ینبع - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* منابع */

2024-07-08T09:57:28Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۲۷
خط ۲۵:		خط ۲۵:
	# [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]		# [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]
	# [[پرونده:IM010527.jpg\|22px]] [[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|'''معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة''']]		# [[پرونده:IM010527.jpg\|22px]] [[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|'''معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة''']]
	# [[پرونده:~~IM009876~~.jpg\|22px]] [[~~ابوالفضل سلمانی گواری~~\|~~سلمانی گواری، ابوالفضل~~]]، [[~~سیره خانوادگی ائمه معصوم~~ (کتاب)\|'''~~سیره خانوادگی ائمه معصوم~~''']]		# [[پرونده:IM010703.jpg\|22px]] [[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|'''محمدنامه''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* منابع */

2024-07-08T09:56:09Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۲۶
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']].		# [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']]
	# [[پرونده:IM010527.jpg\|22px]] [[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|'''معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة''']]		# [[پرونده:IM010527.jpg\|22px]] [[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|'''معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة''']]
	# [[پرونده:IM009876.jpg\|22px]] [[ابوالفضل سلمانی گواری\|سلمانی گواری، ابوالفضل]]، [[سیره خانوادگی ائمه معصوم (کتاب)\|'''سیره خانوادگی ائمه معصوم''']]		# [[پرونده:IM009876.jpg\|22px]] [[ابوالفضل سلمانی گواری\|سلمانی گواری، ابوالفضل]]، [[سیره خانوادگی ائمه معصوم (کتاب)\|'''سیره خانوادگی ائمه معصوم''']]

Bahmani: /* ینبع غنیمتی جنگی برای امیرالمؤمنین{{ع}} */

2024-07-08T09:55:56Z

ینبع غنیمتی جنگی برای امیرالمؤمنین{{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۲۵
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	هنگامی که [[پیامبر]]{{صل}} [[غنایم جنگی]] را میان [[مجاهدان]] تقسیم می‌کردند، این مکان سهم علی{{ع}} شد و آن حضرت با حفر چاه‌هایی به ایجاد نخلستان پرداخته و درآمد آن را به [[یتیمان]] و [[مستمندان]] [[بنی هاشم]] اختصاص دادند. ایشان تا قبل از [[خلافت]] عمدتاً در این مکان سکونت یافته و به کار مشغول بوده‌اند<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|محمدنامه]]، ص ۱۱۰۵.</ref>.		هنگامی که [[پیامبر]]{{صل}} [[غنایم جنگی]] را میان [[مجاهدان]] تقسیم می‌کردند، این مکان سهم علی{{ع}} شد و آن حضرت با حفر چاه‌هایی به ایجاد نخلستان پرداخته و درآمد آن را به [[یتیمان]] و [[مستمندان]] [[بنی هاشم]] اختصاص دادند. ایشان تا قبل از [[خلافت]] عمدتاً در این مکان سکونت یافته و به کار مشغول بوده‌اند<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|محمدنامه]]، ص ۱۱۰۵.</ref>.

	حتی در دورانی که در [[کوفه]]، متصدّی [[حکومت اسلامی]] بود، گاهی [[اسامة بن زید]] از آن حضرت [[مالی]] طلب کرد. حضرت فرمود: از [[بیت‌المال]] چیزی به تو نرسد، که آن ویژۀ [[رزمندگان]] است، ولی اگر خواهی از درآمد املاک شخصی‌ام در ینبع به تو دهم<ref>معارف و معاریف، ج ۵ ص ۲۴۳۷.</ref>. [[امام علی\|حضرت علی]] {{ع}} آن چاه را [[وقف]] [[زائران]] [[~~خانۀ~~ خدا]] و رهروان [[راه خدا]] و در راه‌ماندگان کرد و اظهار [[امیدواری]] نمود که [[خداوند]] [[پاداش اخروی]] آن را [[نجات]] از [[آتش]] قرار دهد. متن مفصّل وقفنامۀ [[حضرت امیر]] {{ع}} در کتب [[روایی]] آمده است<ref>کافی، ج ۷ ص ۴۹ حدیث ۷.</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۶۱۳.</ref>		حتی در دورانی که در [[کوفه]]، متصدّی [[حکومت اسلامی]] بود، گاهی [[اسامة بن زید]] از آن حضرت [[مالی]] طلب کرد. حضرت فرمود: از [[بیت‌المال]] چیزی به تو نرسد، که آن ویژۀ [[رزمندگان]] است، ولی اگر خواهی از درآمد املاک شخصی‌ام در ینبع به تو دهم<ref>معارف و معاریف، ج ۵ ص ۲۴۳۷.</ref>. [[امام علی\|حضرت علی]] {{ع}} آن چاه را [[وقف]] [[زائران]] [[خانه خدا]] و رهروان [[راه خدا]] و در راه‌ماندگان کرد و اظهار [[امیدواری]] نمود که [[خداوند]] [[پاداش اخروی]] آن را [[نجات]] از [[آتش]] قرار دهد. متن مفصّل وقفنامۀ [[حضرت امیر]] {{ع}} در کتب [[روایی]] آمده است<ref>کافی، ج ۷ ص ۴۹ حدیث ۷.</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۶۱۳.</ref>

	پس از شهادت امام، این منطقه به فرزندان [[امام حسن]]{{ع}} اختصاص یافت. در آن مکان مسجدی ساختند که به گفته «ابن رشید» پیامبر{{صل}} در مکان آن نماز گزارده بودند. امروزه ینبوع که یکی از زیارتگاه‌های مهم و فراموش شده است، چند تن از [[اولاد]] [[ائمه]] و [[سادات]] جلیل القدر در آن به خاک سپرده شده‌اند. معروف‌ترین آنان عبارت‌اند از:		پس از شهادت امام، این منطقه به فرزندان [[امام حسن]]{{ع}} اختصاص یافت. در آن مکان مسجدی ساختند که به گفته «ابن رشید» پیامبر{{صل}} در مکان آن نماز گزارده بودند. امروزه ینبوع که یکی از زیارتگاه‌های مهم و فراموش شده است، چند تن از [[اولاد]] [[ائمه]] و [[سادات]] جلیل القدر در آن به خاک سپرده شده‌اند. معروف‌ترین آنان عبارت‌اند از:

Bahmani: /* مکان جغرافیایی یَنبُع */

2024-07-08T09:55:19Z

مکان جغرافیایی یَنبُع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۲۵
خط ۷:		خط ۷:

