایده و یا کم‌فایده به کار گرفته، از باب نمونه به تألیف آثاری که سودی برای [[جامعه]] از پی نخواهد داشت مشغول شده، و یا کتب و مقالاتی پدید آورده‌اند که در زوایای کتابخانه‌ها بی‌استفاده رها شده است. بدتر آنکه گاه چیزی بر قلم رانده‌اند، که مایه ضرر زدن به [[شریعت]] بوده [[غضب~~]] [[~~الهی]] را به همراه خواهد آورد!<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۴۷۹.</ref>.		*صد افسوس که ما کسانی را می‌شناسیم، که از این [[نعمت]] والا بهره‌مند شده‌اند، امّا از آن استفاده‌ای شایان نبرده‌اند؛ چه آن را در راهی بی‌فایده و یا کم‌فایده به کار گرفته، از باب نمونه به تألیف آثاری که سودی برای [[جامعه]] از پی نخواهد داشت مشغول شده، و یا کتب و مقالاتی پدید آورده‌اند که در زوایای کتابخانه‌ها بی‌استفاده رها شده است. بدتر آنکه گاه چیزی بر قلم رانده‌اند، که مایه ضرر زدن به [[شریعت]] بوده [[غضب الهی]] را به همراه خواهد آورد!<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۴۷۹.</ref>.
	===نکته دوّم===		===نکته دوّم===
	*اُلفت / اُنس‌گیری نیز همچون [[عزلت]]، در چند معنای مختلف به کار رفته است. در آن شمار می‌توان به [[همراهی]] با [[مردم]] با [[اخلاقی]] خوب، روی خوش و مراعات [[رسوم]] و [[آداب]] [[اجتماعی]]، اشاره کرد. [[روایات]] ما در زمینه [[لزوم]] رعایت این‌گونه امور، بسیار زیاد بوده ثواب‌های عظیمی بر این مطلب برشمرده است. شماری از این [[روایات]] را جناب [[شیخ کلینی]] [[نقل]] می‌نماید؛ از آن جمله است:		*اُلفت / اُنس‌گیری نیز همچون [[عزلت]]، در چند معنای مختلف به کار رفته است. در آن شمار می‌توان به [[همراهی]] با [[مردم]] با [[اخلاقی]] خوب، روی خوش و مراعات [[رسوم]] و [[آداب]] [[اجتماعی]]، اشاره کرد. [[روایات]] ما در زمینه [[لزوم]] رعایت این‌گونه امور، بسیار زیاد بوده ثواب‌های عظیمی بر این مطلب برشمرده است. شماری از این [[روایات]] را جناب [[شیخ کلینی]] [[نقل]] می‌نماید؛ از آن جمله است:

Wasity: جایگزینی متن - 'حضرت خدیجه' به 'حضرت خدیجه'

