←عصر خلافت امیرالمؤمنین
برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
||
| خط ۷۳: | خط ۷۳: | ||
== عصر خلافت امیرالمؤمنین == | == عصر خلافت امیرالمؤمنین == | ||
آن حضرت {{ع}} در زمان خلافت پدرش، در عرصههای سرنوشتساز، نظیر [[جنگهای امام علی]] {{ع}} با مخالفانش، حضور داشت. حسین {{ع}} در [[جنگ جمل]] [[فرمانده]] [[جناح چپ]] [[سپاه]]<ref>ابن خیاط، تاریخ خلیفة بن خیاط، ص۱۳۸؛ ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج۱۴، ص۱۸۷؛ ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳، ص۴۸۵.</ref> و در [[جنگ صفین]]، همراه حسن {{ع}}، [[فرمانده]] سواران بود<ref>ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۳، ص۲۴.</ref> در [[جنگ نهروان]] نیز حضور داشت<ref>طبری، احمد بن عبدالله، ذخائر العقبی، ص۲۲۷.</ref>. پس از [[شهادت]] پدر و دوران [[امامت]] برادرش، در کنار او بود و در جریان [[صلح]] برادرش با [[معاویه]]، با برادرش [[همگرایی]] داشت<ref>ابن قتیبه دینوری، الامامة و السیاسة، ج۱، ص۱۸۷؛ ابن ابن داوود دینوری، احمد، الاخبار الطوال، ص۲۲۱.</ref>. | [[حضرت ابا عبدالله الحسین]] {{ع}} در عصر [[حکومت علوی]] در کلیه موضعگیریها و [[جنگ]] و نبردهای پدر بزرگوارش علی {{ع}} در کنار آن حضرت قرار داشت و در [[نبرد]] با [[ناکثین]] و [[قاسطین]] و [[مارقین]]، لحظهای [[ضعف]] و [[سستی]] به خود راه نداد؛ با اینکه پدر ارجمندش به جهت بیم از قطع [[دودمان رسول اکرم]] {{صل}} به واسطه [[شهادت]] او و برادرش [[حسن]]، به [[حیات]] و [[زندگی]] آنها سخت علاقهمند بود. | ||
این دو بزرگوار تا آخرین لحظه در کنار پدر بزرگوارشان قرار داشتند و [[رنج]] و محنتی را که پدر از [[مردم]] [[عراق]] میدید، آندو نیز متحمل میشدند. | |||
===حضور در جنگها=== | |||
آن حضرت {{ع}} در زمان خلافت پدرش، در عرصههای سرنوشتساز، نظیر [[جنگهای امام علی]] {{ع}} با مخالفانش، حضور داشت. حسین {{ع}} در [[جنگ جمل]] [[فرمانده]] [[جناح چپ]] [[سپاه]]<ref>ابن خیاط، تاریخ خلیفة بن خیاط، ص۱۳۸؛ ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج۱۴، ص۱۸۷؛ ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳، ص۴۸۵.</ref> و در [[جنگ صفین]]، همراه حسن {{ع}}، [[فرمانده]] سواران بود<ref>ابن اعثم کوفی، الفتوح، ج۳، ص۲۴.</ref> در [[جنگ نهروان]] نیز حضور داشت<ref>طبری، احمد بن عبدالله، ذخائر العقبی، ص۲۲۷.</ref>. | |||
===هنگام شهادت پدر=== | |||
سرانجام [[امیر مؤمنان]] {{ع}} در یکی از خانههای [[خدا]] [[فرشته]] شهادت را در آغوش کشید و در [[محراب]] [[عبادت]] خویش در [[مسجد کوفه]] و در مقدسترین لحظات زندگیاش یعنی لحظه [[نیایش]] و عبادت و توجّه به [[پروردگار]] [[کعبه]] به [[فیض]] شهادت نائل و در [[خون]] [[مبارک]] خویش غوطهور گشت و بر لبان مبارکش جمله {{متن حدیث|فُزْتَ وَ رَبِّ الْكَعْبَةِ}} نقش بست<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۵ (کتاب)|پیشوایان هدایت ج۵]] ص۲۲-۲۹؛ [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص ۱۵۷.</ref>. | |||
===دوران برادر=== | |||
