جز
وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۵) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مهدویت}} | {{مهدویت}} | ||
==مقدمه== | == مقدمه == | ||
*این واژه در کتابهای لغت، هم به معنای طلبکار آمده است و هم به معنای بدهکار<ref> | * این واژه در کتابهای لغت، هم به معنای طلبکار آمده است و هم به معنای بدهکار<ref> طریحی، مجمع البحرین، ج ۶، ص ۱۲۵؛ ابن منظور، لسان العرب، ج ۱۲، ص ۴۳۶</ref>. در [[روایات]] فراوانی آن را یکی از [[القاب]] [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} یاد کردهاند. بیشتر به نظر میرسد مقصود، معنای نخست آن باشد. این [[لقب]] نیز، از روی [[تقیه]] بوده که هرگاه [[شیعیان]] میخواستند مالی نزد آن حضرت یا [[وکیلان]] ایشان بفرستند، یا [[وصیت]] کنند و یا از جانب آن حضرت مطالبه کنند، این [[لقب]] را به کار میبردند. | ||
* [[شیخ مفید]] به این نکته تصریح کرده، مینویسد: "کلمه غریم، رمزی بود بین [[شیعه]] که وقتی [[امام مهدی|حضرت مهدی]]{{ع}} را از روی [[تقیه]] یاد میکردند، از آن استفاده مینمودند"<ref> | * [[شیخ مفید]] به این نکته تصریح کرده، مینویسد: "کلمه غریم، رمزی بود بین [[شیعه]] که وقتی [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} را از روی [[تقیه]] یاد میکردند، از آن استفاده مینمودند"<ref> شیخ مفید، الارشاد، ص ۳۵۴</ref>. | ||
*بنابراین استفاده از این [[لقب]]، بیشتر در ارتباطات مالی [[شیعیان]] با [[امام مهدی|حضرت مهدی]]{{ع}}- آن هم در طول [[غیبت]] صغرا- بوده است<ref> | * بنابراین استفاده از این [[لقب]]، بیشتر در ارتباطات مالی [[شیعیان]] با [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}}- آن هم در طول [[غیبت]] صغرا- بوده است<ref> [[شیخ صدوق]]، [[کمال الدین و تمام النعمة (کتاب)|کمال الدین و تمام النعمة]]، ج۲، باب ۴۵، ح ۵</ref>. | ||
* [[محمد بن صالح]] گوید: " وقتی پدرم از [[دنیا]] رفت و امر به من رسید، حوالههایی نزد پدرم بود که نشان میداد، مربوط به [[اموال]] غریم است"<ref> | * [[محمد بن صالح]] گوید: " وقتی پدرم از [[دنیا]] رفت و امر به من رسید، حوالههایی نزد پدرم بود که نشان میداد، مربوط به [[اموال]] غریم است"<ref> محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج ۱، ص ۵۲۱، ح ۱۵</ref><ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)|فرهنگنامه مهدویت]]، ص ۳۱۳ - ۳۱۴.</ref>. | ||
==غریم در موعودنامه== | == غریم در موعودنامه == | ||
*"غریم" [[علمای رجال]] تصریح کردهاند که از [[القاب]] [[خاصه]] آن حضرت است. "غریم" هم بهمعنای طلبکار است و هم بدهکار، ولی در اینجا بهمعنای اول از روی [[تقیه]] بوده است. هرگاه [[شیعیان]] میخواستند مالی را نزد آن حضرت یا وکلایش بفرستند یا [[وصیت]] کنند، حضرت را میخواندند و ایشان از بیشتر صاحبان [[کشاورزی]]، [[تجارت]] و [[صنعت]] طلبکار بود. [[شیخ مفید]] میگوید: این رمزی بود که [[شیعه]] در قدیم، آن را میان خود میشناختند و خطاب کردن غریم به آن حضرت، برای [[تقیه]] بوده است<ref>نجم الثاقب، باب دوم.</ref><ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۵۱۷.</ref>. | *"غریم" [[علمای رجال]] تصریح کردهاند که از [[القاب]] [[خاصه]] آن حضرت است. "غریم" هم بهمعنای طلبکار است و هم بدهکار، ولی در اینجا بهمعنای اول از روی [[تقیه]] بوده است. هرگاه [[شیعیان]] میخواستند مالی را نزد آن حضرت یا وکلایش بفرستند یا [[وصیت]] کنند، حضرت را میخواندند و ایشان از بیشتر صاحبان [[کشاورزی]]، [[تجارت]] و [[صنعت]] طلبکار بود. [[شیخ مفید]] میگوید: این رمزی بود که [[شیعه]] در قدیم، آن را میان خود میشناختند و خطاب کردن غریم به آن حضرت، برای [[تقیه]] بوده است<ref>نجم الثاقب، باب دوم.</ref><ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۵۱۷.</ref>. | ||
==غریم در درسنامه== | == غریم در درسنامه == | ||
