اذان در فقه اسلامی: تفاوت میان نسخهها
جز
جایگزینی متن - ' لیکن ' به ' لکن '
بدون خلاصۀ ویرایش |
جز (جایگزینی متن - ' لیکن ' به ' لکن ') |
||
خط ۱۳: | خط ۱۳: | ||
اذان هیجده جمله است: {{متن حدیث|اللّهُ أَکْبَر}}، چهار بار، {{متن حدیث|أَشْهَدُ أَنْ لا إِلـهَ إِلاَّ الله}}، {{متن حدیث|أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدَاً رَسُولُ اللّه}}، {{متن حدیث|حَیَّ عَلَی الصَّلاةِ}}، {{متن حدیث|حَیَّ عَلَی الفَلاحِ}}، {{متن حدیث|حَیَّ عَلَی خَیْرِ العَمَل}}، {{متن حدیث|اللّهُ أَکْبَر}} و {{متن حدیث|لا إِلهَ إِلاَّ اللّه}} هر کدام دو بار.<ref>جواهر الکلام، ج۹، ص۸۱</ref> | اذان هیجده جمله است: {{متن حدیث|اللّهُ أَکْبَر}}، چهار بار، {{متن حدیث|أَشْهَدُ أَنْ لا إِلـهَ إِلاَّ الله}}، {{متن حدیث|أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدَاً رَسُولُ اللّه}}، {{متن حدیث|حَیَّ عَلَی الصَّلاةِ}}، {{متن حدیث|حَیَّ عَلَی الفَلاحِ}}، {{متن حدیث|حَیَّ عَلَی خَیْرِ العَمَل}}، {{متن حدیث|اللّهُ أَکْبَر}} و {{متن حدیث|لا إِلهَ إِلاَّ اللّه}} هر کدام دو بار.<ref>جواهر الکلام، ج۹، ص۸۱</ref> | ||
به قول مشهور، جمله {{متن حدیث|أَشْهَدُ أَنَّ عَلیَّاً وَلیُّ اللّه}} جزء اذان نیست، | به قول مشهور، جمله {{متن حدیث|أَشْهَدُ أَنَّ عَلیَّاً وَلیُّ اللّه}} جزء اذان نیست، لکن از آنجا که [[شهادت به توحید]] و [[نبوّت]] جدا از [[شهادت به ولایت]] نیست، و امروزه [[شعار]] [[شیعه]] امامی گردیده است جهت [[حفظ]] این شعار و [[تبلیغ ولایت]] و نیز محتوا بخشیدن به شهادت به توحید و نبوّت، مطلوب و [[مستحب]] است که بعد از جمله {{متن حدیث|أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللّه}} [[شهادت]] به [[ولایت امیرالمؤمنین]] و سایر [[اهل بیت]]{{عم}} نیز گفته شود.<ref>العروة الوثقی، ج ۱، ص۶۰۲؛ مستند العروة (الصلاة)، ج ۲، ص۲۸۷ ـ ۲۸۸؛ الأنوار الإلهیة، ص۱۱۰ ـ ۱۱۱</ref> | ||
==اقسام== | ==اقسام== | ||
خط ۱۹: | خط ۱۹: | ||
==[[حکم تکلیفی]]== | ==[[حکم تکلیفی]]== | ||
بحثی در [[مشروعیّت]] اذان برای نمازهای یومیّه، اعم از ادا و [[قضا]] نیست، | بحثی در [[مشروعیّت]] اذان برای نمازهای یومیّه، اعم از ادا و [[قضا]] نیست، لکن در [[وجوب]] و [[استحباب]] آن [[اختلاف]] است. بیشتر [[فقها]] قائل به استحباب آنند. اذان برای غیر نمازهای [[واجب]] یومیّه از دیگر نمازهای واجب و مستحب، مشروعیّت ندارد. | ||
گفتن اذان در گوش راست نوزاد در [[روز]] [[تولد]] یا پیش از افتادن ناف وی، در بیابان هنگام [[ترس]] از جنّیان، درگوش کسی که چهل روز گوشت نخورده و نیز در [[گوش]] [[انسان]] تندخوی و نیز [[حیوان]] چموش، مستحب است.<ref>العروة الوثقی، ج ۱، ص۶۰۱ ـ ۶۰۲</ref> | گفتن اذان در گوش راست نوزاد در [[روز]] [[تولد]] یا پیش از افتادن ناف وی، در بیابان هنگام [[ترس]] از جنّیان، درگوش کسی که چهل روز گوشت نخورده و نیز در [[گوش]] [[انسان]] تندخوی و نیز [[حیوان]] چموش، مستحب است.<ref>العروة الوثقی، ج ۱، ص۶۰۱ ـ ۶۰۲</ref> | ||
خط ۴۳: | خط ۴۳: | ||
۴. نماز عشا در صورت جمع آن با نماز [[مغرب]] برای کسی که شب [[عید قربان]] در [[مزدلفه]] نماز مغرب را با اذان و اقامه خوانده است.<ref>العروة الوثقی، ج ۱، ص۶۰۳ ـ ۶۰۴</ref> | ۴. نماز عشا در صورت جمع آن با نماز [[مغرب]] برای کسی که شب [[عید قربان]] در [[مزدلفه]] نماز مغرب را با اذان و اقامه خوانده است.<ref>العروة الوثقی، ج ۱، ص۶۰۳ ـ ۶۰۴</ref> | ||
در اینکه سقوط در موارد یاد شده به نحو عزیمت است یا [[رخصت]] در ترک آن، [[اختلاف]] است. بنابر قول اوّل، اذان گفتن به قصد [[استحباب]] در آن موارد جایز نیست؛ | در اینکه سقوط در موارد یاد شده به نحو عزیمت است یا [[رخصت]] در ترک آن، [[اختلاف]] است. بنابر قول اوّل، اذان گفتن به قصد [[استحباب]] در آن موارد جایز نیست؛ لکن به قصد [[رجا]] جایز است. سقوط به نحو رخصت در ترک در مورد اوّل به مشهور نسبت داده شده است.<ref>مستمسک العروة، ج۵، ص۵۵۹ ـ ۵۶۲</ref> | ||
در سقوط اذان نمازهای عصر و عشا در صورت جمع بین دو نماز ظهر و عصر و نیز مغرب و عشا در غیر موارد یاد شده، اختلاف است. قول به سقوط به مشهور نسبت داده شده است.<ref>مستند الشیعة، ج ۴، ص۵۲۱ ـ ۵۲۲</ref> | در سقوط اذان نمازهای عصر و عشا در صورت جمع بین دو نماز ظهر و عصر و نیز مغرب و عشا در غیر موارد یاد شده، اختلاف است. قول به سقوط به مشهور نسبت داده شده است.<ref>مستند الشیعة، ج ۴، ص۵۲۱ ـ ۵۲۲</ref> | ||
خط ۶۸: | خط ۶۸: | ||
==گرفتن مزد بر اذان== | ==گرفتن مزد بر اذان== | ||
به قول مشهور، گرفتن مزد بر اذان حرام است، | به قول مشهور، گرفتن مزد بر اذان حرام است، لکن پرداخت [[حقوق]] از [[بیت المال]] به اذان گو جایز است <ref>جواهر الکلام، ج ۹، ص۷۱ ـ ۷۲.</ref>.<ref> [[سید محمود هاشمی شاهرودی|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت]] ج۲، صفحه ۳۵۵ - ۳۵۷.</ref> | ||
== منابع == | == منابع == |