	== مکان جغرافیایی یَنبُع ==		== مکان جغرافیایی یَنبُع ==
	مراد از ینبع در [[کتب سیره]] و [[تاریخ]] دره «یَنبُع النخل» است و آن دره‌ای است با چشمه‌ها و [[آبادی‌ها]] و نخل‌های فراوان که نامش را از کثرت درختان خرما گرفته است. ابتدای این دره در [[بواط]] ـ در حدود ۷۰ کیلومتری غرب [[مدینه]] ـ است و همچنان پیش می‌‌رود تا اینکه میان دو سلسله [[کوه]] بزرگ، پس از انضمام شاخه‌های متعدد به آن، به انتها می‌‌رسد. [[جبل]] الاشعر ـ که امروزه الفِقرَه نامیده می‌‌شود ـ نام یکی از این دو کوه است. این کوه در قسمت جنوبی این دره واقع بوده و تأمین کننده آب دره‌هایی بزرگ در ینبع ـ از جمله نَخَلَی و عَباثر ـ است. دیگر کوه‌، کوه رضوی است در سوی شمال که دارای دره‌هایی است که ضأس مهمترین آنهاست. در آثار و منابع متقدم، از ینبع به عنوان موضعی در سمت راست رضوی یاد شده است<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref>. این مکان، در هفت مرحله‌ای مدینه و به فاصله یک شب راه از رضوی واقع شده و از متعلقات و [[املاک]] بنی حسن بن [[علی بن ابیطالب]]{{ع}} به شمار می‌‌رفته است<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref>.		مراد از ینبع در کتب سیره و [[تاریخ]] دره «یَنبُع النخل» است و آن دره‌ای است با چشمه‌ها و آبادی‌ها و نخل‌های فراوان که نامش را از کثرت درختان خرما گرفته است. ابتدای این دره در [[بواط]] ـ در حدود ۷۰ کیلومتری غرب [[مدینه]] ـ است و همچنان پیش می‌‌رود تا اینکه میان دو سلسله [[کوه]] بزرگ، پس از انضمام شاخه‌های متعدد به آن، به انتها می‌‌رسد. [[جبل]] الاشعر ـ که امروزه الفِقرَه نامیده می‌‌شود ـ نام یکی از این دو کوه است. این کوه در قسمت جنوبی این دره واقع بوده و تأمین کننده آب دره‌هایی بزرگ در ینبع ـ از جمله نَخَلَی و عَباثر ـ است. دیگر کوه‌، کوه رضوی است در سوی شمال که دارای دره‌هایی است که ضأس مهمترین آنهاست. در آثار و منابع متقدم، از ینبع به عنوان موضعی در سمت راست رضوی یاد شده است<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref>. این مکان، در هفت مرحله‌ای مدینه و به فاصله یک شب راه از رضوی واقع شده و از متعلقات و [[املاک]] بنی حسن بن [[علی بن ابیطالب]]{{ع}} به شمار می‌‌رفته است<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref>.

	ساکنان این منطقه، مردمانی از [[انصار]] و [[جهینه]] و لیث‌اند. چشمه هایش پر آب و دره‌ای دارد به نام [[یلیل]] و دارای [[منبر]]<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref>. دره این روستای [[ثروتمند]] در غیقه ختم می‌‌شود. برخی هم ینبع را دژی گفته‌اند دارای [[نخل]] و آب و زرع که در آن [[موقوفات]] علی{{ع}} قرار دارد و تولیت آن را فرزندانش بر عهده دارند<ref>ر.ک: یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref>. بعضی هم در ترسیم موقعیت جغرافیایی ینبع، آن را مکانی بین [[مکه]] و مدینه و از بلاد [[بنی ضمره]]<ref>بکری، معجم ما استعجم، ج۴، ص۱۴۰۲.</ref> و برخی آن را از [[اراضی تهامه]] بر شمرده‌اند<ref>ر.ک: یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref>. [[عمر بن خطاب]] این منطقه را به علی{{ع}} [[اقطاع]] نمود و حضرت چاه‌های زیادی را که تعدادش را ۱۰۰<ref>ابن شهر آشوب، مناقب آل ابی طالب، ج۱، ص۳۸۸.</ref> تا ۱۷۰<ref>مجلسی، بحار الانوار، ج۴۱، ص۳۲.</ref> حلقه ذکر کرده‌اند حفر و سپس [[وقف]] نمود. [[غزوه ذات العشیره]]<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۶؛ مسعودی، التنبیه و الاشراف، ص۲۰۳.</ref>، پناه دادن [[امام سجاد]]{{ع}} به [[خانواده]] [[مروان بن حکم]] هنگام [[واقعه حره]]<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۴۸۵؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۱۱۳.</ref> و مخفی شدن [[نفس زکیه]] در این منطقه<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۷، ص۶۰۱.</ref> از جمله رخدادهای مهم [[تاریخی]] در سرزمین ینبع است<ref>[[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]]، ص۳۴۱.</ref>.		ساکنان این منطقه، مردمانی از [[انصار]] و [[جهینه]] و لیث‌اند. چشمه هایش پر آب و دره‌ای دارد به نام [[یلیل]] و دارای [[منبر]]<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref>. دره این روستای [[ثروتمند]] در غیقه ختم می‌‌شود. برخی هم ینبع را دژی گفته‌اند دارای [[نخل]] و آب و زرع که در آن [[موقوفات]] علی{{ع}} قرار دارد و تولیت آن را فرزندانش بر عهده دارند<ref>ر.ک: یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref>. بعضی هم در ترسیم موقعیت جغرافیایی ینبع، آن را مکانی بین [[مکه]] و مدینه و از بلاد [[بنی ضمره]]<ref>بکری، معجم ما استعجم، ج۴، ص۱۴۰۲.</ref> و برخی آن را از [[اراضی تهامه]] بر شمرده‌اند<ref>ر.ک: یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref>. [[عمر بن خطاب]] این منطقه را به علی{{ع}} [[اقطاع]] نمود و حضرت چاه‌های زیادی را که تعدادش را ۱۰۰<ref>ابن شهر آشوب، مناقب آل ابی طالب، ج۱، ص۳۸۸.</ref> تا ۱۷۰<ref>مجلسی، بحار الانوار، ج۴۱، ص۳۲.</ref> حلقه ذکر کرده‌اند حفر و سپس [[وقف]] نمود. [[غزوه ذات العشیره]]<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۶؛ مسعودی، التنبیه و الاشراف، ص۲۰۳.</ref>، پناه دادن [[امام سجاد]]{{ع}} به [[خانواده]] [[مروان بن حکم]] هنگام [[واقعه حره]]<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۴۸۵؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۱۱۳.</ref> و مخفی شدن [[نفس زکیه]] در این منطقه<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۷، ص۶۰۱.</ref> از جمله رخدادهای مهم [[تاریخی]] در سرزمین ینبع است<ref>[[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]]، ص۳۴۱.</ref>.

