یقین در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* نکات آیات */

2026-04-13T06:54:22Z

نکات آیات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۲۴
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	{{متن قرآن\|وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ}}<ref>«و پروردگارت را پرستش کن تا مرگ تو فرا رسد» سوره حجر، آیه ۹۹.</ref>.		{{متن قرآن\|وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ}}<ref>«و پروردگارت را پرستش کن تا مرگ تو فرا رسد» سوره حجر، آیه ۹۹.</ref>.

	'''نکته''': [[خداوند]] به [[پیامبر]] [[دستور]] ~~میدهد~~: که دست از [[عبادت]] در تمام [[عمر]] بر مدار و همواره پروردگارت را [[بندگی]] کن تا [[یقین]] تو فرا رسد [[عبادت]] [[مکتب]] عالی [[تربیت]] است، [[اندیشه]] [[انسان]] را بیدار و [[فکر]] او را متوجه بی‌نهایت می‌سازد، گرد و غبار [[گناه]] و [[غفلت]] را از [[دل]] و [[جان]] او می‌شوید، صفات عالی [[انسانی]] را در وجود او پرورش می‌دهد، [[روح]] [[ایمان]] را تقویت و [[آگاهی]] و [[مسئولیت]] به [[انسان]] می‌بخشد. و به همین [[دلیل]] ممکن نیست [[انسان]] لحظه‌ای در [[زندگی]] از این [[مکتب]] بزرگ [[تربیتی]] [[بی‌نیاز]] گردد، و آنها که [[فکر]] می‌کنند، [[انسان]] ممکن است به جایی برسد که نیازی به [[عبادت]] نداشته باشد یا [[تکامل انسان]] را محدود پنداشته‌اند و یا مفهوم [[عبادت]] را [[درک]] نکرده‌اند. {{متن قرآن\|وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ}} [[ابن عباس]] و [[حسن]] و [[مجاهد]] گویند: یعنی [[خدا]] را [[پرستش]] کن تا مرگت فرا رسد. [[قتاده]] گوید: یعنی [[خدا]] را [[عبادت]] کن تا هنگام [[مرگ]] نسبت به امور [[نیک]] و بد، [[یقین]] پیدا کنی. علت اینکه: [[مرگ]] را [[یقین]] نامیده، چون امری [[یقینی]] و قطعی است. احتمال می‌رود که منظور این باشد که: [[خدا]] را [[پرستش]] کن تا وقتی که نسبت به [[مرگ~~]] [[~~یقین]] پیدا کنی و مطمئن شوی که هنگام [[خروج]] از [[دنیا]] فرارسیده است، چه در این وقت دیگر تکلیفی نیست. زجاج گوید: یعنی همواره [[خدا]] را [[عبادت]] کن. اگر فقط می‌گفت: [[خدا]] را [[عبادت]] کن و آن را [[مقید]] به این وقت نمی‌ساخت، کافی بود که [[انسان]] یک بار [[خدا]] را [[عبادت]] کند و [[مطیع]] شناخته شود، لکن با این تعبیر، [[انسان]] را ملزم می‌کند که تا زنده است، [[خدا]] را [[عبادت]] کند<ref>مجمع البیان، ج۱۳، ص۲۲۰.</ref>.<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲]]، ص ۹۸۴.</ref>		'''نکته''': [[خداوند]] به [[پیامبر]] [[دستور]] می‌دهد: که دست از [[عبادت]] در تمام [[عمر]] بر مدار و همواره پروردگارت را [[بندگی]] کن تا [[یقین]] تو فرا رسد [[عبادت]] [[مکتب]] عالی [[تربیت]] است، [[اندیشه]] [[انسان]] را بیدار و [[فکر]] او را متوجه بی‌نهایت می‌سازد، گرد و غبار [[گناه]] و [[غفلت]] را از [[دل]] و [[جان]] او می‌شوید، صفات عالی [[انسانی]] را در وجود او پرورش می‌دهد، [[روح]] [[ایمان]] را تقویت و [[آگاهی]] و [[مسئولیت]] به [[انسان]] می‌بخشد. و به همین [[دلیل]] ممکن نیست انسان لحظه‌ای در [[زندگی]] از این [[مکتب]] بزرگ [[تربیتی]] بی‌نیاز گردد، و آنها که [[فکر]] می‌کنند، انسان ممکن است به جایی برسد که نیازی به [[عبادت]] نداشته باشد یا تکامل انسان را محدود پنداشته‌اند و یا مفهوم عبادت را [[درک]] نکرده‌اند. {{متن قرآن\|وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ}} [[ابن عباس]] و [[حسن]] و [[مجاهد]] گویند: یعنی [[خدا]] را [[پرستش]] کن تا مرگت فرا رسد. [[قتاده]] گوید: یعنی خدا را عبادت کن تا هنگام مرگ نسبت به امور [[نیک]] و بد، [[یقین]] پیدا کنی. علت اینکه: مرگ را یقین نامیده، چون امری [[یقینی]] و قطعی است. احتمال می‌رود که منظور این باشد که: خدا را [[پرستش]] کن تا وقتی که نسبت به مرگ یقین پیدا کنی و مطمئن شوی که هنگام [[خروج]] از [[دنیا]] فرارسیده است، چه در این وقت دیگر تکلیفی نیست. زجاج گوید: یعنی همواره خدا را عبادت کن. اگر فقط می‌گفت: خدا را عبادت کن و آن را مقید به این وقت نمی‌ساخت، کافی بود که انسان یک بار خدا را عبادت کند و [[مطیع]] شناخته شود، لکن با این تعبیر، انسان را ملزم می‌کند که تا زنده است، خدا را عبادت کند<ref>مجمع البیان، ج۱۳، ص۲۲۰.</ref>.<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲]]، ص ۹۸۴.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۹ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۵۱

