حبشی بن جناده سلولی: تفاوت میان نسخهها
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۵) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) |
||
| خط ۶: | خط ۶: | ||
}} | }} | ||
== آشنایی اجمالی == | == آشنایی اجمالی == | ||
[[ابوجنوب حبشی بن جنادة بن نصر بن اسامه سلولی کوفی]] در [[کوفه]] میزیست<ref>تقریب التهذیب، ج۱، ص ۱۴۸.</ref> و از [[اصحاب پیامبر اکرم]]{{صل}} محسوب میشد. [[ابواسحاق سبیعی]] و فرزندش [[عبدالرحمان بن حبشی]] از او [[روایت]] کردهاند.<ref>الاستیعاب، ج۱، ص ۴۰۷.</ref> برخی از رجالنویسان نوشتهاند که در واقعه [[غدیرخم]] حضور داشت و [[حدیث]] معروف [[رسول خدا]]{{صل}} را که فرمود: {{متن حدیث|مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِيٌّ مَوْلَاهُ}} شنیده است<ref>قاموس الرجال، ج۳، ص ۴۲ و ج۵، ص ۳۰۰.</ref>.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگنامه مؤلفان اسلامی (کتاب)|فرهنگنامه مؤلفان اسلامی]] ج۱، ص۲۳۹.</ref> | [[ابوجنوب حبشی بن جنادة بن نصر بن اسامه سلولی کوفی]] در [[کوفه]] میزیست<ref>تقریب التهذیب، ج۱، ص ۱۴۸.</ref> و از [[اصحاب پیامبر اکرم]] {{صل}} محسوب میشد. [[ابواسحاق سبیعی]] و فرزندش [[عبدالرحمان بن حبشی]] از او [[روایت]] کردهاند.<ref>الاستیعاب، ج۱، ص ۴۰۷.</ref> برخی از رجالنویسان نوشتهاند که در واقعه [[غدیرخم]] حضور داشت و [[حدیث]] معروف [[رسول خدا]] {{صل}} را که فرمود: {{متن حدیث|مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِيٌّ مَوْلَاهُ}} شنیده است<ref>قاموس الرجال، ج۳، ص ۴۲ و ج۵، ص ۳۰۰.</ref>.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگنامه مؤلفان اسلامی (کتاب)|فرهنگنامه مؤلفان اسلامی]] ج۱، ص۲۳۹.</ref> | ||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||
نسخهٔ ۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۳۳
آشنایی اجمالی
ابوجنوب حبشی بن جنادة بن نصر بن اسامه سلولی کوفی در کوفه میزیست[۱] و از اصحاب پیامبر اکرم (ص) محسوب میشد. ابواسحاق سبیعی و فرزندش عبدالرحمان بن حبشی از او روایت کردهاند.[۲] برخی از رجالنویسان نوشتهاند که در واقعه غدیرخم حضور داشت و حدیث معروف رسول خدا (ص) را که فرمود: «مَنْ كُنْتُ مَوْلَاهُ فَهَذَا عَلِيٌّ مَوْلَاهُ» شنیده است[۳].[۴]
جستارهای وابسته
- حصین بن مخارق کوفی (نواده)
منابع
جمعی از پژوهشگران، فرهنگنامه مؤلفان اسلامی ج۱
پانویس
- ↑ تقریب التهذیب، ج۱، ص ۱۴۸.
- ↑ الاستیعاب، ج۱، ص ۴۰۷.
- ↑ قاموس الرجال، ج۳، ص ۴۲ و ج۵، ص ۳۰۰.
- ↑ جمعی از پژوهشگران، فرهنگنامه مؤلفان اسلامی ج۱، ص۲۳۹.