اصقع بن شریح جرمی: تفاوت میان نسخهها
(←مقدمه) |
(←مقدمه) |
||
| خط ۱۱: | خط ۱۱: | ||
:هنگامی که [[فرمانروایان]] با ما [[نبرد]] میکردند، او [[فرمانده]] و [[پناه]] [[قبیله]] [[جرم]] بود، و هنگامی که [[احمدی]] از تهامه ایشان را به اسلام فراخواند، او پیش از همگان آن را پذیرفت. | :هنگامی که [[فرمانروایان]] با ما [[نبرد]] میکردند، او [[فرمانده]] و [[پناه]] [[قبیله]] [[جرم]] بود، و هنگامی که [[احمدی]] از تهامه ایشان را به اسلام فراخواند، او پیش از همگان آن را پذیرفت. | ||
[[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، ج۱، ص۲۱۱.</ref> شرح حال او را در قسم اول ([[صحابه]]) آورده و گوید: [[ابن فتحون]] در استدراک بر [[کتاب استیعاب| | [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، ج۱، ص۲۱۱.</ref> شرح حال او را در قسم اول ([[صحابه]]) آورده و گوید: [[ابن فتحون]] در استدراک بر [[کتاب استیعاب|استیعاب]]، نام وی را آورده است.<ref>[[منصور داداشنژاد|داداشنژاد، منصور]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۲ (کتاب)|مقاله «اصقع بن شریح جرمی»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۲، ص:۱۰۴.</ref> | ||
== منابع == | == منابع == | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۵ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۱:۲۲
اصقع بن شریح جرمی از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: اصقع بن شریح جرمی در تاریخ اسلامی - پرسش مرتبط نداردمقدمه
وی فرزند شریح بن صریم بن عمرو از تیره جرم از قضاعه از قبایل یمنی است [۱]. ابن اثیر[۲] و ابن ماکولا[۳] وی را اسقع - با سین - نوشتهاند، چنان که ابن حجر او را اسفع - با فاء - دانسته است.
ابن سعد[۴] در یاد از وفد جرم، از اصقع جرمی و هوذة بن عمرو یاد کرده است که خدمت پیامبر رسیدند و اسلام را پذیرفتند. رسول خدا (ص) برای آنان نامهای نوشت. یکی از جرمیان در سرودهای اقدام اصقع را چنین ستود:
| عميد الحي من جرم اذا ما | ذوو الآكال سامونا ظلامة | |
| وسابق قومه لما دعاهم | إلى الاسلام احمد من تهامة |
- هنگامی که فرمانروایان با ما نبرد میکردند، او فرمانده و پناه قبیله جرم بود، و هنگامی که احمدی از تهامه ایشان را به اسلام فراخواند، او پیش از همگان آن را پذیرفت.
ابن حجر[۵] شرح حال او را در قسم اول (صحابه) آورده و گوید: ابن فتحون در استدراک بر استیعاب، نام وی را آورده است.[۶]
منابع
پانویس
- ↑ ابن سعد، ج۱، ص۲۵۳.
- ↑ ابن اثیر، ج۱، ص۲۱۰.
- ↑ ابن ماکولا، ج۴، ص۱۶.
- ↑ ابن سعد، ج۱، ص۲۵۳.
- ↑ ابن حجر، ج۱، ص۲۱۱.
- ↑ داداشنژاد، منصور، مقاله «اصقع بن شریح جرمی»، دانشنامه سیره نبوی ج۲، ص:۱۰۴.