←مقدمه
بدون خلاصۀ ویرایش برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
(←مقدمه) |
||
| خط ۱۲: | خط ۱۲: | ||
#چیزی پیشساخته و از قبل تعیین شده نباشد، | #چیزی پیشساخته و از قبل تعیین شده نباشد، | ||
#اساس کار قانونگذاری بر شیوه [[عرفی]] تدریجی و تکرار تجارب به [[تنهایی]] [[استوار]] نباشند، بلکه نظر این باشد که [[نمایندگان]] مورد [[اعتماد]] مردم با گردهمایی، [[تأمل]]، [[اندیشه]] و [[تدبیر]]، قواعدی را برای تنظیم [[روابط]] گوناگون [[اجتماعی]] وضع کنند؛ | #اساس کار قانونگذاری بر شیوه [[عرفی]] تدریجی و تکرار تجارب به [[تنهایی]] [[استوار]] نباشند، بلکه نظر این باشد که [[نمایندگان]] مورد [[اعتماد]] مردم با گردهمایی، [[تأمل]]، [[اندیشه]] و [[تدبیر]]، قواعدی را برای تنظیم [[روابط]] گوناگون [[اجتماعی]] وضع کنند؛ | ||
#[[دمکراسی]] مستقیم موجود نباشد تا مردم خود به وضع قانون بپردازند، بلکه تمام یا بخش مهمی از کار ویژه قانونگذاری باید بر عهده نمایندگان منتخب مردم باشد تا در دستگاهی به نام پارلمان به انجام وظیفهای که برایشان مقدر شده است، بپردازند. تعیین [[نمایندگان مردم]] برای قانونگذاری از راه [[انتخابات]] انجام میشود. پس انتخابات راه [[گزینش]] کسانی است که به نام [[نماینده]] قرار است [[اراده]] عام را در رکن قانونگذاری به نمایش گذارند. هنگامی که همه نمایندگان برگزیده شدند و عضویت پارلمان را یافتند در مجموع میتوانند تصویر کوچک شدهای از مردم یا [[ملت]] را به [[نمایندگی]] از سوی آنان ارائه دهند. اگر [[قانون]] [[انتخابات]] طوری تدوین شود که تمامی قشرهای [[مردم]] بتوانند به نحوی به نسبت [[جمعیت]] خود در [[پارلمان]] [[نماینده]] داشته باشند، آن پارلمان تصویر بهتری از [[اراده مردم]] را نمایش خواهد داد<ref>بایستههای حقوق اساسی، ص۱۸۲ - ۱۸۰؛ درآمدی بر فقه سیاسی، ص۳۷۰ – ۳۶۶. </ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص | #[[دمکراسی]] مستقیم موجود نباشد تا مردم خود به وضع قانون بپردازند، بلکه تمام یا بخش مهمی از کار ویژه قانونگذاری باید بر عهده نمایندگان منتخب مردم باشد تا در دستگاهی به نام پارلمان به انجام وظیفهای که برایشان مقدر شده است، بپردازند. تعیین [[نمایندگان مردم]] برای قانونگذاری از راه [[انتخابات]] انجام میشود. پس انتخابات راه [[گزینش]] کسانی است که به نام [[نماینده]] قرار است [[اراده]] عام را در رکن قانونگذاری به نمایش گذارند. هنگامی که همه نمایندگان برگزیده شدند و عضویت پارلمان را یافتند در مجموع میتوانند تصویر کوچک شدهای از مردم یا [[ملت]] را به [[نمایندگی]] از سوی آنان ارائه دهند. اگر [[قانون]] [[انتخابات]] طوری تدوین شود که تمامی قشرهای [[مردم]] بتوانند به نحوی به نسبت [[جمعیت]] خود در [[پارلمان]] [[نماینده]] داشته باشند، آن پارلمان تصویر بهتری از [[اراده مردم]] را نمایش خواهد داد<ref>بایستههای حقوق اساسی، ص۱۸۲ - ۱۸۰؛ درآمدی بر فقه سیاسی، ص۳۷۰ – ۳۶۶. </ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۴۴۵.</ref> | ||
== منابع == | == منابع == | ||