سرگذشت زندگی امام حسین: تفاوت میان نسخه‌ها

سرگذشت زندگی امام حسین (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۵:۲۶

۵٬۶۵۲ بایت اضافه‌شده ، ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۲

←‏قیام امام حسین

دیداریویکی‌متن

Wasity

دیوان‌سالاران، مدیران

۲۲۵٬۰۱۵

ویرایش

@@ خط ۱۱۰: / خط ۱۱۰: @@
 ===در عصر حکومت یزید===
 پس از [[مرگ معاویه]] در [[رجب]] [[سال شصت هجری]]، [[یزید بن معاویه]] که خود را [[خلیفه]] می‌خواند، در نامه‌ای به [[والی مدینه]]، خواهان [[بیعت]] [[امام حسین]] {{ع}} گردید<ref>مفید، محمد بن محمد، الارشاد، ج۲، ص۳۲؛ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۱، ص۳۹۶.</ref>. حضرت {{ع}} برای اجتناب از بیعت، دو [[روز]] مانده به پایان [[رجب]]، [[مدینه]] را به سوی [[مکه]] ترک کرد و [[جمعه]] سوم [[شعبان]] به مکه رسید<ref>بلاذری، احمد بن یحیی، انساب الاشراف، ج۳، ص۳۷۱؛ مفید، محمد بن محمد، الارشاد، ج۲، ص۳۴-۳۵.</ref>. در مدت حضور امام حسین {{ع}} در مکه، بزرگان [[شیعه کوفه]] (مانند [[سلیمان بن صرد]]، [[مسیب بن نجبه]]، [[رفاعة بن شداد]]، و [[حبیب بن مظاهر]]) و [[اشراف کوفه]] (نظیر [[شبث بن ربعی]]، [[محمد بن عمیر]]، [[حجار بن ابجر]]، و [[عمرو بن حجاج]]) برای حضرت {{ع}} [[نامه]] نوشتند و خواستار حضور او در [[کوفه]] شدند تا با او به عنوان [[خلیفه]] بیعت کنند<ref>بلاذری، احمد بن یحیی، انساب الاشراف، ج۳، ص۳۶۹- ۳۷۰؛ ر. ک: مفید، محمد بن محمد، الارشاد، ج۲، ص۳۶-۳۸.</ref>. امام حسین {{ع}} نیز پسرعموی، خود [[مسلم بن عقیل]]، را برای [[بیعت گرفتن]] از [[مردم]] به کوفه فرستاد و خود نیز پس از چهار ماه اقامت در مکه، در روز سه‌شنبه هشتم [[ذی‌حجه]]<ref>بلاذری، احمد بن یحیی، انساب الاشراف، ج۳، ص۳۷۱؛ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۱، ص۳۹۶.</ref> و بنا بر گزارشی در روز چهارشنبه مصادف با [[روز عرفه]]، از این [[شهر]] خارج شد<ref>بلاذری، احمد بن یحیی، انساب الاشراف، ج۳، ص۳۷۱.</ref> و دوم [[محرم]] [[سال ۶۱ هجری]] به [[کربلا]] رسید<ref>بلاذری، احمد بن یحیی، انساب الاشراف، ج۳، ص۳۸۵.</ref><ref>[[سید علی رضا عالمی|عالمی، سید علی رضا]]، [[حسین بن علی (مقاله)| مقاله «حسین بن علی»]]، [[دانشنامه فاطمی ج۱ (کتاب)|دانشنامه فاطمی]]، ج۱، ص ۲۰۶.</ref>
-=== قیام امام حسین ===
+== قیام بیدارکننده ==
+{{اصلی|قیام امام حسین}}
+بدین ترتیب، [[امت]] از [[خواب غفلت]] خویش بیدار و [[شک و تردید]] آنها نسبت به [[حقانیت]] خط [[اهل بیت]] {{عم}} برطرف شد ولی از توان [[مقاومت]] در برابر [[ستم]] و ستم‌پیشگان برخوردار نبودند و به گفته [[فرزدق]] در دیدارش با [[امام حسین]] {{ع}} که به [[دعوت]] [[کوفیان]] رهسپار [[عراق]] بود. دل‌های [[مردم کوفه]] با شما ولی شمشیرهایشان بر [[ضد]] شماست.