*این واژه در کتابهای لغت، هم به معنای طلبکار آمده است و هم به معنای بدهکار<ref>مجمع البحرین، ج ۶، ص ۱۲۵؛ لسان العرب، ج ۱۲، ص ۴۳۶.</ref>. در [[روایات]] فراوانی از آن، به عنوان یکی از [[القاب حضرت مهدی]]{{ع}} یاد شده است. بیشتر به نظر میرسد مقصود، معنای نخست آن باشد. این [[لقب]] نیز، از روی [[تقیه]] بوده که هرگاه [[شیعیان]] میخواستند [[مالی]] را نزد آن [[حضرت]] یا [[وکیلان]] ایشان بفرستند، یا [[وصیت]] کنند و یا از جانب آن [[حضرت]] مطالبه کنند، این [[لقب]] را به کار میبردند. [[شیخ مفید]] به این نکته تصریح کرده، مینویسد: "کلمه غریم، رمزی بود بین [[شیعه]] که وقتی [[حضرت مهدی]]{{ع}} را از روی [[تقیه]] یاد میکردند، از آن استفاده مینمودند"<ref>الارشاد، ص ۳۵۴.</ref>. | * این واژه در کتابهای لغت، هم به معنای طلبکار آمده است و هم به معنای بدهکار<ref>مجمع البحرین، ج ۶، ص ۱۲۵؛ لسان العرب، ج ۱۲، ص ۴۳۶.</ref>. در [[روایات]] فراوانی از آن، به عنوان یکی از [[القاب حضرت مهدی]] {{ع}} یاد شده است. بیشتر به نظر میرسد مقصود، معنای نخست آن باشد. این [[لقب]] نیز، از روی [[تقیه]] بوده که هرگاه [[شیعیان]] میخواستند [[مالی]] را نزد آن [[حضرت]] یا [[وکیلان]] ایشان بفرستند، یا [[وصیت]] کنند و یا از جانب آن [[حضرت]] مطالبه کنند، این [[لقب]] را به کار میبردند. [[شیخ مفید]] به این نکته تصریح کرده، مینویسد: "کلمه غریم، رمزی بود بین [[شیعه]] که وقتی [[حضرت مهدی]] {{ع}} را از روی [[تقیه]] یاد میکردند، از آن استفاده مینمودند"<ref>الارشاد، ص ۳۵۴.</ref>. | ||
*بنابراین استفاده از این [[لقب]] بیشتر در ارتباطات [[مالی]] [[شیعیان]] با [[حضرت مهدی]]{{ع}}- آن هم در طول [[غیبت صغرا]]- بوده است<ref>کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، باب ۴۵، ح ۵.</ref>. [[محمد بن صالح]] گوید: "وقتی پدرم از [[دنیا]] رفت و امر به من رسید، حوالههایی نزد پدرم بود که نشان میداد، مربوط به [[اموال]] غریم است"<ref>کافی، ج ۱، ص ۵۲۱، ح ۱۵.</ref>. [[اسحاق بن یعقوب]] گوید: "از [[شیخ عمری]] شنیدم که میگفت: با مردی شهری [[مصاحبت]] داشتم و به همراه او [[مالی]] برای غریم بود و آن را برای او فرستاد"<ref>کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، باب ۴۵، ح ۶.</ref>. [[محمد بن هارون]] گوید: "از [[اموال]] غریم، پانصد [[دینار]] بر ذمه من بود"<ref>کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، باب ۴۵، ح ۱۷.</ref><ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)|درسنامه مهدویت]]، ص۲۲۸، ۲۲۹.</ref>. | * بنابراین استفاده از این [[لقب]] بیشتر در ارتباطات [[مالی]] [[شیعیان]] با [[حضرت مهدی]] {{ع}}- آن هم در طول [[غیبت صغرا]]- بوده است<ref>کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، باب ۴۵، ح ۵.</ref>. [[محمد بن صالح]] گوید: "وقتی پدرم از [[دنیا]] رفت و امر به من رسید، حوالههایی نزد پدرم بود که نشان میداد، مربوط به [[اموال]] غریم است"<ref>کافی، ج ۱، ص ۵۲۱، ح ۱۵.</ref>. [[اسحاق بن یعقوب]] گوید: "از [[شیخ عمری]] شنیدم که میگفت: با مردی شهری [[مصاحبت]] داشتم و به همراه او [[مالی]] برای غریم بود و آن را برای او فرستاد"<ref>کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، باب ۴۵، ح ۶.</ref>. [[محمد بن هارون]] گوید: "از [[اموال]] غریم، پانصد [[دینار]] بر ذمه من بود"<ref>کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، باب ۴۵، ح ۱۷.</ref><ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[درسنامه مهدویت (کتاب)|درسنامه مهدویت]]، ص۲۲۸، ۲۲۹.</ref>. | ||
==غریم در فرهنگنامه آخر الزمان== | == غریم در فرهنگنامه آخر الزمان == | ||
*غریم به معنای بستانکار است. این نام را [[شیعیان]] در زمان [[تقیه]] به کار میبردند و [[حضرت]] را با این نام یاد میکردند، زیرا [[اموال]] بسیاری از [[حضرت]] در دست [[ستمگران]] بود<ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص ۹۲.</ref>. | * غریم به معنای بستانکار است. این نام را [[شیعیان]] در زمان [[تقیه]] به کار میبردند و [[حضرت]] را با این نام یاد میکردند، زیرا [[اموال]] بسیاری از [[حضرت]] در دست [[ستمگران]] بود<ref>[[عباس حیدرزاده|حیدرزاده، عباس]]، [[فرهنگنامه آخرالزمان (کتاب)|فرهنگنامه آخرالزمان]]، ص ۹۲.</ref>. | ||
== پرسشهای وابسته == | == پرسشهای وابسته == | ||