یوم التغابن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

2024-12-14T05:41:03Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۱۱
خط ۴:		خط ۴:
	از نام‌های [[قیامت]] در [[قرآن کریم]] است و یکی از سوره‌های [[قرآنی]] نیز به نام تغابن، نامبردار است<ref>{{متن قرآن\|يَوْمَ يَجْمَعُكُمْ لِيَوْمِ الْجَمْعِ ذَلِكَ يَوْمُ التَّغَابُنِ وَمَن يُؤْمِن بِاللَّهِ وَيَعْمَلْ صَالِحًا يُكَفِّرْ عَنْهُ سَيِّئَاتِهِ وَيُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ}}؛ سوره تغابن، آیه ۹.</ref>. "تغابن" برگرفته از "غبن" است به معنای [[فریب]] دادن و نیز [[فریب]] خوردن<ref>نثر طوبی‌، ۲- ۱/ ۲۰۸.</ref>. "غبن" در اصطلاح [[فقه]] بدین معنا است که فروشنده، [[مال]] خویش را به بیش از آنچه می‌ارزد، بفروشد. چنین کسی را "غابن" و خریدار را "مغبون" گویند<ref>فرهنگ معارف اسلامی‌، ۳/ ۳۹۸.</ref>.		از نام‌های [[قیامت]] در [[قرآن کریم]] است و یکی از سوره‌های [[قرآنی]] نیز به نام تغابن، نامبردار است<ref>{{متن قرآن\|يَوْمَ يَجْمَعُكُمْ لِيَوْمِ الْجَمْعِ ذَلِكَ يَوْمُ التَّغَابُنِ وَمَن يُؤْمِن بِاللَّهِ وَيَعْمَلْ صَالِحًا يُكَفِّرْ عَنْهُ سَيِّئَاتِهِ وَيُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ}}؛ سوره تغابن، آیه ۹.</ref>. "تغابن" برگرفته از "غبن" است به معنای [[فریب]] دادن و نیز [[فریب]] خوردن<ref>نثر طوبی‌، ۲- ۱/ ۲۰۸.</ref>. "غبن" در اصطلاح [[فقه]] بدین معنا است که فروشنده، [[مال]] خویش را به بیش از آنچه می‌ارزد، بفروشد. چنین کسی را "غابن" و خریدار را "مغبون" گویند<ref>فرهنگ معارف اسلامی‌، ۳/ ۳۹۸.</ref>.

	[[قرآن کریم]]، [[رفتار]] و [[کردار]] [[آدمی]] را از آن رو که در [[قیامت]] عوض خواهد گرفت، به کالا تشبیه کرده است. زشتکاران در [[قیامت]] درمی‌یابند که در معامله [[زندگی دنیوی]] زیان‌دیده‌اند و فرایض و [[اعمال نیک]] را رها کرده و به بهایی اندک فروخته‌اند<ref>ر. ک: {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلاً أُوْلَئِكَ لاَ خَلاقَ لَهُمْ فِي الآخِرَةِ وَلاَ يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ وَلاَ يَنظُرُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلاَ يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ}}؛ سوره آل عمران، آیه ۷۷.</ref>. غبن در معاملات [[دنیوی]]، بر اثر [[خطا]] در ارزیابی کالا پیش می‌آید. پس از وقوع معامله، خریدار یا فروشنده به [[خطا]] پی می‌برد و به غبن خویش واقف می‌گردد.		[[قرآن کریم]]، [[رفتار]] و [[کردار]] [[آدمی]] را از آن رو که در [[قیامت]] عوض خواهد گرفت، به کالا تشبیه کرده است. زشتکاران در [[قیامت]] درمی‌یابند که در معامله [[زندگی دنیوی]] زیان‌دیده‌اند و فرایض و [[اعمال نیک]] را رها کرده و به بهایی اندک فروخته‌اند<ref>ر.ک: {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلاً أُوْلَئِكَ لاَ خَلاقَ لَهُمْ فِي الآخِرَةِ وَلاَ يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ وَلاَ يَنظُرُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلاَ يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ}}؛ سوره آل عمران، آیه ۷۷.</ref>. غبن در معاملات [[دنیوی]]، بر اثر [[خطا]] در ارزیابی کالا پیش می‌آید. پس از وقوع معامله، خریدار یا فروشنده به [[خطا]] پی می‌برد و به غبن خویش واقف می‌گردد.

	غبن در وقایع [[معنوی]] بر اثر [[غفلت]] و نیندیشیدن و [[فریب]] شهوات [[نفس]] را خوردن رخ می‌دهد. در معاملات [[دنیوی]]، هم خطای ارزیابی و هم [[کشف]] آن در [[دنیا]] پیش می‌آید؛ اما در امور [[معنوی]]، خطای ارزیابی در [[دنیا]] رخ می‌دهد و [[کشف]] آن در [[قیامت]] حاصل می‌آید؛ روزی که [[تکلیف]] به پایان رسیده و جبران غبن ناممکن است<ref>معاد از نظر روح و جسم‌، ۲/ ۱۷۷.</ref>. [[روز قیامت]] را از آن روی "یوم التغابن" گویند که زیانکاران به زیانی که دیده‌اند، پی می‌برند<ref>دائرة المعارف تشیع‌، ۹/ ۳۹۳.</ref>. غبن در امور [[معنوی]] نیز همچون [[امور دنیوی]]، دو سویه است: در یک سوی غابن جای دارد؛ یعنی طایفه [[گمراه‌کننده]] و در سوی دیگر، طایفه [[گمراه]] شده که مغبون است. طایفه نخست آنان‌اند که [[پیروان]] خویش- یعنی طایفه مغبون- را به [[گمراهی]] می‌لغزانند. اما با نظری دقیق‌تر، هر دو گروه را می‌توان هم غابن دانست و هم مغبون؛ بدین معنا که گروه دوم نیز با [[پیروی]] کورکورانه از گروه نخست، بدانان در گمراه‌کنندگی و استکبارشان [[یاری]] می‌رسانند و بدین سان، آنان را مغبون می‌سازند<ref>المیزان‌، ۱۹/ ۳۰۱.</ref>.<ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۴۷۹-۴۸۰.</ref>		غبن در وقایع [[معنوی]] بر اثر [[غفلت]] و نیندیشیدن و [[فریب]] شهوات [[نفس]] را خوردن رخ می‌دهد. در معاملات [[دنیوی]]، هم خطای ارزیابی و هم [[کشف]] آن در [[دنیا]] پیش می‌آید؛ اما در امور [[معنوی]]، خطای ارزیابی در [[دنیا]] رخ می‌دهد و [[کشف]] آن در [[قیامت]] حاصل می‌آید؛ روزی که [[تکلیف]] به پایان رسیده و جبران غبن ناممکن است<ref>معاد از نظر روح و جسم‌، ۲/ ۱۷۷.</ref>. [[روز قیامت]] را از آن روی "یوم التغابن" گویند که زیانکاران به زیانی که دیده‌اند، پی می‌برند<ref>دائرة المعارف تشیع‌، ۹/ ۳۹۳.</ref>. غبن در امور [[معنوی]] نیز همچون [[امور دنیوی]]، دو سویه است: در یک سوی غابن جای دارد؛ یعنی طایفه [[گمراه‌کننده]] و در سوی دیگر، طایفه [[گمراه]] شده که مغبون است. طایفه نخست آنان‌اند که [[پیروان]] خویش- یعنی طایفه مغبون- را به [[گمراهی]] می‌لغزانند. اما با نظری دقیق‌تر، هر دو گروه را می‌توان هم غابن دانست و هم مغبون؛ بدین معنا که گروه دوم نیز با [[پیروی]] کورکورانه از گروه نخست، بدانان در گمراه‌کنندگی و استکبارشان [[یاری]] می‌رسانند و بدین سان، آنان را مغبون می‌سازند<ref>المیزان‌، ۱۹/ ۳۰۱.</ref>.<ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۴۷۹-۴۸۰.</ref>

