عقد اخوت: تفاوت میان نسخه‌ها

[[رسول خدا]] {{صل}} برای تحقق [[عینی]] اصل [[اخوت]] دو بار میان [[مسلمانان]] [[پیمان اخوت]] بست و این جلوه زیبای [[ایمانی]] را جلوه [[اجتماعی]] بخشید. بار نخست پیش از [[هجرت]]؛ میان [[مهاجران]] تا آنان را برای حرکتی بزرگ و سرنوشت‌ساز و سرفصلی جدید در [[تاریخ]] [[بشر]] آماده سازد. البته [[تاریخ]] دقیق این [[پیمان]] مشخص نیست. آنان در این حرکت با همه‌گونه [[سختی]] روبه‌رو بودند و بالطبع [[نیازمند]] [[همراهی]] و [[همکاری]] و [[همیاری]] در [[برترین]] مرتبه آن بودند<ref>ر. ک: الروض الأنف، ج۴، ص۲۹۶-۲۹۷؛ وفاء الوفاء، ج۱، ص۲۶۷؛ احمد شلبی، موسوعة التاریخ الاسلامی، الطبعة الثالثة عشرة، مکتبة النهضة المصریة، القاهرة، ۱۹۸۸ م. ج۱، ص۲۸۳؛ الصحیح من سیرة النبی الاعظم، ج۲، ص۲۲۸.</ref>. آنان می‌رفتند تا در محیطی جدید، جامعه‌ای نو بنیاد گذارند و می‌بایست خود ابتدا به [[درستی]] پیوند می‌خوردند و بر [[حق]] و [[مساوات]] نسبت به یکدیگر [[متعهد]] می‌شدند. اقدام‌های اصلاحی بزرگ جز در [[پناه]] [[فداکاری]] و [[از خودگذشتگی]] و [[پرهیز]] از [[خودبینی]] و [[خودخواهی]] ممکن نیست؛ می‌بایست [[کینه‌ها]] و بد دلی‌ها می‌ریخت و [[دوستی‌ها]] و محبت‌ها جایش را پر می‌کرد؛ می‌بایست به جای [[تفاخر]]، تفاهم و به جای [[تنازع]]، [[تعاون]] می‌کردند؛ می‌بایست پشت به پشت هم می‌دادند، دست‌ها را به [[یاری]] یکدیگر در دست هم می‌گذاشتند و شانه به شانه می‌رفتند تا راه ناهموار بریدن از [[قبیله]] و پیوستن به [[مدینه]] هموار می‌شد. از این‌رو [[پیامبر]] میان دو به دو مهاجران بر «حق» و «[[مواسات]]» [[پیمان برادری]] برقرار کرد: میان [[ابوبکر]] و [[عمر]]، [[حمزه]] و [[زید بن حارثه]]، [[عثمان]] و [[عبد الرحمن بن عوف]]، [[زبیر]] و [[ابن مسعود]]، [[عبادة بن حارثه]] و [[بلال]]، [[مصعب بن عمیر]] و [[سعد بن ابی وقاص]]، [[ابوعبیده جراح]] و [[سالم مولی ابی حذیفه]]، [[سعید بن زید]] و [[طلحة بن عبیدالله]] و میان [[علی]] و خودش و به علی فرمود: «آیا [[راضی]] نیستی که من [[برادر]] تو باشم؟» گفت: «آری، راضی‌ام». فرمود: «تو برادر من در [[دنیا]] و [[آخرتی]]»<ref>مستدرک الحاکم، ج۳، ص۱۴؛ الاستیعاب، ج۳، ص۳۵؛ وفاء الوفاء، ج۱، ص۲۶۷؛ فتح الباری، ج۷، ص۳۴۴-۳۴۵؛ السیرة الحلبیة، ج۲، ص۲۰؛ سیرة زینی دحلان، ج۱، ص۲۹۹.</ref>.<ref>[[م‍ص‍طف‍ی‌ دل‍ش‍اد ت‍ه‍ران‍ی‌|دل‍ش‍اد ت‍ه‍ران‍ی‌، م‍ص‍طف‍ی‌]]، [[سیره نبوی ج۲ (کتاب)|سیره نبوی]]، ج۲، ص ۵۶۲-۵۶۶.</ref>