حسنه در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

حسنه در قرآن (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۱، ساعت ۱۰:۴۸

۴ بایت حذف‌شده ، ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۱

جز

جایگزینی متن - 'مرتفع' به 'مرتفع'

دیداریویکی‌متن

Wasity

دیوان‌سالاران، مدیران

۲۲۵٬۰۱۵

ویرایش

@@ خط ۷۷: / خط ۷۷: @@
 هم‌چنین فی قوله تعالی: {{متن قرآن|لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا فِي هَذِهِ الدُّنْيَا حَسَنَةٌ}}، فرموده: یعنی آن کسانی که [[اعمال]] [[نیکو]] انجام داده و به غیر خودشان [[نیکی]] نموده‌اند، در این [[دنیا]] برای آنان حسنه است؛ یعنی [[تمجید]] و [[ستایش]]، خوبی و یاد و نامی نیکو، [[مدح]] و [[شکر]]، و [[صحت و سلامت]] است، و گفته‌اند: معنایش این است که برای کسانی که عمل نیکو در این دنیا انجام داده‌اند، [[پاداش]] نیکو در [[آخرت]] است، و آن، جاویدان بودن در [[بهشت]] است<ref>مجمع البیان، ج۸، ص۴۹۲.</ref>.
-همین طور فی قوله تعالی: {{متن قرآن|وَلَا تَسْتَوِي الْحَسَنَةُ وَلَا السَّيِّئَةُ ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ}}، فرموده: در معنای آن گفته‌اند: یعنی [[ملت]] حسنه که آن [[اسلام]] است، با ملت [[سیئه]] که آن [[کفر]] است، با هم برابر نیستند، و گفته‌اند: اعمال حسنه و نیکو و اعمال قبیحه و [[زشت]] با هم برابر نیستند، و گفته‌اند: [[خصلت]] حسنه (یعنی [[خلق و خوی]] نیکو)، با خصلت سیئه (یعنی خلق و خوی [[ناپسند]]) با هم برابر نیستند؛ بدین معنا [[صبر]] و [[غضب]]، [[حلم]] و [[جهل]]، [[نرمی]] کردن و [[خشونت]] نمودن، و [[عفو و گذشت]]، با [[بدی]] کردن و [[سخت‌گیری]] نمودن با هم مساوی نیستند. فی قوله: {{متن قرآن|ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ}}، [[خدای تعالی]] [[پیامبر]]{{صل}} را مخاطب قرار داد و فرمود: با حقی که بر تو هست، [[باطل]] آنان را دفع کن، و با حلم خودت، جهل آنان را [[مرتفع]] کن، و با [[عفو]] و گذشتت، بدی‌های آنان را برطرف ساز. از [[ابی‌عبدالله]]، [[امام صادق]]{{ع}}، [[روایت]] شده که فرموده: {{متن حدیث|إِنَّ‏ الْحَسَنَةَ التَّقِيَّةُ وَ السَّيِّئَةُ الْإِذَاعَةُ}}؛ یعنی همانا حسنه [[حفظ]] حیثیت و آبروی [[مردم]] است و آن، [[تقیه]] می‌باشد؛ زیرا با تقیه، آبروی مردم حفظ می‌شود، و نیز آنچه حفظ آن از لحاظ [[عقل]] و [[شرع]] مورد [[تأیید]] است، تحقق می‌پذیرد، و {{متن حدیث|السَّيِّئَةُ الْإِذَاعَةُ}}؛ یعنی منتشر کردن و اشاعه دادن است؛ به این معنا که آنچه از لحاظ [[عقل]] و [[شرع]]، [[ناپسند]] است، با [[سیئه]] افشا می‌گردد<ref>مجمع البیان، ج۹، ص۱۳.</ref>.