Bahmani در ‏۱ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۳۳

2024-08-01T05:33:09Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۰۳
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{نبوت}}~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = قیامت \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = \| پرسش مرتبط = }}
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = قیامت \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = ~~[[یوم التغابن در کلام اسلامی]]~~ \| پرسش مرتبط = }}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	از نام‌های [[قیامت]] در [[قرآن کریم]] است و یکی از سوره‌های [[قرآنی]] نیز به نام تغابن، نامبردار است<ref>{{متن قرآن\|يَوْمَ يَجْمَعُكُمْ لِيَوْمِ الْجَمْعِ ذَلِكَ يَوْمُ التَّغَابُنِ وَمَن يُؤْمِن بِاللَّهِ وَيَعْمَلْ صَالِحًا يُكَفِّرْ عَنْهُ سَيِّئَاتِهِ وَيُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ}}؛ سوره تغابن، آیه ۹.</ref>. "تغابن" برگرفته از "غبن" است به معنای [[فریب]] دادن و نیز [[فریب]] خوردن<ref>نثر طوبی‌، ۲- ۱/ ۲۰۸.</ref>. "غبن" در اصطلاح [[فقه]] بدین معنا است که فروشنده، [[مال]] خویش را به بیش از آنچه می‌ارزد، بفروشد. چنین کسی را "غابن" و خریدار را "مغبون" گویند<ref>فرهنگ معارف اسلامی‌، ۳/ ۳۹۸.</ref>.		از نام‌های [[قیامت]] در [[قرآن کریم]] است و یکی از سوره‌های [[قرآنی]] نیز به نام تغابن، نامبردار است<ref>{{متن قرآن\|يَوْمَ يَجْمَعُكُمْ لِيَوْمِ الْجَمْعِ ذَلِكَ يَوْمُ التَّغَابُنِ وَمَن يُؤْمِن بِاللَّهِ وَيَعْمَلْ صَالِحًا يُكَفِّرْ عَنْهُ سَيِّئَاتِهِ وَيُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ}}؛ سوره تغابن، آیه ۹.</ref>. "تغابن" برگرفته از "غبن" است به معنای [[فریب]] دادن و نیز [[فریب]] خوردن<ref>نثر طوبی‌، ۲- ۱/ ۲۰۸.</ref>. "غبن" در اصطلاح [[فقه]] بدین معنا است که فروشنده، [[مال]] خویش را به بیش از آنچه می‌ارزد، بفروشد. چنین کسی را "غابن" و خریدار را "مغبون" گویند<ref>فرهنگ معارف اسلامی‌، ۳/ ۳۹۸.</ref>.

	[[قرآن کریم]]، [[رفتار]] و [[کردار]] [[آدمی]] را از آن رو که در [[قیامت]] عوض خواهد گرفت، به کالا [[تشبیه]] کرده است. زشتکاران در [[قیامت]] درمی‌یابند که در معامله [[زندگی دنیوی]] زیان‌دیده‌اند و فرایض و [[اعمال نیک]] را رها کرده و به [[بهایی]] اندک فروخته‌اند<ref>ر. ک: {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلاً أُوْلَئِكَ لاَ خَلاقَ لَهُمْ فِي الآخِرَةِ وَلاَ يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ وَلاَ يَنظُرُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلاَ يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ}}؛ سوره آل عمران، آیه ۷۷.</ref>. غبن در معاملات [[دنیوی]]، بر اثر [[خطا]] در ارزیابی کالا پیش می‌آید. پس از وقوع معامله، خریدار یا فروشنده به [[خطا]] پی می‌برد و به غبن خویش واقف می‌گردد.		[[قرآن کریم]]، [[رفتار]] و [[کردار]] [[آدمی]] را از آن رو که در [[قیامت]] عوض خواهد گرفت، به کالا تشبیه کرده است. زشتکاران در [[قیامت]] درمی‌یابند که در معامله [[زندگی دنیوی]] زیان‌دیده‌اند و فرایض و [[اعمال نیک]] را رها کرده و به بهایی اندک فروخته‌اند<ref>ر. ک: {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلاً أُوْلَئِكَ لاَ خَلاقَ لَهُمْ فِي الآخِرَةِ وَلاَ يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ وَلاَ يَنظُرُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلاَ يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ}}؛ سوره آل عمران، آیه ۷۷.</ref>. غبن در معاملات [[دنیوی]]، بر اثر [[خطا]] در ارزیابی کالا پیش می‌آید. پس از وقوع معامله، خریدار یا فروشنده به [[خطا]] پی می‌برد و به غبن خویش واقف می‌گردد.

