کنده: تفاوت میان نسخه‌ها

کندیان تأثیر فراوانی در سیاست‌های اعراب جنوبی داشتند و [[ملوک]] [[عرب]] و [[عجم]] به آنها توجه می‌کردند<ref>عبدالعزیز سالم، تاریخ العرب قبل السلام، اسکندریه، شباب الجامعة، ۲۰۰۸ م، ج۱، ص۵۹۰.</ref>. به کندیان به جهت علاقه به [[پادشاهی]] و ملک‌داری، «کندة‌الملوک» می‌گفتند<ref>حناالفاخوری، تاریخ ادبیات زبان عربی، ترجمه عبد الحمید آیتی، تهران، بیتا، ۱۳۸۱، ص۵۵.</ref>، تا اینکه خود در [[قرن پنجم]] میلادی با [[مهاجرت]] به نجد و یمامه در شمال و مرکز شبه [[جزیره عربستان]]، [[دولت]] [[عربی]] [[جوانی]] را شکل دادند<ref>ر. ک: جواد علی، المفصل فی تاریخ العرب قبل الاسلام، ج ۳، ص۳۱۹.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]؛ [[اصغر منتظرالقائم|منتظرالقائم، اصغر]]، [[نقش قبایل یمنی در حمایت از اهل بیت (کتاب)|نقش قبایل یمنی در حمایت از اهل بیت]]، ص۹۷-۱۰۱.</ref>

در اواسط قرن پنجم، بخش کوچکی از [[قبیله کنده]]<ref>G.olinder al-Gaun of the Family of Akil al Murar. le Monde oriental, ۱۹۳۱, V۲۵, p۲۰۸.</ref> از جنوب [[یمن]] به شمال شبه [[جزیره عربستان]] عزیمت کردند و [[حکومتی]] را تأسیس کردند که در [[تاریخ]] به [[دولت]] کنده مشهور است<ref>فیلیپ حتّی، تاریخ عرب، ترجمه ابوالقاسم پاینده، چاپ سوم، (تبریز، حقیقت، ۱۳۴۴) ج ۱، ص۱۰۶.</ref>. [[حجر بن عمرو بن معاویه]] ملقب به [[آکل المرار]] بنیانگذار این دولت، پایه‌گذار حکومت قبیله‌ای شد که پیشروی و حملاتشان، عامل [[ارتباط]] گروه‌های فراوانی از [[اعراب]] ساکن نیمه بَدَوی و بَدَوی، در محدوده‌ای وسیع گردید<ref>فیلیپ حتّی، تاریخ عرب، ترجمه ابوالقاسم پاینده، چاپ سوم، (تبریز، حقیقت، ۱۳۴۴) ج ۱، ص۱۰۷.</ref>. پس از حُجر، پسرش عمرو که به جهت تلاش صرف در نگهداری قلمرو پدر و در سر نپروراندن [[اندیشه]] گسترش قلمرو خود، "مقصور" خوانده می‌شد، به [[فرمانروایی]] کنده رسید<ref>ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، بیروت، دار صادر – دار بیروت، ۱۳۵۸ق، ج۱، ص۵۱۲؛ عمر رضا کحاله، معجم‌المؤلفین، ج ۱، ص۲۳۰.</ref>. چندی بعد با کشته شدن وی، [[حارث بن عمرو]]، بزرگترین و مشهورترین [[ملوک]] کنده به [[حکومت]] رسید<ref>حسین محمد جعفری، تشیع در مسیر تاریخ، ترجمه محمد تقی آیت اللهی، بی‌جا، بی‌تا، ص۲۱.</ref>.