نمایش مبدأ برای بحث:هابیل و قابیل

== مقدمه ==
هابیل و قابیل نام دو فرزند از پسران [[حضرت آدم]] {{ع}} که مادرشان "[[حوا]]" بود. [[هابیل]] به چوپانی پرداخت و [[قابیل]] به [[کشاورزی]]. وقتی هر دو [[مأمور]] شدند که به درگاه [[خداوند]] [[قربانی]] کنند، [[هابیل]] یکی از [[بهترین]] گوسفندانش را به قربانگاه برد، اما [[قابیل]] از بدترین کِشت و محصول خود. [[خداوند]] [[قربانی]] [[هابیل]] را قبول کرد، اما [[قربانی]] قابل قبول نشد. این بود که [[قابیل]] به برادرش [[حسد]] ورزید و او را کشت و با [[الهام]] از کلاغی که کلاغ دیگر را زیر [[خاک]] کرد، جسد برادرش [[هابیل]] را [[دفن]] کرد. این اولین [[خونریزی]] در میان [[بشر]] بود.

از [[قابیل]] همیشه به عنوان جنایتکار یاد می‌‌شود و از [[هابیل]] به عنوان [[مظهر]] [[مظلومیت]]. [[خداوند]] در [[قرآن]] به ماجرای این دو [[برادر]] اشاره کرده است: {{متن قرآن|وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ ابْنَيْ آدَمَ بِالْحَقِّ إِذْ قَرَّبَا قُرْبَانًا فَتُقُبِّلَ مِن أَحَدِهِمَا وَلَمْ يُتَقَبَّلْ مِنَ الآخَرِ قَالَ لَأَقْتُلَنَّكَ قَالَ إِنَّمَا يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ لَئِن بَسَطتَ إِلَيَّ يَدَكَ لِتَقْتُلَنِي مَا أَنَاْ بِبَاسِطٍ يَدِيَ إِلَيْكَ لِأَقْتُلَكَ إِنِّي أَخَافُ اللَّهَ رَبَّ الْعَالَمِينَ إِنِّي أُرِيدُ أَن تَبُوءَ بِإِثْمِي وَإِثْمِكَ فَتَكُونَ مِنْ أَصْحَابِ النَّارِ وَذَلِكَ جَزَاء الظَّالِمِينَ فَطَوَّعَتْ لَهُ نَفْسُهُ قَتْلَ أَخِيهِ فَقَتَلَهُ فَأَصْبَحَ مِنَ الْخَاسِرِينَ فَبَعَثَ اللَّهُ غُرَابًا يَبْحَثُ فِي الأَرْضِ لِيُرِيَهُ كَيْفَ يُوَارِي سَوْءَةَ أَخِيهِ قَالَ يَا وَيْلَتَى أَعَجَزْتُ أَنْ أَكُونَ مِثْلَ هَذَا الْغُرَابِ فَأُوَارِيَ سَوْءَةَ أَخِي فَأَصْبَحَ مِنَ النَّادِمِينَ}}<ref> و برای آنان داستان دو پسر آدم (هابیل و قابیل) را به درستی بخوان! که قربانی‌یی پیش آوردند اما از یکی از آن دو پذیرفته شد و از دیگری پذیرفته نشد، (قابیل) گفت:بی‌گمان تو را خواهم کشت! (هابیل) گفت: خداوند تنها از پرهیزگاران می‌پذیرد. اگر به سوی من دست دراز کنی تا مرا بکشی، من به سوی تو دست دراز نمی‌کنم تا تو را بکشم؛ که من از خداوند، پروردگار جهانیان می‌هراسم. من می‌خواهم که تو با گناه من و گناه خود (نزد خداوند) بازگردی تا از دمسازان آتش باشی و این کیفر ستمگران است. نفس (امّاره) او کشتن برادرش را بر وی آسان گردانید پس او را کشت و از زیانکاران شد خداوند کلاغی را برانگیخت که زمین را می‌کاوید تا بدو نشان دهد چگونه کالبد برادرش را در خاک کند؛ گفت: وای بر من! آیا ناتوان بودم که چون این کلاغ باشم تا کالبد برادرم را در خاک کنم؟ و از پشیمانان شد؛ سوره مائده، آیه۲۷-۳۱.</ref>.<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۲۰۷.</ref>

== پانویس ==
{{پانویس}}