2020-05-12T13:28:54Z

جایگزینی متن - 'حضرت خدیجه' به 'حضرت خدیجه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ مهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۶:۵۸
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	==مقدمه==		==مقدمه==
	*گوشه‌گیری، ملکه‌ای است که [[انسان]] به‌واسطه آن، [[توان]] آن را می‌یابد که به تنهایی و در انزوای از [[مردم]] [[زندگی]] کند؛ از این‌رو اگر در زندان یا در بیابانی به تنهایی به‌سر بَرد، این تنهایی و خلوت نمی‌تواند او را از خود و از [[خداوند متعال]] غافل سازد.		*گوشه‌گیری، ملکه‌ای است که [[انسان]] به‌واسطه آن، [[توان]] آن را می‌یابد که به تنهایی و در انزوای از [[مردم]] [[زندگی]] کند؛ از این‌رو اگر در زندان یا در بیابانی به تنهایی به‌سر بَرد، این تنهایی و خلوت نمی‌تواند او را از خود و از [[خداوند متعال]] غافل سازد.
	*این [[فضیلت]] بزرگ به‌سختی [[محبوب]] [[اولیاء الهی]] بوده، به‌گونه‌ای که به‌دست آوردن مدارج کمال تنها با تحصیل آن فراهم می‌آید، تا آنجا که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} از [[مردمان]] دوری جست، به غار حراء [[پناه]] برد و خلوت گزید تا [[وحی]] را از جانب [[خداوند متعال]] دریافت نمود؛ نیز چون [[خداوند]] [[اراده]] فرمود که دختر [[معصوم]] آن [[حضرت]] را به ایشان ببخشاید، [[چهل]] روز گوشه گرفت آنگاه از غذای بهشتی خورد، و [[همسر]] خویش [[حضرت~~]] [[~~خدیجه]]{{س}} را [[ملاقات]] فرمود، تا [[نور]] [[حضرت]] زهراء{{س}} از ایشان به وجود [[مبارک]] [[حضرت~~]] [[~~خدیجه]] انتقال یافت.		*این [[فضیلت]] بزرگ به‌سختی [[محبوب]] [[اولیاء الهی]] بوده، به‌گونه‌ای که به‌دست آوردن مدارج کمال تنها با تحصیل آن فراهم می‌آید، تا آنجا که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} از [[مردمان]] دوری جست، به غار حراء [[پناه]] برد و خلوت گزید تا [[وحی]] را از جانب [[خداوند متعال]] دریافت نمود؛ نیز چون [[خداوند]] [[اراده]] فرمود که دختر [[معصوم]] آن [[حضرت]] را به ایشان ببخشاید، [[چهل]] روز گوشه گرفت آنگاه از غذای بهشتی خورد، و [[همسر]] خویش [[حضرت خدیجه]]{{س}} را [[ملاقات]] فرمود، تا [[نور]] [[حضرت]] زهراء{{س}} از ایشان به وجود [[مبارک]] [[حضرت خدیجه]] انتقال یافت.
	*نیز می‌دانیم که هیچ اثر علمی‌ای، از هیچ دانشمندی پدید نیامده، مگر آنکه پیدایش آن در گرو گوشه‌گیری آن دانشمند بوده است. از این‌رو می‌توان گفت که اگر اتّصاف به این [[فضیلت]] بزرگ نبود، این آثار کرامند که امروزه مایه افتخار [[مسلمانان]] است، هرگز پدید نمی‌آمد. خلوت‌گزینی‌های [[شیخ مفید]]، [[شیخ طوسی]]، خواجه نصیرالدّین، محقّق اول و دوّم، [[علامه حلی]]، [[شهید]] اوّل و دوّم، [[شیخ]] [[انصاری]]، [[صدرالمتألّهین]]، جناب [[شیخ]] الرّئیس، [[صاحب]] جواهر و امثال آنان- که [[رحمت]] [[خداوند]] بر آنان [[باد]]! -، ایشان را موفّق داشت که به [[نشر علم]] و [[ترویج]] آن پرداخته، کتابخانه‌ای [[عظیم]] از [[میراث]] [[علمی]] [[مسلمین]] را فراهم آورند<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۴۷۲.</ref>.		*نیز می‌دانیم که هیچ اثر علمی‌ای، از هیچ دانشمندی پدید نیامده، مگر آنکه پیدایش آن در گرو گوشه‌گیری آن دانشمند بوده است. از این‌رو می‌توان گفت که اگر اتّصاف به این [[فضیلت]] بزرگ نبود، این آثار کرامند که امروزه مایه افتخار [[مسلمانان]] است، هرگز پدید نمی‌آمد. خلوت‌گزینی‌های [[شیخ مفید]]، [[شیخ طوسی]]، خواجه نصیرالدّین، محقّق اول و دوّم، [[علامه حلی]]، [[شهید]] اوّل و دوّم، [[شیخ]] [[انصاری]]، [[صدرالمتألّهین]]، جناب [[شیخ]] الرّئیس، [[صاحب]] جواهر و امثال آنان- که [[رحمت]] [[خداوند]] بر آنان [[باد]]! -، ایشان را موفّق داشت که به [[نشر علم]] و [[ترویج]] آن پرداخته، کتابخانه‌ای [[عظیم]] از [[میراث]] [[علمی]] [[مسلمین]] را فراهم آورند<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۴۷۲.</ref>.
	*توجّه در زندگی‌نامه آنان، روشن می‌سازد که گوشه‌گیری آنان این افتخارات را برایشان پدید آورد؛ این در حالی است که بیشتر اینان از عمری نه چندان بلند- گاه کمتر از شصت سال، و یا در همین حدود - برخوردار بوده‌اند؛ امّا استفاده [[شایسته]] از [[عمر]]، آنان را موفّق ساخت که معمولاً هریک بیش از یک‌صد اثر تدوین کنند. [[تاریخ]] نشان می‌دهد که مخترعان، مکتشفان و ابداع‌کنندگان صنایع مختلف نیز، از حالتی همین‌گونه برخوردار بوده‌اند.		*توجّه در زندگی‌نامه آنان، روشن می‌سازد که گوشه‌گیری آنان این افتخارات را برایشان پدید آورد؛ این در حالی است که بیشتر اینان از عمری نه چندان بلند- گاه کمتر از شصت سال، و یا در همین حدود - برخوردار بوده‌اند؛ امّا استفاده [[شایسته]] از [[عمر]]، آنان را موفّق ساخت که معمولاً هریک بیش از یک‌صد اثر تدوین کنند. [[تاریخ]] نشان می‌دهد که مخترعان، مکتشفان و ابداع‌کنندگان صنایع مختلف نیز، از حالتی همین‌گونه برخوردار بوده‌اند.

