جز
جایگزینی متن - 'متعالی' به 'متعال'
(←مقدمه) |
جز (جایگزینی متن - 'متعالی' به 'متعال') |
||
| (۷ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۳ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = | | موضوع مرتبط = اسم الهی | ||
| عنوان مدخل = باری | | عنوان مدخل = باری | ||
| مداخل مرتبط = [[باری در قرآن]] | | مداخل مرتبط = [[باری در قرآن]] | ||
| خط ۹: | خط ۸: | ||
باری (در اصل باریء <ref>مقاییساللغه، ج۱، ص۲۳۶؛ المنجد، ج ۱، ص۷۳، «برء».</ref> به همزه آخر) در لغت از ریشه «ب ـ ر ـ ء»<ref>الصحاح، ج۱، ص۳۶؛ اقربالموارد، ج۱، ص۱۵۴؛ ترتیب العین، ص۷۴، «برء».</ref> به معنای [[آفریدن]] <ref> مقاییس اللغه، ج ۱، ص۲۳۶، «برء».</ref> بدون نمونه <ref>النهایه، ج۱، ص۱۱۱؛ تاج العروس، ج ۱، ص۱۱۳، «برء».</ref> پیشین است. | باری (در اصل باریء <ref>مقاییساللغه، ج۱، ص۲۳۶؛ المنجد، ج ۱، ص۷۳، «برء».</ref> به همزه آخر) در لغت از ریشه «ب ـ ر ـ ء»<ref>الصحاح، ج۱، ص۳۶؛ اقربالموارد، ج۱، ص۱۵۴؛ ترتیب العین، ص۷۴، «برء».</ref> به معنای [[آفریدن]] <ref> مقاییس اللغه، ج ۱، ص۲۳۶، «برء».</ref> بدون نمونه <ref>النهایه، ج۱، ص۱۱۱؛ تاج العروس، ج ۱، ص۱۱۳، «برء».</ref> پیشین است. | ||
واژه باری دو بار در [[آیه]] {{متن قرآن|وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ إِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ أَنْفُسَكُمْ بِاتِّخَاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوبُوا إِلَى بَارِئِكُمْ فَاقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ عِنْدَ بَارِئِكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«و (یاد کنید) آنگاه را که موسی به قوم خود گفت: ای قوم من! بیگمان شما با (به پرستش) گرفتن گوساله بر خویش ستم روا داشتید پس به درگاه آفریدگار خود توبه کنید و یکدیگر را بکشید، این کار نزد آفریدگارتان برای شما بهتر است. آنگاه، خداوند از شما در گذشت که او توبهپذیر بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۵۴.</ref> و یک بار در آیه {{متن قرآن|هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى يُسَبِّحُ لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ}}<ref>«اوست خداوند آفریننده پدیدآور نگارگر، نامهای نکوتر او راست؛ هر چه در آسمانها و زمین است او را به پاکی میستایند و او پیروزمند فرزانه است» سوره حشر، آیه ۲۴.</ref> وارد شده است. در آیه {{متن قرآن|مَا أَصَابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَلَا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتَابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَهَا إِنَّ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ}}<ref>«هیچ گزندی در زمین | واژه باری دو بار در [[آیه]] {{متن قرآن|وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ إِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ أَنْفُسَكُمْ بِاتِّخَاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوبُوا إِلَى بَارِئِكُمْ فَاقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ عِنْدَ بَارِئِكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«و (یاد کنید) آنگاه را که موسی به قوم خود گفت: ای قوم من! بیگمان شما با (به پرستش) گرفتن گوساله بر خویش ستم روا داشتید پس به درگاه آفریدگار خود توبه کنید و یکدیگر را بکشید، این کار نزد آفریدگارتان برای شما بهتر است. آنگاه، خداوند از شما در گذشت که او توبهپذیر بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۵۴.