انوری: تفاوت میان نسخهها
جز (جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(206\,242\,\s299\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(...) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) |
||
| (یک نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۷: | خط ۷: | ||
}} | }} | ||
==مقدمه== | == مقدمه == | ||
*حکیم انوری ابیوردی (متوفای ٥٨٥ ق) از شاعران معروف ادب فارسی، تغییر اوضاع زمانه خود را ناشی از بیمهری مردم زمانه به ممدوح خویش میداند و برچیدن بساط سلطنت او و روی کار آمدن سلطان جور را در همین رابطه ارزیابی میکند که مردم به غلط دم [[دجال]] را شمع مهدی میپندارند<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۱۳۹.</ref>. | * حکیم انوری ابیوردی (متوفای ٥٨٥ ق) از شاعران معروف ادب فارسی، تغییر اوضاع زمانه خود را ناشی از بیمهری مردم زمانه به ممدوح خویش میداند و برچیدن بساط سلطنت او و روی کار آمدن سلطان جور را در همین رابطه ارزیابی میکند که مردم به غلط دم [[دجال]] را شمع مهدی میپندارند<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۱۳۹.</ref>. | ||
== منابع == | == منابع == | ||
| خط ۱۷: | خط ۱۷: | ||
== پانویس == | == پانویس == | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
[[رده:امام مهدی]] | [[رده:امام مهدی]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۳۵
این مدخل زیرشاخهٔ بحث امام مهدی است. امام مهدی از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: امام مهدی در قرآن - امام مهدی در حدیث - امام مهدی در کلام اسلامی - پرسشهای مرتبطمقدمه
- حکیم انوری ابیوردی (متوفای ٥٨٥ ق) از شاعران معروف ادب فارسی، تغییر اوضاع زمانه خود را ناشی از بیمهری مردم زمانه به ممدوح خویش میداند و برچیدن بساط سلطنت او و روی کار آمدن سلطان جور را در همین رابطه ارزیابی میکند که مردم به غلط دم دجال را شمع مهدی میپندارند[۱].
منابع
پانویس
- ↑ تونهای، مجتبی، موعودنامه، ص۱۳۹.