Wasity در ‏۲ آوریل ۲۰۲۰، ساعت ۱۲:۵۰

2020-04-02T12:50:49Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ آوریل ۲۰۲۰، ساعت ۱۶:۲۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{ویرایش غیرنهایی}}		{{ویرایش غیرنهایی}}
	{{~~ولایت~~}}		{{سیره معصوم}}
	<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">		<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">
	: <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">مدخل‌های وابسته به این بحث:</div>		: <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">مدخل‌های وابسته به این بحث:</div>

Wasity: /* جستارهای وابسته */

2020-04-02T12:50:16Z

جستارهای وابسته

@@ خط ۸۴: / خط ۸۴: @@
 *نیز گاه از نهادن پایه‌ای غلط و [[اصرار]] بر آن، پدید می‌آید؛ چه گاه سخنی به [[خطا]] می‌رود و پایه‌ای برای عقیده‌ای قرار می‌گیرد، که دیگر کسان حفظ آن [[عقیده]] را لازم شمرده به تثبیت آن سخن [[خطا]] می‌پردازند. [[دانشمندان]] اهل [[سنّت]] معمولاً بر همین روش رفته خطای نخستین خود در مسأله [[امامت]] را توجیه می‌کنند. خطر این مطلب از خطر آنچه پیش از این [[گذشت]]، به مراتب بیش‌تر است؛ و کسی که دست به چنین توجیهاتی ببرد، بدون تردید مصداق [[آیه شریفه]] خواهد بود: {{متن قرآن|أَفَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَهَهُ هَوَاهُ وَأَضَلَّهُ اللَّهُ عَلَى عِلْمٍ}}<ref>«آیا آن کس را دیدی که هوای (نفس) خود را، خدای خویش گرفته است و خداوند او را از روی آگاهی به حال وی در گمراهی واگذاشته» سوره جاثیه، آیه ۲۳.</ref><ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۴۸۹.</ref>.
-==جستارهای وابسته==
+== جستارهای وابسته ==
 * [[مسلک احتراز در تفسیر انتظار]]
 ==منابع==
 * [[پرونده:10115255.jpg|22px]] [[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)|'''دانش اخلاق اسلامی ج۴''']]

Wasity: جایگزینی متن - 'حضرت حق' به 'حضرت حق'

2020-02-28T10:46:36Z

جایگزینی متن - 'حضرت حق' به 'حضرت حق'