+از این‌رو، موقعیّت [[دینی]] [[ابو عبدالله الحسین]] {{ع}} ایجاب می‌کرد با فراهم‌ آمدن کلیه شرایط لازم، در برابر [[امویان]] [[جاهلی]]، دست به [[قیام]] بزند با اینکه در [[دوران امام حسن مجتبی]] {{ع}} که [[مسلمانان]] دستخوش [[بیماری]] [[شک و تردید]] قرار گرفته و از آن [[رنج]] می‌بردند، چنین قیام و نهضتی به حالشان سودی نمی‌بخشید؛ در واقع آن‌گاه که [[مردم]] عراق به [[حسین بن علی]] {{ع}} [[نامه‌نگاری]] کرده و از او خواستند به سوی آنان رهسپار گردد، [[حجّت]] بر آن حضرت تمام شد؛ زیرا کسانی که به آن بزرگوار [[نامه]] نوشته بودند، با بیرون راندن [[فرماندار]] [[بنی امیّه]] از [[کوفه]]، از [[فرمان]] امویان سر برتافته بودند که این خود یکی از مظاهر بازگشت [[آگاهی]] به [[توده]] [[پیروان اهل بیت]] {{عم}} تلقّی می‌شد.
+به همین دلیل، امام حسین {{ع}} با دادن پاسخ مثبت به خواسته آنها و با اینکه از عدم [[استقامت]] و [[پایداری]] و [[ضعف اراده]] آنان در برابر فریبکاری‌ها و ستم و [[تهدید]] [[حاکمان]]، آگاهی داشت، به سوی آنها حرکت کرد زیرا حضرت ناگزیر می‌بایست بیماری جدیدی را که به تباه شدن [[تعالیم]] و [[دستورات]] دینی می‌انجامید و [[فرصت]] می‌داد تا [[خلافت]] به [[پادشاهی]] و [[سلطنت]] تبدیل گردد و به خلافتی نظیر [[حکومت یزید]] و دیگر جاهلیت‌اندیشانی که برای ضربه زدن به [[دین]] و نابودی آن خود را در [[پوشش]] دین جا زده بودند، [[مشروعیّت]] می‌بخشید، از ریشه و بن برکند.
+با فراهم آمدن تمام شروط لازم برای قیام ابو عبدالله الحسین {{ع}} در جهت موفقیّت و دست‌یابی به اهداف چنین قیامی<ref>برای آشنایی بیشتر با شروط پنجگانه ضروری و ضامن موفقیت و پیروزی امام حسین {{ع}} به کتاب ثورة الحسین- نظریة- الموقف- النتایج از شهید سیّد محمّد باقر حکیم چاپ اول، نشر مؤسسه امام حسین {{ع}} ۶۲- ۹۲ و مجله (الفکر الاسلامی) شماره ۱۷ مقاله شهید سیّد محمد باقر صدر پیرامون انقلاب حسینی با عنوان (التخطیط الحسینی لتغییر اخلاقیه الهزیمة) مراجعه شود.</ref>، آن بزرگوار در آن شرایط [[تاریخی]] در زمینه [[خلق]] [[حماسه]] جاودانش آنچه از توان و امکانات، [[تدارک]] دیده‌ و مهیّا نموده بود به کار گرفت و [[وجدان]] [[امّت]] را تکان داد و دیگربار آنان را برای پیمودن طریق رسالتشان بازگرداند و [[شخصیت]] [[اعتقادی]] و [[دینی]] آنان را از نو برانگیخت و [[مشروعیت]] را از [[حکومت]] ستم‌پیشگان برگرفت.
+تمام نقاب‌های فریبکارانه‌ای که [[دشمن]] خود را در آنها [[نهان]] ساخته بود، پاره کرد و موقعیت دینی را طی نسل‌ها برای [[مسلمانان]] آشکار ساخت و [[ستمگران]] از مخدوش ساختن [[تعالیم]] [[نهضت]] و قیامش درماندند، چنان‌که نتوانستند در برابر موج انقلابی که طی روزگاران ایجاد نمود و به حکومت ننگین [[بنی امیه]] و [[بنی عباس]] و [[پیروان]] آنان پایان داد، از خود [[پایداری]] نشان دهند، به همین دلیل [[قیام ابوعبدالله الحسین]] {{ع}} منبع نورافشانی همه [[ملل]] تلقی می‌شد چنان‌که [[ارزش‌های دینی]] که توسط [[امام]] {{ع}} مطرح و بر آن پافشاری و تأکید داشت، عوامل معیار ارزیابی تمام [[حکومت‌ها]] و [[نظام‌های سیاسی]] [[حاکم]] به شمار می‌آمد. [[سلام]] و [[درود]] بر آن بزرگوار آن [[زمان]] که دیده به [[جهان]] گشود و آن‌گاه که [[فرشته]] [[شهادت]] را در آغوش کشید و آن هنگام که زنده برانگیخته می‌شود<ref>[[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۵ (کتاب)|پیشوایان هدایت ج۵]] ص۲۲-۲۹.</ref>.
 ===واقعه کربلا===