عبیده سلمانی مرادی: تفاوت میان نسخه‌ها

[[خطیب بغدادی]] و [[ابن حجر]] می‌نویسند: [[عبید سلمانی]] ([[عبیدة بن عمرو مرادی همدانی]]، کنیه‌اش «ابو عمرو» یا «ابومسلم»، از [[تابعین]] بزرگ است که دو سال قبل از [[وفات رسول خدا]] {{صل}} [[اسلام]] آورد ولی [[حضرت رسول]] {{صل}} را [[ملاقات]] نکرده است (از این‌رو او جزو [[تابعین]] است نه [[اصحاب]]) و از [[یاران حضرت علی]] {{ع}} است که در [[جنگ نهروان]] حضور داشت و مورد [[اعتماد]] حضرت بود. وی [[عصر جاهلیت]] و عصر [[اسلام]] هر دو زمان را [[درک]] کرد و شریح که یکی از [[فقها]] و [[قضات]] معروف [[کوفه]] به شمار می‌آید، هرگاه در یکی از مسائل با مشکلی مواجه می‌شد با عبیده مکاتبه می‌کرد. به [[نقلی]] او در سال ۷۲ یا ۷۳ یا ۷۴ [[هجری]] درگذشت<ref>ر. ک: تاریخ بغداد، ج۱۱، ص۱۱۷-۱۲۰؛ تهذیب التهذیب، ج۵، ص۴۴۵؛ اسدالغابه، ج۳، ص۳۵۶.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۹۵۹-۹۶۰.</ref>

[[نصر بن مزاحم]] می‌گوید: همه [[مردم]] [[دعوت]] [[امیرالمؤمنین]] {{ع}} در مورد [[جنگ]] با [[معاویه]] را [[اجابت]] کردند، به جز [[اصحاب]] و [[یاران]] [[ابن مسعود]] که عبیده سلمانی مرادی و بسیاری از همفکران او جزو این گروه بودند. آنان [[خدمت]] حضرت آمدند و گفتند: ما همراه شما حرکت می‌کنیم، اما وارد اردوگاه نظامی شما نخواهیم شد، بلکه در محل جداگانه‌ای اردو می‌زنیم و... هنگامی که برایمان مشخص شد که کدام یک از شما ـ [[علی]] {{ع}} و [[معاویه]] ـ [[بغی]] و [[تعدی]] می‌کند و خواستار چیزی است که برایش [[حرام]] بوده و جایز نیست، آن‌گاه علیه وی و به نفع طرف مقابل وارد [[جنگ]] خواهیم شد.

البته او به [[مدائن]] آمد و در [[جنگ نهروان]] [[امام]]{{ع}} را [[یاری]] کرد. وی در سال ۷۲ یا ۷۳ و ۷۴ هجری در [[کوفه]] دار فانی را [[وداع]] گفت<ref>اصحاب الامام امیرالمؤمنین {{ع}}، ج۲، ص۳۹۸، ش۷۵۷.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۹۶۰-۹۶۱.</ref>