Wasity: /* منابع */

2020-02-28T08:29:34Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۵۹
خط ۸۴:		خط ۸۴:
	*نیز گاه از نهادن پایه‌ای غلط و [[اصرار]] بر آن، پدید می‌آید؛ چه گاه سخنی به [[خطا]] می‌رود و پایه‌ای برای عقیده‌ای قرار می‌گیرد، که دیگر کسان حفظ آن [[عقیده]] را لازم شمرده به تثبیت آن سخن [[خطا]] می‌پردازند. [[دانشمندان]] اهل [[سنّت]] معمولاً بر همین روش رفته خطای نخستین خود در مسأله [[امامت]] را توجیه می‌کنند. خطر این مطلب از خطر آنچه پیش از این [[گذشت]]، به مراتب بیش‌تر است؛ و کسی که دست به چنین توجیهاتی ببرد، بدون تردید مصداق [[آیه شریفه]] خواهد بود: {{متن قرآن\|أَفَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَهَهُ هَوَاهُ وَأَضَلَّهُ اللَّهُ عَلَى عِلْمٍ}}<ref>«آیا آن کس را دیدی که هوای (نفس) خود را، خدای خویش گرفته است و خداوند او را از روی آگاهی به حال وی در گمراهی واگذاشته» سوره جاثیه، آیه ۲۳.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۴۸۹.</ref>.		*نیز گاه از نهادن پایه‌ای غلط و [[اصرار]] بر آن، پدید می‌آید؛ چه گاه سخنی به [[خطا]] می‌رود و پایه‌ای برای عقیده‌ای قرار می‌گیرد، که دیگر کسان حفظ آن [[عقیده]] را لازم شمرده به تثبیت آن سخن [[خطا]] می‌پردازند. [[دانشمندان]] اهل [[سنّت]] معمولاً بر همین روش رفته خطای نخستین خود در مسأله [[امامت]] را توجیه می‌کنند. خطر این مطلب از خطر آنچه پیش از این [[گذشت]]، به مراتب بیش‌تر است؛ و کسی که دست به چنین توجیهاتی ببرد، بدون تردید مصداق [[آیه شریفه]] خواهد بود: {{متن قرآن\|أَفَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَهَهُ هَوَاهُ وَأَضَلَّهُ اللَّهُ عَلَى عِلْمٍ}}<ref>«آیا آن کس را دیدی که هوای (نفس) خود را، خدای خویش گرفته است و خداوند او را از روی آگاهی به حال وی در گمراهی واگذاشته» سوره جاثیه، آیه ۲۳.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۴۸۹.</ref>.

			==جستارهای وابسته==
			* [[مسلک احتراز در تفسیر انتظار]]
	==منابع==		==منابع==
	* [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۴''']]		* [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۴''']]

