امامشناسی: تفاوت میان نسخهها
(صفحهای تازه حاوی «{{خرد}} {{امامت}} <div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;"> : <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; fo...» ایجاد کرد) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۹: | خط ۹: | ||
<div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;"> | <div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;"> | ||
'''امامشناسی''' | '''امامشناسی''' [[امام]]، [[حجت]] خدا بر مردم است. قول و فعل او برای امّت سند است. [[امام]] حق، هادی مردم است و شناخت [[امام]] و [[حجت]] الهی یک تکلیف است. این یک وظیفۀ مسلمانی در هر زمان است و بدون آن، نه اعمال پذیرفته است، نه راه بیامام، به حق و سعادت میرساند<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص:۹۶.</ref>. | ||
==مقدمه== | |||
*در منابع روایی عنوان "کتاب الحجّه"، ضرورت و اهمیّت و آثار امامشناسی و تبعیّت از او را بیان میکند. احادیث متعدّدی بر این مضمون است که هرکه بمیرد و امام زمان خود را نشناسد به مرگ جاهلی مرده است. مصداق امام هم [[ائمه]] [[معصوم]] از [[اهل بیت]] [[پیامبر]] خدایند که [[معرفت]] و اطاعتشان لازم است و اهمیت امامشناسی مثل پیغمبرشناسی و خداشناسی است. در حدیث است: {{عربی|اندازه=155%|لا یکون العبد مؤمنا حتّی یعرف اللّه و رسوله و الأئمّة کلّهم و إمام زمانه و یردّ إلیه و یسلّم له}}<ref>اصول کافی، ج ۱ ص ۱۸۰</ref> که میرساند ایمان درست، در سایۀ شناخت خدا و رسول و [[امامان]] و امام زمان و تسلیم بودن در برابر اوست. با معیارهایی که در [[قرآن]] و حدیث [[پیامبر]] برای [[امام]] راستین و [[وصی]] [[پیامبر خاتم|رسول خدا]] بیان شده است، انطباق آن اوصاف و شرایط بر [[ائمه]] [[معصوم]] است و آنان که راهی جدا از خط [[ائمه]] پیمودهاند، به خطا رفتهاند و آنان که توفیق این معرفت را داشتهاند، به سعادت میرسند. [[پیامبر خاتم|رسول خدا]]{{صل}} فرمود: {{عربی|اندازه=155%|"من منّ اللّه علیه بمعرفة أهل بیتی و ولایتهم فقد جمع اللّه له الخیر کلّه"}}<ref>اهل البیت فی الکتاب و السنّه، ص ۸۳</ref> بر هرکس خداوند منّت نهد و معرفت خاندان من و ولایتشان را به او ارزانی دارد، همۀ خیر را برای او فراهم آورده است. [[امام صادق]]{{ع}} نیز در لزوم این امامشناسی و معذور نبودن مردم در نشناختن [[امام]] فرمود: {{عربی|اندازه=155%|"نحن الّذین فرض اللّه طاعتنا، لا یسع النّاس إلاّ معرفتنا و لا یعذر النّاس بجهالتنا..."}}<ref> اصول کافی، ج ۱ ص ۱۸۷</ref> ازاینرو در برخی دعاها از خدا میخواهیم که این حجتشناسی را نصیب ما سازد، چون بدون آن گمراه میشویم {{عربی|اندازه=155%|أللّهمّ عرّفنی حجّتک...}} بابافغانی شیرازی شعر بلند و پرنکتهای در باب مناقب علوی و امامشناسی و بیلیاقتی دیگران برای [[امامت]] دارد(...).<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص:۹۶.</ref> | |||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||
نسخهٔ ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۸، ساعت ۱۲:۰۰
 | این یک مقالهٔ خرد است. میتوانید با گسترش آن به امامتپدیا کمک کنید. |
- این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:
- در این باره، تعداد بسیاری از پرسشهای عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل امامشناسی (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.
امامشناسی امام، حجت خدا بر مردم است. قول و فعل او برای امّت سند است. امام حق، هادی مردم است و شناخت امام و حجت الهی یک تکلیف است. این یک وظیفۀ مسلمانی در هر زمان است و بدون آن، نه اعمال پذیرفته است، نه راه بیامام، به حق و سعادت میرساند[۱].
مقدمه
- در منابع روایی عنوان "کتاب الحجّه"، ضرورت و اهمیّت و آثار امامشناسی و تبعیّت از او را بیان میکند. احادیث متعدّدی بر این مضمون است که هرکه بمیرد و امام زمان خود را نشناسد به مرگ جاهلی مرده است. مصداق امام هم ائمه معصوم از اهل بیت پیامبر خدایند که معرفت و اطاعتشان لازم است و اهمیت امامشناسی مثل پیغمبرشناسی و خداشناسی است. در حدیث است: لا یکون العبد مؤمنا حتّی یعرف اللّه و رسوله و الأئمّة کلّهم و إمام زمانه و یردّ إلیه و یسلّم له[۲] که میرساند ایمان درست، در سایۀ شناخت خدا و رسول و امامان و امام زمان و تسلیم بودن در برابر اوست. با معیارهایی که در قرآن و حدیث پیامبر برای امام راستین و وصی رسول خدا بیان شده است، انطباق آن اوصاف و شرایط بر ائمه معصوم است و آنان که راهی جدا از خط ائمه پیمودهاند، به خطا رفتهاند و آنان که توفیق این معرفت را داشتهاند، به سعادت میرسند. رسول خدا(ص) فرمود: "من منّ اللّه علیه بمعرفة أهل بیتی و ولایتهم فقد جمع اللّه له الخیر کلّه"[۳] بر هرکس خداوند منّت نهد و معرفت خاندان من و ولایتشان را به او ارزانی دارد، همۀ خیر را برای او فراهم آورده است. امام صادق(ع) نیز در لزوم این امامشناسی و معذور نبودن مردم در نشناختن امام فرمود: "نحن الّذین فرض اللّه طاعتنا، لا یسع النّاس إلاّ معرفتنا و لا یعذر النّاس بجهالتنا..."[۴] ازاینرو در برخی دعاها از خدا میخواهیم که این حجتشناسی را نصیب ما سازد، چون بدون آن گمراه میشویم أللّهمّ عرّفنی حجّتک... بابافغانی شیرازی شعر بلند و پرنکتهای در باب مناقب علوی و امامشناسی و بیلیاقتی دیگران برای امامت دارد(...).[۵]
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل میشوید:
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص:۹۶.
- ↑ اصول کافی، ج ۱ ص ۱۸۰
- ↑ اهل البیت فی الکتاب و السنّه، ص ۸۳
- ↑ اصول کافی، ج ۱ ص ۱۸۷
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص:۹۶.