</ref> و یک بار در آیه {{متن قرآن|هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى يُسَبِّحُ لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ}}<ref>«اوست خداوند آفریننده پدیدآور نگارگر، نامهای نکوتر او راست؛ هر چه در آسمانها و زمین است او را به پاکی میستایند و او پیروزمند فرزانه است» سوره حشر، آیه ۲۴.</ref> وارد شده است. در آیه {{متن قرآن|مَا أَصَابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَلَا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتَابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَهَا إِنَّ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ}}<ref>«هیچ گزندی در زمین و به جانهایتان نمیرسد مگر پیش از آنکه آن را پدید آوریم، در کتابی (آمده) است؛ این بر خداوند آسان است» سوره حدید، آیه ۲۲.</ref>، نیز فعل (نبرأ) که معنای همین اسم را افاده میکند به کار رفته است. | ||
اسم باری به معنای پدید آورنده [[مخلوقات]] است، به نحوی که هیچ یک به دیگری مشتبهنشده، از یکدیگر متمایز باشند؛<ref>فتح الرحمن، ج ۷، ص۳۶۴۳؛ المیزان، ج ۱۹، ص۲۵۷.</ref> به عبارت دیگر باری جدا سازنده و متمایز کننده مخلوقات از یکدیگر از طریق بخشیدن صورتهای گوناگون به آنهاست،<ref>لوامع البینات، ص۲۱۶.</ref> زیرا [[خداوند]] [[انسان]] را از [[زمین]] ([[خاک]]) جدا میسازد <ref>المیزان، ج ۱، ص۱۸۹.</ref> یا اشیا را از عالم [[عقول]] متمایز میکند و به عالم [[نفوس]] تنزل میدهد <ref>شرح الاسماء الحسنی، درود آبادی، ص۳۳.</ref> یا به [[عقیده]] برخی، موجودات را از عدم جدا میسازد.<ref> التبیان، ج۱، ص۲۴۴؛ مجمعالبیان، ج ۱، ص۲۳۷.</ref> | اسم باری به معنای پدید آورنده [[مخلوقات]] است، به نحوی که هیچ یک به دیگری مشتبهنشده، از یکدیگر متمایز باشند؛<ref>فتح الرحمن، ج ۷، ص۳۶۴۳؛ المیزان، ج ۱۹، ص۲۵۷.</ref> به عبارت دیگر باری جدا سازنده و متمایز کننده مخلوقات از یکدیگر از طریق بخشیدن صورتهای گوناگون به آنهاست،<ref>لوامع البینات، ص۲۱۶.</ref> زیرا [[خداوند]] [[انسان]] را از [[زمین]] ([[خاک]]) جدا میسازد <ref>المیزان، ج ۱، ص۱۸۹.</ref> یا اشیا را از عالم [[عقول]] متمایز میکند و به عالم [[نفوس]] تنزل میدهد <ref>شرح الاسماء الحسنی، درود آبادی، ص۳۳.</ref> یا به [[عقیده]] برخی، موجودات را از عدم جدا میسازد.<ref> التبیان، ج۱، ص۲۴۴؛ مجمعالبیان، ج ۱، ص۲۳۷.</ref> | ||
| خط ۱۵: | خط ۱۴: | ||
پیوند بین معنای باری به عنوان [[اسم خداوند]] و معنای لغوی آن از این جهت است که معنای آفریدن و پدید آوردن به نوعی در اسم باری لحاظ شده و شاید با توجّه به همین [[ارتباط]] است که برخی اسم باری را به معنای [[آفریدگار]] نخستین و پدید آورنده اشیا بدون نمونه پیشین دانستهاند.<ref> تفسیر سمرقندی، ج ۳، ص۳۴۸.</ref> گفتنی است که برخی، اساساً باری را از ریشه «[[براء]]» (جداسازی) و به معنای جدا سازنده دانستهاند.<ref>المیزان، ج ۱، ص۱۹۰.</ref> اسم باری در آیه {{متن قرآن|هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى}}<ref>«اوست خداوند آفریننده پدیدآور نگارگر، نامهای نکوتر او راست» سوره حشر، آیه ۲۴.</ref> بین دو اسم [[خالق]] و [[مصوّر]] واقع شده است. از نظر محققان <ref> علمالیقین، ج۱، ص۱۷۰؛ المیزان، ج ۱۹، ص۲۵۷؛ کشفالاسرار، ج ۱۰، ص۵۷.</ref> | پیوند بین معنای باری به عنوان [[اسم خداوند]] و معنای لغوی آن از این جهت است که معنای آفریدن و پدید آوردن به نوعی در اسم باری لحاظ شده و شاید با توجّه به همین [[ارتباط]] است که برخی اسم باری را به معنای [[آفریدگار]] نخستین و پدید آورنده اشیا بدون نمونه پیشین دانستهاند.<ref> تفسیر سمرقندی، ج ۳، ص۳۴۸.</ref> گفتنی است که برخی، اساساً باری را از ریشه «[[براء]]» (جداسازی) و به معنای جدا سازنده دانستهاند.<ref>المیزان، ج ۱، ص۱۹۰.</ref> اسم باری در آیه {{متن قرآن|هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى}}<ref>«اوست خداوند آفریننده پدیدآور نگارگر، نامهای نکوتر او راست» سوره حشر، آیه ۲۴.</ref> بین دو اسم [[خالق]] و [[مصوّر]] واقع شده است. از نظر محققان <ref> علمالیقین، ج۱، ص۱۷۰؛ المیزان، ج ۱۹، ص۲۵۷؛ کشفالاسرار، ج ۱۰، ص۵۷.</ref> | ||
