عبرت: تفاوت میان نسخه‌ها

*تشیخص عبرت‌های سودمند از راه نشانه‌های [[آشکار]] انجام می‌شود و نشانه [[آشکار]] [[بیم]] و [[انذار]] ذکر شده در [[قرآن]] و [[سنت]] به انسان‌هاست<ref>نک: نهج البلاغه، خطبه ۸۴</ref>. با این دیدگاه، [[امام]]{{ع}} مواردی را مطرح می‌کند که مایه عبرت [[آدمیان]] است؛ از جمله: عبرت از [[دنیا]]<ref>نک: نهج البلاغه، خطبه‌های ۱۱۰، ۱۲۹، ۱۶۰، ۱۸۷، ۲۰۵ و ۲۱۷ و نامه‌های ۳ و ۶۸</ref>، عبرت از سرگذشت [[ابلیس]]<ref>نک: نهج البلاغه، خطبه ۲۳۴</ref> [[سرنوشت]] پیشینیان<ref>نک: نهج البلاغه، خطبه‌های ۸۲، ۸۸، ۱۱۰، ۱۵۶، ۱۸۱، ۱۶۰، ۲۰۴، ۲۱۲، ۲۳۴ و نامه‌های ۳۱، ۲۳ و ۴۷</ref>، عبرت از [[مرگ]] دیگران<ref>نهج البلاغه، حکمت  ۱۱۸</ref> و عبرت از [[مرگ]]<ref>نهج البلاغه، خطبه  ۸۲</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص ۵۴۵- ۵۴۶.</ref>.

*[[انسانی]] که از [[تعلقات دنیوی]] گذشته باشد، دیده‌ای عبرت‌بین پیدا می‌کند و در نتیجه به پدیده‌های هستی به دیده عبرت و درس‌آموزی می‌نگرد و از [[ظواهر]] امور عبور می‌کند و [[باطن]] [[کارها]] در نظرش جلوه‌گر می‌شود. آن‌گاه با بینشی صحیح در مسیر [[زندگی]]، دست به انتخاب‌های درست و اساسی می‌زند. [[امام]]{{ع}} می‌فرماید: اما [[مؤمن]]، به [[دنیا]] تنها به دیده عبرت نگرد، از مردار [[دنیا]] به [[قدر]] [[ضرورت]] اکتفا کند و آهنگ [[دنیا]] را به گوش [[خشم]] و نفرت شنود<ref>نهج البلاغه، حکمت  ۳۵۹</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص ۵۴۶.</ref>.