2023-11-09T08:51:58Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۲۱
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	#{{متن قرآن\|وَمَنْ لَمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُورًا فَمَا لَهُ مِنْ نُورٍ}}<ref>«و آنکه خداوند برای او فروغی ننهاده است فروغی نخواهد داشت» سوره نور، آیه ۴۰.</ref>.		#{{متن قرآن\|وَمَنْ لَمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُورًا فَمَا لَهُ مِنْ نُورٍ}}<ref>«و آنکه خداوند برای او فروغی ننهاده است فروغی نخواهد داشت» سوره نور، آیه ۴۰.</ref>.
	#{{متن قرآن\|أَوَمَنْ كَانَ مَيْتًا فَأَحْيَيْنَاهُ وَجَعَلْنَا لَهُ نُورًا يَمْشِي بِهِ فِي النَّاسِ}}<ref>«و آیا (داستان) آن کس که (به دل) مرده بود و زنده‌اش کردیم و برای او فروغی پدید آوردیم که با آن در میان مردم راه می‌رود، چون داستان کسی است در تیرگی‌ها که از آنها بیرون آمدنی نیست؟ بدین‌گونه آنچه کافران می‌کردند، در نظرشان آراسته شده است» سوره انعام، آیه ۱۲۲.</ref>.		#{{متن قرآن\|أَوَمَنْ كَانَ مَيْتًا فَأَحْيَيْنَاهُ وَجَعَلْنَا لَهُ نُورًا يَمْشِي بِهِ فِي النَّاسِ}}<ref>«و آیا (داستان) آن کس که (به دل) مرده بود و زنده‌اش کردیم و برای او فروغی پدید آوردیم که با آن در میان مردم راه می‌رود، چون داستان کسی است در تیرگی‌ها که از آنها بیرون آمدنی نیست؟ بدین‌گونه آنچه کافران می‌کردند، در نظرشان آراسته شده است» سوره انعام، آیه ۱۲۲.</ref>.
	#{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَآمِنُوا بِرَسُولِهِ يُؤْتِكُمْ كِفْلَيْنِ مِنْ رَحْمَتِهِ وَيَجْعَلْ لَكُمْ نُورًا تَمْشُونَ بِهِ وَيَغْفِرْ لَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ}}<ref>«ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و به پیامبرش ایمان آورید تا از بخشایش خویش دو بهره به شما ارزانی دارد و در شما فروغی نهد که با آن راه بسپارید و شما را بیامرزد و خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است» سوره حدید، آیه ۲۸.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ~~ج۱،~~ ص ۲۸۳-۲۸۵.</ref>.		#{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَآمِنُوا بِرَسُولِهِ يُؤْتِكُمْ كِفْلَيْنِ مِنْ رَحْمَتِهِ وَيَجْعَلْ لَكُمْ نُورًا تَمْشُونَ بِهِ وَيَغْفِرْ لَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ}}<ref>«ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و به پیامبرش ایمان آورید تا از بخشایش خویش دو بهره به شما ارزانی دارد و در شما فروغی نهد که با آن راه بسپارید و شما را بیامرزد و خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است» سوره حدید، آیه ۲۸.</ref>.<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی ج۱]]، ص ۲۸۳-۲۸۵.</ref>
	== ~~یقین در فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲~~==
			== نکات آیات ==
	{{متن قرآن\|وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ}}<ref>«و پروردگارت را پرستش کن تا مرگ تو فرا رسد» سوره حجر، آیه ۹۹.</ref>.		{{متن قرآن\|وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ}}<ref>«و پروردگارت را پرستش کن تا مرگ تو فرا رسد» سوره حجر، آیه ۹۹.</ref>.

