بنی‌‌فهر: تفاوت میان نسخه‌ها

«بنی فهر بن مالک» کهن‌ترین شاخه [[قریش]] در [[روزگار]] [[اسلام]] بوده است. آنان در هیچ یک از افراد سلسله [[نسب]] خود جز در جد بزرگشان [[فهر بن مالک بن نضر بن کنانه]] با دیگر تیره‌های قریش [[پیوستگی]] نداشته‌اند. بدین ترتیب باید گفت همه قریش از [[آل فهر]] بوده‌اند و به [[باور]] نسب شناسان هر که نسبش به فهر نمی‌رسیده، قرشی شمرده نمی‌شود.<ref>ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۲، ص۳۴۶؛ النص، کتاب نسب قریش، ص۵۹۱.</ref> با این حال افرادی در متون [[تاریخی]] [[صدر اسلام]] به طور خاص «فهری» خوانده شده‌اند، که نه از طریق [[لؤی بن غالب]]، بلکه از طریق دو عموی او «حارث» و «مخارق» - شاخه‌های اصلی آل فهر- به فهر نسب برده‌اند. در پی [[ظهور اسلام]]، فهریان همچون سایر تیره‌های قریش و [[اعراب]] [[جزیرة العرب]]، واکنش‌های متفاوتی در برابر این [[آیین]] نوظهور از خود بروز داده‌اند. گروهی از آنان به [[دشمنی]] با پیام‌آور این [[دعوت]] برخاستند، و برخی نیز دعوت [[حضرت]] را پذیرفته، در راه پیشبرد آن تلاش کرده‌اند. از ویژگی‌های مشترک شاخه‌های مختلف فهر –خصوصاً دو شاخه اصلی آن- [[روحیه]] [[جنگاوری]] است. برخی از نام آورترین [[فرماندهان نظامی]] در روزگار [[خلفای نخستین]] و [[حکام]] [[بنی امیه]]، همچون [[ابوعبیده جراح]]، [[حبیب بن مسلمه]]، [[عقبة بن نافع]] و [[ضحاک بن قیس]] – فاتحان بزرگ [[شام]]، [[آسیای صغیر]]، [[مصر]] و شمال افریقا - از این تیره معروف بودند. عمده آنان با [[اهل بیت پیامبر]]{{صل}} و آموزه‌های [[وحیانی]] ایشان، [[بیگانه]] و نسبت به جریان [[حاکم]]، همسو و در [[پشتیبانی]] از [[نظریه]] «[[حاکمیت]] [[قریش]]» [[تعصب]] داشته‌اند.