نمایش مبدأ برای بحث:امام حسن مجتبی

==نویسنده: آقای یوسفی==
==مقدمه==
*[[امام حسن]]{{ع}} فرزند [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} کنیه‌اش ابومحمد و ملقب به مجتبی در نیمه [[ماه رمضان]] [[سال سوم هجری]] قمری در [[مدینه]] متولد شد<ref>مفید، محمد بن محمد، الارشاد، ج۲، ص۲.</ref> و در سال ۵۰ یا ۵۱ هجری قمری با دسیسه [[یزید بن معاویه]] توسط همسرش [[جعده دختر اشعث]]، [[مسموم]] گردیده و در [[چهل]] و هفت سالگی [[شهید]] شد<ref>قندوزی، سلیمان بن ابراهیم، ینابیع المودة، ج۲، ص۴۲۷؛ مفید، محمد بن محمد، المقنعه، ص۴۶۴.</ref> و در [[قبرستان بقیع]] [[دفن]] گردید<ref>مفید، محمد بن محمد، الارشاد، ج۲، ص۱۲.</ref><ref>[[حمیدالله رفیعی زابلی|رفیعی زابلی، حمیدالله]]، [[امامت امام حسن مجتبی (مقاله)|امامت امام حسن مجتبی]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)|دانشنامه کلام اسلامی]]، ج۱، ص ۴۲۸.</ref>.
'''امام حسن مجتبی'''{{ع}} پیشوای دوم [[شیعه]] است. پدرش [[امام علی|امیرالمؤمنین علی]]{{ع}} و مادرش [[فاطمه زهرا]]{{س}} بود. در سال سوم هجری در [[مدینه]] به [[دنیا]] آمد. هفت سال از زندگی‌اش همراه با [[پیامبر اسلام]] [[گذشت]]. او و برادرش [[امام حسین]]، مورد علاقه شدید [[حضرت محمّد]] بودند و آن [[حضرت]] این دو را [[سرور]] [[جوانان]] [[بهشت]] مینامید. در سال ۳۶ هجری، در حالی که ۳۳ سال داشت، همراه پدرش (که [[خلیفه]] [[مسلمانان]] بود) به [[بصره]] رفت و سپس در [[کوفه]] اقامت گزید. در [[جنگ جمل]] و [[صفّین]]، در رکاب [[پدر]]، با [[متجاوزان]] جنگید. بعد از [[شهادت علی]]{{ع}} در سال ۴۰ هجری، امام حسن مجتبی{{ع}} به [[خلافت]] رسید و راه [[علی]]{{ع}} را در ادامه [[نبرد]] با [[معاویه]] پیش گرفت، امّا [[سستی]] و [[خیانت]] سربازان و فرماندهانش سبب شد که به [[صلح]] تحمیلی با [[معاویه]] تن دهد و [[حکومت]] را با شرایطی به او واگذارد. از آن پس به [[مدینه]] بازگشت و تا پایان [[عمر]]، دوران [[سختی]] را گذراند. تا آنکه در سال ۵۰ هجری با دسیسه [[معاویه]]، به دست همسرش [[مسموم]] شد و به [[شهادت]] رسید. [[قبر]]، او در "[[بقیع]]" است. [[امام حسن]]{{ع}} از نظر [[سخاوت]]، [[بخشندگی]]، رسیدگی به بینوایان مشهور بود. [[زهد]] و [[عبادت]] و پرهیزگاریش زبانزد همگان بود و [[فضیلت‌های اخلاقی]] او و [[دانش]] بی‌پایان و [[حلم]] فراوانش او را [[محبوب]] [[دل‌ها]] ساخته بود. [[صلح]] او با [[معاویه]]، نقش مهمّی در [[افشاگری]] چهره [[باطل]] و [[حفظ جان]] [[پیروان]] و بقای [[مذهب شیعه]] داشت<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[ فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۸۷.</ref>.

==مقدمه==
*امام [[حسن بن علی بن ابی‌طالب]] [[فرزند]] ارشد [[امام علی]] {{ع}} و [[فاطمه]] {{س}} و کنیه‌اش ابومحمد است. [[القاب]] فراوانی را به ایشان نسبت داده‌اند که مشهورترین آن‌ها نزد [[ایرانیان]] [[لقب]] "[[مجتبی]]" است.[[امام حسن]] {{ع}} در پانزدهم [[رمضان]] سال سوم هجری در [[مدینه]] دیده به [[جهان]] گشود. [[پیامبر اکرم]] {{صل}} با [[الهام]] الهی نام او را [[حسن]] نامید. نام [[حسن]] برگرفته از نام پسر [[هارون]] یعنی "شبر"، نامی از نام‌های بهشتی است که پیش از [[اسلام]] سابقه‌ای نداشته است. [[امام حسن]] {{ع}} از نظر ظاهری شباهت زیادی به [[پیامبر اکرم]] {{صل}} داشت. ایشان قامتی متوسط و محاسنی بلند داشت. [[پیامبر اکرم]] {{صل}} علاقه بسیاری به [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{عم}} داشتند و در منابع تاریخی بسیاری به این موضوع اشاره شده است. از جمله آن‌که [[پیامبر]] {{صل}} آنان را بر دوش خود سوار می‌کرد و آنان از دوش [[پیامبر]] بالا می‌رفتند. [[پیامبر اکرم]] {{صل}} بارها در [[حق]] او و برادرش دست به [[دعا]] برداشت که [[خدا]] نیز او را [[دوست]] بدارد.