پس از [[شهادت]] پدر و دوران [[امامت]] برادرش، در کنار او بود و در جریان [[صلح]] برادرش با [[معاویه]]، با برادرش [[همگرایی]] داشت<ref>ابن قتیبه دینوری، الامامة و السیاسة، ج۱، ص۱۸۷؛ ابن ابن داوود دینوری، احمد، الاخبار الطوال، ص۲۲۱.</ref>. | |||
[[امام حسین]] {{ع}} در شیوایی گفتار، [[جود]]، [[کرم]] و [[شجاعت]] سرآمد بود<ref>ر. ک: ابن صباغ مالکی، الفصول المهمة، ج۲، ص۷۶۳-۷۷۰.</ref>. وی در بین [[صحابه پیامبر]] {{صل}} [[عزت]] و احترامی بیبدیل داشت. [[راوی]] میگوید در [[تشییع]] جنازهای دیدم که [[ابوهریره]] با لباسش [[خاک]] را از روی پای [[حسین بن علی]] {{ع}} میزدود<ref>ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۳، ص۲۸۷.</ref>. به گفته [[مصعب]] [[زبیری]]، امام حسین {{ع}} ۲۵ بار، پیاده به [[حج]] رفت<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج۱۴، ص۱۸۰؛ ابن اثیر جزری، اسدالغابه، ج۲، ص۲۰: ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۳، ص۲۸۷.</ref>. او از جدش [[رسول خدا]] {{صل}} و پدرش علی {{ع}} و مادرش [[فاطمه]] {{س}} [[روایت]] نقل کرده است؛ دستهای از [[صحابه]] و [[تابعین]] نیز از او روایت نقل کردهاند، از جمله [[علی بن حسین]] {{ع}}، فاطمه و [[سکینه]]، [[دختران]] امام حسین {{ع}}، [[طلحة بن عبیدالله]]، [[بشر بن غالب]]، [[عبیدالله بن حارث]]، [[ابوسعید تیمی]]، [[سنان بن ابی سنان]] و [[ابوحازم اشجعی]]<ref>ر. ک: طبرانی، سلیمان بن احمد، المعجم الکبیر، ج۳، ص۱۲۷-۱۳۶؛ ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۳، ص۲۸۰.</ref><ref>[[سید علی رضا عالمی|عالمی، سید علی رضا]]، [[حسین بن علی (مقاله)| مقاله «حسین بن علی»]]، [[دانشنامه فاطمی ج۱ (کتاب)|دانشنامه فاطمی]]، ج۱، ص ۲۰۵.</ref> | [[امام حسین]] {{ع}} در شیوایی گفتار، [[جود]]، [[کرم]] و [[شجاعت]] سرآمد بود<ref>ر. ک: ابن صباغ مالکی، الفصول المهمة، ج۲، ص۷۶۳-۷۷۰.</ref>. وی در بین [[صحابه پیامبر]] {{صل}} [[عزت]] و احترامی بیبدیل داشت. [[راوی]] میگوید در [[تشییع]] جنازهای دیدم که [[ابوهریره]] با لباسش [[خاک]] را از روی پای [[حسین بن علی]] {{ع}} میزدود<ref>ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۳، ص۲۸۷.</ref>. به گفته [[مصعب]] [[زبیری]]، امام حسین {{ع}} ۲۵ بار، پیاده به [[حج]] رفت<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج۱۴، ص۱۸۰؛ ابن اثیر جزری، اسدالغابه، ج۲، ص۲۰: ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۳، ص۲۸۷.</ref>. او از جدش [[رسول خدا]] {{صل}} و پدرش علی {{ع}} و مادرش [[فاطمه]] {{س}} [[روایت]] نقل کرده است؛ دستهای از [[صحابه]] و [[تابعین]] نیز از او روایت نقل کردهاند، از جمله [[علی بن حسین]] {{ع}}، فاطمه و [[سکینه]]، [[دختران]] امام حسین {{ع}}، [[طلحة بن عبیدالله]]، [[بشر بن غالب]]، [[عبیدالله بن حارث]]، [[ابوسعید تیمی]]، [[سنان بن ابی سنان]] و [[ابوحازم اشجعی]]<ref>ر. ک: طبرانی، سلیمان بن احمد، المعجم الکبیر، ج۳، ص۱۲۷-۱۳۶؛ ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۳، ص۲۸۰.</ref><ref>[[سید علی رضا عالمی|عالمی، سید علی رضا]]، [[حسین بن علی (مقاله)| مقاله «حسین بن علی»]]، [[دانشنامه فاطمی ج۱ (کتاب)|دانشنامه فاطمی]]، ج۱، ص ۲۰۵.</ref> | ||