باری به مرتبه ویژهای از [[آفرینش]] موجودات به دست [[خداوند]] اشاره دارد که پس از مرتبه [[خلق]] و پیش از تصویر است، ازاینرو ترتیب این نامها در [[آیه]] یاد شده بر خلاف [[پندار]] برخی مبنی بر ترادف آنها، از پیوند منطقی آنها حکایت دارد؛ زیرا هر آنچه که از عدم به سوی وجود خارج میشود در مرحله نخست نیازمند تقدیر و تعیین اندازهها و حد و حدود و خصوصیات گوناگون و در مرحله دوم نیازمند پدید آوردن بر طبق اندازهها و خصوصیات معین شده پیشین و در مرحله سوم نیازمند صورتگری و شکلدهی است و خداوند | باری به مرتبه ویژهای از [[آفرینش]] موجودات به دست [[خداوند]] اشاره دارد که پس از مرتبه [[خلق]] و پیش از تصویر است، ازاینرو ترتیب این نامها در [[آیه]] یاد شده بر خلاف [[پندار]] برخی مبنی بر ترادف آنها، از پیوند منطقی آنها حکایت دارد؛ زیرا هر آنچه که از عدم به سوی وجود خارج میشود در مرحله نخست نیازمند تقدیر و تعیین اندازهها و حد و حدود و خصوصیات گوناگون و در مرحله دوم نیازمند پدید آوردن بر طبق اندازهها و خصوصیات معین شده پیشین و در مرحله سوم نیازمند صورتگری و شکلدهی است و خداوند متعال از آن حیث که مقدِّر و تعیین کننده حدود و خصوصیات [[آفریدگان]] است «[[خالق]]» و به جهت اینکه اختراع کننده و پدید آورنده آنهاست «باری» و به اعتبار اینکه مرتب کننده صورتهای [[مخلوقات]] به بهترین ترتیب است «مُصوّر» خوانده میشود.<ref> شرح الاسماء الحسنی، غزالی، ص۶۴ ـ ۶۵.</ref> | ||
براساس آیه {{متن قرآن|مَا أَصَابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَلَا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتَابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَهَا إِنَّ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ}}<ref>«هیچ گزندی در زمین | براساس آیه {{متن قرآن|مَا أَصَابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَلَا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتَابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَهَا إِنَّ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ}}<ref>«هیچ گزندی در زمین و به جانهایتان نمیرسد مگر پیش از آنکه آن را پدید آوریم، در کتابی (آمده) است؛ این بر خداوند آسان است» سوره حدید، آیه ۲۲.</ref> مصیبتهایی که در [[زمین]] واقع میشود یا به [[انسانها]] میرسد، خداوند پیش از باری بودن نسبت به آنها، حدود و اندازهها و خصوصیات آنها را در [[لوح محفوظ]] معین و مقدر کرده است. آیه مذکور تقدیر حوادث پیش از وقوع آنها و تعلق قضای تغییرناپذیر [[الهی]] به آنها را بر خداوند آسان دانسته است. آیه بعد علت [[آگاه]] ساختن [[مردم]] از این امر (تقدیر حوادث پیش از وقوع آنها) را [[اندوهگین]] نشدن انسانها بر نعمتهای از دست رفته و خوشحال نشدن ایشان بر دریافت [[نعمتها]] بیان کرده است: {{متن قرآن|لِكَيْلَا تَأْسَوْا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ}}<ref>«تا بر آنچه از دست شما رفت دریغ نخورید و بر آنچه به شما دهد شادی نکنید و خداوند هیچ خود پسند خویشتن ستایی را دوست نمیدارد» سوره حدید، آیه ۲۳.</ref>؛ زیرا [[انسان]] اگر [[یقین]] کند که آنچه (مصیبتها) به او رسیده قبلاً مقدّر شده و باید به او میرسید و نعمتهایی که به او داده شده تا مدتی نزد او به [[امانت]] است، [[غم]] و [[شادی]] خود را به هنگام از دست دادن [[نعمت]] و دریافت آن بزرگ نمیشمارد و چندان به آن اهمیت نمیدهد.<ref> المیزان، ج ۱۹، ص۱۹۲.</ref> | ||