	غبن در وقایع [[معنوی]] بر اثر [[غفلت]] و نیندیشیدن و [[فریب]] شهوات [[نفس]] را خوردن رخ می‌دهد. در معاملات [[دنیوی]]، هم خطای ارزیابی و هم [[کشف]] آن در [[دنیا]] پیش می‌آید؛ اما در امور [[معنوی]]، خطای ارزیابی در [[دنیا]] رخ می‌دهد و [[کشف]] آن در [[قیامت]] حاصل می‌آید؛ روزی که [[تکلیف]] به پایان رسیده و جبران غبن ناممکن است<ref>معاد از نظر روح و جسم‌، ۲/ ۱۷۷.</ref>. [[روز قیامت]] را از آن روی "یوم التغابن" گویند که زیانکاران به زیانی که دیده‌اند، پی می‌برند<ref>دائرة المعارف تشیع‌، ۹/ ۳۹۳.</ref>. غبن در امور [[معنوی]] نیز همچون [[امور دنیوی]]، دو سویه است: در یک سوی غابن جای دارد؛ یعنی [[طایفه]] [[گمراه‌کننده]] و در سوی دیگر، [[طایفه]] [[گمراه]] شده که مغبون است. [[طایفه]] نخست آنان‌اند که [[پیروان]] خویش- یعنی [[طایفه]] مغبون- را به [[گمراهی]] می‌لغزانند. اما با نظری دقیق‌تر، هر دو گروه را می‌توان هم غابن دانست و هم مغبون؛ بدین معنا که گروه دوم نیز با [[پیروی]] کورکورانه از گروه نخست، بدانان در گمراه‌کنندگی و استکبارشان [[یاری]] می‌رسانند و بدین سان، آنان را مغبون می‌سازند<ref>المیزان‌، ۱۹/ ۳۰۱.</ref>.<ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۴۷۹-۴۸۰.</ref>		غبن در وقایع [[معنوی]] بر اثر [[غفلت]] و نیندیشیدن و [[فریب]] شهوات [[نفس]] را خوردن رخ می‌دهد. در معاملات [[دنیوی]]، هم خطای ارزیابی و هم [[کشف]] آن در [[دنیا]] پیش می‌آید؛ اما در امور [[معنوی]]، خطای ارزیابی در [[دنیا]] رخ می‌دهد و [[کشف]] آن در [[قیامت]] حاصل می‌آید؛ روزی که [[تکلیف]] به پایان رسیده و جبران غبن ناممکن است<ref>معاد از نظر روح و جسم‌، ۲/ ۱۷۷.</ref>. [[روز قیامت]] را از آن روی "یوم التغابن" گویند که زیانکاران به زیانی که دیده‌اند، پی می‌برند<ref>دائرة المعارف تشیع‌، ۹/ ۳۹۳.</ref>. غبن در امور [[معنوی]] نیز همچون [[امور دنیوی]]، دو سویه است: در یک سوی غابن جای دارد؛ یعنی طایفه [[گمراه‌کننده]] و در سوی دیگر، طایفه [[گمراه]] شده که مغبون است. طایفه نخست آنان‌اند که [[پیروان]] خویش- یعنی طایفه مغبون- را به [[گمراهی]] می‌لغزانند. اما با نظری دقیق‌تر، هر دو گروه را می‌توان هم غابن دانست و هم مغبون؛ بدین معنا که گروه دوم نیز با [[پیروی]] کورکورانه از گروه نخست، بدانان در گمراه‌کنندگی و استکبارشان [[یاری]] می‌رسانند و بدین سان، آنان را مغبون می‌سازند<ref>المیزان‌، ۱۹/ ۳۰۱.</ref>.<ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۴۷۹-۴۸۰.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1414.jpg\|22px]] ~~[[پژوهشکده تحقیقات اسلامی]]،~~ [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|'''فرهنگ شیعه''']]		# [[پرونده:1414.jpg\|22px]] [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|'''فرهنگ شیعه''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۲۰:		خط ۱۹:

	[[رده:نام‌های روز قیامت در قرآن]]		[[رده:نام‌های روز قیامت در قرآن]]
	~~[[رده:قیامت]]~~

Wasity: جایگزینی متن - '# 22px '''فرهنگ شیعه'''' به '# 22px پژوهشکده تحقیقات اسلامی، '''فرهنگ شیعه''''

2023-01-26T07:11:06Z

جایگزینی متن - '# 22px '''فرهنگ شیعه'''' به '# 22px پژوهشکده تحقیقات اسلامی، '''فرهنگ شیعه''''

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۴۱
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1414.jpg\|22px]] [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|'''فرهنگ شیعه''']]		# [[پرونده:1414.jpg\|22px]] [[پژوهشکده تحقیقات اسلامی]]، [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|'''فرهنگ شیعه''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* پانویس */

2022-10-19T17:33:59Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۱:۰۳
خط ۲۰:		خط ۲۰:

	[[رده:نام‌های روز قیامت در قرآن]]		[[رده:نام‌های روز قیامت در قرآن]]
			[[رده:قیامت]]

Bahmani در ‏۱۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۳۳

2022-10-19T17:33:28Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۱:۰۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{نبوت}}		{{نبوت}}
