آیه اهل ذکر در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

۴. [[کلینی]] به سندش از [[عبدالحمید بن ابی دیم]] و او از [[امام صادق]]{{ع}} نقل کرده که درباره قول [[خداوند]]: {{متن قرآن|فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ}} فرمود: کتاب ([[قرآن]]) همان ذکر است و اهل آن [[آل محمد]]{{عم}} هستند. خداوند - عزوجل -امر به سؤال از آنان نموده است و به سؤال از جهال امر ننموده است و خداوند- عزوجل ۔ قرآن را «ذکر» نامیده، آنجا که فرمود: «و قرآن را [هم] به سوی تو نازل کردیم به خاطر این که برای [[مردم]] آنچه را که برای [هدایتشان] به سویشان نازل شده بیان کنی و برای این که [در [[پیامبری]] تو و آنچه را به [[حق]] نازل شده] بیندیشند»؛ و نیز فرمود: «و این مایه یادآوری (و [[عظمت]]) تو و [[قوم]] تو است و به زودی سؤال خواهید شد».<ref>{{متن حدیث|الْكِتَابُ هُوَ الذِّكْرُ وَ أَهْلُهُ آلُ مُحَمَّدٍ{{عم}} أَمَرَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِسُؤَالِهِمْ وَ لَمْ يُؤْمَرُوا بِسُؤَالِ الْجُهَّالِ وَ سَمَّى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ الْقُرْآنَ ذِكْراً فَقَالَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى- {{متن قرآن|وَأَنْزَلْنَا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ مَا نُزِّلَ إِلَيْهِمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ}} وَ قَالَ عَزَّ وَ جَلَّ: {{متن قرآن|وَإِنَّهُ لَذِكْرٌ لَكَ وَلِقَوْمِكَ وَسَوْفَ تُسْأَلُونَ}}}}؛ کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۱، ص۲۹۵، حدیث ۳.</ref>.<ref>[[علی اصغر رضوانی|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۱۹۳.</ref>

== منابع ==