Wasity در ‏۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۸:۲۷

2020-02-28T08:27:59Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۵۷
خط ۴:		خط ۴:
	: <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">مدخل‌های وابسته به این بحث:</div>		: <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">مدخل‌های وابسته به این بحث:</div>
	<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">		<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">
	: <div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[گوشه‌گیری در قرآن]] \| [[گوشه‌گیری در حدیث]] \| [[گوشه‌گیری در نهج البلاغه]] \| [[گوشه‌گیری در معارف دعا و زیارات]] \| [[گوشه‌گیری در ~~کلام اسلامی~~]] \| [[گوشه‌گیری در اخلاق اسلامی]]</div>		: <div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[گوشه‌گیری در قرآن]] \| [[گوشه‌گیری در حدیث]] \| [[گوشه‌گیری در نهج البلاغه]] \| [[گوشه‌گیری در معارف دعا و زیارات]] \| [[گوشه‌گیری در معارف مهدویت]] \| [[گوشه‌گیری در اخلاق اسلامی]]</div>
	<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">		<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">
	: <div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[گوشه‌گیری (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>		: <div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[گوشه‌گیری (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۴:۱۶
خط ۲۵:		خط ۲۵:
	:*{{متن قرآن\|قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى}}<ref>«بگو: برای این (رسالت) از شما مزدی نمی‌خواهم جز دوستداری خویشاوندان (خود) را» سوره شوری، آیه ۲۳.</ref>؛		:*{{متن قرآن\|قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى}}<ref>«بگو: برای این (رسالت) از شما مزدی نمی‌خواهم جز دوستداری خویشاوندان (خود) را» سوره شوری، آیه ۲۳.</ref>؛
	:*{{متن قرآن\|قُلْ مَا سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ}}<ref>«بگو هر پاداشی از شما خواسته باشم از آن خودتان باد!» سوره سبأ، آیه ۴۷.</ref>.		:*{{متن قرآن\|قُلْ مَا سَأَلْتُكُمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ}}<ref>«بگو هر پاداشی از شما خواسته باشم از آن خودتان باد!» سوره سبأ، آیه ۴۷.</ref>.
	*کوتاه سخن آنکه اُنس گرفتن، فضیلتی بزرگ است که همواره مطلوب [[حضرت~~]] [[~~حق]] بوده، فواید بسیاری از پی آن پدید می‌آید، به‌گونه‌ای که به‌دست آوردن [[سعادت]] دو جهانی تنها در پرتو آن ممکن می‌نماید و بس.		*کوتاه سخن آنکه اُنس گرفتن، فضیلتی بزرگ است که همواره مطلوب [[حضرت حق]] بوده، فواید بسیاری از پی آن پدید می‌آید، به‌گونه‌ای که به‌دست آوردن [[سعادت]] دو جهانی تنها در پرتو آن ممکن می‌نماید و بس.
	*حال با این توضیح، می‌توان گفت که عُزلت و اُلفت دو بال هستند، که هرکس سر در پی [[معراج]] دارد و خواستار پرواز در [[آسمان]] کمال می‌باشد، به ناگزیر می‌باید آن دو را طلبیده خود را به آن زینت بخشد؛ چه بال [[عزلت]] به تنهایی [[کافی]] نیست، و بال اُلفت نیز؛ چه هیچ پرنده‌ای با تنها یک بال نمی‌تواند به پرواز درآید؛ امّا با به‌دست آوردن این دو بال بُراق [[معراج]] آماده شده [[انسان]] می‌تواند به سوی مدارج بالای کمال پرواز کند.		*حال با این توضیح، می‌توان گفت که عُزلت و اُلفت دو بال هستند، که هرکس سر در پی [[معراج]] دارد و خواستار پرواز در [[آسمان]] کمال می‌باشد، به ناگزیر می‌باید آن دو را طلبیده خود را به آن زینت بخشد؛ چه بال [[عزلت]] به تنهایی [[کافی]] نیست، و بال اُلفت نیز؛ چه هیچ پرنده‌ای با تنها یک بال نمی‌تواند به پرواز درآید؛ امّا با به‌دست آوردن این دو بال بُراق [[معراج]] آماده شده [[انسان]] می‌تواند به سوی مدارج بالای کمال پرواز کند.