Bahmani در ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۵۵

2024-07-08T09:55:04Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۲۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط =		\| موضوع مرتبط = مدینه
	\| عنوان مدخل =		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط =		\| مداخل مرتبط =

Bahmani در ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۵۴

2024-07-08T09:54:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۲۴
خط ۵:		خط ۵:
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}
	~~== مقدمه ==~~
	«ینبع» شهری است در هفت منزلی [[مدینه]]، کنار دریای سرخ که در راه قدیم [[حجّاج]] [[مصر]] بوده و قلعه‌ای در آن است. هنگامی‌که [[پیامبر]] {{صل}} آنجا را قسمت نمود، قطعه زمینی سهم [[امام علی\|علی]] {{ع}} شد. [[حضرت]] چاهی در آن حفر کرد. آب از آن [[چاه]] به‌سان گردن شتر جوشیدن گرفت.<ref>مجمع البحرین، واژه نبع</ref> [[امام علی\|علی]] {{ع}} در آنجا باغ‌هایی احداث نمود و [[معیشت]] خود را از آن باغستان‌ها تأمین می‌کرد، حتی در دورانی که در [[کوفه]]، متصدّی [[حکومت اسلامی]] بود. گاهی [[اسامة بن زید]] از آن [[حضرت]] [[مالی]] طلب کرد. [[حضرت]] فرمود: از [[بیت‌المال]] چیزی به تو نرسد، که آن ویژۀ [[رزمندگان]] است، ولی اگر خواهی از درآمد املاک شخصی‌ام در ینبع به تو دهم<ref>معارف و معاریف، ج ۵ ص ۲۴۳۷</ref>. [[امام علی\|حضرت علی]] {{ع}} آن [[چاه]] را [[وقف]] [[زائران]] [[خانۀ خدا]] و رهروان [[راه خدا]] و در راه‌ماندگان کرد و اظهار [[امیدواری]] نمود که [[خداوند]] [[پاداش اخروی]] آن را [[نجات]] از [[آتش]] قرار دهد. متن مفصّل وقفنامۀ [[حضرت امیر]] {{ع}} در کتب [[روایی]] آمده است<ref>.کافی، ج ۷ ص ۴۹ حدیث ۷ </ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۶۱۳.</ref>

	==یَنبُع==		== مکان جغرافیایی یَنبُع ==
	مراد از ینبع در [[کتب سیره]] و [[تاریخ]] دره «یَنبُع النخل» است و آن دره‌ای است با چشمه‌ها و [[آبادی‌ها]] و نخل‌های فراوان که نامش را از کثرت درختان خرما گرفته است. ابتدای این دره در [[بواط]] - در حدود ۷۰ کیلومتری غرب [[مدینه]] - است و همچنان پیش می‌‌رود تا ~~این که~~ میان دو سلسله [[کوه]] بزرگ، پس از انضمام شاخه‌های متعدد به آن، به انتها می‌‌رسد. [[جبل]] الاشعر - که امروزه الفِقرَه نامیده می‌‌شود - نام یکی از این دو کوه است. این کوه در قسمت جنوبی این دره واقع بوده و تأمین کننده آب دره‌هایی بزرگ در ینبع - از جمله نَخَلَی و عَباثر - است. دیگر کوه‌، [[کوه رضوی]] است در سوی شمال که دارای دره‌هایی است که ضأس مهمترین آنهاست. در آثار و منابع متقدم، از ینبع به عنوان موضعی در سمت راست [[رضوی]] یاد شده است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref> این مکان، در هفت مرحله‌ای مدینه و به فاصله یک شب راه از رضوی واقع شده و از متعلقات و [[املاک]] بنی حسن بن [[علی بن ابیطالب]]{{ع}} به شمار می‌‌رفته است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref> ساکنان این منطقه، مردمانی از [[انصار]] و [[جهینه]] و لیث‌اند. چشمه هایش پر آب و دره‌ای دارد به نام [[یلیل]] و دارای [[منبر]]. <ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref> دره این روستای [[ثروتمند]] در غیقه ختم می‌‌شود. برخی هم ینبع را دژی گفته‌اند دارای [[نخل]] و آب و زرع که در آن [[موقوفات]] علی{{ع}} قرار دارد و تولیت آن را فرزندانش بر عهده دارند.<ref>ر. ک. یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref> بعضی هم در ترسیم موقعیت جغرافیایی ینبع، آن را مکانی بین [[مکه]] و مدینه و از بلاد [[بنی ضمره]]،<ref>بکری، معجم ما استعجم، ج۴، ص۱۴۰۲.</ref> و برخی آن را از [[اراضی تهامه]] بر شمرده‌اند.<ref>~~ر. ک.~~ یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref> [[عمر بن خطاب]] این منطقه را به علی{{ع}} [[اقطاع]] نمود و حضرت چاههای زیادی را که تعدادش را ۱۰۰<ref>ابن شهر آشوب، مناقب آل ابی طالب، ج۱، ص۳۸۸.</ref> تا ۱۷۰ <ref>مجلسی، بحار الانوار، ج۴۱، ص۳۲.</ref>حلقه ذکر کرده‌اند حفر و سپس [[وقف]] نمود. [[غزوه ذات العشیره]]،<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۶؛ مسعودی، التنبیه و الاشراف، ص۲۰۳.</ref> [[پناه دادن]] [[امام سجاد]]{{ع}} به [[خانواده]] [[مروان بن حکم]] هنگام [[واقعه حره]]<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۴۸۵؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۱۱۳.</ref> و مخفی شدن [[نفس زکیه]] در این منطقه<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۷، ص۶۰۱.</ref> از جمله رخدادهای مهم [[تاریخی]] در [[سرزمین]] ینبع است.<ref>[[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص۳۴۱.</ref>		مراد از ینبع در [[کتب سیره]] و [[تاریخ]] دره «یَنبُع النخل» است و آن دره‌ای است با چشمه‌ها و [[آبادی‌ها]] و نخل‌های فراوان که نامش را از کثرت درختان خرما گرفته است. ابتدای این دره در [[بواط]] ـ در حدود ۷۰ کیلومتری غرب [[مدینه]] ـ است و همچنان پیش می‌‌رود تا اینکه میان دو سلسله [[کوه]] بزرگ، پس از انضمام شاخه‌های متعدد به آن، به انتها می‌‌رسد. [[جبل]] الاشعر ـ که امروزه الفِقرَه نامیده می‌‌شود ـ نام یکی از این دو کوه است. این کوه در قسمت جنوبی این دره واقع بوده و تأمین کننده آب دره‌هایی بزرگ در ینبع ـ از جمله نَخَلَی و عَباثر ـ است. دیگر کوه‌، کوه رضوی است در سوی شمال که دارای دره‌هایی است که ضأس مهمترین آنهاست. در آثار و منابع متقدم، از ینبع به عنوان موضعی در سمت راست رضوی یاد شده است<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref>. این مکان، در هفت مرحله‌ای مدینه و به فاصله یک شب راه از رضوی واقع شده و از متعلقات و [[املاک]] بنی حسن بن [[علی بن ابیطالب]]{{ع}} به شمار می‌‌رفته است<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref>.

