ابوحجاج ثمالی: تفاوت میان نسخه‌ها

وی منسوب به [[قبیله]] ثماله، تیره‌ای از آزد است که به کنیه‌اش ابوالحجاج شناخته<ref>ابن اثیر، ج۶، ص۶۶؛ ذهبی، تجرید، ج۱، ص۳۰۲ و ج۱، ص۳۲۲؛ ابن حجر، ج۴، ص۱۴۰ و ۳۲۲.</ref> و به [[وثاقت]] ستوده شده است<ref>ابن حبان، ج۳، ص۴۵۴.</ref>. در اینکه وی از [[صحابه]]<ref>ذهبی، مقتفی، ج۱، ص۱۶۸؛ ابن حجر، ج۴، ص۱۴۱.</ref> شامی<ref>ابن عبدالبر، ج۴، ص۱۹۶؛ ابن اثیر، ج۳، ص۳۰۴.</ref> ساکن جمع است<ref>ابن اثیر، ج۳، ص۳۰۴.</ref> تردیدی نیست و سخن نقل شده از برخی [[شامیان]] درباره [[تابعی]] بودن وی<ref>ابن اثیر، ج۳، ص۱۹۲.</ref> می‌تواند به فرزند وی [[حجاج بن عبدالله]] مربوط بوده باشد<ref>ابن ابی حاتم، ج۳، ص۱۶۴.</ref> که ساکن [[شام]] شد<ref>ابن حبان، ج۳، ص۸۷.</ref> و شهرتش بیش از پدرش بود. [[یاران]] ابو الحجاج پس از [[مرگ]]، او را در [[خواب]] دیدند که از [[آتش]] [[نجات یافته]] است<ref>ابن ابی عاصم، ج۴، ص۳۶۹.</ref>. [[حدیثی]] درباره [[قبر]] و اوصاف<ref>ابن ابی الدنیا، ص۲۸۲؛ ابویعلی، ج۱۲، ص۲۸۶؛ ابن ابی عاصم، ج۴، ص۳۷۱؛ طبرانی، ج۲۲، ص۳۷۷؛ ابن عبدالبر، ج۲، ص۷۴ و ج۴، ص۱۹۶؛ ابن اثیر، ج۶، ص۶۶.</ref> و حدیثی درباره نخستین کسانی که وارد [[بهشت]] می‌شوند<ref>ابن ابی عاصم، ج۴، ص۳۷۰؛ ابن اثیر، ج۳، ص۳۰۴؛ ابن عساکر، ص۷۰، ۱۱۴؛ ابن حجر، ج۴، ص۱۴۰.</ref> از جمله [[روایات]] اوست. [[عبدالرحمان بن عائذ ازدی]]، [[راوی]] [[روایت]] او به شمار می‌آید<ref>ابونعیم، ج۵، ص۲۸۶۷؛ ابن ابی حاتم، ج۵، ص۱۲۲ و ۲۰۶.</ref><ref>[[منصور داداش‌نژاد|داداش‌نژاد، منصور]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۱ (کتاب)|مقاله «ابوحجاج ثمالی»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۱، ص:۲۳۷-۲۳۸.</ref>

== منابع ==

{{منابع}}