	*این یکی از تفاوت‌های [[فضیلت]] [[عزلت]] با دیگر [[فضائل]] است؛ چه هیچ فضیلتی را نمی‌توان سراغ گرفت که مورد ضدّ آن نیز خود در شمار [[فضائل]] باشد؛ حال آنکه [[عزلت]] و اُلفت، هر دو در شمار [[فضائل]] قرار دارند، که بر هر دو آثاری بلند مترتّب می‌شود. نمونه را، [[فضیلت]] [[شجاعت]] در مقابل [[ترس]] قرار دارد، که هرگز در شمار [[فضائل]] قرار نمی‌گیرد؛		*این یکی از تفاوت‌های [[فضیلت]] [[عزلت]] با دیگر [[فضائل]] است؛ چه هیچ فضیلتی را نمی‌توان سراغ گرفت که مورد ضدّ آن نیز خود در شمار [[فضائل]] باشد؛ حال آنکه [[عزلت]] و اُلفت، هر دو در شمار [[فضائل]] قرار دارند، که بر هر دو آثاری بلند مترتّب می‌شود. نمونه را، [[فضیلت]] [[شجاعت]] در مقابل [[ترس]] قرار دارد، که هرگز در شمار [[فضائل]] قرار نمی‌گیرد؛
خط ۳۹:		خط ۳۹:
	*از [[ائمه]] [[اهل‌بیت]]{{عم}} نیز در این زمینه [[روایات]] بسیاری به دست است. نیز خود [[پیامبر اکرم]]{{صل}} رهبانیّت را به معنای روی‌گردانی از [[سنّت]] و روش خود دانسته، آن را مساوی با [[کفر]] خوانده‌اند؛ از همین رو است که چون ایشان با خبر می‌شدند که یکی از یارانشان [[عزلت]] گزیده به [[زهد]] منفی و رهبانیّت روی کرده است، می‌فرمودند: "[[آگاه]] باشید که من شبانگاهان می‌خوابم و زناشویی می‌کنم و در روز [[غذا]] می‌خورم، از این‌رو هرکس از [[سنّت]] و روش من روی‌گردان شود، از من و [[یاران]] من نیست" <ref>{{متن حدیث\|أَلَا إِنِّي أَنَامُ بِاللَّيْلِ وَ أَنْكِحُ وَ أُفْطِرُ بِالنَّهَارِ فَمَنْ رَغِبَ عَنْ سُنَّتِي فَلَيْسَ مِنِّي}}؛ بحارالأنوار، ج۶۷، ص۱۱۶.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۴۷۶.</ref>.		*از [[ائمه]] [[اهل‌بیت]]{{عم}} نیز در این زمینه [[روایات]] بسیاری به دست است. نیز خود [[پیامبر اکرم]]{{صل}} رهبانیّت را به معنای روی‌گردانی از [[سنّت]] و روش خود دانسته، آن را مساوی با [[کفر]] خوانده‌اند؛ از همین رو است که چون ایشان با خبر می‌شدند که یکی از یارانشان [[عزلت]] گزیده به [[زهد]] منفی و رهبانیّت روی کرده است، می‌فرمودند: "[[آگاه]] باشید که من شبانگاهان می‌خوابم و زناشویی می‌کنم و در روز [[غذا]] می‌خورم، از این‌رو هرکس از [[سنّت]] و روش من روی‌گردان شود، از من و [[یاران]] من نیست" <ref>{{متن حدیث\|أَلَا إِنِّي أَنَامُ بِاللَّيْلِ وَ أَنْكِحُ وَ أُفْطِرُ بِالنَّهَارِ فَمَنْ رَغِبَ عَنْ سُنَّتِي فَلَيْسَ مِنِّي}}؛ بحارالأنوار، ج۶۷، ص۱۱۶.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۴۷۶.</ref>.
	*[[قرآن کریم]] نیز این‌گونه از رهبانیّت را تقبیح فرموده، در [[مقام]] ردّ آن می‌آورد: {{متن قرآن\|وَرَهْبَانِيَّةً ابْتَدَعُوهَا مَا كَتَبْنَاهَا عَلَيْهِمْ إِلَّا ابْتِغَاءَ رِضْوَانِ اللَّهِ فَمَا رَعَوْهَا حَقَّ رِعَايَتِهَا}}<ref>«و ما رها کردن این جهان را که از خود درآوردند بر آنان مقرّر نداشتیم جز آنکه برای رسیدن به خشنودی خداوند چنین کردند امّا آن را چنان که سزاوار نگاهداشت آن است نگاه نداشتند» سوره حدید، آیه ۲۷.</ref>.		*[[قرآن کریم]] نیز این‌گونه از رهبانیّت را تقبیح فرموده، در [[مقام]] ردّ آن می‌آورد: {{متن قرآن\|وَرَهْبَانِيَّةً ابْتَدَعُوهَا مَا كَتَبْنَاهَا عَلَيْهِمْ إِلَّا ابْتِغَاءَ رِضْوَانِ اللَّهِ فَمَا رَعَوْهَا حَقَّ رِعَايَتِهَا}}<ref>«و ما رها کردن این جهان را که از خود درآوردند بر آنان مقرّر نداشتیم جز آنکه برای رسیدن به خشنودی خداوند چنین کردند امّا آن را چنان که سزاوار نگاهداشت آن است نگاه نداشتند» سوره حدید، آیه ۲۷.</ref>.