	~~==ینبوع==~~		ساکنان این منطقه، مردمانی از [[انصار]] و [[جهینه]] و لیث‌اند. چشمه هایش پر آب و دره‌ای دارد به نام [[یلیل]] و دارای [[منبر]]<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref>. دره این روستای [[ثروتمند]] در غیقه ختم می‌‌شود. برخی هم ینبع را دژی گفته‌اند دارای [[نخل]] و آب و زرع که در آن [[موقوفات]] علی{{ع}} قرار دارد و تولیت آن را فرزندانش بر عهده دارند<ref>ر.ک: یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref>. بعضی هم در ترسیم موقعیت جغرافیایی ینبع، آن را مکانی بین [[مکه]] و مدینه و از بلاد [[بنی ضمره]]<ref>بکری، معجم ما استعجم، ج۴، ص۱۴۰۲.</ref> و برخی آن را از [[اراضی تهامه]] بر شمرده‌اند<ref>ر.ک: یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref>. [[عمر بن خطاب]] این منطقه را به علی{{ع}} [[اقطاع]] نمود و حضرت چاه‌های زیادی را که تعدادش را ۱۰۰<ref>ابن شهر آشوب، مناقب آل ابی طالب، ج۱، ص۳۸۸.</ref> تا ۱۷۰<ref>مجلسی، بحار الانوار، ج۴۱، ص۳۲.</ref> حلقه ذکر کرده‌اند حفر و سپس [[وقف]] نمود. [[غزوه ذات العشیره]]<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۶؛ مسعودی، التنبیه و الاشراف، ص۲۰۳.</ref>، پناه دادن [[امام سجاد]]{{ع}} به [[خانواده]] [[مروان بن حکم]] هنگام [[واقعه حره]]<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۴۸۵؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۱۱۳.</ref> و مخفی شدن [[نفس زکیه]] در این منطقه<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۷، ص۶۰۱.</ref> از جمله رخدادهای مهم [[تاریخی]] در سرزمین ینبع است<ref>[[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]]، ص۳۴۱.</ref>.
	~~«ینبوع» یا «~~[[~~ینبُع~~]]~~» قریه‌ای بود~~ در ~~غرب~~ [[~~مدینه~~]] (در [[~~ساحل~~]] [[~~دریای سرخ~~]]) و ~~۲۱۳ کیلومتری~~ [[~~مکه~~]] ~~که امروزه~~ به ~~عنوان~~ [[شهر]] ~~بندری از رونقی برخوردار است~~. ~~از آنجا که این~~ [[~~قریه~~]] ~~چشمه‌ها~~ و ~~آب‌های فراوانی داشته~~ به این ~~نام~~ [[~~شهرت~~]] ~~یافته~~ است. هنگامی که [[پیامبر]]{{صل}} [[غنایم جنگی]] را میان [[مجاهدان]] تقسیم می‌کردند، این مکان سهم علی{{ع}} شد و آن حضرت با حفر چاه‌هایی به ایجاد نخلستان پرداخته و درآمد آن را به [[یتیمان]] و [[مستمندان]] [[بنی هاشم]] اختصاص دادند. ایشان تا قبل از [[خلافت]] عمدتاً در این مکان سکونت یافته و به کار مشغول بوده‌اند. پس از [[~~شهادت~~ امام]]، این منطقه به [[~~فرزندان~~ امام حسن]]{{ع}} اختصاص یافت. در آن مکان مسجدی ساختند که به گفته «ابن رشید» پیامبر{{صل}} در مکان آن ~~نمازگزارده~~ بودند. امروزه ینبوع که یکی از زیارتگاه‌های مهم و فراموش شده است، چند تن از [[اولاد]] [[ائمه]] و [[سادات]] [[جلیل القدر]] در آن به خاک سپرده شده‌اند. معروف‌ترین آنان ~~عبارتند~~ از:
	#[[علی اصغر]]، کوچکترین [[~~فرزند~~ امام سجاد]]{{ع}}		== ینبع غنیمتی جنگی برای امیرالمؤمنین{{ع}} ==
	#[[احمد بن علی بن علی بن محمد بن عون بن محمد حنفیه]]، وی به دست برادرش «[[عیسی بن علی]]» در دوران «[[المقتدر عباسی]]» در این مکان [[شهید]] و مدفون شد.		هنگامی که [[پیامبر]]{{صل}} [[غنایم جنگی]] را میان [[مجاهدان]] تقسیم می‌کردند، این مکان سهم علی{{ع}} شد و آن حضرت با حفر چاه‌هایی به ایجاد نخلستان پرداخته و درآمد آن را به [[یتیمان]] و [[مستمندان]] [[بنی هاشم]] اختصاص دادند. ایشان تا قبل از [[خلافت]] عمدتاً در این مکان سکونت یافته و به کار مشغول بوده‌اند<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|محمدنامه]]، ص ۱۱۰۵.</ref>.
	# [[داوود بن محمد بن عبدالله بن عبیدالله به حسن بن عبیدالله بن عباس بن علی]]{{ع}} که در [[زمان]] «[[اخیضر]]» علیه [[جور]] و [[ستم]] او [[قیام]] کرد و به دست «[[ادریس بن موسی]]» در این مکان به [[قتل]] رسید و مدفون شد<ref>آثار اسلامی مکه و مدینه، ص۴۱۴.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|محمدنامه]]، ص ۱۱۰۵.</ref>.
			حتی در دورانی که در [[کوفه]]، متصدّی [[حکومت اسلامی]] بود، گاهی [[اسامة بن زید]] از آن حضرت [[مالی]] طلب کرد. حضرت فرمود: از [[بیت‌المال]] چیزی به تو نرسد، که آن ویژۀ [[رزمندگان]] است، ولی اگر خواهی از درآمد املاک شخصی‌ام در ینبع به تو دهم<ref>معارف و معاریف، ج ۵ ص ۲۴۳۷.</ref>. [[امام علی\|حضرت علی]] {{ع}} آن چاه را [[وقف]] [[زائران]] [[خانۀ خدا]] و رهروان [[راه خدا]] و در راه‌ماندگان کرد و اظهار [[امیدواری]] نمود که [[خداوند]] [[پاداش اخروی]] آن را [[نجات]] از [[آتش]] قرار دهد. متن مفصّل وقفنامۀ [[حضرت امیر]] {{ع}} در کتب [[روایی]] آمده است<ref>کافی، ج ۷ ص ۴۹ حدیث ۷.</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۶۱۳.</ref>

