سمیع: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = [[سمیع در قرآن]] - [[سمیع در حدیث]] - [[سمیع در نهج البلاغه]] - [[سمیع در معارف دعا و زیارات]] - [[سمیع در کلام اسلامی]] - [[سمیع در عرفان اسلامی]]| پرسش مرتبط  = سمیع (پرسش)}}

== مقدمه ==

* سمیع از صفات ثبوتی [[حق تعالی]] است که افزون بر پنجاه بار در [[قرآن]] به صورت صفت مشبهه و گاه همراهِ "[[بصیر]]" مذکور آمده است. به عنوان نمونه، در [[قرآن]] آمده است که [[خداوند]] سخن [[بندگان]] را می‌شنود<ref>{{متن قرآن|لَّقَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّذِينَ قَالُواْ إِنَّ اللَّهَ فَقِيرٌ وَنَحْنُ أَغْنِيَاء سَنَكْتُبُ مَا قَالُواْ وَقَتْلَهُمُ الأَنبِيَاء بِغَيْرِ حَقٍّ وَنَقُولُ ذُوقُواْ عَذَابَ الْحَرِيقِ}}؛ سوره آل عمران، آیه ۱۸۱؛ {{متن قرآن|قَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّتِي تُجَادِلُكَ فِي زَوْجِهَا وَتَشْتَكِي إِلَى اللَّهِ وَاللَّهُ يَسْمَعُ تَحَاوُرَكُمَا إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ }}، سوره مجادله، آیه ۱.</ref> و نجوای آنان را می‌شنود<ref>{{متن قرآن|أَمْ يَحْسَبُونَ أَنَّا لا نَسْمَعُ سِرَّهُمْ وَنَجْوَاهُم بَلَى وَرُسُلُنَا لَدَيْهِمْ يَكْتُبُونَ}}؛ سوره زخرف، آیه ۸۰.</ref> و او با ما است و می‌بیند و می‌شنود<ref>{{متن قرآن| قَالَ لا تَخَافَا إِنَّنِي مَعَكُمَا أَسْمَعُ وَأَرَى }}؛ سوره طه، آیه ۴۶.</ref>. همه [[حکما]] و [[متکلمان]] معتقدند که [[خداوند]] بالذات شنوا است<ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص 287.</ref>.

* موضوع "سمیع" در دانش‌های [[کلام]]، [[تفسیر]]، [[فلسفه]] و عرفان مطرح است. [[شنوایی]] [[خداوند]] با واسطه اندام [[شنوایی]] صورت نمی‌پذیرد؛ بلکه- همانند [[بینایی]] [[خداوند]]- به [[صفت علم]] او بازمی‌گردد. بنابراین، سمیع بودن [[خداوند]] به معنای این است که او به آنچه شنیدنی است، [[دانا]] است و آنها را درمی‌یابد و [[درک]] می‌کند<ref>تلخیص المحصل‌، ۲۸۷- ۲۸۸؛ تفسیر نمونه‌، ۲/ ۲۰۸.</ref><ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص 287.</ref>.