	*معنای این [[آیه]] آن است، که [[مسیحیان]] به بدعتْ روش رهبانیْت را ایجاد کردند؛ و چون بر آنان چنین مطلبی [[واجب]] نشده بلکه در مقابل آن طلب [[رضایت الهی]] [[واجب]] خوانده شده بود، اینان آنچه [[واجب]] بود را مراعات نکرده به آنچه خود بافته بودند پرداختند؛ این در حالی است که [[بدعت]] آنان مورد [[رضایت]] [[حضرت~~]] [[~~حق]] نبوده تنها بدعتی [[ناپسند]] شمرده می‌شود.		*معنای این [[آیه]] آن است، که [[مسیحیان]] به بدعتْ روش رهبانیْت را ایجاد کردند؛ و چون بر آنان چنین مطلبی [[واجب]] نشده بلکه در مقابل آن طلب [[رضایت الهی]] [[واجب]] خوانده شده بود، اینان آنچه [[واجب]] بود را مراعات نکرده به آنچه خود بافته بودند پرداختند؛ این در حالی است که [[بدعت]] آنان مورد [[رضایت]] [[حضرت حق]] نبوده تنها بدعتی [[ناپسند]] شمرده می‌شود.
	*خلاصه آنکه کناره‌گیری از [[جامعه]] و ترک آن، از مبانی [[اسلام]] نبوده، همان‌گونه که زهدورزی منفیانه و ترک لذّت‌های [[دنیایی]] نیز از [[اسلام]] نمی‌باشد. آری! اگر دلیلی خاص در این زمینه پدید آید، می‌توان به چنان عزلتی [[رضایت]] داد. نمونه را اگر روزی [[جامعه]] به چنان فسادی گرفتار آید، که [[حفظ دین]] و دنیای [[انسان]] تنها در گرو [[عزلت]] ممکن شود، می‌توان گوشه‌گیری را تجویز نمود؛ [[ضعف نفس]] نیز از عللی است، که می‌تواند [[ضعیفان]] را ۔ که در اثر اُنس و الفت با دیگران به [[خطا]] دچار می‌شوند-، به اندک کردن روابط [[تشویق]] نموده، آنان را به گونه‌ای انزوای مطلوب [[راهنمایی]] کند.		*خلاصه آنکه کناره‌گیری از [[جامعه]] و ترک آن، از مبانی [[اسلام]] نبوده، همان‌گونه که زهدورزی منفیانه و ترک لذّت‌های [[دنیایی]] نیز از [[اسلام]] نمی‌باشد. آری! اگر دلیلی خاص در این زمینه پدید آید، می‌توان به چنان عزلتی [[رضایت]] داد. نمونه را اگر روزی [[جامعه]] به چنان فسادی گرفتار آید، که [[حفظ دین]] و دنیای [[انسان]] تنها در گرو [[عزلت]] ممکن شود، می‌توان گوشه‌گیری را تجویز نمود؛ [[ضعف نفس]] نیز از عللی است، که می‌تواند [[ضعیفان]] را ۔ که در اثر اُنس و الفت با دیگران به [[خطا]] دچار می‌شوند-، به اندک کردن روابط [[تشویق]] نموده، آنان را به گونه‌ای انزوای مطلوب [[راهنمایی]] کند.
	*پُر واضح است که این موارد از بحث کلّی ما خارج بوده دلیلی بر صحّت [[رهبانیت]] نخواهد بود<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۴۷۷.</ref>.		*پُر واضح است که این موارد از بحث کلّی ما خارج بوده دلیلی بر صحّت [[رهبانیت]] نخواهد بود<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۴۷۷.</ref>.
	*روایاتی نیز که در [[مدح]] [[عزلت]] وارد شده، عموماً به همین معنا بوده تنها ناظر به زمان، مکان و یا فرد خاصّی بوده است.		*روایاتی نیز که در [[مدح]] [[عزلت]] وارد شده، عموماً به همین معنا بوده تنها ناظر به زمان، مکان و یا فرد خاصّی بوده است.