			پس از شهادت امام، این منطقه به فرزندان [[امام حسن]]{{ع}} اختصاص یافت. در آن مکان مسجدی ساختند که به گفته «ابن رشید» پیامبر{{صل}} در مکان آن نماز گزارده بودند. امروزه ینبوع که یکی از زیارتگاه‌های مهم و فراموش شده است، چند تن از [[اولاد]] [[ائمه]] و [[سادات]] جلیل القدر در آن به خاک سپرده شده‌اند. معروف‌ترین آنان عبارت‌اند از:
			# [[علی اصغر]]، کوچکترین فرزند [[امام سجاد]]{{ع}}
			# [[احمد بن علی بن علی بن محمد بن عون بن محمد حنفیه]]، وی به دست برادرش «[[عیسی بن علی]]» در دوران «[[المقتدر عباسی]]» در این مکان [[شهید]] و مدفون شد.
			# [[داوود بن محمد بن عبدالله بن عبیدالله به حسن بن عبیدالله بن عباس بن علی]]{{ع}} که در [[زمان]] «[[اخیضر]]» علیه [[جور]] و [[ستم]] او [[قیام]] کرد و به دست «[[ادریس بن موسی]]» در این مکان به [[قتل]] رسید و مدفون شد<ref>آثار اسلامی مکه و مدینه، ص۴۱۴.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|محمدنامه]]، ص ۱۱۰۵.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2024-07-08T09:03:09Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۳۳
خط ۱۰:		خط ۱۰:
	==یَنبُع==		==یَنبُع==
	مراد از ینبع در [[کتب سیره]] و [[تاریخ]] دره «یَنبُع النخل» است و آن دره‌ای است با چشمه‌ها و [[آبادی‌ها]] و نخل‌های فراوان که نامش را از کثرت درختان خرما گرفته است. ابتدای این دره در [[بواط]] - در حدود ۷۰ کیلومتری غرب [[مدینه]] - است و همچنان پیش می‌‌رود تا این که میان دو سلسله [[کوه]] بزرگ، پس از انضمام شاخه‌های متعدد به آن، به انتها می‌‌رسد. [[جبل]] الاشعر - که امروزه الفِقرَه نامیده می‌‌شود - نام یکی از این دو کوه است. این کوه در قسمت جنوبی این دره واقع بوده و تأمین کننده آب دره‌هایی بزرگ در ینبع - از جمله نَخَلَی و عَباثر - است. دیگر کوه‌، [[کوه رضوی]] است در سوی شمال که دارای دره‌هایی است که ضأس مهمترین آنهاست. در آثار و منابع متقدم، از ینبع به عنوان موضعی در سمت راست [[رضوی]] یاد شده است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref> این مکان، در هفت مرحله‌ای مدینه و به فاصله یک شب راه از رضوی واقع شده و از متعلقات و [[املاک]] بنی حسن بن [[علی بن ابیطالب]]{{ع}} به شمار می‌‌رفته است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref> ساکنان این منطقه، مردمانی از [[انصار]] و [[جهینه]] و لیث‌اند. چشمه هایش پر آب و دره‌ای دارد به نام [[یلیل]] و دارای [[منبر]]. <ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref> دره این روستای [[ثروتمند]] در غیقه ختم می‌‌شود. برخی هم ینبع را دژی گفته‌اند دارای [[نخل]] و آب و زرع که در آن [[موقوفات]] علی{{ع}} قرار دارد و تولیت آن را فرزندانش بر عهده دارند.<ref>ر. ک. یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref> بعضی هم در ترسیم موقعیت جغرافیایی ینبع، آن را مکانی بین [[مکه]] و مدینه و از بلاد [[بنی ضمره]]،<ref>بکری، معجم ما استعجم، ج۴، ص۱۴۰۲.</ref> و برخی آن را از [[اراضی تهامه]] بر شمرده‌اند.<ref>ر. ک. یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref> [[عمر بن خطاب]] این منطقه را به علی{{ع}} [[اقطاع]] نمود و حضرت چاههای زیادی را که تعدادش را ۱۰۰<ref>ابن شهر آشوب، مناقب آل ابی طالب، ج۱، ص۳۸۸.</ref> تا ۱۷۰ <ref>مجلسی، بحار الانوار، ج۴۱، ص۳۲.</ref>حلقه ذکر کرده‌اند حفر و سپس [[وقف]] نمود. [[غزوه ذات العشیره]]،<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۶؛ مسعودی، التنبیه و الاشراف، ص۲۰۳.</ref> [[پناه دادن]] [[امام سجاد]]{{ع}} به [[خانواده]] [[مروان بن حکم]] هنگام [[واقعه حره]]<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۴۸۵؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۱۱۳.</ref> و مخفی شدن [[نفس زکیه]] در این منطقه<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۷، ص۶۰۱.</ref> از جمله رخدادهای مهم [[تاریخی]] در [[سرزمین]] ینبع است.<ref>[[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص۳۴۱.</ref>		مراد از ینبع در [[کتب سیره]] و [[تاریخ]] دره «یَنبُع النخل» است و آن دره‌ای است با چشمه‌ها و [[آبادی‌ها]] و نخل‌های فراوان که نامش را از کثرت درختان خرما گرفته است. ابتدای این دره در [[بواط]] - در حدود ۷۰ کیلومتری غرب [[مدینه]] - است و همچنان پیش می‌‌رود تا این که میان دو سلسله [[کوه]] بزرگ، پس از انضمام شاخه‌های متعدد به آن، به انتها می‌‌رسد. [[جبل]] الاشعر - که امروزه الفِقرَه نامیده می‌‌شود - نام یکی از این دو کوه است. این کوه در قسمت جنوبی این دره واقع بوده و تأمین کننده آب دره‌هایی بزرگ در ینبع - از جمله نَخَلَی و عَباثر - است. دیگر کوه‌، [[کوه رضوی]] است در سوی شمال که دارای دره‌هایی است که ضأس مهمترین آنهاست. در آثار و منابع متقدم، از ینبع به عنوان موضعی در سمت راست [[رضوی]] یاد شده است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref> این مکان، در هفت مرحله‌ای مدینه و به فاصله یک شب راه از رضوی واقع شده و از متعلقات و [[املاک]] بنی حسن بن [[علی بن ابیطالب]]{{ع}} به شمار می‌‌رفته است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref> ساکنان این منطقه، مردمانی از [[انصار]] و [[جهینه]] و لیث‌اند. چشمه هایش پر آب و دره‌ای دارد به نام [[یلیل]] و دارای [[منبر]]. <ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref> دره این روستای [[ثروتمند]] در غیقه ختم می‌‌شود. برخی هم ینبع را دژی گفته‌اند دارای [[نخل]] و آب و زرع که در آن [[موقوفات]] علی{{ع}} قرار دارد و تولیت آن را فرزندانش بر عهده دارند.<ref>ر. ک. یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref> بعضی هم در ترسیم موقعیت جغرافیایی ینبع، آن را مکانی بین [[مکه]] و مدینه و از بلاد [[بنی ضمره]]،<ref>بکری، معجم ما استعجم، ج۴، ص۱۴۰۲.</ref> و برخی آن را از [[اراضی تهامه]] بر شمرده‌اند.<ref>ر. ک. یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref> [[عمر بن خطاب]] این منطقه را به علی{{ع}} [[اقطاع]] نمود و حضرت چاههای زیادی را که تعدادش را ۱۰۰<ref>ابن شهر آشوب، مناقب آل ابی طالب، ج۱، ص۳۸۸.</ref> تا ۱۷۰ <ref>مجلسی، بحار الانوار، ج۴۱، ص۳۲.</ref>حلقه ذکر کرده‌اند حفر و سپس [[وقف]] نمود. [[غزوه ذات العشیره]]،<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۶؛ مسعودی، التنبیه و الاشراف، ص۲۰۳.</ref> [[پناه دادن]] [[امام سجاد]]{{ع}} به [[خانواده]] [[مروان بن حکم]] هنگام [[واقعه حره]]<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۴۸۵؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۱۱۳.</ref> و مخفی شدن [[نفس زکیه]] در این منطقه<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۷، ص۶۰۱.</ref> از جمله رخدادهای مهم [[تاریخی]] در [[سرزمین]] ینبع است.<ref>[[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص۳۴۱.</ref>