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = ~~[[یوم التغابن در قرآن]] - [[یوم التغابن در حدیث]] - [[یوم التغابن در نهج البلاغه]] -~~ [[یوم التغابن در کلام ~~اسلامی]] - [[یوم التغابن در عرفان~~ اسلامی]]\| پرسش مرتبط = ~~یوم التغابن (پرسش)~~}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = قیامت \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[یوم التغابن در کلام اسلامی]] \| پرسش مرتبط = }}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* از نام‌های [[قیامت]] در [[قرآن کریم]] است و یکی از سوره‌های [[قرآنی]] نیز به نام تغابن، نامبردار است<ref>{{متن قرآن\|يَوْمَ يَجْمَعُكُمْ لِيَوْمِ الْجَمْعِ ذَلِكَ يَوْمُ التَّغَابُنِ وَمَن يُؤْمِن بِاللَّهِ وَيَعْمَلْ صَالِحًا يُكَفِّرْ عَنْهُ سَيِّئَاتِهِ وَيُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ}}؛ سوره تغابن، آیه ۹.</ref>. "تغابن" برگرفته از "غبن" است به معنای [[فریب]] دادن و نیز [[فریب]] خوردن<ref>نثر طوبی‌، ۲- ۱/ ۲۰۸.</ref>. "غبن" در اصطلاح [[فقه]] بدین معنا است که فروشنده، [[مال]] خویش را به بیش از آنچه می‌ارزد، بفروشد. چنین کسی را "غابن" و خریدار را "مغبون" گویند<ref>فرهنگ معارف اسلامی‌، ۳/ ۳۹۸~~.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 479~~.</ref>.		از نام‌های [[قیامت]] در [[قرآن کریم]] است و یکی از سوره‌های [[قرآنی]] نیز به نام تغابن، نامبردار است<ref>{{متن قرآن\|يَوْمَ يَجْمَعُكُمْ لِيَوْمِ الْجَمْعِ ذَلِكَ يَوْمُ التَّغَابُنِ وَمَن يُؤْمِن بِاللَّهِ وَيَعْمَلْ صَالِحًا يُكَفِّرْ عَنْهُ سَيِّئَاتِهِ وَيُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ}}؛ سوره تغابن، آیه ۹.</ref>. "تغابن" برگرفته از "غبن" است به معنای [[فریب]] دادن و نیز [[فریب]] خوردن<ref>نثر طوبی‌، ۲- ۱/ ۲۰۸.</ref>. "غبن" در اصطلاح [[فقه]] بدین معنا است که فروشنده، [[مال]] خویش را به بیش از آنچه می‌ارزد، بفروشد. چنین کسی را "غابن" و خریدار را "مغبون" گویند<ref>فرهنگ معارف اسلامی‌، ۳/ ۳۹۸.</ref>.
	* [[قرآن کریم]]، [[رفتار]] و [[کردار]] [[آدمی]] را از آن رو که در [[قیامت]] عوض خواهد گرفت، به کالا [[تشبیه]] کرده است. زشتکاران در [[قیامت]] درمی‌یابند که در معامله [[زندگی دنیوی]] زیان‌دیده‌اند و فرایض و [[اعمال نیک]] را رها کرده و به [[بهایی]] اندک فروخته‌اند<ref>ر. ک: {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلاً أُوْلَئِكَ لاَ خَلاقَ لَهُمْ فِي الآخِرَةِ وَلاَ يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ وَلاَ يَنظُرُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلاَ يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ}}؛ سوره آل عمران، آیه ۷۷.</ref>. غبن در معاملات [[دنیوی]]، بر اثر [[خطا]] در ارزیابی کالا پیش می‌آید. پس از وقوع معامله، خریدار یا فروشنده به [[خطا]] پی می‌برد و به غبن خویش واقف می‌گردد~~<ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 479.</ref>~~.
	* غبن در وقایع [[معنوی]] بر اثر [[غفلت]] و نیندیشیدن و [[فریب]] شهوات [[نفس]] را خوردن رخ می‌دهد. در معاملات [[دنیوی]]، هم خطای ارزیابی و هم [[کشف]] آن در [[دنیا]] پیش می‌آید؛ اما در امور [[معنوی]]، خطای ارزیابی در [[دنیا]] رخ می‌دهد و [[کشف]] آن در [[قیامت]] حاصل می‌آید؛ روزی که [[تکلیف]] به پایان رسیده و جبران غبن ناممکن است<ref>معاد از نظر روح و جسم‌، ۲/ ۱۷۷.</ref>. [[روز قیامت]] را از آن روی "یوم التغابن" گویند که زیانکاران به زیانی که دیده‌اند، پی می‌برند<ref>دائرة المعارف تشیع‌، ۹/ ۳۹۳.</ref>. غبن در امور [[معنوی]] نیز همچون [[امور دنیوی]]، دو سویه است: در یک سوی غابن جای دارد؛ یعنی [[طایفه]] [[گمراه‌کننده]] و در سوی دیگر، [[طایفه]] [[گمراه]] شده که مغبون است. [[طایفه]] نخست آنان‌اند که [[پیروان]] خویش- یعنی [[طایفه]] مغبون- را به [[گمراهی]] می‌لغزانند. اما با نظری دقیق‌تر، هر دو گروه را می‌توان هم غابن دانست و هم مغبون؛ بدین معنا که گروه دوم نیز با [[پیروی]] کورکورانه از گروه نخست، بدانان در گمراه‌کنندگی و استکبارشان [[یاری]] می‌رسانند و بدین سان، آنان را مغبون می‌سازند<ref>المیزان‌، ۱۹/ ۳۰۱.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ~~479~~-~~480~~.</ref>.		[[قرآن کریم]]، [[رفتار]] و [[کردار]] [[آدمی]] را از آن رو که در [[قیامت]] عوض خواهد گرفت، به کالا [[تشبیه]] کرده است. زشتکاران در [[قیامت]] درمی‌یابند که در معامله [[زندگی دنیوی]] زیان‌دیده‌اند و فرایض و [[اعمال نیک]] را رها کرده و به [[بهایی]] اندک فروخته‌اند<ref>ر. ک: {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلاً أُوْلَئِكَ لاَ خَلاقَ لَهُمْ فِي الآخِرَةِ وَلاَ يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ وَلاَ يَنظُرُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلاَ يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ}}؛ سوره آل عمران، آیه ۷۷.</ref>. غبن در معاملات [[دنیوی]]، بر اثر [[خطا]] در ارزیابی کالا پیش می‌آید. پس از وقوع معامله، خریدار یا فروشنده به [[خطا]] پی می‌برد و به غبن خویش واقف می‌گردد.

