Bahmani در ‏۱ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۱۷

2023-08-01T12:17:24Z

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-==به یاد مرگ بودن==
+{{مدخل مرتبط
 از علی{{ع}} روایت شده است که فرمود: «کسی که مرگ را فراوان یاد کند، از دنیا به اندازه کم آن [[خرسند]] گردد»<ref>مجلسی، محمد باقر بن محمدتقی، بحار الأنوار، ج۶، ص۶.</ref>.
 از رسول خدا{{صل}} روایت شده است: «برهم زننده خوشی‌ها را یاد کنید.
@@ خط ۱۳: / خط ۲۰: @@
 از [[امام صادق]]{{ع}} روایت شده است که فرمود: «یاد مرگ، خواهش‌های نفس را می‌میراند و رویش‌گاه‌های غفلت را ریشه‌کن می‌کند و [[دل]] را با [[وعده‌های خدا]] نیرو می‌بخشد.»..<ref>مجلسی، محمد باقر بن محمدتقی، بحار الأنوار، ج۶، ص۱۳۳.</ref>.<ref>[[محمد مهدی آصفی|آصفی، محمد مهدی]]، [[بر آستان عاشورا ج۳ (کتاب)|بر آستان عاشورا ج۳]] ص ۹۹.</ref>

Wasity: صفحه‌ای تازه حاوی «==به یاد مرگ بودن== از علی{{ع}} روایت شده است که فرمود: «کسی که مرگ را فراوان یاد کند، از دنیا به اندازه کم آن خرسند گردد»مجلسی، محمد باقر بن محمدتقی، بحار الأنوار، ج۶، ص۶.. از رسول خدا{{صل}} روایت شده است: «برهم زننده خوشی‌ها را یاد کنید. گفت...» ایجاد کرد

2023-08-01T10:28:17Z

صفحه‌ای تازه حاوی «==به یاد مرگ بودن== از علی{{ع}} روایت شده است که فرمود: «کسی که مرگ را فراوان یاد کند، از دنیا به اندازه کم آن خرسند گردد»<ref>مجلسی، محمد باقر بن محمدتقی، بحار الأنوار، ج۶، ص۶.</ref>. از رسول خدا{{صل}} روایت شده است: «برهم زننده خوشی‌ها را یاد کنید. گفت...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

==به یاد مرگ بودن==
از علی{{ع}} روایت شده است که فرمود: «کسی که مرگ را فراوان یاد کند، از دنیا به اندازه کم آن [[خرسند]] گردد»<ref>مجلسی، محمد باقر بن محمدتقی، بحار الأنوار، ج۶، ص۶.</ref>.
از رسول خدا{{صل}} روایت شده است: «برهم زننده خوشی‌ها را یاد کنید.
گفتند: ای رسول خدا! برهم زننده خوشی‌ها چیست؟
فرمود: مرگ. «هیچ بنده‌ای در فراخی آن را به راستی یاد نکرد، مگر اینکه دنیا بر او تنگ آمد و در سختی آن را به راستی یاد نکرد، مگر اینکه دنیا بر او فراخ گشت»<ref>مجلسی، محمد باقر بن محمدتقی، بحار الأنوار، ج۶، ص۶.</ref>.
مرگ تمام خوشی‌های انسان را برهم می‌زند؛ زیرا تمامی منابع این خوشی‌ها را از انسان می‌ستاند؛ [[دارایی]]، [[فرزندان]]، [[همسران]] و [[مناصب]] را از انسان سلب می‌کند. مرگ تمامی این [[خوشی]] را از انسان می‌گیرد و بدین روی است که تمامی خوشی‌های او از میان می‌رود.
[[روایت]] بالا سپس دو [[حقیقت]] متقابل را یاد می‌کند: «هیچ بنده‌ای در فراخی آن را به [[راستی]] یاد نکرد، مگر اینکه [[دنیا]] بر او تنگ آمد و در [[سختی]] آن را یاد نکرد، مگر اینکه دنیا بر او فراخ گشت».

[[انسان]] اگر [[مرگ]] را در فراخی دنیا یاد کند، دنیا بر او تنگ می‌شود و سرمستی و غرورش را می‌برد و یادکرد مرگ، [[لذت]] دنیای او را بر هم می‌زند؛ زیرا [[یاد مرگ]] [[تعلق به دنیا]] و لذت‌های آن را از انسان سلب می‌نماید. نیز اگر مرگ را در تنگی و سختی به یاد آورد، تنگی و سختی از او رخت بر می‌بندد، چه، یادکرد مرگ، کار دنیا را بر او آسان می‌گرداند و بدین روی، سختی‌های [[دنیوی]] بر او سهل می‌گردند.
نیز مرگ، نزدیک‌ترین چیزی است که در یک لحظه فرا می‌رسد، لیک انسان آن را دور می‌شمرد.
این فرمایش [[رسول خدا]]{{صل}} که: «وه! که انسان چقدر نسبت به خویش بی‌پرواست!». به [[بی‌پروایی]] انسان در علاقه‌اش به خویشتن اشاره دارد؛ زیرا خویشتن و نفس خویش را [[فریب]] می‌دهد و دور را برای او نزدیک و نزدیک را برای او دور می‌نمایاند.
این حالت روانی و فرار روانی از مرگ و تلاش برای به [[فراموشی]] سپردن و خویش را نسبت به آن به [[غفلت]] زدن، همان حالت «درازی [[آرزو]]» است؛ یعنی یکی از آن دو چیزی که رسول خدا{{صل}} از همه چیز بیشتر بر [[مسلمانان]] از آنها می‌هراسد: «بیشترین چیزی که از آنها بر امتم می‌هراسم دو چیز است: [[پیروی از هوای نفس]] و درازی آرزو»<ref>متقی هندی، علی بن حسام الدین، کنز العمال، ج۱۶، ص۲۰۳.</ref>.

از [[امام صادق]]{{ع}} روایت شده است که فرمود: «یاد مرگ، خواهش‌های نفس را می‌میراند و رویش‌گاه‌های غفلت را ریشه‌کن می‌کند و [[دل]] را با [[وعده‌های خدا]] نیرو می‌بخشد.»..<ref>مجلسی، محمد باقر بن محمدتقی، بحار الأنوار، ج۶، ص۱۳۳.</ref>.<ref>[[محمد مهدی آصفی|آصفی، محمد مهدی]]، [[بر آستان عاشورا ج۳ (کتاب)|بر آستان عاشورا ج۳]] ص ۹۹.</ref>

یادکرد مرگ - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۱ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۱۷