برخی در تبیین باری آن را برگرفته از ریشه «بری» ([[خاک]]) و به معنای آفریننده [[انسان]] و ترکیب کننده او از خاک دانستهاند.<ref>لوامعالبینات، ص۲۱۷؛ التوحید، ص۲۰۰.</ref> در نظر دیگر باری از «بَرْی» (تراشیدن) و به مفهوم پدید آورنده چیزی به شکل موزون است.<ref>پیام قرآن، ج ۴، ص۲۹۲؛ نمونه، ج ۲۳، ص۵۵۵.</ref> گفته شده: باری از ریشه بَرء ([[آفریدن]]) و به معنای [[خالق]] و مترادف با آن است.<ref> لوامع البینات، ص۲۱۶.</ref> به [[اعتقاد]] برخی باری از «بُرء» (بهبودی و [[رهایی]] از [[نقص]] و [[مرض]]) و به معنای پدید آورنده اشیا بدون نقص و [[کاستی]] <ref>نمونه، ج ۲۳، ص۵۵۵؛ پیام قرآن، ج ۴، ص۲۹۲.</ref> یا [[آفریدگار]] موجودات بدون [[تخلف]] از مقتضای [[حکمت]] و [[فطرت]] است.<ref>روح المعانی، مج ۱۵، ج ۲۷، ص۹۲؛ فتح الرحمن، ج ۷، ص۳۶۴۷.</ref> از دیدگاههای یاد شده به دست میآید که قدر مشترک معنای باری نزد بیشتر [[مفسران]] و شارحانِ [[اسماء الله تعالی]] «[[آفریننده]]» است. | برخی در تبیین باری آن را برگرفته از ریشه «بری» ([[خاک]]) و به معنای آفریننده [[انسان]] و ترکیب کننده او از خاک دانستهاند.<ref>لوامعالبینات، ص۲۱۷؛ التوحید، ص۲۰۰.</ref> در نظر دیگر باری از «بَرْی» (تراشیدن) و به مفهوم پدید آورنده چیزی به شکل موزون است.<ref>پیام قرآن، ج ۴، ص۲۹۲؛ نمونه، ج ۲۳، ص۵۵۵.</ref> گفته شده: باری از ریشه بَرء ([[آفریدن]]) و به معنای [[خالق]] و مترادف با آن است.<ref> لوامع البینات، ص۲۱۶.</ref> به [[اعتقاد]] برخی باری از «بُرء» (بهبودی و [[رهایی]] از [[نقص]] و [[مرض]]) و به معنای پدید آورنده اشیا بدون نقص و [[کاستی]] <ref>نمونه، ج ۲۳، ص۵۵۵؛ پیام قرآن، ج ۴، ص۲۹۲.</ref> یا [[آفریدگار]] موجودات بدون [[تخلف]] از مقتضای [[حکمت]] و [[فطرت]] است.<ref>روح المعانی، مج ۱۵، ج ۲۷، ص۹۲؛ فتح الرحمن، ج ۷، ص۳۶۴۷.</ref> از دیدگاههای یاد شده به دست میآید که قدر مشترک معنای باری نزد بیشتر [[مفسران]] و شارحانِ [[اسماء الله تعالی]] «[[آفریننده]]» است. | ||
| خط ۲۳: | خط ۲۲: | ||
در سعه و ضیق این معنا از نظر متعلق هم [[اختلاف]] نظر وجود دارد؛ بعضی استعمال باری را هم در پدیدآورنده اجسام و هم در پدید آورنده [[اعراض]]، مانند رنگ و بو صحیح میدانند <ref>مجمعالبیان، ج ۹، ص۴۴۲؛ لسان العرب، ج ۱، ص۳۵۴، «برء».</ref> و برخی معتقدند باری فقط در مورد پدید آورنده اجسام به کار میرود، ازاینرو به [[مخلوقات]]، «بریّه» گفته میشود؛ ولی درباره اعراضی همچون طعم و رنگ بریّه به کار نمیرود.<ref>التفسیر الکبیر، ج ۱۰، ص۵۱۴.</ref> دسته سوم بر این باورند که لفظ باری به آفریدن جانداران اختصاص داشته و در غیر جانداران به ندرت به کار میرود، به همین جهت گفته میشود: {{عربی|برَأَ اللهُ النسَمَة وخَلَقَ السَّماوات والأَرضَ}}.<ref> مجمع البحرین، ج ۱، ص۴۸؛ لسانالعرب، ج ۱، ص۳۵۴، «برء»؛ نثر طوبی، ج ۱، ص۶۹، «برء».</ref> | در سعه و ضیق این معنا از نظر متعلق هم [[اختلاف]] نظر وجود دارد؛ بعضی استعمال باری را هم در پدیدآورنده اجسام و هم در پدید آورنده [[اعراض]]، مانند رنگ و بو صحیح میدانند <ref>مجمعالبیان، ج ۹، ص۴۴۲؛ لسان العرب، ج ۱، ص۳۵۴، «برء».</ref> و برخی معتقدند باری فقط در مورد پدید آورنده اجسام به کار میرود، ازاینرو به [[مخلوقات]]، «بریّه» گفته میشود؛ ولی درباره اعراضی همچون طعم و رنگ بریّه به کار نمیرود.<ref>التفسیر الکبیر، ج ۱۰، ص۵۱۴.</ref> دسته سوم بر این باورند که لفظ باری به آفریدن جانداران اختصاص داشته و در غیر جانداران به ندرت به کار میرود، به همین جهت گفته میشود: {{عربی|برَأَ اللهُ النسَمَة وخَلَقَ السَّماوات والأَرضَ}}.<ref> مجمع البحرین، ج ۱، ص۴۸؛ لسانالعرب، ج ۱، ص۳۵۴، «برء»؛ نثر طوبی، ج ۱، ص۶۹، «برء».</ref> | ||
