احمد بن حسین بیهقی: تفاوت میان نسخه‌ها

== آشنایی اجمالی ==

[[ابوبکر احمد بن حسین بن علی بن عبداللّه بیهقی خسروجردی نیشابوری]] [[اهل]] خسروجرد بیهق که در گذشته از توابع [[نیشابور]] به شمار می‌‌آمد، بود. او در ۳۸۴ه زاده شد و محضر [[مشایخ]] بسیاری را [[درک]] کرد. [[فقه]] را نزد [[ناصر بن محمد مروزی]] فرا گرفت<ref>وفیات الاعیان، ج ۱، ص۷۵ ـ ۷۶.</ref> و [[حدیث]] را از [[حاکم نیشابوری]]، [[محمد بن حسین علوی]]، [[ابوعبدالرحمن سلمی]] و [[ابوبکر بن فورک]] استماع کرد. <ref>تذکرة الحفاظ، ج ۳، ص۱۱۳۲.</ref> [[بیهقی]] از [[عالمان]] بنام بیهق، به ویژه نیشابور به شمار می‌‌رفت. در غالب [[علوم]] متداول آن [[روزگار]] [[مهارت]] خوبی داشت. با اینکه [[فقیه]] بود، در حدیث سعی و [[کوشش]] بیشتری داشت و آوازه وی در [[دانش]] حدیث است. بیهقی علاوه بر [[خراسان]]، برای تحصیل دانش به سرزمین‌های دیگری چون [[عراق]]، [[حجاز]]، جبال و شهرهای دیگر [[سفر]] کرد و دانش خود را به کمال رساند. [[ذهبی]] می‌‌نویسد بیهقی علوم خویش را از محضر صد استاد فرا گرفت. <ref>تاریخ الاسلام، ج ۳۰، ص۴۳۹.</ref> بیهقی از [[دانشمندان]] برجسته [[شافعی]] به شمار می‌‌رفت و فردی [[صاحب نظر]] بود. در ۴۴۱ه از سوی [[مردم]] نیشابور، برای گسترش و [[ترویج]] دانش و [[فقه شافعی]] [[دعوت]] شد و مورد استقبال بسیاری از عالمان و [[محدثان]] قرار گرفت. او در مدرسه سیوری نیشابور مجالس درس تشکیل داد و [[شاگردان]] و [[راویان]] فراوانی را [[تربیت]] کرد<ref>المنتخب من السیاق، ص۱۲۸.</ref> که می‌‌توان از آن میان به زاهر شحامی، [[محمد فراوی]] و [[عبدالمنعم قشیری]] اشاره کرد. <ref>وفیات الاعیان، ج ۱، ص۷۵ و ۷۶.</ref> بیهقی بیشتر به [[زهد]] و [[عبادت]] [[گرایش]] داشت و نسبت به [[دنیا]] بی‌رغبت و قانع بود. <ref>طبقات الشافعیة الکبری (سبکی)، ج ۴، ص۸.</ref> وی در نهایت در ۴۵۸ه در نیشابور از دنیا رفت و جنازه‌اش به بیهق منتقل شد و در آنجا به [[خاک]] سپرده شد. <ref>الوافی بالوفیات، ج ۶، ص۳۵۴.</ref>

[[رده:اعلام]]

[[رده:رجال تفسیری]]