حِذر در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

[[آماده ‌باش]]، [[آمادگی]]، توجه‌ داشتن، غافل‌ نشدن<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۲، ص۱۸۳.</ref>، برحذر بودن، احتیاط‌ کردن، سلاح ‌برگرفتن<ref>بهاءالدین خرمشاهی، قرآن کریم، ترجمه، توضیحات و واژه‌نامه، ص۷۴۵.</ref>. معنای یاد شده نتیجه و لازمه پروا داشتن و [[بیمناکی]] از [[دشمن]] است.  

کلمه "حِذْر" با اصطلاح نظامی "[[آماده ‌باش]]" مترادف است. اهمیت [[هوشیاری]] نظامی در مقابل [[دشمنان]] علاوه بر وجود چنین هشدارهایی در [[آیات قرآنی]]، در سایر [[اعمال عبادی]] نیز تأثیر داشته است؛ به طوری که برای نیروهای نظامی مستقر در میدان [[جنگ]] در حال [[احساس]] خطر، [[دستور]] خاصی برای [[نماز جماعت]] در [[قرآن]] وارد شده است: "{{متن قرآن|وَإِذَا كُنْتَ فِيهِمْ فَأَقَمْتَ لَهُمُ الصَّلَاةَ فَلْتَقُمْ طَائِفَةٌ مِنْهُمْ مَعَكَ وَلْيَأْخُذُوا أَسْلِحَتَهُمْ فَإِذَا سَجَدُوا فَلْيَكُونُوا مِنْ وَرَائِكُمْ وَلْتَأْتِ طَائِفَةٌ أُخْرَى لَمْ يُصَلُّوا فَلْيُصَلُّوا مَعَكَ}}<ref>«و (به هنگام خطر) چون در میان ایشان بودی و برای آنان نماز برپا داشتی باید گروهی از ایشان با تو (به نماز) ایستند و جنگ‌افزارهایشان را (نیز) با خود بردارند و چون به سجده روند (و رکعت دیگر را فرادی تمام کنند) باید پس شما بایستند و پس از آن دسته دیگری که نما» سوره نساء، آیه ۱۰۲.</ref>". تفصیل این [[نماز]] که به [[نماز]] [[خوف]] مشهور است، در کتب [[فقهی]] آمده است<ref>زین‌الدین بن علی عاملی (شهید ثانی)، الروضة البهیة فی شرح لمعة الدمشقیه، ج۱، ص۷۶۴.</ref>.<ref>[[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص:۲۲۰.</ref>

== منابع ==

{{منابع}}

{{پایان منابع}}