ابن براج طرابلسی: تفاوت میان نسخه‌ها

== مقدمه ==

[[فقیه]] بزرگ، عالم ارجمند [[قاضی]] [[عبدالعزیز بن نحریر بن عبدالعزیز ابن براج]] بین سال‌های ۴۶۳ تا ۴۸۱ ق، [[مرجعیت دینی]] [[شیعیان]] را احراز کرد. او کتاب‌های [[فقهی]] فراوانی تألیف کرد، از جمله [[جواهرالفقه (کتاب)|جواهرالفقه]] که به صورت [[پرسش و پاسخ]] تنظیم شده و نشانگر [[مقام والای علمی]] اوست. [[مرحوم محدث قمی]] در الکنی و الالقاب<ref>الکنی، ج۱، ص۲۱۴.</ref> تعدادی از آثار او را برمی‌شمرد، از جمله: [[المهذب (کتاب)|المهذب]]، [[الموجز (کتاب)|الموجز]]، [[الکامل و عماد المحتاج (کتاب)|الکامل و عماد المحتاج]]. او از [[شاگردان]] بنام [[سید مرتضی]] و هم درس [[شیخ طوسی]] و [[شاگرد]] او و دیگر بزرگانی است که در دارالعلم سیدمرتضی در [[بغداد]] به تحصیل و تکمیل [[علوم]] و [[فنون]] [[اسلام]] اهتمام داشتند.

[[لقب]] قاضی به این جهت به او داده شد که مدت ۲۰ یا ۳۰ سال در [[طرابلس]] [[منصب قضاوت]] را بر عهده داشت.

# وی در باب [[وصیت]] اصطلاح جدیدی را به کار می‌برد که پیش از او [[شیخ طوسی]] هم آن را به کار برده بود. «در صورت [[خیانت]] [[وصی]] یا عجز و یا فقدان وصی، امر [[وصایت]] بر عهده {{عربی|الناظر فی أمور المسلمین}} می‌باشد و هرگاه سلطانی که متولی این امور است حضور نداشته باشد و نیز کسی که از جانب وی [[مأموریت]] انجام آن را دارد در دسترس نباشد [[نظارت]] برعهده [[مؤمنان]] خواهد بود»<ref>المهذب، ج۱، ص۱۰۰، ۱۱۸، ۱۸۱، ۱۸۳، ۲۹۹، ۳۱۶، ۳۲۵؛ ج۲، ص۱۱۸.</ref>.

== منابع ==

{{پانویس}}

[[رده:اعلام]]