تربیت دینی: تفاوت میان نسخه‌ها

{{متن حدیث|خَادِعْ نَفْسَكَ فِي الْعِبَادَةِ وَ ارْفُقْ بِهَا وَ لَا تَقْهَرْهَا وَ خُذْ عَفْوَهَا وَ نَشَاطَهَا إِلَّا مَا كَانَ مَكْتُوباً عَلَيْكَ مِنَ الْفَرِيضَةِ فَإِنَّهُ لَا بُدَّ مِنْ قَضَائِهَا وَ تَعَاهُدِهَا عِنْدَ مَحَلِّهَا}}<ref>نهج البلاغه، نامه ۶۹.</ref>؛ «در انجام دادن [[عبادت]] با خود [[مدارا]] کن و خویشتن را بر آن مجبور منما، بکوش آن را با [[نشاط]] و در وقت [[فراغت]] انجام دهی، مگر فرایضی که بر تو حتم است و به هر حال باید آنها را به انجام رسانی و [[تعهد]] خود را به هنگام ادا کنی».

{{متن حدیث|وَ لَا تَقُولَنَّ إِنِّي مُؤَمَّرٌ آمُرُ فَأُطَاعُ فَإِنَّ ذَلِكَ إِدْغَالٌ فِي الْقَلْبِ وَ مَنْهَكَةٌ لِلدِّينِ وَ تَقَرُّبٌ مِنَ الْغِيَرِ}}<ref>نهج البلاغه، نامه ۵۳.</ref>؛ «مگو من مأمورم و امر می‌کنم و باید [[اطاعت]] شود؛ زیرا این موجب [[فساد]] [[قلب]] و خرابی دین و نزدیک شدن [[تغییر]] و [[تحول]] در [[قدرت]] است».<ref>[[محمد علی حاجی‌ ده‌آبادی|حاجی‌ ده‌آبادی، محمد علی]]، [[آسیب‌شناسی تربیت دینی (مقاله)| مقاله «آسیب‌شناسی تربیت دینی»]]، [[دانشنامه امام علی ج۴ (کتاب)|دانشنامه امام علی]]، ج۴، ص ۴۴۹.</ref>