تزکیه در فقه اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

از راه‌های [[اثبات]] موضوع در دعاوی، [[بیّنه]]، یعنی [[شهادت]] دو [[مرد]] [[عادل]] است که [[حاکم]] با استناد به آن می‏‌تواند [[حکم]] صادر کند. در [[شاهد]]، [[عدالت]] شرط است؛ از این‌‏رو، اگر عدالت شاهد برای حاکم محرز نباشد باید از آن فحص کند. البتّه ـ بنابر قول برخی قدما ـ در صورت علم حاکم به [[اسلام]] یا [[ایمان]] شاهد، وی می‏‌تواند بدون فحص از عدالت شاهد به استناد آن حکم کند<ref>جواهر الکلام، ج۴۰، ص۱۱۰ ـ ۱۱۱.</ref>.

بنابر آنچه گذشت در موارد علم حاکم به [[عدالت]] [[شاهد]] و نیز ـ بنابر قول به کفایت [[اسلام]] یا [[ایمان]] شاهد ـ نیازی به [[تزکیه]] نخواهد بود. برخی گفته‏‌اند: اگر منکر، بیّنه‌‏ای را که مدّعی اقامه کرده تزکیه نماید نیازی به فحص از عدالت [[شهود]] نخواهد بود<ref>مفتاح الکرامة، ج۲۰، ص۷۶.</ref>.