	'''نکته''': [[خداوند]] به [[پیامبر]] [[دستور]] میدهد: که دست از [[عبادت]] در تمام [[عمر]] بر مدار و همواره پروردگارت را [[بندگی]] کن تا [[یقین]] تو فرا رسد [[عبادت]] [[مکتب]] عالی [[تربیت]] است، [[اندیشه]] [[انسان]] را بیدار و [[فکر]] او را متوجه بی‌نهایت می‌سازد، گرد و غبار [[گناه]] و [[غفلت]] را از [[دل]] و [[جان]] او می‌شوید، صفات عالی [[انسانی]] را در وجود او پرورش می‌دهد، [[روح]] [[ایمان]] را تقویت و [[آگاهی]] و [[مسئولیت]] به [[انسان]] می‌بخشد. و به همین [[دلیل]] ممکن نیست [[انسان]] لحظه‌ای در [[زندگی]] از این [[مکتب]] بزرگ [[تربیتی]] [[بی‌نیاز]] گردد، و آنها که [[فکر]] می‌کنند، [[انسان]] ممکن است به جایی برسد که نیازی به [[عبادت]] نداشته باشد یا [[تکامل انسان]] را محدود پنداشته‌اند و یا مفهوم [[عبادت]] را [[درک]] نکرده‌اند. {{متن قرآن\|وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ}} [[ابن عباس]] و [[حسن]] و [[مجاهد]] گویند: یعنی [[خدا]] را [[پرستش]] کن تا مرگت فرا رسد. [[قتاده]] گوید: یعنی [[خدا]] را [[عبادت]] کن تا هنگام [[مرگ]] نسبت به امور [[نیک]] و بد، [[یقین]] پیدا کنی. علت اینکه: [[مرگ]] را [[یقین]] نامیده، چون امری [[یقینی]] و قطعی است. احتمال می‌رود که منظور این باشد که: [[خدا]] را [[پرستش]] کن تا وقتی که نسبت به [[مرگ]] [[یقین]] پیدا کنی و مطمئن شوی که هنگام [[خروج]] از [[دنیا]] فرارسیده است، چه در این وقت دیگر تکلیفی نیست. زجاج گوید: یعنی همواره [[خدا]] را [[عبادت]] کن. اگر فقط می‌گفت: [[خدا]] را [[عبادت]] کن و آن را [[مقید]] به این وقت نمی‌ساخت، کافی بود که [[انسان]] یک بار [[خدا]] را [[عبادت]] کند و [[مطیع]] شناخته شود، لکن با این تعبیر، [[انسان]] را ملزم می‌کند که تا زنده است، [[خدا]] را [[عبادت]] کند<ref>مجمع البیان، ج۱۳، ص۲۲۰.</ref><ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ~~ج۲،~~ ص ۹۸۴.</ref>.		'''نکته''': [[خداوند]] به [[پیامبر]] [[دستور]] میدهد: که دست از [[عبادت]] در تمام [[عمر]] بر مدار و همواره پروردگارت را [[بندگی]] کن تا [[یقین]] تو فرا رسد [[عبادت]] [[مکتب]] عالی [[تربیت]] است، [[اندیشه]] [[انسان]] را بیدار و [[فکر]] او را متوجه بی‌نهایت می‌سازد، گرد و غبار [[گناه]] و [[غفلت]] را از [[دل]] و [[جان]] او می‌شوید، صفات عالی [[انسانی]] را در وجود او پرورش می‌دهد، [[روح]] [[ایمان]] را تقویت و [[آگاهی]] و [[مسئولیت]] به [[انسان]] می‌بخشد. و به همین [[دلیل]] ممکن نیست [[انسان]] لحظه‌ای در [[زندگی]] از این [[مکتب]] بزرگ [[تربیتی]] [[بی‌نیاز]] گردد، و آنها که [[فکر]] می‌کنند، [[انسان]] ممکن است به جایی برسد که نیازی به [[عبادت]] نداشته باشد یا [[تکامل انسان]] را محدود پنداشته‌اند و یا مفهوم [[عبادت]] را [[درک]] نکرده‌اند. {{متن قرآن\|وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ}} [[ابن عباس]] و [[حسن]] و [[مجاهد]] گویند: یعنی [[خدا]] را [[پرستش]] کن تا مرگت فرا رسد. [[قتاده]] گوید: یعنی [[خدا]] را [[عبادت]] کن تا هنگام [[مرگ]] نسبت به امور [[نیک]] و بد، [[یقین]] پیدا کنی. علت اینکه: [[مرگ]] را [[یقین]] نامیده، چون امری [[یقینی]] و قطعی است. احتمال می‌رود که منظور این باشد که: [[خدا]] را [[پرستش]] کن تا وقتی که نسبت به [[مرگ]] [[یقین]] پیدا کنی و مطمئن شوی که هنگام [[خروج]] از [[دنیا]] فرارسیده است، چه در این وقت دیگر تکلیفی نیست. زجاج گوید: یعنی همواره [[خدا]] را [[عبادت]] کن. اگر فقط می‌گفت: [[خدا]] را [[عبادت]] کن و آن را [[مقید]] به این وقت نمی‌ساخت، کافی بود که [[انسان]] یک بار [[خدا]] را [[عبادت]] کند و [[مطیع]] شناخته شود، لکن با این تعبیر، [[انسان]] را ملزم می‌کند که تا زنده است، [[خدا]] را [[عبادت]] کند<ref>مجمع البیان، ج۱۳، ص۲۲۰.</ref>.<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲]]، ص ۹۸۴.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۱''']]		# [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۱''']]
	# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]		# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani در ‏۹ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۵۰

2023-11-09T08:50:46Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۲۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = یقین		\| موضوع مرتبط = یقین
	\| عنوان مدخل = [[یقین]]		\| عنوان مدخل = یقین
	\| مداخل مرتبط = [[یقین در قرآن]] - [[یقین در حدیث]] - [[یقین در ~~نهج البلاغه~~]] - [[یقین در ~~اخلاق اسلامی~~]] - [[یقین در معارف ~~دعا~~ و ~~زیارات~~]] - [[یقین در ~~کلام~~ اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[یقین در قرآن]] - [[یقین در حدیث]] - [[یقین در اخلاق اسلامی]] - [[یقین در معارف دعا و زیارات]] - [[یقین در معارف و سیره سجادی]] - [[یقین در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط = ~~یقین (پرسش)~~		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

خط ۳۱:		خط ۳۱:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده: یقین]]		[[رده:یقین]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T09:46:02Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T23:53:12Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۳:۲۳
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = یقین		\| موضوع مرتبط = یقین
خط ۲۲:		خط ۲۱:

	'''نکته''': [[خداوند]] به [[پیامبر]] [[دستور]] میدهد: که دست از [[عبادت]] در تمام [[عمر]] بر مدار و همواره پروردگارت را [[بندگی]] کن تا [[یقین]] تو فرا رسد [[عبادت]] [[مکتب]] عالی [[تربیت]] است، [[اندیشه]] [[انسان]] را بیدار و [[فکر]] او را متوجه بی‌نهایت می‌سازد، گرد و غبار [[گناه]] و [[غفلت]] را از [[دل]] و [[جان]] او می‌شوید، صفات عالی [[انسانی]] را در وجود او پرورش می‌دهد، [[روح]] [[ایمان]] را تقویت و [[آگاهی]] و [[مسئولیت]] به [[انسان]] می‌بخشد. و به همین [[دلیل]] ممکن نیست [[انسان]] لحظه‌ای در [[زندگی]] از این [[مکتب]] بزرگ [[تربیتی]] [[بی‌نیاز]] گردد، و آنها که [[فکر]] می‌کنند، [[انسان]] ممکن است به جایی برسد که نیازی به [[عبادت]] نداشته باشد یا [[تکامل انسان]] را محدود پنداشته‌اند و یا مفهوم [[عبادت]] را [[درک]] نکرده‌اند. {{متن قرآن\|وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ}} [[ابن عباس]] و [[حسن]] و [[مجاهد]] گویند: یعنی [[خدا]] را [[پرستش]] کن تا مرگت فرا رسد. [[قتاده]] گوید: یعنی [[خدا]] را [[عبادت]] کن تا هنگام [[مرگ]] نسبت به امور [[نیک]] و بد، [[یقین]] پیدا کنی. علت اینکه: [[مرگ]] را [[یقین]] نامیده، چون امری [[یقینی]] و قطعی است. احتمال می‌رود که منظور این باشد که: [[خدا]] را [[پرستش]] کن تا وقتی که نسبت به [[مرگ]] [[یقین]] پیدا کنی و مطمئن شوی که هنگام [[خروج]] از [[دنیا]] فرارسیده است، چه در این وقت دیگر تکلیفی نیست. زجاج گوید: یعنی همواره [[خدا]] را [[عبادت]] کن. اگر فقط می‌گفت: [[خدا]] را [[عبادت]] کن و آن را [[مقید]] به این وقت نمی‌ساخت، کافی بود که [[انسان]] یک بار [[خدا]] را [[عبادت]] کند و [[مطیع]] شناخته شود، لکن با این تعبیر، [[انسان]] را ملزم می‌کند که تا زنده است، [[خدا]] را [[عبادت]] کند<ref>مجمع البیان، ج۱۳، ص۲۲۰.</ref><ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۹۸۴.</ref>.		'''نکته''': [[خداوند]] به [[پیامبر]] [[دستور]] میدهد: که دست از [[عبادت]] در تمام [[عمر]] بر مدار و همواره پروردگارت را [[بندگی]] کن تا [[یقین]] تو فرا رسد [[عبادت]] [[مکتب]] عالی [[تربیت]] است، [[اندیشه]] [[انسان]] را بیدار و [[فکر]] او را متوجه بی‌نهایت می‌سازد، گرد و غبار [[گناه]] و [[غفلت]] را از [[دل]] و [[جان]] او می‌شوید، صفات عالی [[انسانی]] را در وجود او پرورش می‌دهد، [[روح]] [[ایمان]] را تقویت و [[آگاهی]] و [[مسئولیت]] به [[انسان]] می‌بخشد. و به همین [[دلیل]] ممکن نیست [[انسان]] لحظه‌ای در [[زندگی]] از این [[مکتب]] بزرگ [[تربیتی]] [[بی‌نیاز]] گردد، و آنها که [[فکر]] می‌کنند، [[انسان]] ممکن است به جایی برسد که نیازی به [[عبادت]] نداشته باشد یا [[تکامل انسان]] را محدود پنداشته‌اند و یا مفهوم [[عبادت]] را [[درک]] نکرده‌اند. {{متن قرآن\|وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ}} [[ابن عباس]] و [[حسن]] و [[مجاهد]] گویند: یعنی [[خدا]] را [[پرستش]] کن تا مرگت فرا رسد. [[قتاده]] گوید: یعنی [[خدا]] را [[عبادت]] کن تا هنگام [[مرگ]] نسبت به امور [[نیک]] و بد، [[یقین]] پیدا کنی. علت اینکه: [[مرگ]] را [[یقین]] نامیده، چون امری [[یقینی]] و قطعی است. احتمال می‌رود که منظور این باشد که: [[خدا]] را [[پرستش]] کن تا وقتی که نسبت به [[مرگ]] [[یقین]] پیدا کنی و مطمئن شوی که هنگام [[خروج]] از [[دنیا]] فرارسیده است، چه در این وقت دیگر تکلیفی نیست. زجاج گوید: یعنی همواره [[خدا]] را [[عبادت]] کن. اگر فقط می‌گفت: [[خدا]] را [[عبادت]] کن و آن را [[مقید]] به این وقت نمی‌ساخت، کافی بود که [[انسان]] یک بار [[خدا]] را [[عبادت]] کند و [[مطیع]] شناخته شود، لکن با این تعبیر، [[انسان]] را ملزم می‌کند که تا زنده است، [[خدا]] را [[عبادت]] کند<ref>مجمع البیان، ج۱۳، ص۲۲۰.</ref><ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۹۸۴.</ref>.
	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۳۳:		خط ۳۱:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده: یقین]]		[[رده: یقین]]

Hosein: جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

2022-06-01T15:18:22Z

جایگزینی متن - '== پرسش‌های وابسته == ==' به '=='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۴۸
خط ۲۲:		خط ۲۲:

	'''نکته''': [[خداوند]] به [[پیامبر]] [[دستور]] میدهد: که دست از [[عبادت]] در تمام [[عمر]] بر مدار و همواره پروردگارت را [[بندگی]] کن تا [[یقین]] تو فرا رسد [[عبادت]] [[مکتب]] عالی [[تربیت]] است، [[اندیشه]] [[انسان]] را بیدار و [[فکر]] او را متوجه بی‌نهایت می‌سازد، گرد و غبار [[گناه]] و [[غفلت]] را از [[دل]] و [[جان]] او می‌شوید، صفات عالی [[انسانی]] را در وجود او پرورش می‌دهد، [[روح]] [[ایمان]] را تقویت و [[آگاهی]] و [[مسئولیت]] به [[انسان]] می‌بخشد. و به همین [[دلیل]] ممکن نیست [[انسان]] لحظه‌ای در [[زندگی]] از این [[مکتب]] بزرگ [[تربیتی]] [[بی‌نیاز]] گردد، و آنها که [[فکر]] می‌کنند، [[انسان]] ممکن است به جایی برسد که نیازی به [[عبادت]] نداشته باشد یا [[تکامل انسان]] را محدود پنداشته‌اند و یا مفهوم [[عبادت]] را [[درک]] نکرده‌اند. {{متن قرآن\|وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ}} [[ابن عباس]] و [[حسن]] و [[مجاهد]] گویند: یعنی [[خدا]] را [[پرستش]] کن تا مرگت فرا رسد. [[قتاده]] گوید: یعنی [[خدا]] را [[عبادت]] کن تا هنگام [[مرگ]] نسبت به امور [[نیک]] و بد، [[یقین]] پیدا کنی. علت اینکه: [[مرگ]] را [[یقین]] نامیده، چون امری [[یقینی]] و قطعی است. احتمال می‌رود که منظور این باشد که: [[خدا]] را [[پرستش]] کن تا وقتی که نسبت به [[مرگ]] [[یقین]] پیدا کنی و مطمئن شوی که هنگام [[خروج]] از [[دنیا]] فرارسیده است، چه در این وقت دیگر تکلیفی نیست. زجاج گوید: یعنی همواره [[خدا]] را [[عبادت]] کن. اگر فقط می‌گفت: [[خدا]] را [[عبادت]] کن و آن را [[مقید]] به این وقت نمی‌ساخت، کافی بود که [[انسان]] یک بار [[خدا]] را [[عبادت]] کند و [[مطیع]] شناخته شود، لکن با این تعبیر، [[انسان]] را ملزم می‌کند که تا زنده است، [[خدا]] را [[عبادت]] کند<ref>مجمع البیان، ج۱۳، ص۲۲۰.</ref><ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۹۸۴.</ref>.		'''نکته''': [[خداوند]] به [[پیامبر]] [[دستور]] میدهد: که دست از [[عبادت]] در تمام [[عمر]] بر مدار و همواره پروردگارت را [[بندگی]] کن تا [[یقین]] تو فرا رسد [[عبادت]] [[مکتب]] عالی [[تربیت]] است، [[اندیشه]] [[انسان]] را بیدار و [[فکر]] او را متوجه بی‌نهایت می‌سازد، گرد و غبار [[گناه]] و [[غفلت]] را از [[دل]] و [[جان]] او می‌شوید، صفات عالی [[انسانی]] را در وجود او پرورش می‌دهد، [[روح]] [[ایمان]] را تقویت و [[آگاهی]] و [[مسئولیت]] به [[انسان]] می‌بخشد. و به همین [[دلیل]] ممکن نیست [[انسان]] لحظه‌ای در [[زندگی]] از این [[مکتب]] بزرگ [[تربیتی]] [[بی‌نیاز]] گردد، و آنها که [[فکر]] می‌کنند، [[انسان]] ممکن است به جایی برسد که نیازی به [[عبادت]] نداشته باشد یا [[تکامل انسان]] را محدود پنداشته‌اند و یا مفهوم [[عبادت]] را [[درک]] نکرده‌اند. {{متن قرآن\|وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ}} [[ابن عباس]] و [[حسن]] و [[مجاهد]] گویند: یعنی [[خدا]] را [[پرستش]] کن تا مرگت فرا رسد. [[قتاده]] گوید: یعنی [[خدا]] را [[عبادت]] کن تا هنگام [[مرگ]] نسبت به امور [[نیک]] و بد، [[یقین]] پیدا کنی. علت اینکه: [[مرگ]] را [[یقین]] نامیده، چون امری [[یقینی]] و قطعی است. احتمال می‌رود که منظور این باشد که: [[خدا]] را [[پرستش]] کن تا وقتی که نسبت به [[مرگ]] [[یقین]] پیدا کنی و مطمئن شوی که هنگام [[خروج]] از [[دنیا]] فرارسیده است، چه در این وقت دیگر تکلیفی نیست. زجاج گوید: یعنی همواره [[خدا]] را [[عبادت]] کن. اگر فقط می‌گفت: [[خدا]] را [[عبادت]] کن و آن را [[مقید]] به این وقت نمی‌ساخت، کافی بود که [[انسان]] یک بار [[خدا]] را [[عبادت]] کند و [[مطیع]] شناخته شود، لکن با این تعبیر، [[انسان]] را ملزم می‌کند که تا زنده است، [[خدا]] را [[عبادت]] کند<ref>مجمع البیان، ج۱۳، ص۲۲۰.</ref><ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۹۸۴.</ref>.
	~~== پرسش‌های وابسته ==~~

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\'\'\'\[\[(.)\]\]\'\'\'(.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\> \(.)\<\/div\> \
2022-05-31T14:30:03Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.)\'\'\'\[\[(.)\]\]\'\'\'(.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(206\,242\,\s299\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\sn...

→ نسخهٔ قدیمی‌تر نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۰۰
خط ۱: خط ۱:

{{امامت}}
{{امامت}}

<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[یقین]]''' است. "'''[[یقین]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
{{مدخل مرتبط

<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[یقین در قرآن]] - [[یقین در حدیث]] - [[یقین در نهج البلاغه]] - [[یقین در اخلاق اسلامی]] - [[یقین در معارف دعا و زیارات]] - [[یقین در کلام اسلامی]]</div>
| موضوع مرتبط = یقین

<div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[یقین (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>
| عنوان مدخل = [[یقین]]

| مداخل مرتبط = [[یقین در قرآن]] - [[یقین در حدیث]] - [[یقین در نهج البلاغه]] - [[یقین در اخلاق اسلامی]] - [[یقین در معارف دعا و زیارات]] - [[یقین در کلام اسلامی]]

| پرسش مرتبط = یقین (پرسش)

}}

==آیات مرتبط==
==آیات مرتبط==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

2021-12-18T03:14:44Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۶:۴۴
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

	==پانویس==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]
	[[رده: یقین]]		[[رده: یقین]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-18T02:21:03Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۵:۵۱
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۱''']]		# [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۱''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} ==پانویس== {{پانویس}})

2021-12-16T15:27:16Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] == پانویس == {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} ==پانویس== {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۸:۵۷
خط ۲۷:		خط ۲۷:
	# [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۱''']]		# [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۱''']]
	# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]		# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]
	== پانویس ==		{{پایان منابع}}

