اوتاد: تفاوت میان نسخه‌ها

این از [[معجزات]] [[قرآن کریم]] است. زیرا اکنون [[دانشمندان]] پس از گذشت سال‌ها از [[نزول]] این [[آیه]] پی به [[راز]] این [[آیه]] برده‌اند. [دانشمندان]] [[کشف]] کرده‌اند که [[زمین]] مانند گویی است که مرکز آن از آهن مذاب پر شده است و در بیرونی‌ترین لایه کره [[زمین]] پوسته‌ای سرد و سخت قرار دارد که قطر آن حدود ۳۰ کیلومتر است و در زیر آن لایه‌ای است به نام «جبه» که تا عمق ۲۹۰۰ کیلومتری امتداد دارد و به مواد خمیری، و در نهایت مذاب هسته [[زمین]] متصل می‌شود. کوه‌ها مانند میخ‌هایی پوسته [[زمین]] را به جبه متصل کرده‌اند. بنا به نظریه زمین‌شناسان همان گونه که کوه‌ها از روی [[زمین]] سر به فلک کشیده‌اند، به همان مقدار هم ریشه در [[زمین]] دوانده‌اند، و اگر این ریشه کوه‌ها نبود، پوسته [[زمین]] بر اثر گردش [[زمین]] و تفاوت چگالی آن با مواد مذاب داخلی، بر روی مواد مذاب به گردش در می‌آمد و موجب اصطکاک میان پوسته و مواد مذاب و گرم شدن پوسته [[زمین]] می‌شد که این امر غیر مسکون شدن کره [[زمین]] را در پی داشت. اکنون با توجه به این [[معجزه]] [[قرآنی]] در توضیح اوتاد می‌توان به اهمیت «اوتاد» که نام گروهی از [[اصحاب]] [[حضرت حجت]] است، پی برد. یعنی می‌توان آنان را واسطه [[آرامش]] [[زمین]] و برقرار حیات موجودات دانست که اگر آنان نبودند، همانا [[زندگی]] [[مردم]] بر روی [[زمین]] غیرممکن بود<ref>ر.ک: ابدال.</ref><ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]] صفحه ۱۲۸.</ref>.