			غبن در وقایع [[معنوی]] بر اثر [[غفلت]] و نیندیشیدن و [[فریب]] شهوات [[نفس]] را خوردن رخ می‌دهد. در معاملات [[دنیوی]]، هم خطای ارزیابی و هم [[کشف]] آن در [[دنیا]] پیش می‌آید؛ اما در امور [[معنوی]]، خطای ارزیابی در [[دنیا]] رخ می‌دهد و [[کشف]] آن در [[قیامت]] حاصل می‌آید؛ روزی که [[تکلیف]] به پایان رسیده و جبران غبن ناممکن است<ref>معاد از نظر روح و جسم‌، ۲/ ۱۷۷.</ref>. [[روز قیامت]] را از آن روی "یوم التغابن" گویند که زیانکاران به زیانی که دیده‌اند، پی می‌برند<ref>دائرة المعارف تشیع‌، ۹/ ۳۹۳.</ref>. غبن در امور [[معنوی]] نیز همچون [[امور دنیوی]]، دو سویه است: در یک سوی غابن جای دارد؛ یعنی [[طایفه]] [[گمراه‌کننده]] و در سوی دیگر، [[طایفه]] [[گمراه]] شده که مغبون است. [[طایفه]] نخست آنان‌اند که [[پیروان]] خویش- یعنی [[طایفه]] مغبون- را به [[گمراهی]] می‌لغزانند. اما با نظری دقیق‌تر، هر دو گروه را می‌توان هم غابن دانست و هم مغبون؛ بدین معنا که گروه دوم نیز با [[پیروی]] کورکورانه از گروه نخست، بدانان در گمراه‌کنندگی و استکبارشان [[یاری]] می‌رسانند و بدین سان، آنان را مغبون می‌سازند<ref>المیزان‌، ۱۹/ ۳۰۱.</ref>.<ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۴۷۹-۴۸۰.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:1414.jpg\|22px]] [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|'''فرهنگ شیعه''']]		# [[پرونده:1414.jpg\|22px]] [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|'''فرهنگ شیعه''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T09:46:23Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۱۶
خط ۲:		خط ۲:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[یوم التغابن در قرآن]] - [[یوم التغابن در حدیث]] - [[یوم التغابن در نهج البلاغه]] - [[یوم التغابن در کلام اسلامی]] - [[یوم التغابن در عرفان اسلامی]]\| پرسش مرتبط = یوم التغابن (پرسش)}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[یوم التغابن در قرآن]] - [[یوم التغابن در حدیث]] - [[یوم التغابن در نهج البلاغه]] - [[یوم التغابن در کلام اسلامی]] - [[یوم التغابن در عرفان اسلامی]]\| پرسش مرتبط = یوم التغابن (پرسش)}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	*از نام‌های [[قیامت]] در [[قرآن کریم]] است و یکی از سوره‌های [[قرآنی]] نیز به نام تغابن، نامبردار است<ref>{{متن قرآن\|يَوْمَ يَجْمَعُكُمْ لِيَوْمِ الْجَمْعِ ذَلِكَ يَوْمُ التَّغَابُنِ وَمَن يُؤْمِن بِاللَّهِ وَيَعْمَلْ صَالِحًا يُكَفِّرْ عَنْهُ سَيِّئَاتِهِ وَيُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ}}؛ سوره تغابن، آیه ۹.</ref>. "تغابن" برگرفته از "غبن" است به معنای [[فریب]] دادن و نیز [[فریب]] خوردن<ref>نثر طوبی‌، ۲- ۱/ ۲۰۸.</ref>. "غبن" در اصطلاح [[فقه]] بدین معنا است که فروشنده، [[مال]] خویش را به بیش از آنچه می‌ارزد، بفروشد. چنین کسی را "غابن" و خریدار را "مغبون" گویند<ref>فرهنگ معارف اسلامی‌، ۳/ ۳۹۸.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 479.</ref>.		* از نام‌های [[قیامت]] در [[قرآن کریم]] است و یکی از سوره‌های [[قرآنی]] نیز به نام تغابن، نامبردار است<ref>{{متن قرآن\|يَوْمَ يَجْمَعُكُمْ لِيَوْمِ الْجَمْعِ ذَلِكَ يَوْمُ التَّغَابُنِ وَمَن يُؤْمِن بِاللَّهِ وَيَعْمَلْ صَالِحًا يُكَفِّرْ عَنْهُ سَيِّئَاتِهِ وَيُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ}}؛ سوره تغابن، آیه ۹.</ref>. "تغابن" برگرفته از "غبن" است به معنای [[فریب]] دادن و نیز [[فریب]] خوردن<ref>نثر طوبی‌، ۲- ۱/ ۲۰۸.</ref>. "غبن" در اصطلاح [[فقه]] بدین معنا است که فروشنده، [[مال]] خویش را به بیش از آنچه می‌ارزد، بفروشد. چنین کسی را "غابن" و خریدار را "مغبون" گویند<ref>فرهنگ معارف اسلامی‌، ۳/ ۳۹۸.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 479.</ref>.
	* [[قرآن کریم]]، [[رفتار]] و [[کردار]] [[آدمی]] را از آن رو که در [[قیامت]] عوض خواهد گرفت، به کالا [[تشبیه]] کرده است. زشتکاران در [[قیامت]] درمی‌یابند که در معامله [[زندگی دنیوی]] زیان‌دیده‌اند و فرایض و [[اعمال نیک]] را رها کرده و به [[بهایی]] اندک فروخته‌اند<ref>ر.ک: {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلاً أُوْلَئِكَ لاَ خَلاقَ لَهُمْ فِي الآخِرَةِ وَلاَ يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ وَلاَ يَنظُرُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلاَ يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ}}؛ سوره آل عمران، آیه ۷۷.</ref>. غبن در معاملات [[دنیوی]]، بر اثر [[خطا]] در ارزیابی کالا پیش می‌آید. پس از وقوع معامله، خریدار یا فروشنده به [[خطا]] پی می‌برد و به غبن خویش واقف می‌گردد<ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 479.</ref>.		* [[قرآن کریم]]، [[رفتار]] و [[کردار]] [[آدمی]] را از آن رو که در [[قیامت]] عوض خواهد گرفت، به کالا [[تشبیه]] کرده است. زشتکاران در [[قیامت]] درمی‌یابند که در معامله [[زندگی دنیوی]] زیان‌دیده‌اند و فرایض و [[اعمال نیک]] را رها کرده و به [[بهایی]] اندک فروخته‌اند<ref>ر. ک: {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلاً أُوْلَئِكَ لاَ خَلاقَ لَهُمْ فِي الآخِرَةِ وَلاَ يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ وَلاَ يَنظُرُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلاَ يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ}}؛ سوره آل عمران، آیه ۷۷.</ref>. غبن در معاملات [[دنیوی]]، بر اثر [[خطا]] در ارزیابی کالا پیش می‌آید. پس از وقوع معامله، خریدار یا فروشنده به [[خطا]] پی می‌برد و به غبن خویش واقف می‌گردد<ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 479.</ref>.
	*غبن در وقایع [[معنوی]] بر اثر [[غفلت]] و نیندیشیدن و [[فریب]] شهوات [[نفس]] را خوردن رخ می‌دهد. در معاملات [[دنیوی]]، هم خطای ارزیابی و هم [[کشف]] آن در [[دنیا]] پیش می‌آید؛ اما در امور [[معنوی]]، خطای ارزیابی در [[دنیا]] رخ می‌دهد و [[کشف]] آن در [[قیامت]] حاصل می‌آید؛ روزی که [[تکلیف]] به پایان رسیده و جبران غبن ناممکن است<ref>معاد از نظر روح و جسم‌، ۲/ ۱۷۷.</ref>. [[روز قیامت]] را از آن روی "یوم التغابن" گویند که زیانکاران به زیانی که دیده‌اند، پی می‌برند<ref>دائرة المعارف تشیع‌، ۹/ ۳۹۳.</ref>. غبن در امور [[معنوی]] نیز همچون [[امور دنیوی]]، دو سویه است: در یک سوی غابن جای دارد؛ یعنی [[طایفه]] [[گمراه‌کننده]] و در سوی دیگر، [[طایفه]] [[گمراه]] شده که مغبون است. [[طایفه]] نخست آنان‌اند که [[پیروان]] خویش- یعنی [[طایفه]] مغبون- را به [[گمراهی]] می‌لغزانند. اما با نظری دقیق‌تر، هر دو گروه را می‌توان هم غابن دانست و هم مغبون؛ بدین معنا که گروه دوم نیز با [[پیروی]] کورکورانه از گروه نخست، بدانان در گمراه‌کنندگی و استکبارشان [[یاری]] می‌رسانند و بدین سان، آنان را مغبون می‌سازند<ref>المیزان‌، ۱۹/ ۳۰۱.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 479-480.</ref>.		