			==پانویس==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]
	[[رده: یقین]]		[[رده: یقین]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۲۱
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	#{{متن قرآن\|وَمَنْ لَمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُورًا فَمَا لَهُ مِنْ نُورٍ}}<ref>«و آنکه خداوند برای او فروغی ننهاده است فروغی نخواهد داشت» سوره نور، آیه ۴۰.</ref>.		#{{متن قرآن\|وَمَنْ لَمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُورًا فَمَا لَهُ مِنْ نُورٍ}}<ref>«و آنکه خداوند برای او فروغی ننهاده است فروغی نخواهد داشت» سوره نور، آیه ۴۰.</ref>.
	#{{متن قرآن\|أَوَمَنْ كَانَ مَيْتًا فَأَحْيَيْنَاهُ وَجَعَلْنَا لَهُ نُورًا يَمْشِي بِهِ فِي النَّاسِ}}<ref>«و آیا (داستان) آن کس که (به دل) مرده بود و زنده‌اش کردیم و برای او فروغی پدید آوردیم که با آن در میان مردم راه می‌رود، چون داستان کسی است در تیرگی‌ها که از آنها بیرون آمدنی نیست؟ بدین‌گونه آنچه کافران می‌کردند، در نظرشان آراسته شده است» سوره انعام، آیه ۱۲۲.</ref>.		#{{متن قرآن\|أَوَمَنْ كَانَ مَيْتًا فَأَحْيَيْنَاهُ وَجَعَلْنَا لَهُ نُورًا يَمْشِي بِهِ فِي النَّاسِ}}<ref>«و آیا (داستان) آن کس که (به دل) مرده بود و زنده‌اش کردیم و برای او فروغی پدید آوردیم که با آن در میان مردم راه می‌رود، چون داستان کسی است در تیرگی‌ها که از آنها بیرون آمدنی نیست؟ بدین‌گونه آنچه کافران می‌کردند، در نظرشان آراسته شده است» سوره انعام، آیه ۱۲۲.</ref>.
	#{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَآمِنُوا بِرَسُولِهِ يُؤْتِكُمْ كِفْلَيْنِ مِنْ رَحْمَتِهِ وَيَجْعَلْ لَكُمْ نُورًا تَمْشُونَ بِهِ وَيَغْفِرْ لَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ}}<ref>«ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و به پیامبرش ایمان آورید تا از بخشایش خویش دو بهره به شما ارزانی دارد و در شما فروغی نهد که با آن راه بسپارید و شما را بیامرزد و خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است» سوره حدید، آیه ۲۸.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ~~ج۱،~~ ص ۲۸۳-۲۸۵.</ref>.		#{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَآمِنُوا بِرَسُولِهِ يُؤْتِكُمْ كِفْلَيْنِ مِنْ رَحْمَتِهِ وَيَجْعَلْ لَكُمْ نُورًا تَمْشُونَ بِهِ وَيَغْفِرْ لَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ}}<ref>«ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و به پیامبرش ایمان آورید تا از بخشایش خویش دو بهره به شما ارزانی دارد و در شما فروغی نهد که با آن راه بسپارید و شما را بیامرزد و خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است» سوره حدید، آیه ۲۸.</ref>.<ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی ج۱]]، ص ۲۸۳-۲۸۵.</ref>
	== ~~یقین در فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲~~==
			== نکات آیات ==
	{{متن قرآن\|وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ}}<ref>«و پروردگارت را پرستش کن تا مرگ تو فرا رسد» سوره حجر، آیه ۹۹.</ref>.		{{متن قرآن\|وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ}}<ref>«و پروردگارت را پرستش کن تا مرگ تو فرا رسد» سوره حجر، آیه ۹۹.</ref>.