			==ینبوع==
			«ینبوع» یا «[[ینبُع]]» قریه‌ای بود در غرب [[مدینه]] (در [[ساحل]] [[دریای سرخ]]) و ۲۱۳ کیلومتری [[مکه]] که امروزه به عنوان [[شهر]] بندری از رونقی برخوردار است. از آنجا که این [[قریه]] چشمه‌ها و آب‌های فراوانی داشته به این نام [[شهرت]] یافته است. هنگامی که [[پیامبر]]{{صل}} [[غنایم جنگی]] را میان [[مجاهدان]] تقسیم می‌کردند، این مکان سهم علی{{ع}} شد و آن حضرت با حفر چاه‌هایی به ایجاد نخلستان پرداخته و درآمد آن را به [[یتیمان]] و [[مستمندان]] [[بنی هاشم]] اختصاص دادند. ایشان تا قبل از [[خلافت]] عمدتاً در این مکان سکونت یافته و به کار مشغول بوده‌اند. پس از [[شهادت امام]]، این منطقه به [[فرزندان امام حسن]]{{ع}} اختصاص یافت. در آن مکان مسجدی ساختند که به گفته «ابن رشید» پیامبر{{صل}} در مکان آن نمازگزارده بودند. امروزه ینبوع که یکی از زیارتگاه‌های مهم و فراموش شده است، چند تن از [[اولاد]] [[ائمه]] و [[سادات]] [[جلیل القدر]] در آن به خاک سپرده شده‌اند. معروف‌ترین آنان عبارتند از:
			#[[علی اصغر]]، کوچکترین [[فرزند امام سجاد]]{{ع}}
			#[[احمد بن علی بن علی بن محمد بن عون بن محمد حنفیه]]، وی به دست برادرش «[[عیسی بن علی]]» در دوران «[[المقتدر عباسی]]» در این مکان [[شهید]] و مدفون شد.
			# [[داوود بن محمد بن عبدالله بن عبیدالله به حسن بن عبیدالله بن عباس بن علی]]{{ع}} که در [[زمان]] «[[اخیضر]]» علیه [[جور]] و [[ستم]] او [[قیام]] کرد و به دست «[[ادریس بن موسی]]» در این مکان به [[قتل]] رسید و مدفون شد<ref>آثار اسلامی مکه و مدینه، ص۴۱۴.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[محمدنامه (کتاب)\|محمدنامه]]، ص ۱۱۰۵.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۱۵:		خط ۲۱:
	# [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']].		# [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']].
	# [[پرونده:IM010527.jpg\|22px]] [[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|'''معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة''']]		# [[پرونده:IM010527.jpg\|22px]] [[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|'''معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة''']]
			# [[پرونده:IM009876.jpg\|22px]] [[ابوالفضل سلمانی گواری\|سلمانی گواری، ابوالفضل]]، [[سیره خانوادگی ائمه معصوم (کتاب)\|'''سیره خانوادگی ائمه معصوم''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Wasity: جایگزینی متن - '، -' به ' -'

2023-05-20T09:23:38Z

جایگزینی متن - '، -' به ' -'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۵۳
خط ۹:		خط ۹:

	==یَنبُع==		==یَنبُع==
	مراد از ینبع در [[کتب سیره]] و [[تاریخ]] دره «یَنبُع النخل» است و آن دره‌ای است با چشمه‌ها و [[آبادی‌ها]] و نخل‌های فراوان که نامش را از کثرت درختان خرما گرفته است. ابتدای این دره در [[بواط]] - در حدود ۷۰ کیلومتری غرب [[مدینه]] - است و همچنان پیش می‌‌رود تا این که میان دو سلسله [[کوه]] بزرگ، پس از انضمام شاخه‌های متعدد به آن، به انتها می‌‌رسد. [[جبل]] الاشعر - که امروزه الفِقرَه نامیده ~~می‌‌شود،~~ - نام یکی از این دو کوه است. این کوه در قسمت جنوبی این دره واقع بوده و تأمین کننده آب دره‌هایی بزرگ در ینبع - از جمله نَخَلَی و عَباثر - است. دیگر کوه‌، [[کوه رضوی]] است در سوی شمال که دارای دره‌هایی است که ضأس مهمترین آنهاست. در آثار و منابع متقدم، از ینبع به عنوان موضعی در سمت راست [[رضوی]] یاد شده است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref> این مکان، در هفت مرحله‌ای مدینه و به فاصله یک شب راه از رضوی واقع شده و از متعلقات و [[املاک]] بنی حسن بن [[علی بن ابیطالب]]{{ع}} به شمار می‌‌رفته است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref> ساکنان این منطقه، مردمانی از [[انصار]] و [[جهینه]] و لیث‌اند. چشمه هایش پر آب و دره‌ای دارد به نام [[یلیل]] و دارای [[منبر]]. <ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref> دره این روستای [[ثروتمند]] در غیقه ختم می‌‌شود. برخی هم ینبع را دژی گفته‌اند دارای [[نخل]] و آب و زرع که در آن [[موقوفات]] علی{{ع}} قرار دارد و تولیت آن را فرزندانش بر عهده دارند.<ref>ر. ک. یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref> بعضی هم در ترسیم موقعیت جغرافیایی ینبع، آن را مکانی بین [[مکه]] و مدینه و از بلاد [[بنی ضمره]]،<ref>بکری، معجم ما استعجم، ج۴، ص۱۴۰۲.</ref> و برخی آن را از [[اراضی تهامه]] بر شمرده‌اند.<ref>ر. ک. یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref> [[عمر بن خطاب]] این منطقه را به علی{{ع}} [[اقطاع]] نمود و حضرت چاههای زیادی را که تعدادش را ۱۰۰<ref>ابن شهر آشوب، مناقب آل ابی طالب، ج۱، ص۳۸۸.</ref> تا ۱۷۰ <ref>مجلسی، بحار الانوار، ج۴۱، ص۳۲.</ref>حلقه ذکر کرده‌اند حفر و سپس [[وقف]] نمود. [[غزوه ذات العشیره]]،<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۶؛ مسعودی، التنبیه و الاشراف، ص۲۰۳.</ref> [[پناه دادن]] [[امام سجاد]]{{ع}} به [[خانواده]] [[مروان بن حکم]] هنگام [[واقعه حره]]<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۴۸۵؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۱۱۳.</ref> و مخفی شدن [[نفس زکیه]] در این منطقه<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۷، ص۶۰۱.</ref> از جمله رخدادهای مهم [[تاریخی]] در [[سرزمین]] ینبع است.<ref>[[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص۳۴۱.</ref>		مراد از ینبع در [[کتب سیره]] و [[تاریخ]] دره «یَنبُع النخل» است و آن دره‌ای است با چشمه‌ها و [[آبادی‌ها]] و نخل‌های فراوان که نامش را از کثرت درختان خرما گرفته است. ابتدای این دره در [[بواط]] - در حدود ۷۰ کیلومتری غرب [[مدینه]] - است و همچنان پیش می‌‌رود تا این که میان دو سلسله [[کوه]] بزرگ، پس از انضمام شاخه‌های متعدد به آن، به انتها می‌‌رسد. [[جبل]] الاشعر - که امروزه الفِقرَه نامیده می‌‌شود - نام یکی از این دو کوه است. این کوه در قسمت جنوبی این دره واقع بوده و تأمین کننده آب دره‌هایی بزرگ در ینبع - از جمله نَخَلَی و عَباثر - است. دیگر کوه‌، [[کوه رضوی]] است در سوی شمال که دارای دره‌هایی است که ضأس مهمترین آنهاست. در آثار و منابع متقدم، از ینبع به عنوان موضعی در سمت راست [[رضوی]] یاد شده است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref> این مکان، در هفت مرحله‌ای مدینه و به فاصله یک شب راه از رضوی واقع شده و از متعلقات و [[املاک]] بنی حسن بن [[علی بن ابیطالب]]{{ع}} به شمار می‌‌رفته است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref> ساکنان این منطقه، مردمانی از [[انصار]] و [[جهینه]] و لیث‌اند. چشمه هایش پر آب و دره‌ای دارد به نام [[یلیل]] و دارای [[منبر]]. <ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref> دره این روستای [[ثروتمند]] در غیقه ختم می‌‌شود. برخی هم ینبع را دژی گفته‌اند دارای [[نخل]] و آب و زرع که در آن [[موقوفات]] علی{{ع}} قرار دارد و تولیت آن را فرزندانش بر عهده دارند.<ref>ر. ک. یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref> بعضی هم در ترسیم موقعیت جغرافیایی ینبع، آن را مکانی بین [[مکه]] و مدینه و از بلاد [[بنی ضمره]]،<ref>بکری، معجم ما استعجم، ج۴، ص۱۴۰۲.</ref> و برخی آن را از [[اراضی تهامه]] بر شمرده‌اند.<ref>ر. ک. یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref> [[عمر بن خطاب]] این منطقه را به علی{{ع}} [[اقطاع]] نمود و حضرت چاههای زیادی را که تعدادش را ۱۰۰<ref>ابن شهر آشوب، مناقب آل ابی طالب، ج۱، ص۳۸۸.</ref> تا ۱۷۰ <ref>مجلسی، بحار الانوار، ج۴۱، ص۳۲.</ref>حلقه ذکر کرده‌اند حفر و سپس [[وقف]] نمود. [[غزوه ذات العشیره]]،<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۶؛ مسعودی، التنبیه و الاشراف، ص۲۰۳.</ref> [[پناه دادن]] [[امام سجاد]]{{ع}} به [[خانواده]] [[مروان بن حکم]] هنگام [[واقعه حره]]<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۴۸۵؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۱۱۳.</ref> و مخفی شدن [[نفس زکیه]] در این منطقه<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۷، ص۶۰۱.</ref> از جمله رخدادهای مهم [[تاریخی]] در [[سرزمین]] ینبع است.<ref>[[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص۳۴۱.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari در ‏۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۲۵

