بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{نبوت}} | {{نبوت}} | ||
{{مدخل مرتبط | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = | | موضوع مرتبط = | ||
| عنوان مدخل = | | عنوان مدخل = | ||
| مداخل مرتبط = | | مداخل مرتبط = | ||
| پرسش مرتبط = | | پرسش مرتبط = | ||
}} | }} | ||
| خط ۱۲: | خط ۱۲: | ||
==اودیه در معاجم== | ==اودیه در معاجم== | ||
کلمه اودیه در معاجم به معنی جمع وادی معنا شده است و وادی به معنای بیابان، [[بادیه]] و صحرا میباشد. در نحوه [[عذاب]] [[قوم عاد]] گفتهاند: «مدتی [[باران]] برای قوم عاد نازل نشد هوا گرم و خشک و خفه کننده شده بود هنگامی که چشم قوم عاد به ابرهای تیره و تار و گستردهای از افقهای دور دست به سوی [[آسمان]] آنها در حرکت بود افتاد بسیار مسرور شدند و به استقبال آن شتافتند و در کنار درهها و سیل گیرها آمدند تا منظره [[نزول]] باران پر [[برکت]] را ببینند و [[روحی]] تازه کنند». | کلمه اودیه در معاجم به معنی جمع وادی معنا شده است و وادی به معنای بیابان، [[بادیه]] و صحرا میباشد. در نحوه [[عذاب]] [[قوم عاد]] گفتهاند: «مدتی [[باران]] برای قوم عاد نازل نشد هوا گرم و خشک و خفه کننده شده بود هنگامی که چشم قوم عاد به ابرهای تیره و تار و گستردهای از افقهای دور دست به سوی [[آسمان]] آنها در حرکت بود افتاد بسیار مسرور شدند و به استقبال آن شتافتند و در کنار درهها و سیل گیرها آمدند تا منظره [[نزول]] باران پر [[برکت]] را ببینند و [[روحی]] تازه کنند». | ||
آنها نمیدانستند که این ابرها باران زا نیستند بلکه بلایی و عذابی هستند که [[حضرت هود]] از آن آنان را با خبر ساخته بود. قوم عاد به وسیله تلهای شنی ([[احقاف]]) از قبائل بائده (نابود شده) [[عرب]] شدند تا نشانه [[کیفر]] باشند؛ زیرا [[پیامبر]] خود را [[سفیه]] پنداشتند.<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۲۶۸.</ref> | آنها نمیدانستند که این ابرها باران زا نیستند بلکه بلایی و عذابی هستند که [[حضرت هود]] از آن آنان را با خبر ساخته بود. قوم عاد به وسیله تلهای شنی ([[احقاف]]) از قبائل بائده (نابود شده) [[عرب]] شدند تا نشانه [[کیفر]] باشند؛ زیرا [[پیامبر]] خود را [[سفیه]] پنداشتند.<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۲۶۸.</ref> | ||