	'''نکته''': [[خداوند]] به [[پیامبر]] [[دستور]] میدهد: که دست از [[عبادت]] در تمام [[عمر]] بر مدار و همواره پروردگارت را [[بندگی]] کن تا [[یقین]] تو فرا رسد [[عبادت]] [[مکتب]] عالی [[تربیت]] است، [[اندیشه]] [[انسان]] را بیدار و [[فکر]] او را متوجه بی‌نهایت می‌سازد، گرد و غبار [[گناه]] و [[غفلت]] را از [[دل]] و [[جان]] او می‌شوید، صفات عالی [[انسانی]] را در وجود او پرورش می‌دهد، [[روح]] [[ایمان]] را تقویت و [[آگاهی]] و [[مسئولیت]] به [[انسان]] می‌بخشد. و به همین [[دلیل]] ممکن نیست [[انسان]] لحظه‌ای در [[زندگی]] از این [[مکتب]] بزرگ [[تربیتی]] [[بی‌نیاز]] گردد، و آنها که [[فکر]] می‌کنند، [[انسان]] ممکن است به جایی برسد که نیازی به [[عبادت]] نداشته باشد یا [[تکامل انسان]] را محدود پنداشته‌اند و یا مفهوم [[عبادت]] را [[درک]] نکرده‌اند. {{متن قرآن\|وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ}} [[ابن عباس]] و [[حسن]] و [[مجاهد]] گویند: یعنی [[خدا]] را [[پرستش]] کن تا مرگت فرا رسد. [[قتاده]] گوید: یعنی [[خدا]] را [[عبادت]] کن تا هنگام [[مرگ]] نسبت به امور [[نیک]] و بد، [[یقین]] پیدا کنی. علت اینکه: [[مرگ]] را [[یقین]] نامیده، چون امری [[یقینی]] و قطعی است. احتمال می‌رود که منظور این باشد که: [[خدا]] را [[پرستش]] کن تا وقتی که نسبت به [[مرگ]] [[یقین]] پیدا کنی و مطمئن شوی که هنگام [[خروج]] از [[دنیا]] فرارسیده است، چه در این وقت دیگر تکلیفی نیست. زجاج گوید: یعنی همواره [[خدا]] را [[عبادت]] کن. اگر فقط می‌گفت: [[خدا]] را [[عبادت]] کن و آن را [[مقید]] به این وقت نمی‌ساخت، کافی بود که [[انسان]] یک بار [[خدا]] را [[عبادت]] کند و [[مطیع]] شناخته شود، لکن با این تعبیر، [[انسان]] را ملزم می‌کند که تا زنده است، [[خدا]] را [[عبادت]] کند<ref>مجمع البیان، ج۱۳، ص۲۲۰.</ref><ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ~~ج۲،~~ ص ۹۸۴.</ref>.		'''نکته''': [[خداوند]] به [[پیامبر]] [[دستور]] میدهد: که دست از [[عبادت]] در تمام [[عمر]] بر مدار و همواره پروردگارت را [[بندگی]] کن تا [[یقین]] تو فرا رسد [[عبادت]] [[مکتب]] عالی [[تربیت]] است، [[اندیشه]] [[انسان]] را بیدار و [[فکر]] او را متوجه بی‌نهایت می‌سازد، گرد و غبار [[گناه]] و [[غفلت]] را از [[دل]] و [[جان]] او می‌شوید، صفات عالی [[انسانی]] را در وجود او پرورش می‌دهد، [[روح]] [[ایمان]] را تقویت و [[آگاهی]] و [[مسئولیت]] به [[انسان]] می‌بخشد. و به همین [[دلیل]] ممکن نیست [[انسان]] لحظه‌ای در [[زندگی]] از این [[مکتب]] بزرگ [[تربیتی]] [[بی‌نیاز]] گردد، و آنها که [[فکر]] می‌کنند، [[انسان]] ممکن است به جایی برسد که نیازی به [[عبادت]] نداشته باشد یا [[تکامل انسان]] را محدود پنداشته‌اند و یا مفهوم [[عبادت]] را [[درک]] نکرده‌اند. {{متن قرآن\|وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ}} [[ابن عباس]] و [[حسن]] و [[مجاهد]] گویند: یعنی [[خدا]] را [[پرستش]] کن تا مرگت فرا رسد. [[قتاده]] گوید: یعنی [[خدا]] را [[عبادت]] کن تا هنگام [[مرگ]] نسبت به امور [[نیک]] و بد، [[یقین]] پیدا کنی. علت اینکه: [[مرگ]] را [[یقین]] نامیده، چون امری [[یقینی]] و قطعی است. احتمال می‌رود که منظور این باشد که: [[خدا]] را [[پرستش]] کن تا وقتی که نسبت به [[مرگ]] [[یقین]] پیدا کنی و مطمئن شوی که هنگام [[خروج]] از [[دنیا]] فرارسیده است، چه در این وقت دیگر تکلیفی نیست. زجاج گوید: یعنی همواره [[خدا]] را [[عبادت]] کن. اگر فقط می‌گفت: [[خدا]] را [[عبادت]] کن و آن را [[مقید]] به این وقت نمی‌ساخت، کافی بود که [[انسان]] یک بار [[خدا]] را [[عبادت]] کند و [[مطیع]] شناخته شود، لکن با این تعبیر، [[انسان]] را ملزم می‌کند که تا زنده است، [[خدا]] را [[عبادت]] کند<ref>مجمع البیان، ج۱۳، ص۲۲۰.</ref>.<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲]]، ص ۹۸۴.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۱''']]		# [[پرونده:10115255.jpg\|22px]] [[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانش اخلاق اسلامی ج۱''']]
	# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم''']]		# [[پرونده:55210091.jpg\|22px]] [[محمد جعفر سعیدیان‌فر\|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی\|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲ (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۱۶
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	==آیات مرتبط==		== آیات مرتبط ==
	#{{متن قرآن\|وَجَعَلْنَا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا لَمَّا صَبَرُوا وَكَانُوا بِآيَاتِنَا يُوقِنُونَ}}<ref>«و چون شکیب ورزیدند و به آیات ما یقین داشتند برخی از آنان را پیشوایانی گماردیم که به فرمان ما (مردم را) رهنمایی می‌کردند» سوره سجده، آیه ۲۴.</ref>.		#{{متن قرآن\|وَجَعَلْنَا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا لَمَّا صَبَرُوا وَكَانُوا بِآيَاتِنَا يُوقِنُونَ}}<ref>«و چون شکیب ورزیدند و به آیات ما یقین داشتند برخی از آنان را پیشوایانی گماردیم که به فرمان ما (مردم را) رهنمایی می‌کردند» سوره سجده، آیه ۲۴.</ref>.
	#{{متن قرآن\|وَفِي خَلْقِكُمْ وَمَا يَبُثُّ مِنْ دَابَّةٍ آيَاتٌ لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ}}<ref>«و در آفرینش شما و جنبندگانی که (خداوند روی زمین) می‌پراکند نشانه‌هایی است برای گروهی که یقین دارند» سوره جاثیه، آیه ۴.</ref>.		#{{متن قرآن\|وَفِي خَلْقِكُمْ وَمَا يَبُثُّ مِنْ دَابَّةٍ آيَاتٌ لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ}}<ref>«و در آفرینش شما و جنبندگانی که (خداوند روی زمین) می‌پراکند نشانه‌هایی است برای گروهی که یقین دارند» سوره جاثیه، آیه ۴.</ref>.
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	#{{متن قرآن\|وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ}}<ref>«و پروردگارت را پرستش کن تا مرگ تو فرا رسد» سوره حجر، آیه ۹۹.</ref>.		#{{متن قرآن\|وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ}}<ref>«و پروردگارت را پرستش کن تا مرگ تو فرا رسد» سوره حجر، آیه ۹۹.</ref>.