2023-02-19T05:25:08Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۵۵
خط ۷:		خط ۷:
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	«ینبع» شهری است در هفت منزلی [[مدینه]]، کنار دریای سرخ که در راه قدیم [[حجّاج]] [[مصر]] بوده و قلعه‌ای در آن است. هنگامی‌که [[پیامبر]] {{صل}} آنجا را قسمت نمود، قطعه زمینی سهم [[امام علی\|علی]] {{ع}} شد. [[حضرت]] چاهی در آن حفر کرد. آب از آن [[چاه]] به‌سان گردن شتر جوشیدن گرفت.<ref>مجمع البحرین، واژه نبع</ref> [[امام علی\|علی]] {{ع}} در آنجا باغ‌هایی احداث نمود و [[معیشت]] خود را از آن باغستان‌ها تأمین می‌کرد، حتی در دورانی که در [[کوفه]]، متصدّی [[حکومت اسلامی]] بود. گاهی [[اسامة بن زید]] از آن [[حضرت]] [[مالی]] طلب کرد. [[حضرت]] فرمود: از [[بیت‌المال]] چیزی به تو نرسد، که آن ویژۀ [[رزمندگان]] است، ولی اگر خواهی از درآمد املاک شخصی‌ام در ینبع به تو دهم<ref>معارف و معاریف، ج ۵ ص ۲۴۳۷</ref>. [[امام علی\|حضرت علی]] {{ع}} آن [[چاه]] را [[وقف]] [[زائران]] [[خانۀ خدا]] و رهروان [[راه خدا]] و در راه‌ماندگان کرد و اظهار [[امیدواری]] نمود که [[خداوند]] [[پاداش اخروی]] آن را [[نجات]] از [[آتش]] قرار دهد. متن مفصّل وقفنامۀ [[حضرت امیر]] {{ع}} در کتب [[روایی]] آمده است<ref>.کافی، ج ۷ ص ۴۹ حدیث ۷ </ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۶۱۳.</ref>		«ینبع» شهری است در هفت منزلی [[مدینه]]، کنار دریای سرخ که در راه قدیم [[حجّاج]] [[مصر]] بوده و قلعه‌ای در آن است. هنگامی‌که [[پیامبر]] {{صل}} آنجا را قسمت نمود، قطعه زمینی سهم [[امام علی\|علی]] {{ع}} شد. [[حضرت]] چاهی در آن حفر کرد. آب از آن [[چاه]] به‌سان گردن شتر جوشیدن گرفت.<ref>مجمع البحرین، واژه نبع</ref> [[امام علی\|علی]] {{ع}} در آنجا باغ‌هایی احداث نمود و [[معیشت]] خود را از آن باغستان‌ها تأمین می‌کرد، حتی در دورانی که در [[کوفه]]، متصدّی [[حکومت اسلامی]] بود. گاهی [[اسامة بن زید]] از آن [[حضرت]] [[مالی]] طلب کرد. [[حضرت]] فرمود: از [[بیت‌المال]] چیزی به تو نرسد، که آن ویژۀ [[رزمندگان]] است، ولی اگر خواهی از درآمد املاک شخصی‌ام در ینبع به تو دهم<ref>معارف و معاریف، ج ۵ ص ۲۴۳۷</ref>. [[امام علی\|حضرت علی]] {{ع}} آن [[چاه]] را [[وقف]] [[زائران]] [[خانۀ خدا]] و رهروان [[راه خدا]] و در راه‌ماندگان کرد و اظهار [[امیدواری]] نمود که [[خداوند]] [[پاداش اخروی]] آن را [[نجات]] از [[آتش]] قرار دهد. متن مفصّل وقفنامۀ [[حضرت امیر]] {{ع}} در کتب [[روایی]] آمده است<ref>.کافی، ج ۷ ص ۴۹ حدیث ۷ </ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۶۱۳.</ref>