	*در مقابل این [[تفسیر]]، عُزلت را گاه به معنای تبتُّل دانسته‌اند. ما پیش از این به تفصیل از این [[فضیلت]] سخن داشته، گفتیم که تبتُّل به معنای بریدن از [[مردم]] و پیوستن به [[حضرت~~]] [[~~حق]] ۔ جلَّ وعلا! - می‌باشد. روشن است که این معنا، تلازمی با گوشه‌گزینی نداشته [[انسان]] می‌تواند در عین حضور در [[جامعه]]، خود را از علایق قلبی به [[مردمان]] بازداشته، تنها توجّه خود را به سوی بارگاه [[عزّت]] منعطف سازد.		*در مقابل این [[تفسیر]]، عُزلت را گاه به معنای تبتُّل دانسته‌اند. ما پیش از این به تفصیل از این [[فضیلت]] سخن داشته، گفتیم که تبتُّل به معنای بریدن از [[مردم]] و پیوستن به [[حضرت حق]] ۔ جلَّ وعلا! - می‌باشد. روشن است که این معنا، تلازمی با گوشه‌گزینی نداشته [[انسان]] می‌تواند در عین حضور در [[جامعه]]، خود را از علایق قلبی به [[مردمان]] بازداشته، تنها توجّه خود را به سوی بارگاه [[عزّت]] منعطف سازد.
	*در این معنا، عُزلت از بالاترین حالات انسانی و پسندیده‌ترین آنهاست، که در [[قرآن کریم]] نیز به [[سختی]] به [[مدح]] گرفته شده است. نمونه را به این دو [[آیه شریفه]] بنگرید: {{متن قرآن\|فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَنْ تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فِيهَا بِالْغُدُوِّ وَالْآصَالِ رِجَالٌ لَا تُلْهِيهِمْ تِجَارَةٌ وَلَا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ}}<ref>«(این چراغ) در خانه‌هایی (است) که خداوند رخصت داده است تا والایی یابند و نامش در آنها برده شود؛ سپیده‌دمان و دیرگاه عصرها در آنها او را به پاکی می‌ستایند مردانی که هیچ داد و ستد و خرید و فروشی آنان را از یاد خداوند و برپا داشتن نماز و دادن زکات (به خود) سرگرم نمی‌دارد» سوره نور، آیه ۳۶-۳۷.</ref>.		*در این معنا، عُزلت از بالاترین حالات انسانی و پسندیده‌ترین آنهاست، که در [[قرآن کریم]] نیز به [[سختی]] به [[مدح]] گرفته شده است. نمونه را به این دو [[آیه شریفه]] بنگرید: {{متن قرآن\|فِي بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَنْ تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فِيهَا بِالْغُدُوِّ وَالْآصَالِ رِجَالٌ لَا تُلْهِيهِمْ تِجَارَةٌ وَلَا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ}}<ref>«(این چراغ) در خانه‌هایی (است) که خداوند رخصت داده است تا والایی یابند و نامش در آنها برده شود؛ سپیده‌دمان و دیرگاه عصرها در آنها او را به پاکی می‌ستایند مردانی که هیچ داد و ستد و خرید و فروشی آنان را از یاد خداوند و برپا داشتن نماز و دادن زکات (به خود) سرگرم نمی‌دارد» سوره نور، آیه ۳۶-۳۷.</ref>.
	*در بسیاری از [[روایات]] نیز، به این [[شرافت]] اشاره شده از آن شمار می‌توان به این [[حدیث]] [[امام صادق]]{{ع}} اشاره کرد: "خلوت‌گزین در دژ [[الهی]] [[پناه]] گرفته و در حفظ و حراست او رفته است. پس خوشا به حال کسی که همواره در [[آشکار]] و [[نهان]] با [[خداوند]] خلوت گرفته است" <ref>{{متن حدیث\|صَاحِبُ الْعُزْلَةِ مُتَحَصِّنٌ بِحِصْنِ اللَّهِ وَ مُحْتَرِسٌ بِحَرَاسَتِهِ فَيَا طُوبَى لِمَنْ تَفَرَّدَ بِهِ سِرّاً وَ عَلَانِيَةً}}؛ بحارالأنوار، ج۶۷، ص۹۰.</ref>.		*در بسیاری از [[روایات]] نیز، به این [[شرافت]] اشاره شده از آن شمار می‌توان به این [[حدیث]] [[امام صادق]]{{ع}} اشاره کرد: "خلوت‌گزین در دژ [[الهی]] [[پناه]] گرفته و در حفظ و حراست او رفته است. پس خوشا به حال کسی که همواره در [[آشکار]] و [[نهان]] با [[خداوند]] خلوت گرفته است" <ref>{{متن حدیث\|صَاحِبُ الْعُزْلَةِ مُتَحَصِّنٌ بِحِصْنِ اللَّهِ وَ مُحْتَرِسٌ بِحَرَاسَتِهِ فَيَا طُوبَى لِمَنْ تَفَرَّدَ بِهِ سِرّاً وَ عَلَانِيَةً}}؛ بحارالأنوار، ج۶۷، ص۹۰.</ref>.