	#{{متن قرآن\| كَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ الْيَقِينِ لَتَرَوُنَّ الْجَحِيمَ ثُمَّ لَتَرَوُنَّهَا عَيْنَ الْيَقِينِ}}<ref>«هرگز! اگر به "دانش بی‌گمان" بدانید، به راستی دوزخ را خواهید دید سپس آن را به "دیدار بی‌گمان" خواهید دید» سوره تکاثر، آیه ۵-۷.</ref>.		#{{متن قرآن\| كَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ الْيَقِينِ لَتَرَوُنَّ الْجَحِيمَ ثُمَّ لَتَرَوُنَّهَا عَيْنَ الْيَقِينِ}}<ref>«هرگز! اگر به "دانش بی‌گمان" بدانید، به راستی دوزخ را خواهید دید سپس آن را به "دیدار بی‌گمان" خواهید دید» سوره تکاثر، آیه ۵-۷.</ref>.
	#{{متن قرآن\|وَكَذَلِكَ نُرِي إِبْرَاهِيمَ مَلَكُوتَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلِيَكُونَ مِنَ الْمُوقِنِينَ}}<ref>«و این‌گونه ما گستره آسمان‌ها و زمین را به ابراهیم می‌نمایانیم و (چنین می‌کنیم) تا از باورداران گردد» سوره انعام، آیه ۷۵.</ref> .		#{{متن قرآن\|وَكَذَلِكَ نُرِي إِبْرَاهِيمَ مَلَكُوتَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلِيَكُونَ مِنَ الْمُوقِنِينَ}}<ref>«و این‌گونه ما گستره آسمان‌ها و زمین را به ابراهیم می‌نمایانیم و (چنین می‌کنیم) تا از باورداران گردد» سوره انعام، آیه ۷۵.</ref>.
	#{{متن قرآن\|قَدْ جَاءَكُمْ مِنَ اللَّهِ نُورٌ وَكِتَابٌ مُبِينٌ يَهْدِي بِهِ اللَّهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوَانَهُ سُبُلَ السَّلَامِ وَيُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِهِ وَيَهْدِيهِمْ إِلَى صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ}}<ref>«به راستی، روشنایی و کتابی روشن از سوی خداوند نزد شما آمده است خداوند با آن (روشنایی) هر کسی را که پی خشنودی وی باشد به راه‌های بی‌گزند، راهنمایی می‌کند و آنان را به اراده خویش از تیرگی ها به سوی روشنایی بیرون می‌آورد و آنها را به راهی راست رهنمون می‌گردد» سوره مائده، آیه ۱۵-۱۶.</ref>.		#{{متن قرآن\|قَدْ جَاءَكُمْ مِنَ اللَّهِ نُورٌ وَكِتَابٌ مُبِينٌ يَهْدِي بِهِ اللَّهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوَانَهُ سُبُلَ السَّلَامِ وَيُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِهِ وَيَهْدِيهِمْ إِلَى صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ}}<ref>«به راستی، روشنایی و کتابی روشن از سوی خداوند نزد شما آمده است خداوند با آن (روشنایی) هر کسی را که پی خشنودی وی باشد به راه‌های بی‌گزند، راهنمایی می‌کند و آنان را به اراده خویش از تیرگی ها به سوی روشنایی بیرون می‌آورد و آنها را به راهی راست رهنمون می‌گردد» سوره مائده، آیه ۱۵-۱۶.</ref>.
	#{{متن قرآن\|وَمَنْ لَمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُورًا فَمَا لَهُ مِنْ نُورٍ}}<ref>«و آنکه خداوند برای او فروغی ننهاده است فروغی نخواهد داشت» سوره نور، آیه ۴۰.</ref>.		#{{متن قرآن\|وَمَنْ لَمْ يَجْعَلِ اللَّهُ لَهُ نُورًا فَمَا لَهُ مِنْ نُورٍ}}<ref>«و آنکه خداوند برای او فروغی ننهاده است فروغی نخواهد داشت» سوره نور، آیه ۴۰.</ref>.
	#{{متن قرآن\|أَوَمَنْ كَانَ مَيْتًا فَأَحْيَيْنَاهُ وَجَعَلْنَا لَهُ نُورًا يَمْشِي بِهِ فِي النَّاسِ}}<ref>«و آیا (داستان) آن کس که (به دل) مرده بود و زنده‌اش کردیم و برای او فروغی پدید آوردیم که با آن در میان مردم راه می‌رود، چون داستان کسی است در تیرگی‌ها که از آنها بیرون آمدنی نیست؟ بدین‌گونه آنچه کافران می‌کردند، در نظرشان آراسته شده است» سوره انعام، آیه ۱۲۲.</ref>.		#{{متن قرآن\|أَوَمَنْ كَانَ مَيْتًا فَأَحْيَيْنَاهُ وَجَعَلْنَا لَهُ نُورًا يَمْشِي بِهِ فِي النَّاسِ}}<ref>«و آیا (داستان) آن کس که (به دل) مرده بود و زنده‌اش کردیم و برای او فروغی پدید آوردیم که با آن در میان مردم راه می‌رود، چون داستان کسی است در تیرگی‌ها که از آنها بیرون آمدنی نیست؟ بدین‌گونه آنچه کافران می‌کردند، در نظرشان آراسته شده است» سوره انعام، آیه ۱۲۲.</ref>.
	#{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَآمِنُوا بِرَسُولِهِ يُؤْتِكُمْ كِفْلَيْنِ مِنْ رَحْمَتِهِ وَيَجْعَلْ لَكُمْ نُورًا تَمْشُونَ بِهِ وَيَغْفِرْ لَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ}}<ref>«ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و به پیامبرش ایمان آورید تا از بخشایش خویش دو بهره به شما ارزانی دارد و در شما فروغی نهد که با آن راه بسپارید و شما را بیامرزد و خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است» سوره حدید، آیه ۲۸.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۸۳-۲۸۵.</ref>.		#{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَآمِنُوا بِرَسُولِهِ يُؤْتِكُمْ كِفْلَيْنِ مِنْ رَحْمَتِهِ وَيَجْعَلْ لَكُمْ نُورًا تَمْشُونَ بِهِ وَيَغْفِرْ لَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ}}<ref>«ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و به پیامبرش ایمان آورید تا از بخشایش خویش دو بهره به شما ارزانی دارد و در شما فروغی نهد که با آن راه بسپارید و شما را بیامرزد و خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است» سوره حدید، آیه ۲۸.</ref><ref>[[حسین مظاهری\|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۸۳-۲۸۵.</ref>.
	==یقین در فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲==		== یقین در فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۲==
	{{متن قرآن\|وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ}}<ref>«و پروردگارت را پرستش کن تا مرگ تو فرا رسد» سوره حجر، آیه ۹۹.</ref>.		{{متن قرآن\|وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ}}<ref>«و پروردگارت را پرستش کن تا مرگ تو فرا رسد» سوره حجر، آیه ۹۹.</ref>.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۰۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از زیرشاخه‌های بحث '''~~[[یقین]]~~''' است. "'''[[یقین]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[یقین در قرآن]] - [[یقین در حدیث]] - [[یقین در نهج البلاغه]] - [[یقین در اخلاق اسلامی]] - [[یقین در معارف دعا و زیارات]] - [[یقین در کلام اسلامی]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = یقین
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[یقین (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~		\| عنوان مدخل = [[یقین]]
			\| مداخل مرتبط = [[یقین در قرآن]] - [[یقین در حدیث]] - [[یقین در نهج البلاغه]] - [[یقین در اخلاق اسلامی]] - [[یقین در معارف دعا و زیارات]] - [[یقین در کلام اسلامی]]
			\| پرسش مرتبط = یقین (پرسش)
			}}

	==آیات مرتبط==		==آیات مرتبط==