عصمت در ابلاغ وحی: تفاوت میان نسخه‌ها

'''[[عصمت در ابلاغ وحی]]''' از جمله عرصه‌های مهم در بحث گستره عصمت پیامبران است و مراد از آن این است که [[پیامبران]] همان مطالبی را که تلقی و دریافت کرده‌اند، بی‌افزون و کاستن به [[مردم]] برسانند. به عبارت دیگر مراد از این عصمت، اعتقاد به مصونیت پیامبران {{صل}} از هرگونه[[خطا]] و یا [[تحریف]] و نسیان عمدی است. چه این امور از جانب خود پیامبران باشد و چه از طرف دخالت و یا القای [[شیاطین]].

== معناشناسی ==

این با [[حکمت خداوند]] منافات دارد که در عین [[علم]] و [[قدرت]] بر [[حفظ]] و [[حراست]] از [[وحی]] "نخواهد" آن را محفوظ نگه دارد؛ یعنی، اراده‌ای نسبت به [[مصونیت]] آن از [[خطا]] و [[اشتباه]] و دستبردهای [[شیطانی]] و غیر آن نداشته باشد؛ زیرا، [[هدف]] [[خداوند]] از [[ارسال وحی]] به [[آدمیان]]، ارائه راه صواب و [[حق]] به آنها بوده است. حال اگر نخواهد این [[پیام]] را با [[مصونیت]] کامل به آنها برساند، لازمه آن، [[نقض غرض]] خواهد بود و این نسبت به [[خداوند حکیم]] [[متعال]]، امری محال و نپذیرفتنی است<ref>آموزش عقاید، ج۱-۲، ص۳۳۳-۲۳۵.</ref>. بنابراین بیان، هم [[عصمت]] [[فرشته وحی]][[ ثابت]] می‌شود و هم [[عصمت پیامبر]] در هنگام تلقی و [[ابلاغ وحی]].

{{پانویس}}