			==یَنبُع==
			مراد از ینبع در [[کتب سیره]] و [[تاریخ]] دره «یَنبُع النخل» است و آن دره‌ای است با چشمه‌ها و [[آبادی‌ها]] و نخل‌های فراوان که نامش را از کثرت درختان خرما گرفته است. ابتدای این دره در [[بواط]] - در حدود ۷۰ کیلومتری غرب [[مدینه]] - است و همچنان پیش می‌‌رود تا این که میان دو سلسله [[کوه]] بزرگ، پس از انضمام شاخه‌های متعدد به آن، به انتها می‌‌رسد. [[جبل]] الاشعر - که امروزه الفِقرَه نامیده می‌‌شود، - نام یکی از این دو کوه است. این کوه در قسمت جنوبی این دره واقع بوده و تأمین کننده آب دره‌هایی بزرگ در ینبع - از جمله نَخَلَی و عَباثر - است. دیگر کوه‌، [[کوه رضوی]] است در سوی شمال که دارای دره‌هایی است که ضأس مهمترین آنهاست. در آثار و منابع متقدم، از ینبع به عنوان موضعی در سمت راست [[رضوی]] یاد شده است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref> این مکان، در هفت مرحله‌ای مدینه و به فاصله یک شب راه از رضوی واقع شده و از متعلقات و [[املاک]] بنی حسن بن [[علی بن ابیطالب]]{{ع}} به شمار می‌‌رفته است.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref> ساکنان این منطقه، مردمانی از [[انصار]] و [[جهینه]] و لیث‌اند. چشمه هایش پر آب و دره‌ای دارد به نام [[یلیل]] و دارای [[منبر]]. <ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref> دره این روستای [[ثروتمند]] در غیقه ختم می‌‌شود. برخی هم ینبع را دژی گفته‌اند دارای [[نخل]] و آب و زرع که در آن [[موقوفات]] علی{{ع}} قرار دارد و تولیت آن را فرزندانش بر عهده دارند.<ref>ر. ک. یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref> بعضی هم در ترسیم موقعیت جغرافیایی ینبع، آن را مکانی بین [[مکه]] و مدینه و از بلاد [[بنی ضمره]]،<ref>بکری، معجم ما استعجم، ج۴، ص۱۴۰۲.</ref> و برخی آن را از [[اراضی تهامه]] بر شمرده‌اند.<ref>ر. ک. یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۴۵۰.</ref> [[عمر بن خطاب]] این منطقه را به علی{{ع}} [[اقطاع]] نمود و حضرت چاههای زیادی را که تعدادش را ۱۰۰<ref>ابن شهر آشوب، مناقب آل ابی طالب، ج۱، ص۳۸۸.</ref> تا ۱۷۰ <ref>مجلسی، بحار الانوار، ج۴۱، ص۳۲.</ref>حلقه ذکر کرده‌اند حفر و سپس [[وقف]] نمود. [[غزوه ذات العشیره]]،<ref>ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۶؛ مسعودی، التنبیه و الاشراف، ص۲۰۳.</ref> [[پناه دادن]] [[امام سجاد]]{{ع}} به [[خانواده]] [[مروان بن حکم]] هنگام [[واقعه حره]]<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۴۸۵؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۴، ص۱۱۳.</ref> و مخفی شدن [[نفس زکیه]] در این منطقه<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۷، ص۶۰۱.</ref> از جمله رخدادهای مهم [[تاریخی]] در [[سرزمین]] ینبع است.<ref>[[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص۳۴۱.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']].		# [[پرونده:1368987.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|'''فرهنگ غدیر''']].
			# [[پرونده:IM010527.jpg\|22px]] [[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|'''معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۱۶:		خط ۲۰:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:ینبع]]~~
	~~[[رده:مدخل فرهنگ غدیر]]~~
	[[رده:مکان‌های منسوب به امام علی]]		[[رده:مکان‌های منسوب به امام علی]]

Wasity: /* مقدمه */

2022-12-11T12:00:12Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۳۰
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	شهری است در هفت منزلی [[مدینه]]، کنار دریای سرخ که در راه قدیم [[حجّاج]] [[مصر]] بوده و قلعه‌ای در آن است. هنگامی‌که [[پیامبر]] {{صل}} آنجا را قسمت نمود، قطعه زمینی سهم [[امام علی\|علی]] {{ع}} شد. [[حضرت]] چاهی در آن حفر کرد. آب از آن [[چاه]] به‌سان گردن شتر جوشیدن گرفت.<ref>مجمع البحرین، واژه نبع</ref> [[امام علی\|علی]] {{ع}} در آنجا باغ‌هایی احداث نمود و [[معیشت]] خود را از آن باغستان‌ها تأمین می‌کرد، حتی در دورانی که در [[کوفه]]، متصدّی [[حکومت اسلامی]] بود. گاهی [[اسامة بن زید]] از آن [[حضرت]] [[مالی]] طلب کرد. [[حضرت]] فرمود: از [[بیت‌المال]] چیزی به تو نرسد، که آن ویژۀ [[رزمندگان]] است، ولی اگر خواهی از درآمد املاک شخصی‌ام در ینبع به تو دهم<ref>معارف و معاریف، ج ۵ ص ۲۴۳۷</ref>. [[امام علی\|حضرت علی]] {{ع}} آن [[چاه]] را [[وقف]] [[زائران]] [[خانۀ خدا]] و رهروان [[راه خدا]] و در راه‌ماندگان کرد و اظهار [[امیدواری]] نمود که [[خداوند]] [[پاداش اخروی]] آن را [[نجات]] از [[آتش]] قرار دهد. متن مفصّل وقفنامۀ [[حضرت امیر]] {{ع}} در کتب [[روایی]] آمده است<ref>.کافی، ج ۷ ص ۴۹ حدیث ۷ </ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۶۱۳.</ref>		«ینبع» شهری است در هفت منزلی [[مدینه]]، کنار دریای سرخ که در راه قدیم [[حجّاج]] [[مصر]] بوده و قلعه‌ای در آن است. هنگامی‌که [[پیامبر]] {{صل}} آنجا را قسمت نمود، قطعه زمینی سهم [[امام علی\|علی]] {{ع}} شد. [[حضرت]] چاهی در آن حفر کرد. آب از آن [[چاه]] به‌سان گردن شتر جوشیدن گرفت.<ref>مجمع البحرین، واژه نبع</ref> [[امام علی\|علی]] {{ع}} در آنجا باغ‌هایی احداث نمود و [[معیشت]] خود را از آن باغستان‌ها تأمین می‌کرد، حتی در دورانی که در [[کوفه]]، متصدّی [[حکومت اسلامی]] بود. گاهی [[اسامة بن زید]] از آن [[حضرت]] [[مالی]] طلب کرد. [[حضرت]] فرمود: از [[بیت‌المال]] چیزی به تو نرسد، که آن ویژۀ [[رزمندگان]] است، ولی اگر خواهی از درآمد املاک شخصی‌ام در ینبع به تو دهم<ref>معارف و معاریف، ج ۵ ص ۲۴۳۷</ref>. [[امام علی\|حضرت علی]] {{ع}} آن [[چاه]] را [[وقف]] [[زائران]] [[خانۀ خدا]] و رهروان [[راه خدا]] و در راه‌ماندگان کرد و اظهار [[امیدواری]] نمود که [[خداوند]] [[پاداش اخروی]] آن را [[نجات]] از [[آتش]] قرار دهد. متن مفصّل وقفنامۀ [[حضرت امیر]] {{ع}} در کتب [[روایی]] آمده است<ref>.کافی، ج ۷ ص ۴۹ حدیث ۷ </ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)\|فرهنگ غدیر]]، ص۶۱۳.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==