* غبن در وقایع [[معنوی]] بر اثر [[غفلت]] و نیندیشیدن و [[فریب]] شهوات [[نفس]] را خوردن رخ می‌دهد. در معاملات [[دنیوی]]، هم خطای ارزیابی و هم [[کشف]] آن در [[دنیا]] پیش می‌آید؛ اما در امور [[معنوی]]، خطای ارزیابی در [[دنیا]] رخ می‌دهد و [[کشف]] آن در [[قیامت]] حاصل می‌آید؛ روزی که [[تکلیف]] به پایان رسیده و جبران غبن ناممکن است<ref>معاد از نظر روح و جسم‌، ۲/ ۱۷۷.</ref>. [[روز قیامت]] را از آن روی "یوم التغابن" گویند که زیانکاران به زیانی که دیده‌اند، پی می‌برند<ref>دائرة المعارف تشیع‌، ۹/ ۳۹۳.</ref>. غبن در امور [[معنوی]] نیز همچون [[امور دنیوی]]، دو سویه است: در یک سوی غابن جای دارد؛ یعنی [[طایفه]] [[گمراه‌کننده]] و در سوی دیگر، [[طایفه]] [[گمراه]] شده که مغبون است. [[طایفه]] نخست آنان‌اند که [[پیروان]] خویش- یعنی [[طایفه]] مغبون- را به [[گمراهی]] می‌لغزانند. اما با نظری دقیق‌تر، هر دو گروه را می‌توان هم غابن دانست و هم مغبون؛ بدین معنا که گروه دوم نیز با [[پیروی]] کورکورانه از گروه نخست، بدانان در گمراه‌کنندگی و استکبارشان [[یاری]] می‌رسانند و بدین سان، آنان را مغبون می‌سازند<ref>المیزان‌، ۱۹/ ۳۰۱.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 479-480.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T23:54:08Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۰۳:۲۴
خط ۴:		خط ۴:
	==مقدمه==		==مقدمه==
	*از نام‌های [[قیامت]] در [[قرآن کریم]] است و یکی از سوره‌های [[قرآنی]] نیز به نام تغابن، نامبردار است<ref>{{متن قرآن\|يَوْمَ يَجْمَعُكُمْ لِيَوْمِ الْجَمْعِ ذَلِكَ يَوْمُ التَّغَابُنِ وَمَن يُؤْمِن بِاللَّهِ وَيَعْمَلْ صَالِحًا يُكَفِّرْ عَنْهُ سَيِّئَاتِهِ وَيُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ}}؛ سوره تغابن، آیه ۹.</ref>. "تغابن" برگرفته از "غبن" است به معنای [[فریب]] دادن و نیز [[فریب]] خوردن<ref>نثر طوبی‌، ۲- ۱/ ۲۰۸.</ref>. "غبن" در اصطلاح [[فقه]] بدین معنا است که فروشنده، [[مال]] خویش را به بیش از آنچه می‌ارزد، بفروشد. چنین کسی را "غابن" و خریدار را "مغبون" گویند<ref>فرهنگ معارف اسلامی‌، ۳/ ۳۹۸.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 479.</ref>.		*از نام‌های [[قیامت]] در [[قرآن کریم]] است و یکی از سوره‌های [[قرآنی]] نیز به نام تغابن، نامبردار است<ref>{{متن قرآن\|يَوْمَ يَجْمَعُكُمْ لِيَوْمِ الْجَمْعِ ذَلِكَ يَوْمُ التَّغَابُنِ وَمَن يُؤْمِن بِاللَّهِ وَيَعْمَلْ صَالِحًا يُكَفِّرْ عَنْهُ سَيِّئَاتِهِ وَيُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ}}؛ سوره تغابن، آیه ۹.</ref>. "تغابن" برگرفته از "غبن" است به معنای [[فریب]] دادن و نیز [[فریب]] خوردن<ref>نثر طوبی‌، ۲- ۱/ ۲۰۸.</ref>. "غبن" در اصطلاح [[فقه]] بدین معنا است که فروشنده، [[مال]] خویش را به بیش از آنچه می‌ارزد، بفروشد. چنین کسی را "غابن" و خریدار را "مغبون" گویند<ref>فرهنگ معارف اسلامی‌، ۳/ ۳۹۸.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 479.</ref>.
	*[[قرآن کریم]]، [[رفتار]] و [[کردار]] [[آدمی]] را از آن رو که در [[قیامت]] عوض خواهد گرفت، به کالا [[تشبیه]] کرده است. زشتکاران در [[قیامت]] درمی‌یابند که در معامله [[زندگی دنیوی]] زیان‌دیده‌اند و فرایض و [[اعمال نیک]] را رها کرده و به [[بهایی]] اندک فروخته‌اند<ref>ر.ک: {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلاً أُوْلَئِكَ لاَ خَلاقَ لَهُمْ فِي الآخِرَةِ وَلاَ يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ وَلاَ يَنظُرُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلاَ يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ}}؛ سوره آل عمران، آیه ۷۷.</ref>. غبن در معاملات [[دنیوی]]، بر اثر [[خطا]] در ارزیابی کالا پیش می‌آید. پس از وقوع معامله، خریدار یا فروشنده به [[خطا]] پی می‌برد و به غبن خویش واقف می‌گردد<ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 479.</ref>.		* [[قرآن کریم]]، [[رفتار]] و [[کردار]] [[آدمی]] را از آن رو که در [[قیامت]] عوض خواهد گرفت، به کالا [[تشبیه]] کرده است. زشتکاران در [[قیامت]] درمی‌یابند که در معامله [[زندگی دنیوی]] زیان‌دیده‌اند و فرایض و [[اعمال نیک]] را رها کرده و به [[بهایی]] اندک فروخته‌اند<ref>ر.ک: {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلاً أُوْلَئِكَ لاَ خَلاقَ لَهُمْ فِي الآخِرَةِ وَلاَ يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ وَلاَ يَنظُرُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلاَ يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ}}؛ سوره آل عمران، آیه ۷۷.</ref>. غبن در معاملات [[دنیوی]]، بر اثر [[خطا]] در ارزیابی کالا پیش می‌آید. پس از وقوع معامله، خریدار یا فروشنده به [[خطا]] پی می‌برد و به غبن خویش واقف می‌گردد<ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 479.</ref>.
	*غبن در وقایع [[معنوی]] بر اثر [[غفلت]] و نیندیشیدن و [[فریب]] شهوات [[نفس]] را خوردن رخ می‌دهد. در معاملات [[دنیوی]]، هم خطای ارزیابی و هم [[کشف]] آن در [[دنیا]] پیش می‌آید؛ اما در امور [[معنوی]]، خطای ارزیابی در [[دنیا]] رخ می‌دهد و [[کشف]] آن در [[قیامت]] حاصل می‌آید؛ روزی که [[تکلیف]] به پایان رسیده و جبران غبن ناممکن است<ref>معاد از نظر روح و جسم‌، ۲/ ۱۷۷.</ref>. [[روز قیامت]] را از آن روی "یوم التغابن" گویند که زیانکاران به زیانی که دیده‌اند، پی می‌برند<ref>دائرة المعارف تشیع‌، ۹/ ۳۹۳.</ref>. غبن در امور [[معنوی]] نیز همچون [[امور دنیوی]]، دو سویه است: در یک سوی غابن جای دارد؛ یعنی [[طایفه]] [[گمراه‌کننده]] و در سوی دیگر، [[طایفه]] [[گمراه]] شده که مغبون است. [[طایفه]] نخست آنان‌اند که [[پیروان]] خویش- یعنی [[طایفه]] مغبون- را به [[گمراهی]] می‌لغزانند. اما با نظری دقیق‌تر، هر دو گروه را می‌توان هم غابن دانست و هم مغبون؛ بدین معنا که گروه دوم نیز با [[پیروی]] کورکورانه از گروه نخست، بدانان در گمراه‌کنندگی و استکبارشان [[یاری]] می‌رسانند و بدین سان، آنان را مغبون می‌سازند<ref>المیزان‌، ۱۹/ ۳۰۱.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 479-480.</ref>.		*غبن در وقایع [[معنوی]] بر اثر [[غفلت]] و نیندیشیدن و [[فریب]] شهوات [[نفس]] را خوردن رخ می‌دهد. در معاملات [[دنیوی]]، هم خطای ارزیابی و هم [[کشف]] آن در [[دنیا]] پیش می‌آید؛ اما در امور [[معنوی]]، خطای ارزیابی در [[دنیا]] رخ می‌دهد و [[کشف]] آن در [[قیامت]] حاصل می‌آید؛ روزی که [[تکلیف]] به پایان رسیده و جبران غبن ناممکن است<ref>معاد از نظر روح و جسم‌، ۲/ ۱۷۷.</ref>. [[روز قیامت]] را از آن روی "یوم التغابن" گویند که زیانکاران به زیانی که دیده‌اند، پی می‌برند<ref>دائرة المعارف تشیع‌، ۹/ ۳۹۳.</ref>. غبن در امور [[معنوی]] نیز همچون [[امور دنیوی]]، دو سویه است: در یک سوی غابن جای دارد؛ یعنی [[طایفه]] [[گمراه‌کننده]] و در سوی دیگر، [[طایفه]] [[گمراه]] شده که مغبون است. [[طایفه]] نخست آنان‌اند که [[پیروان]] خویش- یعنی [[طایفه]] مغبون- را به [[گمراهی]] می‌لغزانند. اما با نظری دقیق‌تر، هر دو گروه را می‌توان هم غابن دانست و هم مغبون؛ بدین معنا که گروه دوم نیز با [[پیروی]] کورکورانه از گروه نخست، بدانان در گمراه‌کنندگی و استکبارشان [[یاری]] می‌رسانند و بدین سان، آنان را مغبون می‌سازند<ref>المیزان‌، ۱۹/ ۳۰۱.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 479-480.</ref>.