*[[امام حسن]] {{ع}} در دوران [[خلافت امام علی]] {{ع}} در کنار ایشان حضور داشت. در [[جنگ جمل]]، ضمن خطبه‌ای در میان [[کوفیان]]، آن‌ها را به [[جهاد]] ترغیب کرد و در سمت راست [[سپاه امام]] مستقر شد. در [[جنگ صفین]] نیز [[فرماندهی]] [[قلب]] [[سپاه امام]] را بر عهده داشت. در ماجرای [[حکمیّت]] نیز به [[دستور امام]] به نقد و توضیح ماجرا پرداخت.
*پس از [[شهادت امام علی]] {{ع}}، [[امام حسن]] {{ع}} بر [[منبر]] رفت و در بیانی به معرفی [[شخصیت امام]] [[علی]] {{ع}} و خود به‌عنوان [[اهل بیت پیامبر]] {{عم}} که مورد توجه [[خداوند]] و [[پیامبر]] بوده‌اند، پرداخت. سپس ابن‌عباس ضمن ایراد سخنانی [[مردم]] را به [[بیعت با امام]] [[حسن]] {{ع}} [[دعوت]] کرد و [[مردم]] در ۲۱ [[رمضان]] سال ۴۰ با ایشان [[بیعت]] کردند. [[امام حسن]] {{ع}} بنا به [[مصالح اسلام]] و شرایط پیش‌آمده با [[معاویه]] [[صلح]] کرد. صلح‌نامه‌ای بین ایشان و [[معاویه]] [[امضا]] شد که مفاد آن در منابع مختلف آمده است. پس از این ماجرا [[امام حسن]] {{ع}} به‌همراه [[امام حسین]] {{ع}} [[کوفه]] را ترک کردند و ساکن [[مدینه]] شدند. [[امام حسن]] {{ع}} تا پایان [[عمر]] در [[مدینه]] ساکن بودند. [[صلح]] [[امام حسن]] {{ع}} برخی از اعتراضات را علیه ایشان دامن زد. [[امام حسن]] همواره از [[ضرورت]] [[صلح]] به‌منظور حفظ [[مصلحت]] [[شیعیان]] تأکید می‌ورزید. از موارد قابل توجه در حیات [[امام حسن]] {{ع}} شایعه دروغین کثرت ازدواج‌ها و طلاق‌های ایشان است. در حالی‌ که مورخان و پژوهشگران در این مورد، تنها شش [[ازدواج]] را ثبت کرده‌اند. [[امام حسن]] {{ع}} به [[سخاوت]] و [[بخشش]] در [[راه خدا]] معروف بود. ایشان مردی [[صبور]] و اهل [[بخشش]] و گذشت، فروتن، عابد و [[زاهد]] و راست‌گو بودند.
*[[امام حسن]] {{ع}} در ۲۸ صفر سال ۵۰ هجری در سن ۴۸ سالگی با [[زهری]] که به ایشان خورانده شد، به [[شهادت]] رسید. منابع مختلف اقوال متعددی را در کیفیت [[شهادت]] ایشان ذکر کرده‌اند، اما [[روایت]] مورد تأیید [[شیعیان]] حکایت از [[شهادت]] ایشان به تحریک [[معاویه]] و به‌دست [[جعدة بن اشعث]]، همسر ایشان دارد. [[امام حسین]] {{ع}} بر پیکر [[امام حسن]] {{ع}} [[نماز]] گزارد و وی را در [[بقیع]] به [[خاک]] سپرد. هنگام [[وفات]] [[امام حسن]] جمعیت زیادی حاضر شدند و مردمان می‌گریستند و بازارها را تعطیل کرده بودند. [[امام علی]] {{ع}} در فرازهایی از [[نهج البلاغه]] [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{ع}} را مخاطب قرارداده‌اند. نقطه عطف سفارش‌های [[امام علی]] {{ع}} به [[امام حسن]] [[نامه]] ۳۱ و ۴۷ [[نهج البلاغه]] است<ref>[[سید حسین دین‌پرور|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 287- 288.</ref>.
==پانویس==
{{یادآوری پانویس}}
{{پانویس2}}