بندگی خدا در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

{{نبوت}}

<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[بندگی خدا]]''' است. "'''[[بندگی خدا]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>

<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[بندگی خدا در قرآن]] - [[بندگی خدا در حدیث]] - [[بندگی خدا در کلام اسلامی]]</div>

<div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[بندگی خدا (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>

==مقدمه==

==نکات==

# [[خداوند]] به [[پیامبران پیشین]] نیز از واژه عبد [[خدا]] بودن استفاده و به آنان اطلاق کرده {{متن قرآن|لَنْ يَسْتَنْكِفَ الْمَسِيحُ أَنْ يَكُونَ عَبْدًا لِلَّهِ...}}<ref>«مسیح از اینکه بنده خداوند باشد هرگز سر باز نمی‌زند.».. سوره نساء، آیه ۱۷۲.</ref>، {{متن قرآن|ذُرِّيَّةَ مَنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوحٍ إِنَّهُ كَانَ عَبْدًا شَكُورًا}}<ref>«(ای) فرزندان کسانی که (آنان را در کشتی) با نوح برداشتیم؛ (بدانید که) او بنده‌ای سپاسگزار بود» سوره اسراء، آیه ۳.</ref>، {{متن قرآن|وَاذْكُرْ عَبْدَنَا دَاوُودَ ذَا الْأَيْدِ إِنَّهُ أَوَّابٌ * وَاذْكُرْ عَبْدَنَا أَيُّوبَ إِذْ نَادَى رَبَّهُ * وَاذْكُرْ عِبَادَنَا إِبْرَاهِيمَ وَإِسْحَاقَ وَيَعْقُوبَ أُولِي الْأَيْدِي وَالْأَبْصَارِ}}<ref>«و از بنده ما داود توانمند یاد کن که اهل بازگشت (و توبه) بود * و از بنده ما ایّوب یاد کن آنگاه که پروردگارش را ندا کرد * و از بندگان توانمند و روشن‌بین ما ابراهیم و اسحاق و یعقوب، یاد کن» سوره ص، آیه ۱۷ و ۴۱ و ۴۵.</ref>، {{متن قرآن|إِنْ هُوَ إِلَّا عَبْدٌ أَنْعَمْنَا عَلَيْهِ وَجَعَلْنَاهُ مَثَلًا لِبَنِي إِسْرَائِيلَ}}<ref>«او جز بنده‌ای نبود که به او نعمت دادیم و او را برای بنی اسرائیل نمونه‌ای قرار دادیم» سوره زخرف، آیه ۵۹.</ref>، {{متن قرآن|كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ فَكَذَّبُوا عَبْدَنَا}}<ref>«پیش از ایشان، قوم نوح (پیامبران را) دروغگو شمردند و بنده ما نوح را دروغزن دانستند» سوره قمر، آیه ۹.</ref> که نشان می‌دهد که بیان آن برای معرفی [[پیامبران]] دارای اهمیت است. از سوی دیگر این کلمه تنها یک صفت و [[لقب]] نیست، بلکه یک [[ارزش]] است که [[پیامبران]] به جای [[عبودیت]] [[انسان‌ها]]، [[عبودیت]] موجود مطلق را [[برگزیده]] و [[زندگی]] خود را در جهت [[بندگی]] کامل او قرار داده‌اند؛

#این که [[خداوند]] [[پیامبر اسلام]] و سایر [[پیامبران]] را با واژه عبد مخاطب قرار داده، نه برای [[ذلت]]؛ بلکه برای بیان [[درجه]] [[کمال انسانی]] آنهاست که در [[مسیر کمال]]، [[تسلیم]] در برابر [[حق]] و [[حقیقت]] و به تعبیری نفی [[خدایان دروغین]] عبد بودن را دارا می‌شوند و به سوی [[کمال مطلق]] جذب شده و خود را به این صفت دارا می‌سازند و لذا [[خداوند]] بالاترین [[درجه]] را که عبد بودن باشد، به آنها عطا نموده است؛

#نذیر بودن [[پیامبر]] برای جهانیان با دو صف فرقان و [[عبودیت]] قابل [[تأمل]] و توجه است. {{متن قرآن|تَبَارَكَ الَّذِي نَزَّلَ الْفُرْقَانَ عَلَى عَبْدِهِ لِيَكُونَ لِلْعَالَمِينَ نَذِيرًا}}<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر|سعیدیان‌فر]] و [[سید محمد علی ایازی|ایازی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۱۶۷.</ref>.

== جستارهای وابسته ==

{{{پانویس}}

[[رده:بندگی خدا در قرآن]]

[[رده:مدخل]]