+همین طور فی قوله تعالی: {{متن قرآن|وَلَا تَسْتَوِي الْحَسَنَةُ وَلَا السَّيِّئَةُ ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ}}، فرموده: در معنای آن گفته‌اند: یعنی [[ملت]] حسنه که آن [[اسلام]] است، با ملت [[سیئه]] که آن [[کفر]] است، با هم برابر نیستند، و گفته‌اند: اعمال حسنه و نیکو و اعمال قبیحه و [[زشت]] با هم برابر نیستند، و گفته‌اند: [[خصلت]] حسنه (یعنی [[خلق و خوی]] نیکو)، با خصلت سیئه (یعنی خلق و خوی [[ناپسند]]) با هم برابر نیستند؛ بدین معنا [[صبر]] و [[غضب]]، [[حلم]] و [[جهل]]، [[نرمی]] کردن و [[خشونت]] نمودن، و [[عفو و گذشت]]، با [[بدی]] کردن و [[سخت‌گیری]] نمودن با هم مساوی نیستند. فی قوله: {{متن قرآن|ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ}}، [[خدای تعالی]] [[پیامبر]]{{صل}} را مخاطب قرار داد و فرمود: با حقی که بر تو هست، [[باطل]] آنان را دفع کن، و با حلم خودت، جهل آنان را مرتفع کن، و با [[عفو]] و گذشتت، بدی‌های آنان را برطرف ساز. از [[ابی‌عبدالله]]، [[امام صادق]]{{ع}}، [[روایت]] شده که فرموده: {{متن حدیث|إِنَّ‏ الْحَسَنَةَ التَّقِيَّةُ وَ السَّيِّئَةُ الْإِذَاعَةُ}}؛ یعنی همانا حسنه [[حفظ]] حیثیت و آبروی [[مردم]] است و آن، [[تقیه]] می‌باشد؛ زیرا با تقیه، آبروی مردم حفظ می‌شود، و نیز آنچه حفظ آن از لحاظ [[عقل]] و [[شرع]] مورد [[تأیید]] است، تحقق می‌پذیرد، و {{متن حدیث|السَّيِّئَةُ الْإِذَاعَةُ}}؛ یعنی منتشر کردن و اشاعه دادن است؛ به این معنا که آنچه از لحاظ [[عقل]] و [[شرع]]، [[ناپسند]] است، با [[سیئه]] افشا می‌گردد<ref>مجمع البیان، ج۹، ص۱۳.</ref>.
 نیز فی قوله تعالی: {{متن قرآن|ذَلِكَ الَّذِي يُبَشِّرُ اللَّهُ عِبَادَهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى وَمَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيهَا حُسْنًا إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَكُورٌ}}، فرموده: هر کس طاعتی را انجام دهد، در آن [[طاعت]] برایش [[نیکی]] را افزایش می‌دهیم؛ به این صورت که برای او [[ثواب]] و [[پاداش نیک]] [[واجب]] می‌گردد. [[ابوحمزه ثمالی]] از [[سدی]] [[نقل]] کرده که او گفت: البته، اقتراف حسنه، [[مودت]] [[آل محمد]]{{صل}} است، و [[روایت]] صحیح از [[حسن بن علی]]{{ع}} است که ایشان [[مردم]] را مخاطب قرار داد و در سخنرانی‌اش فرمود: {{متن حدیث|إِنَّا مِنْ أَهْلِ بَيْتٍ افْتَرَضَ‏ اللَّهُ‏ مَوَدَّتَهُمْ‏ عَلَى‏ كُلِّ‏ مُسْلِمٍ‏ حَيْثُ يَقُولُ‏ {{متن قرآن|لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى وَمَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيهَا حُسْنًا}}<ref>«برای این (رسالت) از شما مزدی نمی‌خواهم جز دوستداری خویشاوندان (خود) را و هر کس کاری نیک انجام دهد برای او در آن پاداشی نیک بیفزاییم» سوره شوری، آیه ۲۳.</ref> فَاقْتِرَافُ الْحَسَنَةِ مَوَدَّتَنَا أَهْلَ الْبَيْتِ}}؛ یعنی من از اهل‌بیتی هستم که [[خدای تعالی]] مودت آنان را بر هر [[مسلمانی]] واجب نمود، پس فرمود: {{متن قرآن|لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى وَمَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيهَا حُسْنًا}}، پس اقتراف حسنه، مودت ما [[اهل بیت]] است. [[اسماعیل بن عبدالخالق]] از ابی‌عبداللہ، [[امام صادق]]{{ع}}، روایت کرده که فرمود: {{متن حدیث|إِنَّهَا نَزَلَتْ‏ فِينَا أَهْلَ‏ الْبَيْتِ‏ أَصْحَابَ‏ الْكِسَاءِ}}؛ یعنی البته، آن [[آیه]] درباره ما اهل بیت، [[اصحاب کساء]]، نازل گردید<ref>مجمع البیان، ج۹، ص۲۹.</ref>.