←انواع شرح
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۱۳: | خط ۱۳: | ||
== انواع شرح == | == انواع شرح == | ||
شروح را به لحاظ شکل میتوان در انواع زیر جستوجو کرد: | |||
# '''حاشیه تعلیق:''' شرحنویس متن اصلی را معیار قرار میدهد و هرجا متن نیاز به شرح، توضیح یا نقد داشته باشد، نظر خود را بیان میکند. | # '''حاشیه تعلیق:''' شرحنویس متن اصلی را معیار قرار میدهد و هرجا متن نیاز به شرح، توضیح یا نقد داشته باشد، نظر خود را بیان میکند. | ||
# '''شرح و بیان:''' شارح تمام متن را ذکر نمیکند، بلکه هرگاه بخشی از متن نیاز به شرح داشت، مطلب خود را بیان میکند. | # '''شرح و بیان:''' شارح تمام متن را ذکر نمیکند، بلکه هرگاه بخشی از متن نیاز به شرح داشت، مطلب خود را بیان میکند. | ||
# '''شرح "قال و اقوال":''' شارح تمام [[کلام]] اصلی متن را زیر عنوان "قال" ذکر میکند و مطلب خود را زیر عنوان "اقول" میآورد. | # '''شرح "قال و اقوال":''' شارح تمام [[کلام]] اصلی متن را زیر عنوان "قال" ذکر میکند و مطلب خود را زیر عنوان "اقول" میآورد. | ||
# '''شرح مزجی:''' شارح متن اصلی را با شرح خود ترکیب میکند و بین متن اصلی و شرح بهگونهای با ایجاد [[نشانهها]] تمییز قائل میشود، ولی متنی یکپارچه به لحاظ خوانش فراهم میآورد. | # '''شرح مزجی:''' شارح متن اصلی را با شرح خود ترکیب میکند و بین متن اصلی و شرح بهگونهای با ایجاد [[نشانهها]] تمییز قائل میشود، ولی متنی یکپارچه به لحاظ خوانش فراهم میآورد. | ||
شروح بهلحاظ محتوا نیز به انواع زیر تقسیم میشوند: | |||
# '''شرحی توضیحی:''' شارح به توضیح عبارات و شرح [[مشکلات]] لغوی متن میپردازد. برخی نیز با [[عنایت]] به اهداف شرح به [[تبیین]] مطلب میپردازند. | # '''شرحی توضیحی:''' شارح به توضیح عبارات و شرح [[مشکلات]] لغوی متن میپردازد. برخی نیز با [[عنایت]] به اهداف شرح به [[تبیین]] مطلب میپردازند. | ||
# '''نقد و بررسی:''' شارح در پی نقد اثر [[علمی]] است، از اینرو خود باید از [[جایگاه]] ویژه [[علمی]] برخوردار باشد. شارح در این روش ابتدا مطالب متن اصلی را توضیح میدهد، سپس نظر دیگر را مورد مطلب بیان میکند و در نهایت به [[تبیین]] و توجیه نظریه خود در نقد مطلب اصلی میپردازد؛ مانند شرح اشارات [[خواجه نصیرالدین طوسی]]<ref>[[سید حسین دینپرور|دینپرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص ۴۹۱.</ref>. | # '''نقد و بررسی:''' شارح در پی نقد اثر [[علمی]] است، از اینرو خود باید از [[جایگاه]] ویژه [[علمی]] برخوردار باشد. شارح در این روش ابتدا مطالب متن اصلی را توضیح میدهد، سپس نظر دیگر را مورد مطلب بیان میکند و در نهایت به [[تبیین]] و توجیه نظریه خود در نقد مطلب اصلی میپردازد؛ مانند شرح اشارات [[خواجه نصیرالدین طوسی]]<ref>[[سید حسین دینپرور|دینپرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص ۴۹۱.</ref>. | ||