سوار بر ابر

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

نسخه‌ای که می‌بینید نسخه‌ای قدیمی از صفحه‌است که توسط Wasity (بحث | مشارکت‌ها) در تاریخ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۸:۳۳ ویرایش شده است. این نسخه ممکن است تفاوت‌های عمده‌ای با نسخهٔ فعلی بدارد.

این مدخل مرتبط با مباحث پیرامون امام مهدی(ع) است. "امام مهدی" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل امام مهدی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

  • موضوع سوار شدن حضرت مهدی (ع) بر ابرهای آسمان در روایات ما آمده است. حتی در کتب هندوها[۱] و بشارت‌های انجیل[۲] از آن سخن رفته است. علامه مجلسی در ضمن حدیثی از پیامبر (ص) نقل کرده که آن حضرت فرمود: خداوند در شب معراج خطاب به من کرد و فرمود: "... و زمین را به وسیله او از دشمنانم پاک می‌سازم؛ شرق و غرب جهان را به او تملیک می‌نمایم، بادها را به تسخیر او درمی‌آورم؛ابرهای سخت و ناآرام را برای او رام می‌گردانم... تا دعوت مرا آشکار سازد"[۳]. امام باقر (ع) نیز فرمود: ذو القرنین میان دو ابر مخیر شد: یکی ابر رام و دیگری ابر ناآرام، و او ابر رام را برای خود برگزید و ابر ناآرام را برای صاحب شما نگه داشت". گفته شد: ابر ناآرام چیست‌؟ فرمود: "ابری که با رعد و برق و غرّش باشد، که صاحب شما سوار بر آن خواهد شد. اری صاحب شما سوار ابر می‌شود، همه اسباب‌ها و ابزارها را زیر پا می‌گذارد، اسباب‌های هفت آسمان و هفت زمین را"[۴].
  • مفضل از امام صادق (ع) نقل می‌کند که فرمود: "هنگامی که امر ظهور امضاء شد،... سیصد و سیزده تن از یارانش چون پاره‌های ابر پاییزی به دور او گرد می‌آیند و آمدن آن‌ها به مکه دو گونه است:
  1. افرادی که شبانه از رختخواب‌های‌شان ناپدید می‌شوند و صبح در مکه هستند.
  2. افرادی که در روز روشن، بر ابر سوار می‌شوند و با نام، نام پدر، حَسَب و نَسَب‌شان شناخته می‌شوند. مفضّل می‌گوید: عرض کردم: کدام‌یک ایمان‌شان قوی‌تر است‌؟ حضرت فرمود: آن‌ها که بر ابر سوار می‌شوند..."[۵][۶].

پرسش‌های وابسته

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

 با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:  

  1. در کتاب شاکمونی از کتب مقدسه هندیان.
  2. کتاب مقدس، انجیل متی، ص ۴۱، باب ۲۴؛ انجیل لوقا، باب ۲۱، بندهای ۲۵-۲۷.
  3. بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۱۲.
  4. بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۲۱.
  5. بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۶۸؛ غیبة نعمانی، ص ۳۱۳.
  6. تونه‌ای، مجتبی، موعودنامه، ص:۴۱۳.