باری در [[آیه]] {{متن قرآن|وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ إِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ أَنْفُسَكُمْ بِاتِّخَاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوبُوا إِلَى بَارِئِكُمْ فَاقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ عِنْدَ بَارِئِكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«و (یاد کنید) آنگاه را که موسی به قوم خود گفت: ای قوم من! بیگمان شما با (به پرستش) گرفتن گوساله بر خویش ستم روا داشتید پس به درگاه آفریدگار خود توبه کنید و یکدیگر را بکشید، این کار نزد آفریدگارتان برای شما بهتر است. آنگاه، خداوند از شما در گذشت که او توبهپذیر بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۵۴.</ref> نیز به کار رفته است و در آن [[قوم موسی]] به [[توبه]] و بازگشت به سوی [[آفریدگار]] و کشتن خویش [[فرمان]] یافتهاند. در این آیه دو بار لفظ باری در حال اضافه به | باری در [[آیه]] {{متن قرآن|وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ إِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ أَنْفُسَكُمْ بِاتِّخَاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوبُوا إِلَى بَارِئِكُمْ فَاقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ عِنْدَ بَارِئِكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«و (یاد کنید) آنگاه را که موسی به قوم خود گفت: ای قوم من! بیگمان شما با (به پرستش) گرفتن گوساله بر خویش ستم روا داشتید پس به درگاه آفریدگار خود توبه کنید و یکدیگر را بکشید، این کار نزد آفریدگارتان برای شما بهتر است. آنگاه، خداوند از شما در گذشت که او توبهپذیر بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۵۴.</ref> نیز به کار رفته است و در آن [[قوم موسی]] به [[توبه]] و بازگشت به سوی [[آفریدگار]] و کشتن خویش [[فرمان]] یافتهاند. در این آیه دو بار لفظ باری در حال اضافه به ضمیر جمع مخاطب (کُم) به کار رفته است تا ضمن اشعار به اختصاص (پدید آورنده شما)، [[محبت]] مخاطبان را نیز برانگیزد؛ گویا [[خداوند]] میفرماید: این توبه و کشتن خویش گرچه برای شما از دشوارترین فرمانهاست؛ لکن خدایی که این فرمان را داده آفریننده شماست، پس کسی که به وجود آمدن شما را پسندید و آن برای شما خیر بود، اکنون همو کشته شدن شما را [[پسندیده]] و این برای شما بهتر است. چگونه ممکن است خداوند[[خیر]] شما را نخواهد، در حالی که شما را [[آفریده]] است؟<ref> المیزان، ج ۱، ص۱۹۰.</ref><ref>[[سید حبیب بخاراییزاده|بخاراییزاده، سید حبیب]]، [[باری (مقاله)|مقاله «باری»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۵ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۵، ص۲۶۰-۲۶۲.</ref> | ||
== منابع == | == منابع == | ||
{{منابع}} | {{منابع}} | ||
#[[پرونده:000056.jpg|22px]] [[سید حبیب بخاراییزاده|بخاراییزاده، سید حبیب]]، [[باری (مقاله)|مقاله «باری»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۵ (کتاب)|'''دائرةالمعارف قرآن کریم ج۵''']] | # [[پرونده:000056.jpg|22px]] [[سید حبیب بخاراییزاده|بخاراییزاده، سید حبیب]]، [[باری (مقاله)|مقاله «باری»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۵ (کتاب)|'''دائرةالمعارف قرآن کریم ج۵''']] | ||
{{پایان منابع}} | {{پایان منابع}} | ||
| خط ۳۳: | خط ۳۲: | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
[[رده: | [[رده:اسماء و صفات الهی]] | ||