خط ۱۶:		خط ۱۶:

	{{قیامت}}		{{قیامت}}
	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:نام‌های روز قیامت در قرآن]]		[[رده:نام‌های روز قیامت در قرآن]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T17:18:27Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۰:۴۸
خط ۱:		خط ۱:
	{{نبوت}}		{{نبوت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[یوم التغابن در قرآن]] - [[یوم التغابن در حدیث]] - [[یوم التغابن در نهج البلاغه]] - [[یوم التغابن در کلام اسلامی]] - [[یوم التغابن در عرفان اسلامی]]\| پرسش مرتبط = یوم التغابن (پرسش)}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[یوم التغابن در قرآن]] - [[یوم التغابن در حدیث]] - [[یوم التغابن در نهج البلاغه]] - [[یوم التغابن در کلام اسلامی]] - [[یوم التغابن در عرفان اسلامی]]~~</div>~~
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[یوم التغابن (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~

	==مقدمه==		==مقدمه==

Heydari: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == پانویس ==' به '== پانویس =='

2022-01-04T16:32:59Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == پانویس ==' به '== پانویس =='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۰:۰۲
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	* [[پرونده:1414.jpg\|22px]] [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|'''فرهنگ شیعه''']]		* [[پرونده:1414.jpg\|22px]] [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|'''فرهنگ شیعه''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== پانویس ==		== پانویس ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-18T02:21:35Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۵:۵۱
خط ۹:		خط ۹:
	*غبن در وقایع [[معنوی]] بر اثر [[غفلت]] و نیندیشیدن و [[فریب]] شهوات [[نفس]] را خوردن رخ می‌دهد. در معاملات [[دنیوی]]، هم خطای ارزیابی و هم [[کشف]] آن در [[دنیا]] پیش می‌آید؛ اما در امور [[معنوی]]، خطای ارزیابی در [[دنیا]] رخ می‌دهد و [[کشف]] آن در [[قیامت]] حاصل می‌آید؛ روزی که [[تکلیف]] به پایان رسیده و جبران غبن ناممکن است<ref>معاد از نظر روح و جسم‌، ۲/ ۱۷۷.</ref>. [[روز قیامت]] را از آن روی "یوم التغابن" گویند که زیانکاران به زیانی که دیده‌اند، پی می‌برند<ref>دائرة المعارف تشیع‌، ۹/ ۳۹۳.</ref>. غبن در امور [[معنوی]] نیز همچون [[امور دنیوی]]، دو سویه است: در یک سوی غابن جای دارد؛ یعنی [[طایفه]] [[گمراه‌کننده]] و در سوی دیگر، [[طایفه]] [[گمراه]] شده که مغبون است. [[طایفه]] نخست آنان‌اند که [[پیروان]] خویش- یعنی [[طایفه]] مغبون- را به [[گمراهی]] می‌لغزانند. اما با نظری دقیق‌تر، هر دو گروه را می‌توان هم غابن دانست و هم مغبون؛ بدین معنا که گروه دوم نیز با [[پیروی]] کورکورانه از گروه نخست، بدانان در گمراه‌کنندگی و استکبارشان [[یاری]] می‌رسانند و بدین سان، آنان را مغبون می‌سازند<ref>المیزان‌، ۱۹/ ۳۰۱.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 479-480.</ref>.		*غبن در وقایع [[معنوی]] بر اثر [[غفلت]] و نیندیشیدن و [[فریب]] شهوات [[نفس]] را خوردن رخ می‌دهد. در معاملات [[دنیوی]]، هم خطای ارزیابی و هم [[کشف]] آن در [[دنیا]] پیش می‌آید؛ اما در امور [[معنوی]]، خطای ارزیابی در [[دنیا]] رخ می‌دهد و [[کشف]] آن در [[قیامت]] حاصل می‌آید؛ روزی که [[تکلیف]] به پایان رسیده و جبران غبن ناممکن است<ref>معاد از نظر روح و جسم‌، ۲/ ۱۷۷.</ref>. [[روز قیامت]] را از آن روی "یوم التغابن" گویند که زیانکاران به زیانی که دیده‌اند، پی می‌برند<ref>دائرة المعارف تشیع‌، ۹/ ۳۹۳.</ref>. غبن در امور [[معنوی]] نیز همچون [[امور دنیوی]]، دو سویه است: در یک سوی غابن جای دارد؛ یعنی [[طایفه]] [[گمراه‌کننده]] و در سوی دیگر، [[طایفه]] [[گمراه]] شده که مغبون است. [[طایفه]] نخست آنان‌اند که [[پیروان]] خویش- یعنی [[طایفه]] مغبون- را به [[گمراهی]] می‌لغزانند. اما با نظری دقیق‌تر، هر دو گروه را می‌توان هم غابن دانست و هم مغبون؛ بدین معنا که گروه دوم نیز با [[پیروی]] کورکورانه از گروه نخست، بدانان در گمراه‌کنندگی و استکبارشان [[یاری]] می‌رسانند و بدین سان، آنان را مغبون می‌سازند<ref>المیزان‌، ۱۹/ ۳۰۱.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص 479-480.</ref>.

