نمایش مبدأ برای بحث:زهیر بن قین بجلی

==شهادت [[زهیر بن قین]]==
بعد از شهادت حجاج، زهیر بن قین برای [[مبارزه]] [[قیام]] نمود و رجزی را خواند که مطلع آن این است:
{{عربی|انا زهير و انا بن القين *** اذ ودكم بالسيف عن حسين}}
یعنی: من زهیرم که پسر قین می‌باشم و شما را به وسیله [[شمشیر]] از امام حسین{{ع}} دور می‌کنم. حقا که حسین یکی از دو [[سبط]] [[امت]] و از [[عترت]] نیکو و با [[تقوا]] و شایسته است. این [[رسول خدا]] است بدون [[دروغ]]، من شما را با شمشیر می‌زنم و هیچ عیبی نمی‌بینم ای کاش [[جان]] من دو قسمت شده بود. [[محمد بن ابوطالب]] می‌گوید: زهیر [[قتال]] کرد تا تعداد یک صد و بیست نفر از [[دشمنان]] را کشت. سپس [[کثیر بن عبدالله شعبی]] و [[مهاجر بن اوس تمیمی]] بر او [[حمله]] کردند و شهیدش نمودند. [[امام حسین]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث|لا يبعدك الله يا زهير و لعن الله قاتلك لمن الذين مسخوا قردة و خنازير}} زهیر از پای در آمد! زهیر از [[رحمت خدا]] دور مباد! [[خدا]] [[قاتل]] تو را [[لعنت]] کند. خدا آن افرادی را که به صورت بوزینه و خوک در آمدند لعنت کند<ref>بحار، ج۴۵، ص۲۶؛ ابصار العین، ص۱۴۵.</ref>.<ref>[[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۲ (کتاب)|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۲، ص ۶۸.</ref>

== مقدمه ==
زهیر بن قین بجلی از شخصیت‌های برجسته [[کوفه]] بود که [[روز عاشورا]]، افتخار یافت در رکاب [[حسین بن علی]] {{ع}} به [[شهادت]] برسد. وی در میدان‌های [[جنگ]]، دلاوری‌های بسیاری نشان داده بود. ابتدا نیز هوادار جناح [[عثمان]] بود، امّا [[توفیق]] یافت که [[نیک]] فرجام و از شهدای عالی [[مقام]] [[کربلا]] شود. وی در سال ۶۰ هجری (که [[سید الشهدا]] هم از [[مکّه]] به قصد [[کوفه]] حرکت کرده بود) از [[سفر]] [[حج]] بر میگشت و [[دوست]] نداشت که با [[امام]] برخورد کند و هم [[منزل]] شود. امّا در یکی از منزل‌گاه‌ها ناچار با فرود آمدن کاروان حسینی همزمان شد. [[امام]] کسی را نزد او فرستاد.

فرستاده [[حسین]] {{ع}} به [[خیمه]] او رفت و [[پیام]] [[امام]] را رساند. ابتدا بی‌میلی نشان می‌داد. امّا همسرش او را [[تشویق]] کرد تا برود و ببیند خواسته [[امام]] چیست. زهیر نزد [[امام]] رفت. کلمات [[امام]] آتشی در [[دل]] او افروخت که از "عثمانی" بودن به "حسینی" بودن تبدیل شد. همسرش نیز همراه او آمد و به کاروان [[حسین]] {{ع}} پیوستند<ref>بحار الانوار، ج۴۴، ص۳۷۱.</ref>. سپاه حرّ وقتی راه را بر [[امام حسین]] {{ع}} بستند، زهیر با اجازه [[سید الشهدا]] با آنان سخن گفت و به [[امام]] پیشنهاد کرد که با آنان بجنگند، ولی [[امام]] نپذیرفت<ref>اعیان الشیعه، ج۷، ص۷۱.</ref>. [[شب عاشورا]] نیز، از جمله کسانی بود که با نطقی پرشور، مراتب [[اخلاص]] و حمایت و جانبازی خویش را نسبت به [[امام]] کرد و گفت: اگر هزار بار هم کشته شوم و زنده گردم هرگز [[دست]] از [[یاری]] پسر [[پیغمبر]] بر نخواهم داشت<ref>عنصر شجاعت، ج۱، ص۲۷۱.</ref>.

[[روز عاشورا]]، [[سید الشهدا]] [[فرماندهی]] جناح راست [[یاران]] خویش را در میدان به زهیر سپرد. زهیر، پس از [[امام حسین]] {{ع}} اوّلین کسی بود که سواره و غرق در [[سلاح]] مقابل [[دشمن]] رفت و به [[نصیحت]] آنان پرداخت. [[شمر]] به طرف او تیری افکند. گفتگوهایی بین او و [[شمر]] انجام گرفت<ref>انصار الحسین، ص۳۷؛ عنصر شجاعت، ج۱، ص۲۵۰.</ref>. ظهر [[عاشورا]] هم او و [[سعید بن عبدالله حنفی|سعید بن عبد الله]] جلوی [[امام]] ایستادند و سپر تیر‌ها شدند تا [[امام]] [[نماز]] بخواند. پس از اتمام [[نماز]]، به میدان رفت و شجاعانه [[نبرد]] کرد. مطابق گفته‌اش، با [[شمشیر]] از [[حسین]] {{ع}} [[دفاع]] کرد و جنگید و کشته شد. [[امام]] به بالین او آمد و او را [[دعا]] و کشندگانش را [[نفرین]] کرد<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص ۲۱۷.</ref>.

== پانویس ==
{{پانویس}}