←مقدمه
بدون خلاصۀ ویرایش |
(←مقدمه) |
||
| خط ۱۲: | خط ۱۲: | ||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
اینکه [[اهل بیت]] [[پیامبر]]{{صل}} در [[روایات]] به عنوان [[باب حطه]] معرفی شدهاند، یعنی این [[خاندان]] و [[محبت]] و [[ولایت]] آنان وسیلۀ [[آمرزش]] و [[رحمت]] [[الهی]] و برخورداری از [[نعمتهای فراوان]] و [[برکت]] در [[زندگی]] است و [[پذیرش]] [[ولایت]] [[اهل بیت]]{{عم}} و [[پنج تن آل عبا]] [[زمینهساز]] شمول [[رحمت]] [[الهی]] و رسیدن به [[سعادت ابدی]] است. | |||
[[بنی اسرائیل]] که آن واژه را از روی [[استهزاء]] عوض کردند، [[کیفر الهی]] بر آنان نازل شد و دچار [[طاعون]] شدند. رهاکنندگان [[اهل بیت]]{{عم}} نیز از [[سعادت]] محرومند. [[امام علی]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث|أَنَا بَابُ حِطَّة}}<ref>بحار الأنوار، ج ۴ ص ۹</ref> و [[پیامبر خاتم|پیامبر خدا]]{{صل}} فرمود: {{متن حدیث|عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ بَابُ حِطَّةٍ مَنْ دَخَلَ مِنْهُ كَانَ مُؤْمِناً وَ مَنْ خَرَجَ مِنْهُ كَانَ كَافِرا}}<ref>بحار الأنوار، ج ۴ ص ۹</ref> نیز فرمود: {{متن حدیث|مَثَلُ أَهْلِ بَيْتِي فِيكُمْ... مَثَلِ بَابِ حِطَّةٍ مَنْ دَخَلَهُ نَجَا وَ مَنْ لَمْ يَدْخُلْهُ هَلَك}}<ref>بحار الأنوار، ج ۴ ص ۹</ref> و نیز فرمود: {{متن حدیث| مَثَلُ أَهْلِ بَيْتِي مَثَلُ بَابِ حِطَّةٍ فِي بَنِي إِسْرَائِيل}}<ref>بحار الأنوار، ج ۴ ص ۹</ref>. [[علامه مجلسی]] پس از [[نقل]] این [[حدیث]]، از [[تفسیر]] [[امام عسکری]]{{ع}} [[نقل]] میکند که: در باب حطّۀ [[بنی اسرائیل]]، نامهای [[پیامبر]] و [[أئمه]]{{عم}} نوشته شده بود و به آنان امر شد که در برابر آنها [[خضوع]] و به [[فضیلت]] آنان [[اقرار]] کنند و نپذیرفتند و [[عذاب]] بر آنان نازل شد. این [[حدیث]]، از [[فضایل]] مهمّ [[خاندان پیامبر]] و [[امام علی|علی بن ابی طالب]]{{ع}} است و [[شأن]] و [[مقام]] آنان را نزد [[خدای متعال]] نشان میدهد.<ref>دربارۀ این حدیث، از جمله ر. ک: احقاق الحق، ج ۷ص ۱۴۳، بحار الأنوار، ج ۲۳ ص ۱۰۴، اهل البیت فی الکتاب و السّنة ص ۸۹، دانشنامه امام علی، ج ۱۰ ص ۲۸۰</ref>.<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۲۰۵.</ref> | [[بنی اسرائیل]] که آن واژه را از روی [[استهزاء]] عوض کردند، [[کیفر الهی]] بر آنان نازل شد و دچار [[طاعون]] شدند. رهاکنندگان [[اهل بیت]]{{عم}} نیز از [[سعادت]] محرومند. [[امام علی]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث|أَنَا بَابُ حِطَّة}}<ref>بحار الأنوار، ج ۴ ص ۹</ref> و [[پیامبر خاتم|پیامبر خدا]]{{صل}} فرمود: {{متن حدیث|عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ بَابُ حِطَّةٍ مَنْ دَخَلَ مِنْهُ كَانَ مُؤْمِناً وَ مَنْ خَرَجَ مِنْهُ كَانَ كَافِرا}}<ref>بحار الأنوار، ج ۴ ص ۹</ref> نیز فرمود: {{متن حدیث|مَثَلُ أَهْلِ بَيْتِي فِيكُمْ... مَثَلِ بَابِ حِطَّةٍ مَنْ دَخَلَهُ نَجَا وَ مَنْ لَمْ يَدْخُلْهُ هَلَك}}<ref>بحار الأنوار، ج ۴ ص ۹</ref> و نیز فرمود: {{متن حدیث| مَثَلُ أَهْلِ بَيْتِي مَثَلُ بَابِ حِطَّةٍ فِي بَنِي إِسْرَائِيل}}<ref>بحار الأنوار، ج ۴ ص ۹</ref>. [[علامه مجلسی]] پس از [[نقل]] این [[حدیث]]، از [[تفسیر]] [[امام عسکری]]{{ع}} [[نقل]] میکند که: در باب حطّۀ [[بنی اسرائیل]]، نامهای [[پیامبر]] و [[أئمه]]{{عم}} نوشته شده بود و به آنان امر شد که در برابر آنها [[خضوع]] و به [[فضیلت]] آنان [[اقرار]] کنند و نپذیرفتند و [[عذاب]] بر آنان نازل شد. این [[حدیث]]، از [[فضایل]] مهمّ [[خاندان پیامبر]] و [[امام علی|علی بن ابی طالب]]{{ع}} است و [[شأن]] و [[مقام]] آنان را نزد [[خدای متعال]] نشان میدهد.<ref>دربارۀ این حدیث، از جمله ر. ک: احقاق الحق، ج ۷ص ۱۴۳، بحار الأنوار، ج ۲۳ ص ۱۰۴، اهل البیت فی الکتاب و السّنة ص ۸۹، دانشنامه امام علی، ج ۱۰ ص ۲۸۰</ref>.<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۲۰۵.</ref> | ||
==دلالت حدیث== | |||
===دلالت بر عصمت === | |||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||