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:1414.jpg\|22px]] [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|'''فرهنگ شیعه''']]		* [[پرونده:1414.jpg\|22px]] [[فرهنگ شیعه (کتاب)\|'''فرهنگ شیعه''']]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۱۱
خط ۴:		خط ۴:
	از نام‌های [[قیامت]] در [[قرآن کریم]] است و یکی از سوره‌های [[قرآنی]] نیز به نام تغابن، نامبردار است<ref>{{متن قرآن\|يَوْمَ يَجْمَعُكُمْ لِيَوْمِ الْجَمْعِ ذَلِكَ يَوْمُ التَّغَابُنِ وَمَن يُؤْمِن بِاللَّهِ وَيَعْمَلْ صَالِحًا يُكَفِّرْ عَنْهُ سَيِّئَاتِهِ وَيُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ}}؛ سوره تغابن، آیه ۹.</ref>. "تغابن" برگرفته از "غبن" است به معنای [[فریب]] دادن و نیز [[فریب]] خوردن<ref>نثر طوبی‌، ۲- ۱/ ۲۰۸.</ref>. "غبن" در اصطلاح [[فقه]] بدین معنا است که فروشنده، [[مال]] خویش را به بیش از آنچه می‌ارزد، بفروشد. چنین کسی را "غابن" و خریدار را "مغبون" گویند<ref>فرهنگ معارف اسلامی‌، ۳/ ۳۹۸.</ref>.		از نام‌های [[قیامت]] در [[قرآن کریم]] است و یکی از سوره‌های [[قرآنی]] نیز به نام تغابن، نامبردار است<ref>{{متن قرآن\|يَوْمَ يَجْمَعُكُمْ لِيَوْمِ الْجَمْعِ ذَلِكَ يَوْمُ التَّغَابُنِ وَمَن يُؤْمِن بِاللَّهِ وَيَعْمَلْ صَالِحًا يُكَفِّرْ عَنْهُ سَيِّئَاتِهِ وَيُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ}}؛ سوره تغابن، آیه ۹.</ref>. "تغابن" برگرفته از "غبن" است به معنای [[فریب]] دادن و نیز [[فریب]] خوردن<ref>نثر طوبی‌، ۲- ۱/ ۲۰۸.</ref>. "غبن" در اصطلاح [[فقه]] بدین معنا است که فروشنده، [[مال]] خویش را به بیش از آنچه می‌ارزد، بفروشد. چنین کسی را "غابن" و خریدار را "مغبون" گویند<ref>فرهنگ معارف اسلامی‌، ۳/ ۳۹۸.</ref>.

	[[قرآن کریم]]، [[رفتار]] و [[کردار]] [[آدمی]] را از آن رو که در [[قیامت]] عوض خواهد گرفت، به کالا تشبیه کرده است. زشتکاران در [[قیامت]] درمی‌یابند که در معامله [[زندگی دنیوی]] زیان‌دیده‌اند و فرایض و [[اعمال نیک]] را رها کرده و به بهایی اندک فروخته‌اند<ref>ر. ک: {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلاً أُوْلَئِكَ لاَ خَلاقَ لَهُمْ فِي الآخِرَةِ وَلاَ يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ وَلاَ يَنظُرُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلاَ يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ}}؛ سوره آل عمران، آیه ۷۷.</ref>. غبن در معاملات [[دنیوی]]، بر اثر [[خطا]] در ارزیابی کالا پیش می‌آید. پس از وقوع معامله، خریدار یا فروشنده به [[خطا]] پی می‌برد و به غبن خویش واقف می‌گردد.		[[قرآن کریم]]، [[رفتار]] و [[کردار]] [[آدمی]] را از آن رو که در [[قیامت]] عوض خواهد گرفت، به کالا تشبیه کرده است. زشتکاران در [[قیامت]] درمی‌یابند که در معامله [[زندگی دنیوی]] زیان‌دیده‌اند و فرایض و [[اعمال نیک]] را رها کرده و به بهایی اندک فروخته‌اند<ref>ر.ک: {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلاً أُوْلَئِكَ لاَ خَلاقَ لَهُمْ فِي الآخِرَةِ وَلاَ يُكَلِّمُهُمُ اللَّهُ وَلاَ يَنظُرُ إِلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلاَ يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ}}؛ سوره آل عمران، آیه ۷۷.</ref>. غبن در معاملات [[دنیوی]]، بر اثر [[خطا]] در ارزیابی کالا پیش می‌آید. پس از وقوع معامله، خریدار یا فروشنده به [[خطا]] پی می‌برد و به غبن خویش واقف می‌گردد.

	غبن در وقایع [[معنوی]] بر اثر [[غفلت]] و نیندیشیدن و [[فریب]] شهوات [[نفس]] را خوردن رخ می‌دهد. در معاملات [[دنیوی]]، هم خطای ارزیابی و هم [[کشف]] آن در [[دنیا]] پیش می‌آید؛ اما در امور [[معنوی]]، خطای ارزیابی در [[دنیا]] رخ می‌دهد و [[کشف]] آن در [[قیامت]] حاصل می‌آید؛ روزی که [[تکلیف]] به پایان رسیده و جبران غبن ناممکن است<ref>معاد از نظر روح و جسم‌، ۲/ ۱۷۷.</ref>. [[روز قیامت]] را از آن روی "یوم التغابن" گویند که زیانکاران به زیانی که دیده‌اند، پی می‌برند<ref>دائرة المعارف تشیع‌، ۹/ ۳۹۳.</ref>. غبن در امور [[معنوی]] نیز همچون [[امور دنیوی]]، دو سویه است: در یک سوی غابن جای دارد؛ یعنی طایفه [[گمراه‌کننده]] و در سوی دیگر، طایفه [[گمراه]] شده که مغبون است. طایفه نخست آنان‌اند که [[پیروان]] خویش- یعنی طایفه مغبون- را به [[گمراهی]] می‌لغزانند. اما با نظری دقیق‌تر، هر دو گروه را می‌توان هم غابن دانست و هم مغبون؛ بدین معنا که گروه دوم نیز با [[پیروی]] کورکورانه از گروه نخست، بدانان در گمراه‌کنندگی و استکبارشان [[یاری]] می‌رسانند و بدین سان، آنان را مغبون می‌سازند<ref>المیزان‌، ۱۹/ ۳۰۱.</ref>.<ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۴۷۹-۴۸۰.</ref>		غبن در وقایع [[معنوی]] بر اثر [[غفلت]] و نیندیشیدن و [[فریب]] شهوات [[نفس]] را خوردن رخ می‌دهد. در معاملات [[دنیوی]]، هم خطای ارزیابی و هم [[کشف]] آن در [[دنیا]] پیش می‌آید؛ اما در امور [[معنوی]]، خطای ارزیابی در [[دنیا]] رخ می‌دهد و [[کشف]] آن در [[قیامت]] حاصل می‌آید؛ روزی که [[تکلیف]] به پایان رسیده و جبران غبن ناممکن است<ref>معاد از نظر روح و جسم‌، ۲/ ۱۷۷.</ref>. [[روز قیامت]] را از آن روی "یوم التغابن" گویند که زیانکاران به زیانی که دیده‌اند، پی می‌برند<ref>دائرة المعارف تشیع‌، ۹/ ۳۹۳.</ref>. غبن در امور [[معنوی]] نیز همچون [[امور دنیوی]]، دو سویه است: در یک سوی غابن جای دارد؛ یعنی طایفه [[گمراه‌کننده]] و در سوی دیگر، طایفه [[گمراه]] شده که مغبون است. طایفه نخست آنان‌اند که [[پیروان]] خویش- یعنی طایفه مغبون- را به [[گمراهی]] می‌لغزانند. اما با نظری دقیق‌تر، هر دو گروه را می‌توان هم غابن دانست و هم مغبون؛ بدین معنا که گروه دوم نیز با [[پیروی]] کورکورانه از گروه نخست، بدانان در گمراه‌کنندگی و استکبارشان [[یاری]] می‌رسانند و بدین سان، آنان را مغبون می‌سازند<ref>المیزان‌، ۱۹/ ۳۰۱.</ref>.<ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)\|فرهنگ شیعه]]، ص ۴۷۹-۴۸۰.</ref>