نیایش شانزدهم: تفاوت میان نسخه‌ها

این منم که از روی [[جهالت]] تو را [[عصیان]] کرده‌ام درحالی‌که تو سزاوار عصیان من نبودی».

سپس بزرگی و مهربانی‌های خدا را به [[زبان]] می‌آورد: «ای خداوند من، [[حمد]] باد تو را، بسا پرده بر عیب‌های من کشیده‌ای و رسوایم نساخته‌ای، بسا گناهان من [[نهان]] داشته‌ای و مرا شهره [[شهر]] نکرده‌ای، بسا آلودگی‌ها که مرا هست و تواش فاش نساخته‌ای و نشان بدنامی به گردنم نیاویخته‌ای و از [[همسایگان]] من، عیب‌جویان مرا و کسانی را که بر نعمتی که بر من [[عنایت]] کرده‌ای [[حسد]] می‌برند، از [[عیب]] و [[عار]] من [[آگاه]] نکرده‌ای».